Een pijnlijke ervaring met een coloscopie onderzoek!

Voorbereiding op het darmonderzoek.

Het begon gisterenavond met het drinken van twee liter zeewier. Hier heb ik eerder overgesproken dus als je dit wil lezen, klik dan hier of hier.

Neus dicht, een paar slokken zeewier en na spoelen met Appelsap. Ik ben actief gaan zoeken op internet naar tips om dit ondragelijke drankje naar binenn te werken. De eerste twee liter gingen redelijk met behulp van Ranja en een rietje.

De nacht verliep moeizaam. Ik kon niet slapen door de buikkrampen en natuurlijk de spanning voor wat er zou gaan komen. Zou het weer zo vreselijk gaan als toen?

Ik begon vanmorgen iets eerder met de laatste twee liter zodat ik iets meer de tijd had om het op te drinken. Drie uur later had ik nog steeds een halve liter voor mijn neus staan die ik echt onmogelijk weg kreeg. Mijn ontlasting had inmiddels al een appelsap kleur en dus besloot ik te bellen naar de endoscopieadeling.

‘Zo, heb jij al 3,5 liter gedronken? Dat lukt bijna niemand!’ zei de secretaresse. Top, ik gooi de rest mooi weg. Wat een heerlijk gevoel om die troep weg te spoelen door de gootsteen.

Het darmonderzoek wordt gedaan door mijn eigen arts, anders ben ik weg!

Ik had zoveel buikpijn en wederom met mijn ziekenhuistas, een teiltje en een WC- rol in de auto reden we aan naar het ziekenhuis. Gelukkig was het teiltje nog schoon en de wc- rol nog ongebruikt toen we aankwamen.

‘Mevrouw de Win, komt u mee’ riep de assistent. ‘Liever niet’ snikte ik terug. Na overleg mocht mijn moeder mee naar binnen. Je zult het wellicht kinderachtig vinden maar ik heb werkelijk een trauma opgelopen van dit onderzoek. Dit onderzoek zal nóóit meer zonder stress en tranen verlopen.

Nou daar lag ik dan op mijn zieligst in een ziekenhuisbed waar talloze mensen met de meest uiteenlopende ziektes hebben ingelegen. Tja, ik heb smetvrees. Wachtend op mijn arts die het darmonderzoek zou uitvoeren.

‘Dokter O doet toch het onderzoek, he?’
‘Ow dat weet ik niet. Ik zal het zo even nakijken’ antwoordde de assistente vriendelijk.
Ik pakte ondertussen mijn broek en schoenen die ik net had uit gedaan en riep: ‘Kijk het nu maar na, anders ben ik weg!’. Terwijl zij het ging nadenken stootte ik mijn moeder aan en zei: ‘Mam, nu kunnen we nog weg hè!’.

Op naar de operatiekamer!

Het infuus zat in mijn hand. Op naar de operatiekamer. Gelukkig mocht mijn moeder nog even mee naar binnen. Geloof me, zelfs als je 21 bent, getrouwd bent, op jezelf bent en het onderzoek al drie keer ondragelijk is verlopen. Wil je bij dit soort dingen gewoon je moeder erbij hebben!

Twee assistenttes, van mijn leeftijd, bleven bij het onderzoek. Zij vertelde precies wat er ging gebeuren en hoe ik het liefst had hoe ze mij aanspraken. ‘Ik hoor het toch niet als je mijn naam roept want dan slaap ik!’. Zei ik stellig.
‘Maar stel nou dat je wel wat hoort, hoe wil je dan dat wij jou noemen?’ vroeg ze nogmaals rustig.
‘IK HOOR NIKS WANT IK SLAAP, DAT IS MIJ BELOOFD. DUS NOEM MIJ ZOALS JE WIL!’ huilde ik uit.

Mijn arts kwam binnenlopen en ik maakte hem eop attent dat hij mij nadrukkelijk heeft beloofd om het onderzoek pijnloos te laten verlopen. ‘Lonneke, we gaan ons best doen en we doen niks wat jij niet wil!’ antwoordde hij rustig. Nou, dan kan ik nu beter vertrekken want ik wil hier uberhaubt helemaal niet liggen, dacht ik.

Het ging wederom verkeerd. Het was verschrikkelijk!

Het roesje werd in mijn infuus gespoten en ik werd slaperig. Ik word moe en dit gaat dus helemaal goedkomen.. dacht ik. Helaas was het tegendeel waar. Niet lang daarna lag ik wederom te schreeuwen van de pijn!

Een tweede roesje. Een derde roesje en zelfs een vierde roesje tegen de regels in werd toegediend. Het kwaad was al geschied. Er werd een dunnere slang gepakt, HOEZO WERD DIT NIET METEEN GEDAAN?! Bedenk ik me nu.

Kom op Lonneke, nog even doorbijten dacht ik bij mezelf maar toen ze op mijn buik moesten drukken omdat mijn darmen niet goed laten werd het wederom onmenselijk. Ik heb zoveel pijn gehad. Ongelofelijk dat dit in deze tijd nog kan. Het onderzoek werd afgebroken!

Op de uitslaapkamer.

Eenmaal op de uitslaapkamer kwam mijn moeder al snel aanlopen. ‘Het is niet goed gegaan hè meisje?’ zei mijn moeder met een trillende stem. Nee het is zeker niet goeg gegaan. Ze hadden maar 60cm van mijn darm kunnen zien en ondanks de hoogste dosis slaapmiddel was het onhoudbaar voor mij.

Hij had het beloofd. Huilde ik. Hij had het ècht beloofd! Dit is nu de vierde keer dat het onderzoek bij mij ondragelijk was.

Ik moest nog twee uur blijven om mijn roes uit te slapen. Welke roes? Ik wilde naar huis en wel meteen. Ik lag tussen allemaal snurkende mensen en vroeg of ik mijn kleding mocht hebben. Dat mocht maar naar huis gaan was nog geen optie.
Op weg naar het toilet probeerde ik zo recht en mooi mogelijk te lopen zodat ze konden zien dat ik al best naar huis toe kon.

Een roesje helpt voor mij niet goed genoeg.

Mijn arts kwam vertellen dat die 60cm er in ieder geval goed uit zag. Maar ja, mijn dikke darm is wel 6/7/8 meter lang dus nu weten we nog niet veel. Hij vond het apart dat ik nu al zo wakker was ondanks de hoeveelheid slaapmiddel wat hij had toegediend.

Hij vertelde dat er een middel komt vanuit Amerika wat geen narcose is maar waar je wel heel diep slaapt. Nou dat zien we nog wel… ik vertrouw niemand meer aan mijn lichaam. Niemand!
Volgens de arts was het onderzoek pijnlijk omdat ik zo gespannen was. Hier heeft hij uiteraard een punt. Mijn moeder verteld mij later dat ik lag te shake op mijn bed. Dit zal vast mede de oorzaak zijn maar ik blijf erbij dat een roesje bij mij niet goed genoeg meer werkt.

De vorige darmonderzoeken waren ook zo pijnlijk omdat ik gewoonweg niet slaperig werd en zelfs bij de tandarts wordt voel ik alles omdat de verdoving niks bij mij doet. Mijn arts heeft zich in ieder geval aan de afspraak gehouden als het gaat om het feit dat hij direct is gestopt toen ik niet meer kon. Dit is goed om te weten maar dan nog..

Een MRI- scan van dikke en dunne darm!

Ik krijg binnenkort een MRi- scan van de dikke & dunne darm. Hopelijk kunnen ze hierdoor wat wijzer worden. Na de MRI- scan wordt er gelukkig toch een plan opgesteld. Wederom, afwachten.

Op de terug weg ben ik in een diepe slaap gevallen. Een klein beetje gegeten bij mijn ouders en daarna weer verder gaan slapen.

Ik mocht vandaag geen belangrijke beslissingen meer maken maar dat heb ik toch gedaan: Een coloscopie? Prima, maar dan onder ALGEHELE narcose!