Browsing Tag

Liefde

Persoonlijk

Help, ik ben verliefd op een vrouw!

Ik voel me aangetrokken tot Lisa, omdat ze Lisa is.

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat er zo af en toe een andere naam in mijn artikelen rond dwarrelt. Dat heeft natuurlijk uitleg nodig, een beetje dan!

Gezien mijn hetero- geschiedenis- getrouwd en een kind- hoe kan het dan dat ik verliefd ben op een vrouw? Laat me ‘Verliefd zijn’ even nader toelichten. Ik wil samenwonen met deze vrouw. Ik wil naast haar in slaap vallen. Ik wil haar zoenen, niet een zoen maar veel meer!

Ik voel me niet aangetrokken tot Lisa omdat ze een vrouw is maar omdat ze Lisa is. Als Lisa een man was geweest dan zou ik hem net zo leuk vinden. Het geslacht van mijn partner maakt mij dan ook niks uit.

Ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik wel hetero was.

Het klinkt misschien gek maar ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik wel hetero was. Ik had homoseksuele mensen in mijn omgeving en bij ons werd hier thuis ook gewoon over gesproken maar het was voor mij niet relevant. Ik had Merijn en was gelukkig met hem.

Dat ik op vrouwen zou kunnen vallen in plaats van op mannen, was voor mij wel al snel duidelijk. Hoewel ik nog nooit ècht verliefd was geweest op een vrouw. Ik kon een vrouw wel aantrekkelijk vinden, net zoals een man maar de vlinders voor een vrouw kwamen pas bij Lisa. Logisch eigenlijk, als je in een goede relatie zit, sluit je je hier voor af..

Vervelende reacties hebben we nauwelijks gehad. Althans, niet op het feit dat ik nu een vrouw heb terwijl het altijd een man was. Ik had hier vaker gesprekken over met mijn oudste broer en schoonzussen. Ik was altijd nieuwsgierig naar hoe het zou zijn met een vrouw. Precies hetzelfde als met een man, maar ook weer niet èn je ligt in bed naast iemand met hetzelfde geslacht, wat soms super handig is!

Onze samenleving is heel hetero gericht.

Onze samenleving is heel hetero gericht. Je groeit op met Nijntje, die een papa en een mama heeft. Toen al mijn vriendinnetjes een vriendje kregen, leerde ik Merijn kennen. Ik was helemaal niet bezig met het feit dat Nijntje ook een mama & een mama zou kunnen hebben.Toen niet. Nu wel.

Ondanks het voor mij dus altijd wel ‘normaal’ was dat Nijntje ook twee mama’s of twee papa’s kon hebben, vond ik het in het begin en nu nog soms, best vreemd dat ik nu hand in hand loop met een vrouw in plaats van een man.

Ik heb het dan niet zo zeer over het feit dat ik bang ben wat de buitenwereld ervan denkt. Dat maakt mij niet zoveel uit. Hoewel ik er ook niet perse op zit te wachten om helemaal in elkaar gerost te worden alleen maar omdat ik hand in hand loop met een vrouw. Dat is gewoonweg een tekortkoming van de ander en een grotere beperking dan het ‘vallen op een vrouw’.

Help, ik ben verliefd op een vrouw!

Maar goed, ik moet dus soms zelf ook nog even wennen dat ik nu samen met met een vrouw. Het is vooral het toekomstplaatje, wederom; Nijntje met de papa & de mama wat ik ook had bedacht voor mijn toekomst. Dat is anders gelopen. Liefde is geen keuze, liefde die je niet kiest, is niet echt.

Lees ook: Uit de kast komen? Homoseksualiteit! 

Ga voor je eigen geluk. Het maakt niet uit wat andere mensen van jouw keuzes vinden. Tenslotte leeft iedereen zijn of haar eigen leven en ben jij degene die je geluk in de hand hebt. Help, ik ben verliefd op een vrouw!

Een schuldgevoel tegenover mijn kind!
Mama &zo

Een schuldgevoel tegenover mijn kind!

Ik zou eigenlijk een stoma operatie krijgen. 

De keuze om een kindje te willen opvoeden en verzorgen hebben wij heel bewust gemaakt. Mijn ziek- zijn speelde hierin ook zeker een rol en wij zijn dan ook gezegend dat het ons is gegund. De komst van James is een godsgeschenk en een groot wonder.

Het duurde lang, lees: dik 2 jaar, voordat wij een positieve zwangerschapstest in handen hadden. We wilde dus eigenlijk nog jonger ouders worden dan dat we nu zijn. De ziekte van Crohn heeft mij maar ook onze relatie sneller volwassener gemaakt waardoor de drang om een kindje in ons midden te hebben steeds heviger werd.

James kwam uiteindelijk totaal onverwachts in mijn buik terecht, niet helemaal natuurlijk maar het was nogal een verassing. Ik zou een maand later geopereerd worden aan mijn darmen. Een stoma was onvermijdelijk en de afspraak met de chirurg stond gepland.

Lees ook: Waarom worden wij niet zwanger?

De angsten die ik had over het moederschap. 

We hebben nooit getwijfeld over onze kinderwens ondanks dat het aanwezig is dat James nu een vergrote kans heeft op een darmziekte. Die kans is overigens niet eens zeker wat de wetenschappers zijn het er nog niet over eens of de ziekte van Crohn daadwerkelijk erfelijk is of niet.

Nu ben ik niet alleen gekroond met de ziekte van Crohn maar ook met de ziekte van Bechterew en Hydradenitis Suppurativa. De ziekte van Crohn is toch wel de hoofdziekte. Als deze onder controle is dan volgt de rest ook wel redelijk. De kans dat James een immuunziekte krijgt zal wat verhoogd zijn aangezien ik een vakkenpakket aan ziektes beheer!

In het begin van onze kinderwens heb ik wel mijn angsten uitgesproken over het moederschap. Ik was bang dat ik geen volwaardige moeder kon zijn doordat ik niet alle energie heb die een gezonde moeder wel heeft. De eerste periode overleef je op adrenaline, je lichaam, ook mijn ziekte lichaam, werd gezet op de automatische piloot en die eerste periode van James zijn leven kwamen we dus prima door.

De lastige dingen van mijn leven als chronisch zieke moeder… 

Je krijgt handigheid in het moederschap waardoor het je steeds beter afgaat maar ik voel me weleens schuldig tegenover Merijn maar vooral tegenover James. Ik kan niet wachten tot ik het hem beter kan uitleggen maar dat zal mijn schuldgevoel niet minder maken.

Er zijn dagen geweest dat ik alleen maar in bed lag of op het toilet zit. Het zijn de dagen die ik doorbreng boven op bed terwijl ik James beneden MAMM hoor roepen. Ik ben dan te moe om een leuke dag voor James te organiseren. Hierdoor krijg ik het gevoel alsof ik hem te kort doe en dat voelt als moeder vervelend aangezien je alles wil doen voor je kind. Het is voor mij dan moeilijk om te merken dat ik dat niet altijd kan bieden.

Een schuldgevoel tegenover mijn kind! 

Ik weet dat ik er niks aan kan doen en dat ik er alles aan doe om er zoveel mogelijk voor James te zijn. Ik weet ook dat mijn schuldgevoel ongetwijfeld onterecht is maar het is nou eenmaal wel aanwezig. Dit zijn de lastige dingen van mijn leven als chronische zieke moeder!

Het is een feit dat ik moeilijk met mijn dag planning kan omgaan. Ik heb nog steeds, na al die jaren ziekte, niet geleerd om mijn energie voldoende te verdelen. Het gaat steeds beter maar als ik dit onder de knie heb, ben ik ervan overtuigd dat het schuldgevoel ook wat weg ebt.

James en Merijn betekenen ontzettend veel voor mij en ik wil een zo goed mogelijke partner en moeder zijn. Dit is eigenlijk niet te combineren als je ziek bent. Dit zorgt ervoor dat als ik mezelf goed voel, ik de dag te vol in plan met leuke dingen om mijn schuldgevoel tegenover hen weg te moffelen.

Lees ook: Leren plannen en vooruitdenken! 

Ben jij chronisch ziek en heb je hetzelfde ‘probleem’. Laat het dan vooral weten in de comments. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

ruzie met je partner
Persoonlijk

Ruzie met je partner hoort erbij!

Ruzies bij kalverliefde zorgt voor een stoplicht relatie..

We kunnen allemaal wel doen alsof we nooit ruzie maken en de relatie met je partner rozengeur en maneschijn is maar zo werkt het natuurlijk alleen maar in sprookjes. Iedereen heeft conflicten, maakt ruzie en laat zich soms weleens een beetje (te ver) gaan in een ruzie.

In je kinderjaren wordt je al geconfronteerd met ruzie maken. Het is belachelijk dat jij niet mee mag spelen of je per ongeluk expres een duw in je rug krijgt en dan begint de ellende. ‘Jij bent stom!’ of ‘Ik ben je vriend niet meer!’ en ‘Jij mag niet meer op mijn feestje komen!’ Deze uitspraken hebben we allemaal weleens laten vallen in een ruzie om vervolgens de volgende dag weer hartsvriendinnen te zijn.

De ruzies op latere leeftijd worden meestal al iets serieuzer. Althans, dat denken we want we voelen ons super groot als we puber zijn. De kinderjaren zijn voorbij en je denkt al bij de ‘grote mensen’ te horen. Nu ben je natuurlijk al goed op weg als puber zijnde maar je bent er nog lang niet. Geniet daar nog maar even van!

Ik weet nog goed dat ik verkering had met mijn eerste vriendje en het om de haverklap uitging omdat we ‘ruzie’ kregen. Een paar dagen later ging het dan weer aan omdat een van de twee spijt kreeg. Als we hadden afgesproken en hij wilde opstap gaan terwijl ik een romantisch avondje voor de buis in gedachte had, kon hier al een zodanige ruzie door ontstaan waardoor het dan weer even uit ging.

Ruzie hoort tot een van de behoeftes van de mens!

Je zult het wellicht niet verwachten maar ruzie behoort tot een van de behoeftes van de mens. Wij mensen willen gehoord of gezien worden en daar komt vaak de ruzie uit voort. Ruziënde mensen gaan ervan uit dat je ruzies alleen kun beëindigen door ze ‘uit te vechten’, door te winnen of gelijk te krijgen.

Ik zal je wat vertellen. Ruzie maken heeft geen enkele zin. Niet op deze manier. Geen enkele verliezer wil tegenover een winnaar staan. Onbewust gaat deze strijd dus nog verder en op deze manier wordt het een machtsstrijd die eindeloos door kan gaan. Dit is vooral zo, als je een relatie hebt samen omdat je hierin gelijkwaardig behandeld wil worden.

Het is ook vaak zo dat ruzies niet gaan over het gespreksonderwerp. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn vrouwen. Is het ècht zo belangrijk dat de man het dopje van de tandpasta terug doet na gebruik? Nee, natuurlijk niet. Het gaat in zo’n ruzie allang niet meer over dat dopje maar er volgt een opsomming irritaties van de afgelopen tijd.

En dan heb je nog de welbekende koeien die regelmatig uit de sloot worden gehaald in een ruzie. Het dopje van de tandpasta kan hiertoe makkelijk tot een schreeuwende ruzie eindigen waar we uiteindelijk ruzie maken over de ruzie. ‘’Je luistert niet naar me of ‘’Je moet niet zo zeuren!’’en ‘’Het is altijd hetzelfde!’’

Natuurlijk is ruzie over vreemdgaan een groot verschil met een tandpasta dopje en is praten na een ruzie soms geen optie. Merijn wil alles altijd direct uitpraten terwijl ik het fijn vind om de ruimte te krijgen. Even nadenken over wat er is gezegd om het op een later moment eventueel nog te bespreken of het gewoon te laten voor wat het is.

Ruzie maken met je partner hoort erbij!

Mensen die samenleven maken ruzie en het is daarin belangrijk dat je accepteert dat die ruzies er mogen zijn, je luistert naar de ander en je partner vooral respecteert. Je hebt niks aan een onfatsoenlijk scheldpartij. Hoewel het soms weleens kan opluchten, heeft het absoluut geen meerwaarde.

En door de jaren heen, oh nu klinkt het echt alsof ik stokoud, wijs en nooit ruzie maak en dat is absoluut niet het geval maar je leert ook dingen van elkaar te accepteren. Merijn laat altijd zijn kleding naast zijn bed liggen totdat hij na een week geen kleding meer heeft. Ik krijg dan op mijn dak dat ik de was niet bij houd. Of dat hij altijd de deur van de kast openlaat staan zodat James overal bij kan.

Dit zijn van die dingetjes waarover wij in het begin van onze relatie ruzie over konden maken en het nu gewoon laten voor wat het is. Ik vraag mezelf dan vaak af: Is het nou echt zo erg om die kastdeur dicht te doen zonder daar wat over te zeggen? Of als ik de was bij elkaar raap, ook even naast zijn bed kijk? Nee. Heeft een ruzie hierover zin? Nee. Soms moet je dingetjes ook gewoon laten en het accepteren zoals het is.

Ik ben trouwens ook een draak hoor. Zo ga ik bijvoorbeeld altijd een stapje verder dan Merijn leuk vindt als we aan het dolle zijn. We hebben een watergevecht. Het is even grappig en op het moment dat het eigenlijk klaar hoort te zijn, gooi ik nog een emmer water over hem heen. Snap je wat ik bedoel?

Het goedmaken is minstens zo belangrijk! 😉

Niemand is perfect, maak ‘lekker’ ruzie maar houd het wel netjes. Ga niet dreigen met het eindige van de relatie als hij voor de zoveelste keer het dopje van de tandpasta vergeet terug te doen. Ben redelijk en als je relatie goed zit, is ruzie maken helemaal niet zo erg!

Dus, we maken allemaal weleens ruzie. Dat is helemaal niet erg. Als je elkaar maar niet in de ruzie verliest en je ook weet hoe je het goed kan maken met elkaar. Nu heb ik wel wat tips maar daar zal ik mezelf in deze blog niet verder over uitweiden! 😉

En hoe zit het bij jullie? Hebben jullie nóóit ruzie of wil het ook weleens escaleren? Ik ben benieuwd wie hier zijn of haar ervaring hierover durft te delen. Het is immers een onderwerp wat niet vaak wordt besproken!

 

is mijn dreumes onzeker
Mama &zo

Mijn kind is onzeker bij andere kinderen!

De eerste twee jaren waren heftig te noemen.

Ja hoor, het duurt niet lang meer en dan wordt mijn kleine grote mannetje alweer twee jaar! Het is toch niet te geloven dat ik twee jaar geleden met mijn dikke buik in een carnavalspak liep in verwachting van een klein lief mannetje. En nu twee jaar later, helaas nog steeds met een dikke buik, de optocht aan het bekijken ben met datzelfde lief klein groot mannetje.

Het eerste jaar samen met James was.. intens, prachtig maar ook heftig! Hoewel ik direct op een roze wolk zat, ja het kan echt, vond ik de eerste maanden heftig te noemen. En dat terwijl James niet eens ècht huilbaby was maar op een of andere manier had ik gewoonweg geen tijd om mezelf fatsoenlijk aan te kleden of op mijn gemak naar het toilet te kunnen. Dit herkennen jullie vast wel!

Lees ook: Welke fase vind ik leuker baby of dreumes?  geschreven door de papa van James!

De Dreumes tijd is ontzettend leuk!

Ik vond het heerlijk om James te verzorgen, leuk aan te kleden en vooral heel veel kusjes en knuffels te geven. Ik had geen idee dat iemand zoveel liefde in mij naar boven kon halen. Dit is zoveel malen heftiger bij een kind dan bij je partner. Sorry Merijn, ik vind je een topper en je bent de liefde van mijn leven maar James.. tja die slaat echt alles. Gelukkig is dit andersom ook het geval en staat James echt op nummer 1.

Het wordt allemaal een stuk gemakkelijker en daarbij ook leuker. Nou ja, leuker kan ik ook weer niet zeggen.. Leuker op een andere manier! Knuffelen, kusjes geven en je baby verzorgen is natuurlijk ook heerlijk.

Nu is het leuker omdat je echt een gesprekje met hem kan voeren. James kan heel goed duidelijk maken wat hij wel of niet wil en hij wordt beetje bij beetje zelfstandiger in zijn spel. Hij kan bijvoorbeeld heel serieus bezig zijn met duplo. Het lukt hem nu eindelijk om echt een toren te kunnen bouwen en hij komt dit dan ook vol trots laten zien als het weer is gelukt. Wat een prachtig moment is dat zeg! Helemaal trots zegt hij dan: ‘Mammm!’ en wijst naar zijn toren.

Lees ook: Welke fase vind ik leuker baby of dreumes?

Mijn kind is onzeker bij andere kinderen!

Ik merk dat James het heel erg leuk vindt om met mij samen naar de gym te gaan. Lekker samen een op een met hem klimmen, kleuteren, rennen en liedjes zingen. Hij is geïnteresseerd in wat andere kindjes doen. Hij kan oprecht zo een kwartier aan de kant staan om het eens allemaal rustig te bekijken. Ik denk dat hij het lastig vindt om zichzelf hierin te mengen. Het zal vast nog aan de leeftijd liggen maar zodra er andere kinderen om de hoek komen kijken is hij aanhankelijk en wil hij bijvoorbeeld niet meer op de glijbaan waar hij daarvoor niet weg te slaan was.

Het is ook zo dat als een kindje, gewoon vriendelijk, duidelijk maakt dat hij of zij er ook bij wil.. James direct twee stappen terug doet om haar of hem erlangs te laten. Hij gaat direct opzij en hoeft vaak dan zelf niet eens meer op het desbetreffende toestel.

Zou dit nu al met onzekerheid te maken kunnen hebben? Ik vind het namelijk best lastig om dit te zien en weet niet goed hoe ik hierop moet reageren. Ik vertel James altijd dat hij ook op de glijbaan mag als hij dat wil maar dat is vaak tevergeefs. Maar goed wat kan ik doen om hem op zijn gemak te stellen? Of hoort het gewoon bij de leeftijd dat hij eerst eens alles wil bekijken?

Ik denk dat het voor James goed zal zijn om naar de peuterspeelzaal te gaan zodra hij hier oud genoeg voor is. Ik ben tenslotte alle dagen thuis waardoor hij nooit naar een kinderdagverblijf is gegaan en daardoor niet veel kindjes is gewend. Oef, wat zal ik het moeilijk krijgen als het zover is..

Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen. Mocht je tips hebben, gooi het dan vooral hieronder in de comments zodat ik het een en ander kan uitproberen! Ligt het aan de leeftijd? Of kan hij nu al onzeker zijn?

Lees ook: Verlatingsangst bij je dreumes?! 

nooit verteld over onze ontmoeting
Persoonlijk

Altijd gelogen over onze ontmoeting, tot nu

Ik heb het nooit verteld, tot nu.

Merijn en ik hebben jarenlang volgehouden dat we elkaar hebben ontmoet via gezamenlijke vrienden. We hebben dit zelfs zo op onze trouwdag laten voorlezen omdat we ons schaamde voor hoe het werkelijk is gegaan. Daarbij, als mijn ouders toen der tijd wisten wat ze nu weten (nadat ze deze blog hebben gelezen dus) dan waren ze er nooit mee ingestemd dat ik ging afspreken met Merijn.

Ik heb Merijn namelijk leren kennen via Superdudes/babes. Ik heb zojuist even gekeken en tot mijn grote schok bestaat dit nog steeds. Ik heb geen idee wat de website nu precies inhoudt maar toen was het gewoon een persoonlijke page waar je je vrienden, die je al de hele dag zag op school, berichten kon sturen.

Er was een zoekfunctie ingebouwd en zo heb ik Merijn als eerst een berichtje gestuurd. Al snel kregen we elkaar op MSN, nu ook wel Skype genoemd en begonnen we te kletsen. Dit gesprek liep al snel dood en we hadden nauwelijks contact. Ik was slecht in Engels en het enige wat ik weleens vroeg waren zinnetjes die hij dan kon vertalen.

Hij was al bezet.

Merijn kreeg al vrij snel een vriendin die in het buitenland woonde. Dit vertelde hij mij trouwens niet hoor, zo slecht was het contact tussen ons maar dit zag ik dan in zijn MSN- naam staan. Ik begreep daar helemaal niks aan want ik kon me niet voorstellen hoe een relatie op afstand stand hield. We gingen weer af en toe te kletsen, puur omdat ik het interessant vond hoe dat ging tussen hen.

Een dik half jaar later zag ik plotseling geen hartje meer in zijn MSN- naam staan. Het was uit met zijn toenmalige vriendinnetje en ik probeerde hem op te vrolijke. Dit keer gingen we wat dieper in gesprek. Het was heel gezellig en raakte niet uitgepraat. We deden onze webcams aan en nadat we urenlang hebben gekletst zijn we verder gegaan via de SMS en kwamen we tot de conclusie dat we elkaar weleens wilde zien.

De dag daarna zou Merijn mij op het Station opwachten als ik klaar was met school. Ik vond dit wel een veilige plek om voor het eerst af te spreken. Ik had hem immers op de webcam al gezien dus ik wist dat het geen enge creep was. En ik wist heus wel dat mijn ouders dat om die reden nooit hadden geaccepteerd. Hoe kon ik dat verkopen? Met iemand afspreken die je nog nooit hebt gezien… dat kan echt niet! (Of dus wel) Maar goed, ik was me hier bewust van en daarom koos ik het Station uit om elkaar te meeten.

Na een ongemakkelijke kennismaking op het Station doken we La Place in om elkaar beter te leren kennen. Ik was altijd redelijk nuchter met dit soort dingen maar nu was ik toch lichtelijk gespannen. Ik weet nog goed dat ik heel veel honger had en ondanks dat Merijn meerdere malen vroeg of ik ook iets wilde eten, weigerde en zei dat ik geen honger had. Like wtf?

Onze eerste zoen!

Ik vond hem meteen heel gezellig en na urenlang kletsen gingen we weer apart naar huis. De hele avond natuurlijk weer ge-sms’t, we raakte niet uitgepraat. De dag daarna spraken we opnieuw af op het Station maar al snel belde ik mijn ouders op of ik Merijn mee mocht nemen. ‘Ja, ik ken hem via school’ zei ik toen en zo is de leugen daar ook begonnen. Het was natuurlijk prima. Mijn ouders waren de moeilijkste niet.

Ik weet nog precies wat ik aan had en wat hij droeg. We hadden namelijk precies dezelfde all starts aan. Bij mij thuis klikte het eigenlijk meteen met mijn ouders, zij hadden visite en dus na het standaard praatje van ‘Hey hoe is het, wat doe je en hoe oud ben je?’ was het een goed excuus om naar boven te gaan. We hebben de hele avond met elkaar gekletst en vooral gelachen en uiteindelijk bij de poort voor het eerst gezoend!

Aankomend jaar 10 jaar samen..

07-09-2007 kregen wij verkering en vanaf die dag zijn we eigenlijk onafscheidelijk geweest. We hebben maar een moeilijk moment gehad samen, hier heb ik al eens eerder over geschreven: relatieproblemen. Vijf jaar later trouwde wij op dezelfde datum en drie jaar daarna raakte ik zwanger van James. Deze kleine grote jongen heeft onze relatie alleen maar verrijkt.

Aankomend jaar zijn we alweer 10 jaar samen en ik zal nooit vergeten hoe het allemaal is begonnen. Leuk om daar weer eens op terug te blikken. En Merijn? Jij bent nog steeds mijn nummer enigste!

Ik ben benieuwd naar jullie verhaal, durf je het achter te laten? Vieren jullie Valentijnsdag?