Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!
De ziekte van crohn &zo

Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!

De uitslag van mijn gezichtsveldonderzoek.

De uitslag van mijn gezichtsveldonderzoek waar ik jullie eerder over vertelde was positief. In de zin van, positief voor mij. Daar staan nog weleens wat misverstanden over dus vandaar dat ik dit erbij typ.

Het is nog lang niet wat het moet zijn maar mijn ogen zijn er in ieder geval flink op voorruit gegaan als we het onderzoek vergelijken met de vorige keer.

Maar goed, terug naar mijn ziekenhuisopname. De buikklachten werden steeds erger. Ik had mijn dekbed op het toilet neergelegd om daar de nacht door te brengen. Maar dit kon natuurlijk niet langer zo.

‘Merijn, ik ga het ziekenhuis bellen. Dit is niet goed’. Zei ik huilend.
‘Kan ik iets voor je doen?’ antwoordde hij machteloos.
‘Nee’

Tja, ik denk dat iedereen die mij goed kent wel weet dat ik (bijna) NOOIT uit mezelf naar de spoedpost bel. Ik heb het niet zo op ziekenhuizen, snap je?

Met spoed naar het ziekenhuis op de High care.

‘Ik heb even overleg gehad met de MDL arts en zij wil je toch graag zien, kun je naar het UMC komen?’
‘Prima’
‘Neem je voor de zekerheid kleding mee voor de nacht?’
‘Dat zal ik voor de zekerheid wel doen ja..’

Rond 00:00 uur reden we aan richting het ziekenhuis. Ik had besloten om zelf te gaan rijden (heel dom, ja super dom, dom dom, sorry mam) maar ik vond het vervelend om mijn ouders midden in de nacht wakker te bellen voor deze ‘onzin’.

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik direct naar de high care gereden. Oké, ik had super veel buikpijn maar de high care? Dat vond ik iets wat overdreven.

Ik ben angstig in het ziekenhuis. In mijn ‘oude’ ziekenhuis kende ik de weg en het personeel. In dit ziekenhuis nog niet. Ik lag in een kamer met allerlei ‘enge’ apparatuur om mij heen waarvan het goed is dat het bestaat maar ik het niet relaxed vond dat dit allemaal om mij heen hing. Voordat mijn bloeddruk daardoor ook nog geen stijgen werd ik gelukkig overgeplaatst naar de medium care met een tv boven mijn hoofd en een toilet om de kamer.

En toen was het tijd voor een inwendig onderzoek?

Er werd bloed afgenomen, foto’s gemaakt en mijn buik werd onderzocht. En alsof dat nog niet goed was zei de arts:

‘Dan doen we nu nog even een inwendig onderzoek. Kom je even op de linker zij liggen?’
‘Nou, dat denk ik niet. Ik weet niet of je mijn dossier hebt gelezen maar dat gaat niet gebeuren.’
‘Ik ga er maar een stukje en..’
‘Nee, dat gebeurd niet, klaar!’
‘We wachten de uitslagen van het bloed en de foto’s af en als het dan nog nodig is dan overleggen we wel even’
‘hmhm’

Thank God, gelukkig zag ze op de foto dat mijn darmen wat wijder liepen dan een normale darm, dit in combinatie met de onderzoeken van de afgelopen maanden was het al snel duidelijk dat dit de crohn was die weer liep/loopt te klieren.

Ik werd opgenomen in het ziekenhuis!

‘We willen de Prednison via het infuus toedienen en dit betekent dat je wordt opgenomen. Je krijgt ook vocht toegediend via het infuus tot dat je weer normaal kunt eten en drinken. Ik ga even bellen of ze een plek hebben op jouw afdeling’.

Ik wist heus wel toen ik vertrok dat ik vast en zeker werd opgenomen maar tóch kon ik wel huilen. Mijn ouders lagen vredig te slapen en hadden geen benul dat ik 107 km verder op lag.

‘Valt het tegen?’
‘Een beetje..’
‘Het is belangrijk dat we het nu goed gaan behandelen zodat het niet erger wordt. Je wordt zo opgehaald en dan ga je naar de afdeling.’
‘Maar Merijn mag wel mee naar de afdeling, toch?.’
‘Natuurlijk’.

Er kwam al snel een vriendelijke man aan met een rolstoel en een infuuspaal. Ik bedankte het personeel en we reden aan.
Dit ziekenhuis is zo ontzettend groot. Ik wist echt niet meer waar we waren en toen ik zag dat we de MDL afdeling voorbij liepen..

‘Huh, waar gaan we heen?’
‘Jouw eigen afdeling is vol dus je ligt vandaag en morgen sowieso op de oncologie..’
‘Nee, serieus?!’
‘Je ligt alleen op een kamer en ik ga voor je zorgen’

Ik was onwijs bang in het ziekenhuis.

Ik kan niemand uitleggen wat er door m’n hoofd ging op dat moment.. Ik vond het écht verschrikkelijk!

‘Mijn buikpijn is opeens over, mag ik naar huis? Alsjeblieft?’
‘Je hoeft niet bang te zijn. Jouw man is bij je en ik ga goed voor je zorgen!’

Het was inmiddels 04:00 uur en Merijn moest aanlopen voordat hij de nachtbus zou missen. Wat een nacht.. wat een tegenvaller.. wat een k*tzooi..

Daar lag ik dan.. helemaal alleen.. ik was super moe maar ik durfde niet te gaan slapen. Geen idee waarom trouwens.. maar ik wilde alles in de gaten houden en ik vroeg aan die vriendelijke verpleegkundige of die af en toe binnen wilde lopen.. Ook geen idee waarom ik dat wilde maar dan had ik nog een beetje een idee dat ik daar niet helemaal alleen was.

Een week aan het infuus gelegen en met doordrammen nu weer thuis!

Ik wist dat mijn moeder om 6:00 uur zou opstaan voor haar werk en tot die tijd heb ik constant met Merijn gesmst.

‘Mam, ben je wakker? Wil je mij even bellen? Het is niks ernstigs!’
‘Was is er dan? Pap ligt nog te slapen dus ik kan niet bellen’
‘Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!’
‘ECHT?! Ik loop naar beneden en ik bel je’.

Mijn ouders en Merijn stonden om 10:30 alweer op de stoep met tassen vol kleding en boekjes. Die middag moest er opnieuw een foto gemaakt worden van mijn buik en was er aan het eind van de dag een plekje vrij op de MDL afdeling. Dat vond ik super!
Ik lag met vier mensen op de kamer & ondanks het leeftijdsverschil bouw je toch een band met ze op. Gezellig is anders natuurlijk maar toch!

Tja, ik heb dus een week aan het infuus gelegen en gelukkig werd de buikpijn steeds meer dragelijk. Afgelopen donderdag heb ik mijn eerste nieuwe spuiten gekregen (Simponi) en gisteren was het dan de dag dat ik werd ontslagen. Als ik niet zo had aangedrongen dan weet ik bijna zeker dat ik nu nog in het ziekenhuis lag maar ik wilde zó graag naar huis dus na heel wat aandringen mocht ik dan eindelijk gaan.

Mijn medicatie heb ik gisteren en vandaag in tablet vorm genomen en het is er tot nu toe nog allemaal netjes ingebleven. Mijn spiegels zijn geprikt en 1 april moet ik terug komen op de poli.. dat wordt nog even spannend want dan hoor ik of de spuiten hun werk doen of dat ik me nu beter voel door de stoot kuur Prednison!
Al is de buikpijn nog af en toe flink aanwezig en ben ik ontzettend moe, ik ben in ieder geval weer lekker thuis!

Vertel eens iets over jou ervaring met een ziekenhuis opnamen. Op deze manier kunnen we ervaringen wisselen en elkaar helpen.

25 maart 2014 door
gezichtsveldonderzoek
De ziekte van crohn &zo

Mijn ervaring met een gezichtsveldonderzoek!

Atropine oogdruppels om pupil groter te maken.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik naar het ziekenhuis moest voor mijn ogen. Vandaag was het dan zo ver. Het is tijd om te kijken hoe mijn ogen zich ontwikkelen nadat er fixen ontstekingen achter mijn hoornvlies zaten.

In het ziekenhuis krijg ik Atropine druppels in mijn ogen. Dit zorgt ervoor dat mijn pupil zo groot mogelijk wordt. De arts kan hierdoor met 324798742 verschillende soorten lampen in mijn oog kijken om te zien of het is verbeterd.

De atropine druppels prikken nadat het in je oog komt. Dat is even vervelend maar trekt gelukkig snel weer weg. Een nadeel van deze druppels is dat je er wazig van gaat zien. Het is op zich niet zo erg als je thuis op de bankt ligt maar in een wachtkamer waar je je over het algemeen nogal verveelt is dat best jammer. Helaas geen Flappy bird voor mij om de tijd te doden.

Echo onderzoek van het oog!

De ontstekingen in mijn ogen komen zo nu en dan terug. Het verschil met nu is dat het relatief snel weer wegtrekt terwijl het voorheen maanden ontstoken bleef.

Bij de oogfunctieafdeling laten we een echo maken van het oog. Een echo van je ook is niet zo super relaxed. En zeker niet als je een ontsteking hebt aan je ogen. Als je geen klachten van de buitenkant van je oog hebt, is het onderzoek een eitje.

Met zo’n echo checken ze de achterkant en binnenkant van je ogen. Achter je ogen lopen allerlei zenuwen en dus ook zenuwen die naar je hersenen gaan. Als je hier een ontsteking hebt aan die zenuwen is er een mogelijkheid dat dit gaan uitbreiden. Dat wil je natuurlijk niet.

Gelukkig is dit bij mij nooit het geval geweest maar de vorige keer was niet alleen mijn hoornvlies ontsteking maar ook achter mijn oog.

Het is ongelofelijk maar waar. Er zijn nog steeds ontstekingscellen te vinden achter mijn ogen en dit, ondanks de Prednison en de rest van de druppels die ik gebruik voor mijn ogen. Gelukkig zien ze wel dat de onsteking afneemt maar goed, dat zien we aan de buitenkant ook natuurlijk..

Mijn ervaring met een gezichtsveldonderzoek.

Een GVO (Gezichtsveldonderzoek kan eventueel uitval in het gezichtsveld opsporen en vast leggen. Het is een lastig onderzoek. Het wordt voor de rechter oog en het linker oog apart onderzocht. Het vergt heel wat concentratie! Het onderzoek duurt zo’n 10 minuten per oog, dit lijkt vrij kort maar het is best lastig om je zolang te concentreren op de stipjes.

Ik moest in een lichte glazen bol kijken. Helaas zag ik wederom daar mijn toekomst niet maar allerlei stipjes. Als ik dan een stipje zag moest ik op een knopje drukken. De assistent vraagt vervolgens waar je het stipje zag.

Het is mogelijk om met een gezichtsveldonderzoek de oorzaak van bepaalde klachten op te sporen. Als je het onderzoek eens in de zoveel tijd doet kunnen ze het proces goed begeleiden en kijken of het beter of slechter wordt.

Lees ook: Een gezichtsveldonderzoek met een oogontsteking!

Heb jij ooit een gezichtsveldonderzoek moeten ondergaan? Hoe vond jij het gaan? Het is geen vervelend onderzoek te noemen. Het doet in ieder geval geen pijn!

14 maart 2014 door
Simponi medicijn werkt ook voor de ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

Simponi medicijn werkt ook voor de ziekte van Crohn?!

Moeilijke keuzes als het gaat om je gezondheid.

In mijn vorige artikel heb ik julie verteld dat er nog maar weinig opties overblijven. De ziekte van Crohn is weer actief en er staan wat lastige keuzes op het programma.
Laten we zeggen dat ik al heel wat ervaring heb opgedaan als het gaat om uitslagen incasseren, te accepteren en daarin te bewusten.

Dit liep deze keer wat moeilijk. Ik had veel moeite om deze tegenslag te verwerken en had hier tijd voor nodig.

Inmiddels heb ik een keuze gemaakt. Ik wil toch graag het medicijn proberen met de wetenschap dat het wellicht niet voldoende zal werken om mijn Crohn onder controle te houden.

In contact met mijn arts hebben we besloten dat er toch iets anders moet gebeuren voordat ik Entyvio mag gebruiken. Prednison helpt niet meer voldoende om mijn klachten te overbruggen.

Er bestaat een medicijn voor Colitis Ulcerosa patiënten. Genaamd: Simponi of wel Golimumab. Dit medicijn kan ook worden gebruikt voor reuma patiënten en aangezien ik de ziekte van Bechterew heb naast de ziekte van Crohn komt dat in dit geval goed uit.

Helaas weten ze nog maar weinig van Simponi als het gaat over de ziekte van Crohn bestrijden. Mijn artsen geven aan dat ze onderzoeken uitblijken dat dit ook voor Crohn zou moeten helpen. Echter kan de MDL- arts dit niet voorschrijven voor mij als Crohn patiënt omdat dit misloopt met de verzekering.

Lees ook: vorige artikel

Het Simponi medicijn ook voor de ziekte van Crohn?

Ik test graag uit of Simponi voor Crohn patiënten ook een goede optie is. Het medicijn is zo nieuw dat ze nog geen informatie folders hebben. Maar goed, ik zou toch eerst wat informatie hebben voordat ik een hoop troep in mijn lichaam ga spuiten.

Gelukkig krijg ik deze folder binnen twee weken opgestuurd en als ik deze doorlees zie ik veel overeenkomsten met medicijnen zoals Infliximab en Humira. Medicijnen die ik al eerder heb geprobeerd.

‘Bijwerkingen die zeer vaak voorkomen zijn: infectie van bovenste luchtwegen door irus, keelontsteking, slijmvliegonsteking van het strottenhoofd en neusverkoudenheid.’

Dit is hetzelfde als Infliximab en Humira. Ik ben het wel gewend om af en toe zo her en der een ontsteking te hebben ergens in of op mijn lichaam. Tja die bijsluiter ga ik natuurlijk niet lezen. Heb jij ooit de bijsluiter van een paracetamol gelezen? Hoogstwaarschijnlijk niet. Zo ja, dan zul je lezen dat het kunt gebruiken tegen hoofdpijn maar ook hoofdpijn kunt krijgen van datzelfde pilletje.

Ik heb meteen bloed laten aftappen om TBC uit te sluiten. En daarna naar de radioloog een longfoto laten maken. We hebben een hele koelbox vol Simponi spuiten mee gekregen naar huis. Als ik over twee weken de uitslag heb, mag ik beginnen met spuiten!

Heb jij ervaring met de ziekte van Crohn en Simponi spuiten. Hoe is het jou bevallen? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen delen en elkaar kunnen helpen!

4 maart 2014 door
ziekenhuis opname
De ziekte van crohn &zo

Een stoma operatie of niet? Moeilijke keuzes maken!

De vervolgstappen van mijn behandelplan.

In het artikel over mijn ervaring met een Coloscopie onderzoek onder Propofol hebben jullie kunnen lezen dat ik de uitslag niet goed was. De ziekte van Crohn is weer actief en in dit artikel vertel ik jullie wat de vervolgstappen zijn van mijn behandeling.

Het is een heftig gesprek waarin de opties een beetje tegen het einde lopen. Ik heb al zoveel medicijnen gehad in de afgelopen jaren die slechts een halfjaar de ziekte van Crohn onder controle hielden.

Lees ook: Mijn ervaring met Remicade, Humira, Simponi en Entyvio

Ik heb niet veel opties meer.

In April komt er een nieuw medicijn op de markt, Vedolozumab / Entyvio. Dit medicijn is getest op 1115 patiënten en zijn 52 weken gevolgd in hen ziekte proces. Het schijnt beter te weten bij Colitus Ulcerosa patiënten maar we kunnen het proberen!

Als dit medicijn niet werkt zal je geopereerd moeten worden. Het rectrum, eerste stuk vanuit de anus naar boven, is schoon. Hierdoor kunnen we je dunne darm op het kleine stukje van de dikke darm monteren. Dit zou betekenen dat je niet persè een stoma hoeft.

Zo’n operatie is zeer risicovol. We kunnen niet garanderen dat de ziekte van Crohn dan niet in dat kleine stukje dikke darm terrecht komt. Dit betekent dat ik dan nogmaals onder het mes moet liggen en dan krijg je wel een stoma. Een buikoperatie is niet niks en daarom moet ik hier nu alvast heel goed overnadenken.

Als ik direct kies voor een stomaoperatie ben ik de ziekte van Crohn in ieder geval een stapje voor. Maar aan de andere kant wil je natuurlijk geen stoma als dat niet perse hoeft.

Emoties mag je voelen. Het is niet makkelijk!

Ik geef aan dat ik het eerst wil overleggen met mijn ouders. Het is natuurlijk niet niks om dat even snel te besluiten. Als Merijn en ik uit het ziekenhuis lopen begin ik meteen over Merijn zijn telefoon. We hadden deze gekocht via marktplaats en hij bleek het helemaal niet te doen. Ik was geirriteerd, nee boos. Om die telefoon? Nee natuurlijk niet. Ik was boos op alles en iedereen maar voornamelijk op mijn lichaam!

Als je ziek bent en er zijn niet veel opties meer. Mag je verdrietig zijn. Of boos. Of chagrijnig. Die gevoelens mogen er zijn. Het is niet niks wat ik nu allemaal meemaak. Ik probeer me sterk te houden maar soms heb ik even zo’n ‘Waarom ik?’ momentje.

Thuis val ik mijn ouders huilend in de armen.
‘Mam, het is niet goed’ snik ik..

Daar staan we dan. Mijn ouders die mij vasthouden. Huilend in de woonkamer. Verslagen, verdrietig en boos.
Ik wil niet weer proefkonijn zijn. Ik wil niet weer in spanning zitten of het medicijn wel of niet werkt maar ik wil ook geen stoma.

Een stoma operatie of niet? Moeilijke keuzes!

Er is weinig kans op slagen bij Entyvio of Vedolizumab maar ik moet het van mezelf toch geprobeerd hebben. Ik heb nog wat weken te gaan en daardoor is de Prednison opgehoogd. Hopelijk kom ik de aankomende weken met iets minder pijn dan voorheen door.

Het komt wel binnen. Ik moet langzaamaan accepteren dat een operatie aan de orde komt. Ik moet nadenken over de risico’s. Ik moet nadenken over een leven met een stoma.

Een ding is wel zeker. Als ik geopereerd moet worden wil ik direct een stoma. Aangezien ik niet veel geluk heb als het om mijn gezondheid gaat. Wil ik liever dat het meteen ‘goed’ gedaan wordt.

Ik zou het moeilijker vinden om eerst geopereerd te worden waarin ze een groot deel dikke darm eruit halen en dan later alsnog een stoma moet omdat het weer foute boel is dan dat het meteen gebeurd. Aan een tweede operatie zitten meer risico’s en daar zit ik niet op te wachten.

Het kan daarnaast trouwens ook nog gewoon kei hard in mijn dunne darm komen hoor. Maar goed, daar wil ik nog even niet over nadenken. Eerst dit maar even verwerken.

Lachen is het beste medicijn!

Later op de dag kunnen we alweer lachen. ‘Zou ik dan eigenlijk nog een scheet kunnen laten?’ vraag ik mezelf hardop af. Ik vind Stinkerbell of Ipoep wel een leuke naam voor mijn stoma.

‘Wel fijn Lon. Dan hoef je nooit meer naar het toilet!’ zegt mijn moeder enthousiast.
‘Nou mam, gelukkig is er nog niks met mijn blaas aan de hand dus ik zal toch af en toe moeten plassen!’
‘Als iemand mijn stoma wil zien. Vraag ik gewoon of ik zijn of haar anus ook mag zien! En pap, als ik je niet aardig vind dan gooi ik gewoon die zak over je hoofd’
‘Ja en als jij niet aardig bent, prik ik je zak lek!’

Gelukkig, we kunnen weer lachen. En wat moet je anders? Het is toch zo. Ik kan er niks aan veranderen. Maar onder het lachen komen er ook tranen hoor. Ik hoop dat Vedolizumab / Entyvio mij nog een aantal jaren van een operatie houdt en anders? Tja dan zal ik eens gaan zoeken naar leuke prints voor op mijn stoma zakje!

Heb jij ook moeite om keuzes te maken als het om je gezondheid gaat? Ik vind het moeilijk! Wacht niet op een goede dag, maak er èèn!

6 februari 2014 door
ervaring endoscopie
De ziekte van crohn &zo

Ervaring coloscopie onderzoek onder Propofol!

Is de ziekte van Crohn weer actief?

Ik voelde mezelf al weken beroerd. Ik at nauwelijks en alles wat ik at, kwam er binnen no time weer uit. Dit gebeurde vaak via de ‘normale’ weg maar ook een kotsbak stond naast mijn bed en was geen overbodige luxe!

Het kon ook een buikgriep zijn, toch? Nee ik wist wel beter. Dit was de ziekte van Crohn die wederom is gaan opvlammen!

Ik heb het nog een aantal dagen aangekeken en was eigenlijk aan het wachten op het moment dat ik koorts kreeg. Een soort van regel in het ziekenhuis is dat als je koorts hebt en je hebt Crohn- klachten dat je dan even moet bellen.

Dit duurde niet lang en al snel reed ik met 40 graden koorts naar het ziekenhuis.

En waar ik al die tijd bang voor was werd bevestigd. Zowel mijn ontlasting als bloeduitslagen lieten hoge ontstekingswaardes zien. Ik moest voor de zoveelste keer een darmonderzoek, coloscopie ondergaan om te kijken wat er aan de hand was.
Deze keer waren het niet wat lichte klachten. Ik liep er al een hele tijd mee rond en inmiddels was de pijn onhoudbaar geworden. Ieder uur op het toilet en daarbij ook ontzettend misselijk.

Laxeren met Pricoprep is prima te doen!

Laxeren zou dus een probleem worden aangezien ik al moeite had om een simpel glas water binnen te houden. We bespraken de mogelijkheden zoals een opname en sondevoeding, Kleanprep of Moviprep.

Gelukkig was er nog een ander alternatief namelijk Priocoprep. Een drankje waar je maar 75ml van moet drinken in combinatie met een dieet. Dit is de beste optie en ik moet zeggen dat het allemaal prima te doen is. Het laxeren kwam wat later opgang maar uiteindelijk was alles helemaal helder en klaar voor het onderzoek.

Ik heb mijn record huilen verbroken! Normaal gesproken begin ik al met huilen in de wachtkamer en deze keer pas op het bed toen mijn kleding en alles al uit was. Het is toch al een vreselijk vernederend onderzoek dus mijn krokodillen tranen konden er ook nog wel bij!

De eerste 6 darmonderzoeken waren bij mij ontzettend pijnlijk. Dit is echt nog zacht uitgedrukt. Omdat het normale roesje Doricum bij mij geen enkel effect heeft, hoe hoog de dosis ook, heb ik gezegd dat ik geen darmonderzoek meer zonder narcose.

Lees ook: Een pijnlijke ervaring met Coloscopie onderzoek!

Het onderzoek wordt uitgevoerd onder Propofol. Dit is een vloeistof die gebruikt wordt voor het inslapen. De anesthesist moet hierbij aanwezig zijn en dat is bij het welbekende Doricum roesje niet het geval.

Mijn ziekenhuisangst is ongelofelijk groot. Er was mij immers al meerdere malen beloofd voor een onderzoek dat ik nu ècht niks zou voelen. Dit is nooit gelukt en heb altijd schreeuwend op de onderzoekstafel gelegen. De spanning was dus groot, ook voor dit onderzoek. Propofol of niet, ik moest nog maar afwachten of het echt pijnloos zou gaan..

Mijn ervaring met een coloscopie met Propofol!

De verpleging had me nu meerdere malen op het hart gedrukt dat ik nu ècht niks zou gaan voelen. Ik werd op mijn bed, met krokodillen tranen, naar de OK gebracht waar de arts mij aan het opwachten was.

‘We gaan rustig beginnen!’ zei de arts.
‘Nee. Ik doe helemaal niks. Ik ga niet eens op mijn zij liggen. Ik eis dat ik nu in slaap word gebracht en dan zoeken jullie het maar uit!’ zei ik snikkend.

De anesthesist mag niet van mijn zij afwijken. Als hij zijn handschoenen wil pakken schiet ik al in paniek.
Hij spuit de propofol voorzichtig in mijn infuus. Het wordt al wazig om mij heen en nèt voordat ik mijn ogen dicht doe roep ik: Doe er voor dezekerheid nog wat extra’s in!

Licht uit.

Als ik mijn ogen weer open doe zie ik langzaam mijn moeder en aneshesist staan naast mijn bed. Tranen van opluchting. Het was achter de rug en ik had niks gevoelt. En ik mocht een kwartier later alweer lekker naar huis. Die man verdient een lintje. Ik heb die mens wel 600x bedankt!

De uitslag was minder goed. Mijn gehele darm zit vol ontstekingen en zweertjes. Er is een biopt genomen om het te laten onderzoeken. Die uitslag kon me nauwelijks nog wat schelen. Ik was er vanaf en ik had helemaal niks gevoelt. Op naar huis!

Heb jij binnenkort een coloscopie met Propofol? Geen zorgen. Dit is ècht een paardenmiddel. Je gaat heerlijk slapen en wordt pas wakker als alles achter de rug is. Laat je ons nog even weten hoe jij het hebt ervaren? Zo kunnen we elkaar helpen!

Lees ook: Hoe verloopt een Coloscopie onderzoek! 

22 januari 2014 door