Browsing Tag

de ziekte van Crohn

Herstellen bij een keizersnee
bevalling

Mijn ervaring over mijn keizersnee deel 2

Ik heb een keizersnee gehad.

Ik schreef al eerder mijn ervaring met een keizersnee, deze kun je hier teruglezen. De meeste van jullie zullen weten dat James middels een keizersnee is geboren. Dit werd uiteindelijk een spoedkeizersnee omdat James niet vertelde wilde komen dan een kleine 5cm ontsluiting. Gek genoeg had ik in mijn zwangerschap al het idee dat James niet via de normale uitgang mijn buik zou verlaten.

Misschien ligt het aan het feit dat mijn moeder 4 keer een keizersnee is ondergaan en aangezien ik veel op haar lijk dacht ik, 1 + 1 = een keizersnee. Dat is natuurlijk onzin. De artsen hebben mij verteld dat er niks mee te maken heeft en dat het bij iedereen anders is. Toch kwamen mijn vermoedens uit.

James zijn hartje ging als een razende te keer!

Na 24 uur te hebben afgezien met een lange weeën storm en enkel alleen maar rugweeën. Voelde die keizersnee als een verlossing! Ik wist al vrij veel van mijn moeder. Die ruggenprik had die dag al 3 keer gehad dus ik had niet veel meer om bang voor te zijn. James had in het vruchtwater gepoept en zijn hartje begon steeds sneller te kloppen dus het wat hoogtijd om hem te verlossen van mijn buik.

Ik weet nog dat ik van mijn ‘opwek infuus’ werd afgehaald, in mijn mooie groene operatie pakje werd gehesen en zei: ‘Hey back, die weeën gaan gewoon door!’. Ik had daar totaal niet bij stilgestaan. Ik dacht, dat apparaat geeft mij weeën en nu ze mij hiervan hebben afgekoppeld is het klaar. Helaas, de verpleegkundige deelde mee dat dit is wat mijn eigen lichaam deed.. gelukkig waren deze weeën niet zo heftig als via het infuus.

Klaar voor de keizersnee operatie!

Mijn moeder was bij de bevalling. Hierover schreef ik eerder een artikel. Zij moest nu op de gang blijven wachten en dat vond ik super sneu, we hadden immers na veel gesprekken besloten dat zij erbij mocht zijn. Zij hield zich groot, achteraf heeft ze meteen huilend mijn vader opgebeld. Ze was bang.. het is toch een buikoperatie en in combinatie met mijn ziekte van Crohn vond ze dat maar akelig. Ik vind het vervelend dat zij een dik uur op de gang heeft moeten wachten totdat wij klaar waren.

De verpleegkundige, die ik toen had vertelde mij dat het normaal gesproken zo gaat dat de vader naar de afdeling gaat nadat het kindje is geboren. Hallo, en ik dan?! dacht ik. Dat zou betekenen dat mijn moeder mijn kind eerder zag dan dat ik mijn eigen kind zou zien. Dat klopt toch niet? Achteraf is het gelukkig anders gegaan en mocht James gewoon op mijn borst blijven liggen terwijl ik naar de afdeling reed. Perfect!

Ik moest nóg een ruggenprik

Ik moest zelf op de operatietafel gaan liggen maar ik had al 2 ruggenprikken gehad die scheef waren gezet en die zijn werk niet goed deden. Er werd mij verteld dat deze ruggenprik anders zou zijn omdat ik nu echt volledig verdoofd werd voor operatie. Maar goed, ik moest zelf op die operatietafel klimmen terwijl ik mijn benen nog niet kon bewegen. Dit omdat ik al 2x een ruggenprik had gehad dus dat ging niet helemaal soepel. Met een beetje hulp van het team lukte het en was het moment daar dat ik mijn 3e ruggenprik kreeg van die dag.

De ontmoeting van de vriend van mijn nichtje.

Wat trouwens wel leuk was om te weten. Ik ontmoette daar voor het eerst de vriend van mijn nichtje, hij was degene die de ruggenprik moest zetten. Anesthesist dus. Hele prettige eerste ontmoeting, ik naakt en hij in een smurfenpak. Jeetje wat was ik bang. Ik vond het echt verschrikkelijk om weer een ruggenprik te moeten krijgen maar goed, ik had weinige keus. Het moest nu gebeuren. James zou geboren worden. De ruggenprik heeft hij uiteindelijk in een keer goed gezet, dat viel best mee en toch heb ik daar nu nog steeds nachtmerries over. Ik begrijp niet goed waarom want het deed helemaal niet zoveel pijn. Niks vergeleken met die weeënstorm die ik de afgelopen 24 uur had gehad.. Mijn moeder heeft daar ook nog veel last van gehad na de operatie. Het zal er wel bijhoren denk ik?

Tijdens de keizersnee wilde ik graag dat de anesthesist met mij bleef praten. Ik was volgens mij echt heel irritant, ik vroeg steeds: ‘Hoe gaat het met mij?’. Hij was tenslotte degene die al mijn waardes in de gate moest houden en zorgen dat ik niet opeens alles ging voelen. Ik voelde me soms een beetje wegzakken, best een naar gevoel. Ik heb ook nog een paar pakjes vol gespuugd maar verder liep alles prima.

Nachtmerries over de keizersnee.

Eenmaal dat prachtige mannetje op mijn borst was eigenlijk alles weer goed. Ik was alleen bang dat ik James liet vallen omdat ik zo slap was maar Merijn had zijn armen er ook bij liggen. Het duurt volgens mij langer om mijn buik weer dicht te maken dan dat James er was.

Als ik er nu op terugblik kan ik niet anders dan zeggen dat het zonder complicaties en problemen goed is gelopen. Helaas is er voor mij teveel kapot gemaakt. Ik heb ik heel veel moeite met het vertrouwen van (nieuwe) artsen die ik nog niet goed ken en zij mij ook niet. Het is me wel duidelijk dat ik echt een trauma heb opgelopen van mijn ziekenhuisleven vanaf 2010.

Gelukkig lukt het me om mijn dromen een beetje te sturen maar het komt steeds vaker voor dat ik een nachtmerrie heb over de keizersnee.

Hoe zit dat bij jullie? Ik ben benieuwd of mensen die een normale bevalling hebben gehad dit zelfde probleem hebben?

18 oktober 2016 door
ziekenhuis opname
De ziekte van crohn &zo

Mijn eerste ziekenhuis opname!

Mijn allereerste ziekenhuis opname!

Mijn allereerste ziekenhuis opname was in april 2010. Ik ging kapot van de buikpijn, ik kroop al maanden over de vloer naar het toilet. Dit kon zo niet langer. Ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis en ik vond het verschrikkelijk! Twee maanden voor mijn 18e verjaardag moest ik opgenomen worden. Ik nog maar 17 jaar! Er was geen plek meer op de kinderafdeling en zij vonden dat ik wel volwassen genoeg was voor de ‘gewone’ afdeling. Ik vond mezelf ook volwassen genoeg maar nu kwam dat voor mij niet zo goed uit om volwassen te zijn. Helaas, ik had pech en ik werd opgenomen op de Maag, Darm en Lever afdeling. Op zich vrij logisch aangezien ik al maanden last had van flinke builpijn.

Ik wilde persè op de kinderafdeling liggen.

Ik wist dat ouders op de kinderafdeling mochten blijven slapen en dat kon op deze afdeling niet. Ik vond het echt verschrikkelijk! Ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen en nu lag ik daar, helemaal alleen met ontzettend veel buikpijn en allemaal enge witte jassen om me heen.

Overdag ging het redelijk, dan waren mijn ouders erbij om mij te steunen maar ’s avonds lag ik huilend in bed. Ik deed mijn tv aan die boven mijn bed hing zodat ik nog wat licht had en makkelijk in slaap kon vallen. Iedere keer werd ik wakker van de nachtverpleegkundige, die kwam kijken hoe het met ons ging en eventueel de infusen bij te vullen etc. Nou ik schrok me iedere keer helemaal kapot van zo’n vreemd hoofd boven mijn bed.

Ik was gewoon bang, oke?

In de ochtend kwam de verpleging mij vertellen dat ik na 11 uur ’s avonds geen tv meer mocht kijken omdat mijn buurman er last van had. Ik was echt diepongelukkig en wilde alleen maar naar huis totdat mijn ouders in de avond op het bezoekuur kwamen en degene die naast mij lag herkende. Ik vond het een prettig gevoel dat het schijnbaar een bekende was van mijn ouders. Op een of andere manier voelde dat wat veiliger… alsof die man me ’s nachts wat aan zou doen, haha. Ik was gewoon bang, oké?

Ik raakte aan de praat met mijn buurman en dat was fijn. Achteraf heb ik gehoord dat mijn moeder aan zijn vrouw had verteld dat ik het allemaal niet zo relaxed vond. Naast de gesprekken over het ranzige eten en de leuke verpleegkundige begon hij ook te vertellen over zijn ziekte. Hij had kanker. Botkanker en was ongeneselijk ziek.

Jeetje, ik lag gewoon naast een kankerpatiënt. Op een of andere manier vond ik dat erg heftig en vooral omdat ik toen nog geen diagnose had gekregen voor mijn eigen situatie.

Ik kreeg een terugval

Het werd wat gezelliger… naja, gezellig is misschien een te groot woord maar ik voelde me veilig. Ik vond de nachten nog steeds niet relaxed maar het ging steeds beter. Na een aantal dagen ziekenhuis kreeg ik diagnose de ziekte van Crohn. Mijn buurman wist precies hoe het reilt en zeilt in het ziekenhuis en op die manier wist ik precies wanneer mijn arts weer langs kon komen om de uitslagen te bespreken. Hij rokte dat ik vrijdag misschien wel naar huis mocht.

Hij had gelijk. Ik mocht naar huis en je zult het niet geloven maar ik was bang. Bang om weer naar huis te gaan. Ja echt! Hier konden ze er immers voor zorgen dat ik geen pijn had en thuis waren er geen artsen die me iets konden geven als het niet meer ging. Het was trouwens wel bijzonder dat op de dag dat ik in het ziekenhuis ontslagen werd mijn petekindje is geboren. Ik was er als eerste bij! Thuis aangekomen had mijn moeder mijn hele kamer verbouwd en alles was heerlijk schoon. Ik heb de eerste dagen nog vaak op de klok gekeken om te weten wat ze in het ziekenhuis aan het doen waren.

Benieuwd naar jullie ervaring met je eerste ziekenhuis opname!

Ik was al voorbereid op een terugval want die schijn je vaak ook te krijgen als je wordt ontslagen in het ziekenhuis. Heb jij hier weleens last van gehad?

Ik heb nog heel lang aan mijn buurman gedacht. Ik was benieuwd hoe het met hem was. Soms kwamen we zijn vrouw tegen en de berichtend waren verschillend. Inmiddels is hij overleden.

Heb jij nog leuke of minder leuke ziekenhuisverhalen? Je kunt ze insturen naar insturen@lonnekeschrijft.nl het mag ook anoniem! Ik ben erg benieuwd. En wat is jullie ervaring met een ziekenhuis opname? Ik hoor het graag!

Inmiddels staat mijn ervaring met mijn tweede ziekenhuis opname ook online. Wil jij deze lezen? klik dan hier!

14 oktober 2016 door
De ziekte van Crohn en onbegrip
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en onbegrip

De ziekte van Crohn is niet te zien aan de buitenkant.

Iemand die een gebroken arm heeft kan vanzelfsprekend niks optillen en iemand met een gebroken been, kan niet lopen. De ziekte van Crohn zit (meestal) aan de binnenkant van je lichaam. Dat zie je dus niet. Althans, de meeste klachten kun je verbloemen met je kleding. Ik heb bijvoorbeeld de ziekte HS (ontstekingsbulten) gekregen mede door de ziekte van Crohn. Ik heb vaak uitslag in mijn gezicht en ik ben zwaarder geworden door alle medicijnen. Deze klachten kan ook iemand hebben die gezond is en dat maakt het vaak lastig.

De mens gaat er vaak vanuit dat je ‘gewoon’ gezond bent en vooral als je nog jong bent maar zo gewoon is dat helemaal niet. Als je afzegt voor een feestje omdat je helemaal gebroken bent hoor ik vaak: ‘Ach, kom gewoon. Ik ben ook moe van het werk! Of ‘doe niet zo flauw, hier is ook een toilet!’. Dat is soms erg vervelend.

De ziekte van Crohn, is het onwetendheid of onbegrip?

Ik snap dat mensen onwetend zijn en dat gun ik ze ook van harte. Het lijkt mij namelijk zelf ook heerlijk om hier niks van af te weten. Ik ben zelf geen haar beter want ik ken natuurlijk ook niet alle ziektes uit mijn hoofd maar ik zal nóóit een vooroordeel hebben over iemand die zich niet lekker voelt. Zelfs als het in mijn ogen een ‘normale’ hoofdpijn is.

Iedereen heeft een andere pijngrens en voelt dit anders. Ik kan het die mensen niet kwalijk nemen, dat ik vaak wel aanwezig ben met hoofdpijn en zij niet. Sterker nog, ik ben blij als ik ‘alleen maar’ hoofdpijn heb.

Je hebt ook mensen die juist precies weten hoe de vork in de steel zit. Althans, dat denken zij want met een nachtje goed slapen zal een crohn- patiënt zich vast beter voelen. Oh, ik zou willen dat het zo was!

Er zijn ook mensen die denken arts te zijn zonder daarvoor gestudeerd te hebben. ‘Je moet gewoon een dieet volgen, dat heb ik ook gedaan. Ik heb de ziekt van Crohn gehad en dat is nu helemaal weg!’. Het blijft vreselijk om dit soort opmerkingen te horen maar ik kan niet verwachten dat iedereen precies weet hoe ik mezelf voel.

Als ik een tip mag geven, en dat mag op mijn eigen blog, luister oprecht naar mensen die jou iets vertellen zonder dat je daar direct een oordeel over creëert. Echt naar iemand luisteren is moeilijker dan je denkt maar het is enorm belangrijk!

Ik voelde mezelf gekwetst door de uitspraken van een ander.

In het begin, toen ik nèt de diagnose had, voelde ik mezelf gekwetst als iemand mijn klachten vergeleek met een griepje of de betweters die denken dat mijn klachten, waar ik toen al 2 jaar mee liep, ‘zo’ te kunnen oplossen door een dieet. Inmiddels weet ik dat deze mensen er altijd zullen blijven en dat het pure onwetendheid is. Was ik zelf nog maar zo onwetend..

Ik luister het verhaal aan. Ik voel of het zinvol is om degene mijn situatie uit te leggen of dat het iemand is die sowieso al denkt dat het dat het ‘gewoon maar een beetje buikpijn is’. Het komt er op neer dat ik eigenlijk ontzettend jaloers ben op al deze mensen die het niet begrijpen. Heerlijk lijkt mij dat! Maar aan de andere kant heb ik door alles wat ik heb meegemaakt genoeg levenservaring opgedaan om te weten dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

Er zijn maar weinig mensen die geen geld zorgen hebben, de liefde van hen leven naast ze hebben staan die altijd trouw zal zijn, lieve familie en vrienden zonder nare ziektes. Het leven saai zijn als je ècht alles helemaal perfect hebt lopen. Ik bedoel, wat leer je daarvan? Ik denk dat ik een heel ander mens was geweest als ik de ziekte van Crohn niet had gehad.

Ik wist ‘vroeger’ precies wat ik wilde. In mijn ogen was er maar een weg om dat te bewandelen. Er was geen discussie mogelijk, het moest zo gaan zoals ik het wilde. Ik had alles uitgestippeld en toen ineens, uit het niks, BAMM.. een hele hoop, in eerste instantie onverklaarbare, klachten.

De ziekte van Crohn en onbegrip, kijk verder dan alleen de buitenkant!

Alles van te voren uitstippelen, jezelf rijk rekenen met toeslagen of vakantiegeld, geloof mij, het heeft allemaal geen zin. Het is meestal toch niet precies wat je had berekend. Het leven is een onvoorspelbaar maar mooi ‘iets’ en het is aan ieder uniek persoon op deze aarde, om daar de mooiste weg ooit van te maken. Inclusief alle tegenslagen waar we dan vervolgens een hoop leerstof uithalen om de weg weer verder en beter te bewandelen dan voorheen.

Luisteren. We doen allemaal alsof we dit goed kunnen maar er zijn maar weinig mensen die echt goed kunnen luisteren. Ik zelf ook, als iemand over een bevalling begint dan ben ik net zo goed geneigd om over mijn eigen ervaring te vertellen. Bij andere mensen vind ik het egoïstisch maar ik doe precies hetzelfde!

Het zal wel ‘mens eigen’ zijn want ik hoor het vaker. Ik kan mezelf hier best aan irriteren. Als ik iets vertel dat het door de ander direct wordt weggeveegd en vervangen wordt door hen verhaal. Wij mensen stoppen nooit met leren en als je goed zelfkennis hebt en je ‘fouten’ erkend, kun je nog zoveel meer uit het leven halen!

Zet je blik open, accepteer mensen zoals ze zijn en kijk verder dan alleen naar de buitenkant!

Lon, waar ga je naar toe met je diepgaande ‘gelul’? Nou, ik zal je even vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. Ehm, de wereld.. Grapje natuurlijk! Dit is gewoon even een ‘spui- blog’ en ik hoop dat ik jullie kan meegeven dat je niet te snel moet oordelen over mensen en vooral niet denkt, hen problemen wel ‘eventjes’ te kunnen oplossen.

Iedereen weet precies van elkaar hoe we onze problemen moeten oplossen. Konden we maar af en toe ruilen van problemen, dan was het kennelijk een stuk makkelijker!

Ik ben benieuwd wat jullie ervaring hiermee is? Ervaar jij ook veel onbegrip voor de ziekte van Crohn of een andere aandoening? Laat in de comments weten, hoe jij hiermee omgaat! op deze manier kunnen we van elkaar leren.

9 oktober 2016 door
De ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

Samen beslissen met je arts!

Een Interview met het ED.

Na aanleiding van het interview met mijn arts in het ED (Eindhovensdagblad) schrijf ik deze blog.

Samen beslissen met je arts. Dit is het belangrijkste voor een patiënt. Het is tegenwoordig niet meer zo dat je zonder twijfels de orders voor je arts volgt en dat moet in mijn ogen ook niet. Het is jouw lichaam en jij hebt dus ook het laatste woord. Natuurlijk tot op zekere hoogte! Je arts heeft er jarenlang voor gestudeerd en jij hoogstwaarschijnlijk niet. Vertrouwen is de basis van een relatie en eigenlijk van iedere relatie, zo ook tussen arts en patiënt.

Het vertrouwen in mijn vorige arts is meerdere malen beschadigd. Dit kwam omdat er mij beloofd werd dat het darmonderzoek pijnloos zou verlopen, keer op keer was dit niet het geval. Ik had onmenselijk zoveel pijn! Hier schreef ik eerder al eens over. Ik hield het niet meer vol en in combinatie met het feit dat in mijn toenmalige ziekenhuis was uitbehandeld. Mijn Crohn was niet rustig te krijgen en uiteindelijk ben ik in goed overleg doorgestuurd naar het UMC in Utrecht. Beste keuze ooit kan ik je vertellen!

Een vertrouwensband met je arts is belangrijk!

Ik heb in het begin veel moeite gehad met het vertrouwen van mijn artsen. Ik heb een trauma opgelopen als het gaat om het ziekenhuis en ik vind het nog steeds geen prettige plek maar goed, wie wel? Het is routine werk voor de artsen om mensen aan te raken en te onderzoeken maar die aanrakingen heb ik al liever niet. Het voelt niet prettig en ik kan daarvan in paniek raken als artsen hun handelingen niet vooraf en stap voor stap uitleggen. Op die manier bouw je die vertrouwensband op met je arts, duidelijk aangeven wat je angsten zijn.

In het UMC krijg ik voortaan een darmonderzoek onder Propofol waardoor ik echt van de wereld af ben. Ontspannen zal ik never nooit op die tafel liggen maar het vertrouwen in de belofte van artsen komt beetje bij beetje terug. Eerlijkheid van de patiënt is belangrijk maar andersom natuurlijk ook! Als iets pijn kan doen, vertel het! Dit doe ik nu met James ook altijd, hoe jong hij ook is… ik vertel altijd dat de prikjes bij het consultatiebureau pijn kunnen doen, dat hij best mag huilen en dat mama erbij blijft.

Samen beslissen met je arts!

Ieder medicijn wat ik heb gekregen is in overleg gegaan en dat vind ik belangrijk. Er moet goed besproken wat de voor en nadelen zijn! Zo ben ik een tijdje geleden met de optie ‘sondevoeding’ gekomen… Het was vreselijk maar mijn darmen kregen op die manier wel de rust die ze even nodig hadden. Mijn arts vond dit een goed idee, dit was ongebruikelijk voor volwassenen maar dit willen ze ook nog weleens bij kinderen voorleggen. Op die manier kom je samen tot een beslissing en dat is prettig!

Ik ben benieuwd hoe de relatie tussen jou en je arts is? Ben je tevreden en hoe heb je dit zo voor elkaar gekregen? Als je het in de onderstaande reacties niet wil vertellen kun je altijd een privé bericht sturen!

Het interview met het ED kun je hier lezen. 

6 oktober 2016 door
ziekenhuisangst
De ziekte van crohn &zo

Lichaamsgeur veranderd door medicijnen?

Je lichaamsgeur veranderd door medicijnen?

’s ochtends rond een uur of 7 hoor ik wat geklets en gejengel vanuit de kamer van James. Ik ben al wakker. Ik heb weer pijnbuik, maar alles gaat door. Ik loop naar James zijn kamer, wens hem een goedemorgen en druk zijn slaperige lichaam tegen mij aan. Hmm, heerlijk die geur. Niks is lekkerder dan de geur van je eigen kind nadat die een fijne nacht heeft gehad. Ik ruik in zijn netje en vertel hem dat die nog lekker naar ‘slaap’ ruikt. Ping, inspiratie voor een nieuwe blog!

Ik ben iemand die aan bijna alles wil ruiken of eigenlijk, moet ruiken. Het is een soort ’tik’ denk ik..? Het eten wat ik in mijn mond stop moet ik eerst besnuffelen en als ik een cadeautje krijg, ruik ik eerst even.. Oké, iedereen heeft zijn of haar eigenaardigheden. Dit is er een van mij!

Mijn neus doet het te goed..

Als we na een lange dag werken samen in bed liggen, ruik ik altijd even aan Merijn of die nog steeds als MijnMerijn ruikt. Ik besefte me opeens dat mijn eigengeur compleet is veranderd door mijn medicijngebruik. Als ik een lange infuus dag heb gehad en thuis op de bank plof dan ruik ik helemaal naar ziekenhuis, vreselijk vind ik dat. Meteen douche, extra lang.

Je kent het wel dat als je het huis van je oma of moeder inloopt dat het dan echt naar ‘oma’ ruikt. Ik vind dat blijkbaar een prettig gevoel. Toch is dit bij mezelf erg veranderd want door de medicijnen ga je nou eenmaal anders ruiken. Ik zweet sowieso een stuk meer dan dat ik deed voor mijn medicijngebruik maar goed, zweten doet iedereen.. als ik een hogere dosis of een ander medicijn gebruik veranderd mijn lichaamsgeur. Heel irritant!

Wist jij dat vitamine B je lichaamsgeur kan veranderen?

Wist je bijvoorbeeld dat Vitamine B blijkbaar een sterke geur afgeeft en je lichaamsgeur kan veranderen? Ik heb het zelf niet vaak gemerkt maar bijvoorbeeld wel als ik Prednison gebruik en dan hebben we het nog niet over allerlei crèmes die op de huid gesmeerd moet worden. Ik heb een lange tijd een crème niet gebruikt omdat ik hem gewoon weg te erg vond stinken en als ik dat zelf al vind, laat staan mensen in mijn omgeving!

Gelukkig heeft Merijn er weinig last van en heeft niet zo de behoefte om aan alles en iedereen te ruiken. Het valt hem niet eens op, zei die laatst. Nou, mij wel. Het is best irritant om zo’n goede neus te hebben en alles te ruiken.. wel handig met James trouwens, die poepbroek ruik ik binnen 1 seconden en zo wordt het verschonen ook een stuk makkelijker.

Je ‘basisgeur’ veranderd niet. Die is namelijk genetisch bepaald en net zo uniek als een vingerafdruk. Wij als mensen ruiken over het algemeen veel te slecht om die geur te kunnen waarnemen.. Ik betwijfel het, sommige mensen kunnen de geur van hun kind herkennen en ik denk dat ik dit ook wel eens goed zou kunnen raden!

Ik ben benieuwd of jouw lichaamsgeur veranderd door medicijnen. Ik heb wel ‘spul’ tegen het zweten maar aan mijn eigen geur kan ik niks veranderen dus dan maar extra lang en vaak douche als ik van het ziekenhuis af kom.. 🙂 Herken jij dit?

22 september 2016 door