Browsing Tag

de ziekte van Crohn

YouTube

Vedolizumab / Entyvio infuus! – Lonnekefilmt

Het Vedolizumab / Entvio infuus! – Lonnekefilmt. 

Voorlopig moet ik iedere vier weken naar het UMC om vedolizumab / Entyvio toegediend te krijgen. Normaal gesproken krijg je dit namelijk iedere acht weken maar omdat het bij mij nogal hardnekkig is moet ik vaker komen.

Het is voor mij een dag waarop ik verder niks anders kan doen en zelfs oppas voor James moet regelen. Ik ben in totaal 6 uur van huis en ben helemaal gebroken als ik thuis kom. 

Omdat ik veel vragen kreeg over het nieuwe medicijn heb ik jullie meegenomen op mijn infuusdag. Hopelijk vinden jullie het leuk, vergeet niet op de like knop te klikken en te abonneren! 

chronische ziekte
De ziekte van crohn &zo

Ik heb Hidradenitis Suppurativa, een huidziekte!

Was de ziekte van Crohn enzo nog niet voldoende?

Sinds 2010 ben ik gekroond door de ziekte van Crohn en hoewel veel mensen denken dat dit alleen maar een beetje buikpijn is, komt er toch echt veel meer bij kijken. Dit zijn bijvoorbeeld gewrichtsklachten en ontstekingen aan je ogen. Ik heb naast en door de ziekte van Crohn ook nog de ziekte van Bechterew en uveitis aan mijn ogen. Ik dacht dat dit op zich wel genoeg zou zijn, toch niet. Ik heb hidradenitis Suppurativa, een hele mond vol maar het is een huidziekte.

De lezers die mij al langer volgen weten dat ik geen meisjemeisje ben maar ondanks dat vind ik het toch weleens leuk om make- up op te doen als ik samen met Merijn iets leuks ga doen. Dit begon zo’n beetje toen ik 16 was en ik op school het val ‘Beauty’ moest volgen. In tegenstelling tot de meeste andere meisjes in mijn klas vond ik dit het saaiste vak. Zij vonden het dan weer gek dat ik gym het leukste vak vond.

Bij een schoolopdracht liep het mis, mijn huid werd knalrood!

Afijn, we krijgen op een dag een maskertje op voor een opdracht. Nou ik kan je vertellen, mijn hele gezicht stond in de fik! Figuurlijk natuurlijk, anders kon ik dit hoogstwaarschijnlijk niet typen. Omdat mijn leraressen heus wel wisten dat ik er niks aan vond, geloofde ze mij niet. Ik deed altijd braaf wat de leerkracht in kwestie van mij vroeg maar trok nu mijn eigen plan. Ik rende naar de kraan om alles eraf te vegen.

Mijn gezicht was knalrood. Gelukkig konden ze nu niet anders dan mij geloven. Ik heb hier verder nooit echt iets mee gedaan. Mijn broer heeft ook een gevoelige huid dus het zal wel in de familie zitten. Dacht ik. Tot dat ik, nadat de ziekte van Crohn geconstateerd was, veel meer huidklachten kreeg. In eerste instantie dacht ik dat dit van de medicatie kwam maar nu zoveel jaren later, heb ik een diagnose.

Ik heb Hidradenitis Suppurativa, een huidziekte!

Afgelopen maand kreeg ik zoals vaker weer last van ontstekingsbulten op mijn dijbeen. Toen ik toevallig bij de MDL- arts was liet ik dit voor de zekerheid maar even zien. Zij wees mij erop dat ik toch maar eens naar de dermatoloog moest gaan. Ik had er al een in mijn eigen woonplaats maar daar kreeg ik altijd een cremè mee die eigenlijk nooit zijn werk deed en op een gegeven moment heb ik dit zelf laten verwateren.

Ik had al zoveel ellende in het ziekenhuis dat ik er niet op zat te wachten om dit ook nog eens te laten onderzoeken. Ik vond het wel voldoende maar het begon zich wel steeds meer uit te breiden en had er dagen bij dat ik daardoor nauwelijks kon lopen.

Tijdens de afspraak bij mijn nieuwe dermatoloog is er een bioops genomen van zo’n ontsteking en daarkwam de diagnose: Hidradenitis Suppurativa!

Lees ook: Hidradenitis Suppurativa maakt mij onzeker! 

Het is lastig om het weer allemaal een plekje te geven.

Ik heb er dus weer een chronische ziekte bij, stiekem spaar ik ze maar deze is wel heel bijzonder want ik kan het niet eens uitspreken. Ik ga jullie niet vervelen met de precieze uitleg maar het komt er op neer dat mijn haarzakjes, die in ons lichaam zitten, ontstoken raken. En ik raad je aan om, als je snel misselijk wordt, niet te gaan Google naar afbeeldingen. Geloof me, dat wil je niet zien!

Mijn familie weet eigenlijk niet eens meer hoe ze moeten reageren en dat snap ik wel. Ondertussen wordt het normaal als ik er iets bij krijg. De dag dat ik zo’n tegenslag te horen krijg heb ik gewoon even nergens meer zin in. Het moet een keer afgelopen zijn toch? Helaas, voorlopig ben ik dus nog wel onder behandeling van het een en ander. Ik heb er weer een pilletje en een crème bij en het went vast wel weer. Ik hoop dat het werkt, anders moet ik wellicht geopereerd worden!

Herken jij deze huidklachten en ben jij ook gezegend met Hidradenitis Suppurativa? Ik ben benieuwd hoe jullie deze ziekte ervaren en of jullie eventueel tips hebben! Laat dit vooral weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen door onze ervaringen te vertellen.

Sporten en de ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en sporten, kan dat?

Ik was een fanatieke sporten voordat ik de diagnose kreeg.

Ik was een fanatieke sporter voordat ik de diagnose ‘de ziekte van Crohn’ kreeg. Als kleine Lonneke was ik al iedere dag buiten op het voetbal veldje te vinden en toen ik wat ouder werd en psychisch niet zo lekker in mijn vel zat, kreeg ik van mijn ouders een tafeltennis tafel. De ziekte van Crohn en sporten, kan dat eigenlijk wel samen?

Hééél vroeger, dat stukje heb ik namelijk verdrongen, toen ik ging ik dus zo (zie foto) de deur uit om te voetballen! Ik jatte een voetbal t-shirt van een van mijn broers, pakte een bal en weg was ik. Dit iedere keer nadat de school uit was.

Een tafeltennis tafel in de huiskamer?

Het was zelfs zo dat die tafeltennis tafel binnen in de huiskamer stond voor een aantal maanden omdat ik daar zo gelukkig van werd. Ik vond het fantastisch om met sport bezig te zijn. Naast tafeltennis en voetbal ging ik ook een aantal keer in de week naar de sportschool om mijn hoofd leeg te maken.

Ik had een goede conditie en was lekker gezond bezig. Dit veranderde per direct toen ik ziek werd en in het ziekenhuis kwam te liggen. Ik weet nog als de dag van gisteren dat we, direct nadat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis, op kraamvisite gingen bij mijn broer en schoonzus. Mijn petekind werd geboren in tijd dat ik in het ziekenhuis lag, heel handig want ik was er als eerste bij. Maar goed, we gingen op kraamvisite met het ziekenhuisbandje nog om mijn arm.

Na de autorit van het ziekenhuis naar mijn broer (5 min) was ik al helemaal kapot. We zijn nog geen kwartier binnen geweest voor ik begon te zweten en mijn vermoeidheid toesloeg. Mijn conditie was helemaal verdwenen, ik kon de straat nog niet uitlopen of ik was uitgeput.

Rust nemen is belangrijk!

Mijn toenmalige MDL- arts had mij verteld dat ik naar huis mocht op de voorwaarden dat ik genoeg zou rusten én hij verzekerde mij op een terugval. Dit is blijkbaar heel normaal als je in het ziekenhuis hebt gelegen. Dat klopte want toen ik een week thuis was werd ik opnieuw ziek en kreeg ik ontzettend veel buikpijn.

Ooit schreef ik een blog over mijn ziekenhuisangst, nu was ik juist ontzettend bang om thuis te zijn want hier waren namelijk geen dokters die naar me toe konden komen om mij te helpen als ik weer zoveel buikpijn kreeg. Ik vond het heel fijn om weer thuis te zijn maar vooral enorm eng.

Het heeft wel een paar maanden geduurd voordat ik weer een beetje de Lonneke werd die ik was. Alleen was ik door de prednison al zo’n 20 kilo aangekomen. Sporten? Daar dacht ik niet eens over na!
Mijn botten waren aangetast en verzwakt voor de medicijnen, ik belandde uiteindelijk in een rolstoel omdat mijn spieren en botten zó zwak waren dat ik letterlijk niet meer kon lopen. Ik kon amper staan en als ik van mijn bed naar het toilet liep trilde ik ontzettend waardoor ik altijd ondersteund moest worden.

Mijn droom viel in duigen..

Mijn droom om in de sportwereld een baan te vinden verdween als sneeuw voor de zon. Ik durfde er ook niet meer over na te denken. Dat was een onmogelijke opgave!
Iedere keer als ik wilde gaan sporten, kreeg ik er wel weer medicijn bij waardoor ik of veel aankwam of zoveel bijwerkingen kreeg dat het gewoonweg niet lukte.

In mijn geval is de ziekte van Crohn al zo’n 5 jaar actief te noemen en daarbij kreeg ik klachten van mijn ogen en mijn gewrichten. Het is altijd goed om te blijven bewegen maar bewegen heeft voor mij een andere betekenis dan echt sporten. Ik kan met vlagen best een stukje lopen maar een voetbalwedstrijd meespelen? Dat lukt echt niet meer. Niet eens de eerste helft! Best jammer, vind ik en daarom ga ik toch weer een poging doen om wat dingetjes langzaam op te pikken.

Ik ga bijvoorbeeld proberen, als mijn gezondheid het toelaat, thuis krachtsoefeningen te doen, ’s avonds een blok te gaan lopen en zo af en toe een keer zwemmen. Ik hoef niet meer een topconditie te krijgen maar het zou wel fijn zijn om niet te staan hijgen als ik een trap oploop.

De ziekte van Crohn en sporten, kan dat?

Een sportcentrum is nu nog wat te vroeg. Ik ga het eerst thuis proberen en als dat eenmaal gaat sta ik hier zeker voor open. Ik heb al wat research gedaan en ik heb een sportcentrum gevonden waarin ik James kan meenemen. Professionele leidsters passen op terwijl ik aan het sporten ben. Ideaal lijkt me zo! ‘Ik heb een kind’ hoeft in ieder geval geen excuus meer te zijn om niet te kunnen sporten.

De ziekte van Crohn en sporten, kan dat? Ja, maar je moet goed naar je lichaam luisteren en niet zomaar zonder plan fitnessen of hardlopen. Neem liever eerst contact op met je MDL- arts om te vragen wat wel en niet kan!

vermoeidheid bij de ziekte van crohn
De ziekte van crohn &zo

Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn

Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn, waarom eigenlijk?

Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn is een feit. Het is verschrikkelijk en beperkt je funtioneren. Als je geen energie hebt kun je gewoon nauwelijks iets ondernemen.

Hoe die vermoeidheidsklachten ontstaan is nog niet helemaal duidelijk. Als je Crohn actief is, dan is het iets makkelijker te verklaren. De darmen zorgen namelijk voor een goede opname van voedingsstoffen en als je darmen niet goed werken, wat het geval is bij een opvlamming, dan krijg je dus minder voedingsstoffen binnen waardoor je vermoeidheidsklachten kunt krijgen.

Wist jij dat 40% van de patiënten die in een stabiele fase zitten ook vermoeid zijn? Je bent als Crohn- patiënt gewoon altijd kei hard aan het werk om te vechten tegen de ontstekingen en andere symptomen waardoor je minder energie hebt.

Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn moet je niet onderschatten!

Als je kijkt naar de periode voordat ik ziek was, zou iedereen mij omschrijve nals een energieke spontane meid. Dat is nu wel anders. Ik ben vaak degene die op verjaardagen korter aanwezig is omdat ik nog móet slapen. En ja dat moet dan ook echt anders gaat het fout..

De vermoeidheid bij de ziekte van Crohn moet je niet onderschatten. Dit kun je namelijk niet vergelijken met ‘Moe zijn door een feestje of een lange werkdag’. Als de vermoeidheid toeslaat ben ik uitgeput en kan ik helemaal niks meer doen dan alleen maar slapen. Zelfs op de bank liggen is te vermoeiend door de prikkels er omheen. Het enige wat ik kan doen is naar bed, gordijnen dicht en slapen maar!

Tot de geboorte van James, dus ongeveer 6 jaar lang, heb ik iedere middag moeten slapen. Nu ik James heb gaat dit niet meer altijd, hoewel hij gelukkig nog wel een slaapje per dag doet maar dan moet ik dus ook echt gaan liggen. Dit is voor Merijn af en toe best jammer. Je wil natuurlijk gezellig kletsen en lekker tv kijken maar ik kan dat dan niet meer opbrengen.

Inmiddels zijn we dat wel gewend maar toen we net bij elkaar waren was dat moeilijk. We waren net verliefd en wilde van alles samen onderenmen maar vaak ging dat simpelweg niet omdat ik te vermoeid was.

Lees ook: Relatieproblemen door de ziekte van Crohn. 

Als ik niet toegeef aan de vermoeidheid gaat het mis..

 Als ik niet toegeef aan de vermoeidheid en blijf doorgaan, word ik heel ziek. Krijg ik vaak direct koorts en voel me heel zwak.
Eigenlijk kun je het aan niemand uitleggen hoe het precies is. Je kunt je niet voorstellen hoe moe je kunt zijn als je niet chronisch ziek bent. Toen ik de ziekte van Crohn kreeg zei ik nog tegen mijn arts: ‘Dat zal wel meevallen joh!’ maar dat viel enorm tegen in de praktijk.

Ik moet vaak bloedprikken. Een of twee keer per week minimaal. Mijn arm is zelfs helemaal blauw. Ze houden dan mijn vitamines en ijzer ook in de gaten. Als dat dan, zoals nu, weer heel laag is dan krijg ik bij het volgende Vedolizumab infuus, een zak ijzer of een B12 spuit toegediend. De ene keer merk ik echt dat ik weer een energie boost krijg maar vaak genoeg merk ik er weinig van. Nu moet ik extra Foliumzuur slikken om de vermoeidheid iets te onderdrukken.

Psychisch zal het nooit wennen!

‘Tante Lon, jij bent toch al groot. Waarom ga jij nu naar bed?’ Vroeg een nichtje van mij toen ik ’s middags wilde gaan liggen. Iedereen, inclusief de kinderen weten dat mijn darmen ziek zijn en ik vaak naar het ziekenhuis moet. Tegen James vertel ik ook alles, hij begrijpt er vast nog niet veel van maar ik vind dat wel belangrijk.

Maar goed. Als ik zo’n vraag krijg dan vertel ik altijd dat mijn darmen te ziek zijn om voedingsstoffen op te kunnen nemen. En die heb je nodig om gezond te kunnen leven, bewegen, te groeien etc. Het is dan ook noodzakelijk voor mij om zoveel mogelijk rust te pakken zodat mijn energie weer wordt opgebouwd.

Psychisch zal het nooit wennen. Ik vraag heel vaak aan mijn moeder: ‘Zal ik ooit minder moe zijn en gewoon kunnen werken?’ helaas is daar geen antwoord op. Het is moeilijk. En iedere keer opnieuw word je met je neus op de feiten gedrukt als je weer teveel hebt gedaan.

Ik hoop dat het ooit verbetert zodat ik later kan werken, met James kan voetballen en nog boodschappen kan doen op èèn dag. Zou dat niet mooi zijn?

Lees ook: Pillen voor ADHD helpen tegen vermoeidheid? 

De ziekte van Crohn is zóveel meer dan alleen maar een beetje buikpijn. Het is gewoon mijn fulltime job! Heb jij ook zoveel last van vermoeidheid? Wat helpt er bij jou en herken je dingen wat ik zeg? Laat het weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen & steunen.