Browsing Tag

Bechterew

Hidradenitis Suppurativa
De ziekte van crohn &zo

In mijn hoofd kan ik alles, maar mijn lichaam werkt niet mee!

Chronisch ziek maar chronisch optimistisch.

Chronisch ziek maar Chronisch optimistisch. Je hoort vaak dat mensen die chronisch ziek zijn alles uit het leven halen wat zij of haar vrolijk maakt. Je hoort vaker dat wij, Chronisch zieke mensen, meer genieten van de kleine dingetjes in het leven. Ik kan dat eigenlijk alleen maar beamen. Ik baal er zelfs van dat ik voordat ik ziek was niet zo intens genoot dan dat ik nu kan doen.

Stiekem ga ik nog weleens naar de tijd dat ik nog een vrolijke, spontane, zekere jonge levendige meid was die de hele dag bezig was met sport en spel of vrienden in de buurt en die haar hele toekomst had uitgestippeld. Ik zou gaan voor trainer in de sportwereld en als ik nog zin had om door te leren wilde ik uiteindelijk de opleiding tot Fysiotherapeut volgen. En owja als ik mijn eerste kind mocht krijgen voor mijn 30e was dat prima. Jeetje, is dat even anders gelopen! Inmiddels ben ik een halve arts en niet omdat ik zo goed heb doorgestudeerd.. en heb ik een peuter van twee rond lopen op mijn 25e levensjaar.. 😉

Ik kon niet meer sporten maar mijn ouders hadden een oplossing..

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik in het ziekenhuis lag en de ziekte van Crohn eindelijk gediagnostiseerd werd. Het voelde als een opluchting, pilletje erbij en weer doorgaan. Het is maar goed dat ik toen nog niet wist dat er zoveel bij de ziekte van Crohn komt kijken want anders was ik die klap nu nog niet te boven. ‘De ziekte van Crohn is toch wat met je darmen?’ Ja onder andere maar zeker niet ALLEEN MAAR de darmen, dat is slechts een onderdeel!’ Antwoord ik nu altijd.

Mijn ouders zijn in die tijd mijn steun en toeverlaat geweest en hebben alles gedaan om mij het zo comfortabel mogelijk te maken. Ik hield van sporten maar het lukte mij niet meer om mee te komen met de opleiding die ik volgde. Ik moest stoppen met voetballen en ook tennissen ging op dat moment niet meer. Ik kon nauwelijks nog lopen. Op een dag kwam ik thuis en toen stond er een tafeltennistafel midden in de woonkamer van mijn ouders.

Sinds die dag gingen mijn ogen een beetje meer stralen.

‘Je kan niet meer sporten dus halen we de sport naar huis. Ik zie hoe gelukkig je hiervan wordt Lon’ zei mijn moeder. Ouders van goud die mij hebben geholpen door heel mijn ziekteproces. En er nog steeds iedere dag voor mij zijn als ik ze nodig heb. Mijn ogen gingen vanaf die dag iedere dag een beetje meer stralen. Ik had veel moeite met het accepteren van de ziekte van Crohn. Het viel mij tegen dat het niet alleen maar even ‘iedere dag een pilletje slikken’ was maar het een heel groot proces is waar ik mijn hele leven mee bezig ben.

Het feit dat ik nu in een rolstoel zit omdat mijn benen overbelast zijn van de afgelopen weken & omdat er vast verschillende ontstekingen in zitten, blijft slikken ondanks ik dondersgoed weet dat dit eraan zat te komen met zo’n levensstijl wat ik de laatste weken had. Niet slim maar dat is nou precies de valkuil en het moraal van dit verhaal. Psychisch kan ik alles maar mijn lichaam werkt niet mee.

In mijn hoofd kan ik alles nog maar mijn lichaam werkt niet mee..

In mijn hoofd kan ik nog net zo goed voetballen, hooghouden, tennissen, rennen, springen, handballen en basketballen als dat ik dat voorheen kon. Maar als ik nu op het tennisveld sta merk ik dat ik veel heb ingeleverd de afgelopen jaren en leg ik de lat ontzettend hoog voor mezelf. Te hoog misschien. Nu ik de langere stukken in een rolstoel moet zitten laat dit mij weer even kei hard beseffen dat ik had moeten genieten van het feit dat ik überhaupt op dat tennisveld kon staan en menig balletje terug kon meppen.

Ik ben nu al zo’n 9 jaar chronisch ziek, daardoor chronisch optimistisch geworden. Ik weet heus wel dat ik niet alles meer zo goed kan als voorheen maar waarom ga ik dan toch altijd over mijn eigen grenzen heen? Zou ik het dan toch nog niet helemaal geaccepteerd hebben in mijn hoofd dat ik ziek ben? Ben ik gewoon eigenwijs? Of is het wat het is en leid je lichaam gewoon een ander leven als je hoofd?

Leg de lat niet zo hoog voor jezelf!

Het was handiger geweest als ik breien, tekenen of punniken leuker vond maar dat is nou eenmaal niet zo. Het kan niet extreem genoeg. Ik denk dat ik altijd zal blijven vechten tegen deze stuggles maar dat ik in het vervolg vaker moet stilstaan bij het feit dàt ik iets kan in plaats van hoe goed ik iets doe op dat moment.

Goed, het leuke aan deze artikelen schrijven is dat het een soort van therapie is voor mezelf. Ik ben lekker aan het spuien èn tot het inzicht gekomen dat er weer een tafeltennistafel moet komen. Dit kan ik namelijk ook doen als ik in een rolstoel zit. Ik zeg, top idee èn hiermee sluit ik dit artikel lekker positief af.

Mensen, alsjeblieft, geniet van de kleine dingen in het leven en leg de lat niet zo hoog voor jezelf!

8 augustus 2017 door
de ziekte van Bechterew
De ziekte van crohn &zo

Ik kan niet meer lopen door de ziekte van Bechterew?!

Op je 25e een dag in je Efteling lopen, kan natuurlijk niet!

Ik word wakker en voel direct dat het niet goed is. Ik kan mijn benen nauwelijks nog bewegen. Het doet pijn, immens veel pijn. Logisch. Ik heb gisteren de hele dag in de Efteling gelopen en daar moet ik nu een boete voor betalen. Want ja, op je 25e een dag in de Efteling lopen dat kan natuurlijk niet! Helaas niet in mijn geval, blijkbaar.

Stiekem wist ik het al op het moment dat ik in de Efteling liep en tóch genoot ik ervan om een keer samen iets met Lisa, jep, zo heet ze, te ondernemen. Het was geweldig. Ik ben in attracties geweest waar ik al jaren niet meer in ben gegaan en ik ben het gehele park wel drie keer overgelopen om niks te missen.

Het regende de halve dag maar ook daar waren we op voorbereid en kon de pret niet drukken. De eerste uren ging het prima maar toen de avond viel ging het lopen al niet meer zo soepel. Hup, een hand van Lisa en een tikje rustiger aan gingen we toch nog een keer in de Piranja, Baron en Joris & de draak.

Ik ben terug bij iets wat lang is weggeweest!

Ik viel als een blok in slaap.

Ik strompel naar het toilet maar dat lukt me niet alleen. Lisa moet helpen. Het is verschrikkelijk om je in zo’n situatie te laten helpen door je nieuwe partner. Even slikken. Douche lukt nog nèt maar bij het afdrogen val ik huilend in haar armen. Ik hoef niks uit te leggen, ze begrijpt het.

Als ik weer in bed ga liggen vraag ik me af hoelang dit feestje nu weer gaat duren. In de dagen daarna gaat het eigenlijk alleen maar slechter. De hoogste dosis Tramadol haalt de scherpe randjes eraf maar ik kom nauwelijks uit mijn bed. Het gaat niet goed.

Mama komt in de avond even knuffelen, lachen en huilen. Het is langgeleden dat ik zo slecht was dus daar moeten we allemaal weer even aan wennen. De dag erna halen we een rolstoel en besluiten we met z’n allen naar de stad te gaan. Ik kan dan wel niet lopen maar ‘even’ een frisse neus halen in de stad moet wel kunnen. Hup, James in de auto, Lisa reed en Merijn zouden we in de stad ontmoeten.

Lees ook: Ik heb de ziekte van Bechterew! 

James vond het wel relaxed volgens mij, is toch weer anders dan in de buggy zitten. We hebben een hapje gegeten bij La Place en dat deed mij goed, dacht ik. We rolde daarna de eerste winkel in maar dat werd me al snel te veel. Het zweet brak me uit, de tranen rolde over mijn wangen, ik wilde naar huis en wel zo snel mogelijk.

Parkeerkaartje was niet zo duur, dat scheelt, laten we het positief bekijken. Huilend kroop ik thuis in bed en heb ik de eerste uren geslapen terwijl James en Lisa samen buiten speelde.

Ik kan niet meer lopen door de ziekte van Bechterew.

’s Avonds komen mijn ouders weer langs, we eten samen een ijsje en overleggen wat we moeten doen. Er is inmiddels een immense hoofdpijn aangeschoven waarbij ik regelmatig moet spugen.

Het ziekenhuis bellen heeft geen zin, ze kunnen nauwelijks iets voor mij betekenen. Ik heb goede pijnstillers en mijn medicijnen netjes ingenomen. En ik houd in mijn achterhoofd dat als ik bel, ik opgenomen moet worden en daar heb ik niet zoveel zin in. Ik kan niet meer lopen door de ziekte van Bechterew en dat moet ik accepteren. Ik heb teveel gedaan de afgelopen weken en moet daarvoor nu een boete betalen. Jammer dat die boete dan meteen zo hoog is maar het is niet anders. Ik moet er mee dealen.

Een lach met tranen, zo voel ik mijn vandaag. Het is weer even wennen om de kleine dingetjes in het dagelijks leven te waarderen. Terug bij iets wat lang is weggeweest. Ik houd me rust, ik geniet van de momenten die ik met James heb, we (Lisa Merijn en ik) spelen ’s avonds een bord- spel of we liggen samen op bed tv te kijken. Lang leven de zomer met alleen maar herhalingen, heel irritant!

Morgen is het vast beter,
Morgen kan ik vast weer lopen,
Morgen ben ik vast minder moe,
Morgen.

5 augustus 2017 door
Methotrexaat injectie voor de ziekte van Bechterew
De ziekte van crohn &zo

Methotrexaat injectie voor de ziekte van Bechterew!

De ziekte van Bechterew is weer actief.

Het is alweer een lange tijd geleden dat er een ziekenhuis update online is gezet. Geen bericht is goed bericht geldt alleen niet helemaal in dit geval, helaas.

Mijn reuma- klachten werden erger, zo erg dat ik weer een periode had dat ik nauwelijks kon lopen van de pijn en de stijfheid in mijn benen en rug. Een onderzoek bij de reumatoloog wees uit dat mijn ziekte van Bechterew weer actief was.

Ik mag eigenlijk best in mijn handjes klappen want het is minmaal een jaar lang stabiel gebleven en dat is voor mijn ziekteproces een hele lange tijd! De medicijnen die ik toen der tijd slikte waren niet meer voldoende om mijn reuma- klachten te remmen en daarbij waren mijn nieren en lever daar ook niet meer zo blij mee.

Tja en dan? Ik moet iedere 8 weken naar het ziekenhuis voor een shotje Vedolizumab voor de ziekte van Crohn. Dit helpt tot op heden best goed maar helaas zitten hier niet zoals vele andere medicijnen stoffen in, die mijn reuma- klachten ook kunnen bestrijden. Lucky me, er moest een medicijn bij!

Lees ook: Ik heb de ziekte van Bechterew

Methotrexaat is een feit.

Methotrexaat. Niet mijn meest favoriete medicijn kan ik je vertellen. Het is me al eens eerder aangeboden maar toen ik wilde ik op korte termijn zwanger raken en dan is Methotrexaat geen strak plan. Het wordt zelfs aangeraden om te wachten met zwanger worden tot 6 maanden na de laatste injectie.

Ik sluit niet uit in de toekomst nog zwanger te willen worden maar zoals gezegd door mijn artsen zorgt Methotrexaat niet voor nadelige gevolgen voor de vruchtbaarheid.

Methotrexaat behoord tot de Cytostatica. Snap je? Nee, hoogstwaarschijnlijk niet als je geen medicijnen hebt gestudeerd. In andere woorden is het een vorm van chemotherapie. Het remt de celdeling, MTX breekt het vruchtje af omdat het snel delende cellen zijn, net als kankercellen.

Moeite met het feit dat ik zulke heftige medicijnen moet spuiten.

Even slikken dus. Zoals mijn hele ziekteproces en wat kan ik er van zeggen? Niks. Helemaal niks. Ik ben het inmiddels wel gewend maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat deze informatie mij koud laat.

In de eerste dagen had ik moeite met het feit dat ik wederom zulke heftige medicijnen moest spuiten. Zo heftig dat het zelfs voor een kankerpatiënt gebruikt wordt. Dat laat je wel even nadenken.. Dat wil je namelijk gewoon niet. Maar goed, ik heb geen keus. Het is of iedere dag dealen met de struggles dat mijn benen niet functioneren zoals de bedoeling is óf MTX injecties gebruiken die ervoor zorgen dat ik James nu zelf weer kan optillen en verzorgen.

Lees ook: Een verkeerde diagnose. Ik kan mijn benen niet meer bewegen.

De bijwerkingen van Methotrexaat (MTX)

Die keuze was snel gemaakt. Tijdens de MTX behandelingen krijg je altijd forumzuur (vitamine B11) voorgeschreven om bijwerkingen zoveel mogelijk te voorkomen. De meest voorkomende bijwerkingen zijn: Een vol gevoel, misselijkheid en diarree. Ik zeg, een perfecte combinatie als Crohn- patiënt 😉

Je kunt ook een afwijking krijgen van je leverenzymen. Hier merk je zelf niks van maar dat kunnen ze doormiddel van een bloedonderzoek controleren. Je arts zal daarom, vooral in het begin, iedere twee weken je bloed controleren. Er wordt dan gekeken naar je rode en witte bloedlichaampjes en je lever en nierfunctie.
Dit is bij mij nu twee keer gecontroleerd en tot zover functioneren mijn lever en nieren zoals het hoort. Thank God!

Oh ja en voor ik het vergeet. Als je Methotrexaat gebruikt mag je nooit het middel Trimetoprim tegen urineweginfectie gebruiken. Deze combinatie kan namelijk levensgevaarlijk zijn. Iets waar je normaal gesproken niet aan zult denken. Het is belangrijk om altijd te vermelden welke medicijnen je gebruikt.

Methotrexaat injectie voor de ziekte van Bechterew!

Het duurt ongeveer 6 tot 8 weken tot je het effect met Methotrexaat merkt. Dit was bij mij ook het geval. Je hebt even geduld nodig maar gelukkig kan ik zeggen dat het tot zo ver nog de moeite waard is om iedere week de injectie te zetten. Ik merk nu wel degelijk verschil met de klachten die ik nog voor de MTX injecties.

Doet het pijn? Misschien de eerste keer. Ik spuit het meestal aan de binnenkant van mijn dijbeen maar goed, ik heb daar dan ook genoeg spekjes zitten die de pijn wellicht verzachten.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Gebruik jij Methotrexaat? Waarvoor? En doet het bij jou pijn om te injecteren?

 

2 augustus 2017 door
tien vragen en tien feitjes
De ziekte van crohn &zo

Ik heb de ziekte van Bechterew!

De ziekte van Bechterew of Axiale spondyloartritis.

Ik blog al een lange tijd over ‘Mijn leven als jonge moeder met de ziekte van Crohn & zo’. Nu schrijf ik regelmatig artikelen over het jonge moederschap en alles wat daarbij komt kijken, de ziekte van Crohn inclusief alle nare onderzoeken en mijn huidproblemen (Hidradenitis Suppurativa) komt ook zo af en toe aan bod.

Maar er is nog meer! Dit klinkt wel heel enthousiast en zo bedoel ik het niet. Maar je moet soms de serieuze dingen in het leven bekijken met een snufje humor, niet? Het is allemaal al moeilijk, saai en pijnlijk genoeg zo’n ziekenhuis leven.

Het is een lange tocht geweest maar uiteindelijk kreeg ik in 2012 de diagnose Bechterew.

Ik dacht dat Hidradenitis Suppurativa een moeilijke naam was maar dit slaat alles, let op: axiale spondyloartritis. Zelfs mijn spellingscontrole raakt gedesoriënteerd door dit woord. Maar goed, zo wordt het dus ook weleens genoemd. Hoogstwaarschijnlijk door alleen artsen.

De ziekte van Bechterew is moeilijk te diagnostiseren.

Laten wij het de ziekte van Bechterew noemen. Deze ziekte heeft alles te maken met je gewrichten en dan voornamelijk in je bekken en wervelkolom. Dit zijn wederom ontstekingen. Ja, dat woord houden we er ook in. Die chronische pijn en stijfheid veroorzaakt met name in de heupen, bilstreek en lage rug.

Het gevolg van die ontstekingen zijn niet misselijk. Je kunt namelijk afwijkingen krijgen doormiddel van vergroeiingen. Dit is meestal pas naar een aantal jaren zichtbaar op röntgenfoto’s.

Je hebt tegenwoord ook: niet- axiale spondyloartritis. Dit houdt in dat je dezelfde klachten en ontstekingsverschijnselen hebt maar er nog geen afwijkingen aan de bekken of welvelkolom te zien zijn.

De ziekte van Bechterew is dus moeilijk te diagnostiseren. Het begint namelijk met klachten als lage rugpijn, die iedereen weleens heeft of kent. Het komt ook voornamelijk voor bij mannen. Maarliefst 5x meer dan bij vrouwen dus let op als jij een vrouw bent, je twijfelt, dat je best deze naam mag noemen zodat ze nader onderzoek kunnen verrichten.

Ik heb drie diagnoses gehad voordat Bechterew eruit kwam.

Ik heb langer dan een jaar in een rolstoel gezeten. De gewrichtsklachten waren zo heftig dat ik niet meer op mijn benen kon staan. In het begin dachten we dat het van de Prednison afkwam maar niets was minder waar. Ik heb daarna trouwens nog niet een, niet twee maar drie verschillende diagnoses gekregen voordat uiteindelijk de ziekte van Bechterew werd geconstateerd.

In het academisch ziekenhuis werd pas duidelijk wat er aan de hand was en werd de link tussen de ziekte van Crohn en bechterew gelegd. Je hebt meer ‘kans’ op de ziekte van Bechterew als je al verschijnselen hebt van de ziekte van Crohn, de ziekte van Reiter of psoriasis en oogontstekingen.

Lees ook: Een verkeerde diagnose. Ik kon mijn benen niet meer bewegen!

Ik heb de ziekte van Bechterew en dat is niet fijn!

Een lange tijd heb ik goede TNF- blokkers gebruikt waardoor de ziekte van Bechterew stabiel bleef. Pijn en stijf zal het altijd zijn maar het is uit te houden. Als ik ’s ochtends uit mijn bed kom, moet ik echt even bijkomen en opstarten voordat ik mijn dagelijkse dingen kan oppakken.

Merijn maakt mij bijvoorbeeld altijd een half uur van te voren wakker, meestal worden we wel gewekt door James, maar als dit niet zo is dan moet ik echt een half uur bijkomen en de stijfheid in mijn rug een beetje ‘weg werken’.

Ik heb bijvoorbeeld ook altijd een kromme rug. Ik loop te ver voorover gebogen wat mijn wervelkolom niet ten goede komt. Ik heb hier bepaalde oefeningen voor om dit te verbeteren en om in de juiste conditie te blijven. Nu moet ik zeggen dat die oefeningen er weleens bij inschieten maar het is minstens zo belangrijk om de gewrichten zo soepel mogelijk te houden.

Het is met de juiste medicijnen inmiddels goed te onderdrukken maar het blijft een uitdaging, net zoals het hele leven is!

Heb jij de ziekte van Bechterew? Wat is jouw ervaring hiermee en hoe is het geconstateerd?

8 maart 2017 door
De ziekte van crohn &zo

Tegen je kind vertellen dat je ziek bent!

Tegen je kind vertellen dat je ziek bent!

Het is een van de moeilijkste dingen in het leven. Tegen je kind vertellen dat je ziek bent. Je wil je kinderen beschermen tegen al het kwaad op de wereld. Je wil vertellen dat alles goed komt. Je wil het misschien zelfs wel idealiseren en ervoor zorgen dat je kind zolang mogelijk in een mooi sprookje leeft. Je wil je kind geen pijn doen en je wil kind zeker niet belasten met jouw sores!

En toch is het belangrijk om dit wel te doen. Het liefst meteen als je de diagnose krijgt. Kinderen weten en voelen veel meer dan wij denken. Zij voelen dus vaak al dat er een andere sfeer in huis hangt dan gebruikelijk. Je gaat vaker naar het ziekenhuis, je bent wat chagrijnig of huilt vaker en daarom is het belangrijk om hier open en eerlijk over te spreken.

Je hoeft natuurlijk geen diepgaande gesprekken te voeren met je kinderen over je ziekte maar het is wel belangrijk om dingen te benoemen zoals ze zijn. Ben je ongeneeslijk ziek en bestaat er een kans dat je het niet overleeft? Vertel dan dat er een kleine kans is op genezing. Geef niet aan dat het allemaal wel goed komt als dat niet het geval is.

Ik heb onlangs een artikel geschreven over het feit dat ik het belangrijk vind dat je zoveel mogelijk benoemd en vertelt tegen je kinderen. Het maakt niet uit waarover. Maar vertel alles wat je doet. Al vanaf baby af aan doen wij dit met James. We vertellen wanneer hij gaat eten, dat hij een schone luier moet en waar we naar toe gaan en waarom.

Lees ook: Alles vertellen tegen je kind!

‘Mama is ziek’

James is nog geen twee jaar oud en ik merk dat hij hier veel rust in vindt. Hij is nog jong maar begrijpt heel goed wat wij hem vertellen. Hij kan nog niet terug praten maar weet precies waar hij aan toe is. Als hij naar de dokter moet en hij krijgt een vervelend onderzoek. Vertel ik hem thuis wat hij kan verwachten. Ik vertel hem dan ook dat het pijn kan doen en dat hij verdrietig mag zijn. Dat mama in de buurt is om hem daarbij te troosten.

De laatste weken gaat het slecht met mijn gezondheid. De ziekte van Crohn lijkt weer actief te zijn en dat zorgt ervoor dat ik vaker in bed lig, naar het ziekenhuis moet en weinig energie heb om met mijn kleine man te spelen. Dit doet mij verdriet maar nu Merijn vrij is van zijn werk moet ik hier gebruik van maken. Op deze manier kan ik mezelf een beetje opladen voor de dagen dat hij weer moet werken.

James merkt dit natuurlijk. De sfeer is anders dan normaal. Ik heb degene die normaal gesproken de hele dag met hem aan het spelen is, gek doet, stoeit en er lekker op uit gaat. Dit is nu even anders en dus ging ik hem uitleggen wat er aan de hand is.

‘Mama wil aan jou uitleggen wat er aan de hand is en waarom mama vaak in bed ligt boven. Mama heeft zieke darmen. Hierdoor heeft mama vaak buikpijn. En moet mama vaker naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis geven ze mama pilletjes waardoor de buikpijn weggaat maar dat duurt een tijdje. Mama vind het niet leuk dat ze niet nu niet zoveel met James kan spelen. Daarom is papa nu vaker met James aan het spelen. Dat is ook gezellig. Mama hoopt dat we snel weer samen kunnen spelen!’

Ze voelen wat jij verteld. Het is toch wel beladen of je het nou wel of niet vertelt!

‘Oh jeej, ik kreeg een kus en hij ging verder met zijn spel’. Dit was het antwoord van onze kleine dreumes man. Het is natuurlijk afhankelijk van de leeftijd van je kind en pas het daaraan het gesprek op af. James heeft er natuurlijk niks aan als ik allerlei verhalen ga vertellen over de ziekte van Crohn en dat ik nu verrek van de buikpijn, er helemaal klaar mee ben en het liefst per direct een stoma operatie wil. Dat is voor nu nog totaal niet relevant.

Ze voelen wat jij verteld met de toon waarop je het verteld en de energie je afgeeft. James was voordat ik dit vertelde de hele tijd mama aan het roepen als ik boven was en hij met papa beneden was. Dit was voorheen niet zo als ik gewoon aan het werk was boven en Merijn even een momentje samen had met James. Hij voelde dus wel degelijk dat het anders dan anders was. Het helpt ècht want nu roept hij vele malen minder mama en weet hij als hij naar boven gaat, dat mama in bed ligt.

Het blijft moeilijk maar minstens zo belangrijk. Lees jij dit en is jouw situatie dusdanig dat het vele malen moeilijker is om dit tegen je kinderen te vertellen. Bespreek dit dan met je arts. Wellicht heeft hij of zij nog tips om het bespreekbaar te maken. Het is toch wel beladen dus dan kun je het maar beter uitleggen!

Heb jij aan je kinderen verteld dat je ziek was? En hoe deed je dit dan? Vond je het lastig en was het een moeilijk gesprek of viel het juist heel erg mee? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen uitdelen op deze moeilijke momenten!

 

4 maart 2017 door