Persoonlijk

Heeft bloggen en vloggen nog wel zin?

Het is helemaal hip om te bloggen en te volgen in deze tijd. De kinderen op de basisscholen roepen het massaal als er aan hen wordt gevraagd wat ze later willen worden. Het wordt steeds moeilijker anno 2017 om boven de koplopers te komen. Je moet van hele goede en origineel huizen komen als je Stuk TV of Enzo Knol met 1.600000 wil inhalen of zelfs in te buurt komen!

Heeft het dan eigenlijk nog wel zin dat er dagelijks nieuwe kanalen worden opgezet en is het een toevoeging op je blog of staat dit los van elkaar?

Ik ben enkele jaren geleden gestart met het YouTube kanaal LonnekeFilmt. Dit was vooral omdat ik het ontzettend leuk vond om ons leven op dat moment te filmen en daar iets moois van te maken. Dat hele proces vond ik interessant. Als ik iets film weet ik precies hoe ik dit later wil monteren in een video.

Wij zijn verwend!

Als je vanaf dag één van je blog of YouTube kanaal je bedrijf wil maken dan kun je het best direct stoppen. Ik denk dat dit een onrealistisch beeld is, mits het je passie is natuurlijk. Aan YouTube verdien ik momenteel niets, niet gek met zo’n 600 abonnees. Dat is helemaal niks als je nu gaat kijken naar andere kanalen op YouTube.

We zijn een beetje verwend wat dat betreft. Iedereen wil meer en meer abonnees maar zet ze maar eens voor je deur. Ik denk dat het dan pas écht tot je doordringt hoeveel mensen het zijn. Ik doe het vooral omdat ik het leuk vind om video’s te maken maar is het echt een toevoeging voor mijn blog?

Is een YouTube- kanaal een toevoeging voor je blog?

Ik merk dat deze twee platformen in mijn geval los van elkaar staan. Als je een blog opent verwacht je dat daar een laptekst staat over hetgeen je wil lezen. Je verwacht op dat moment geen video want anders had je wel gezocht op een ander platform, bijvoorbeeld YouTube.

Het is wel zo dat de verwachting van de lezers en kijkers aangepast worden door iedereen die hen video’s ook op de blog posten. Ik doe precies hetzelfde. Als ik een vlog upload als YouTube- Kanaal dan plan ik deze ook in op mijn blog. Ik vind het namelijk zelf ook leuk om meer te zien van de persoon die achter een blog zit.

Je leert iemand op een andere manier kennen en dat is per persoon verschillend of degene van vlogs houdt. Als ik iedere video die mij wel interessant lijkt aan zou klikken dan kan ik 24/7 video’s bekijken. Daar heb ik geen tijd voor. Ik heb een selectief groepje YouTubers die ik af en toe bekijk als ik tijd heb maar dan houdt het voor mij op.

Een artikel lezen kost vaak minder tijd en kan ik op een of andere manier vaker tussendoor doen. In mijn geval is vloggen geen toevoeging voor mijn blog. Als ik kijk naar de statistieken veranderen deze op het moment dat ik geen blog maar een vlog post op LonnekeSchrijft. Het wordt bekeken door een andere groep mensen. Ik heb op mijn YouTube- kanaal voornamelijk wat jongere mensen zitten en op mijn blog zijn de meeste 18+.

Wat vind jij? Is jou YouTube- kanaal een toevoeging voor je blog of zie jij dit los van elkaar? 

Het valt niet mee om alle cadeautjes te verstoppen in huis.

Ik merk aan mezelf dat ik ieder jaar enorm uitkijk naar de feestdagen. Hoe komt dat toch? Toen ik een aantal maanden geleden op het strand lag moest ik er niet aan denken. Het heeft met de jaargetij te maken denk ik want ik ben nu helemaal in de stemming.

De winkels die er alles aan doen om het gezellig te maken, versieringen in de stad en het wordt sneller donker dus de kachel steken we iedere avond aan. Allemaal gezellige dingen. Vroeger waren we al maanden bezig om cadeautjes in te kopen want voor vier kinderen valt dat niet mee en zeker niet om alles te verstoppen in huis.

De Sinterklaasavonden waren geweldig en de kinderen waren altijd blij met hetgeen ze kregen. Nog even spelen met het laatste cadeau en dan gingen ze heerlijk slapen. De kerst had ook zijn charmes. Ieder kind had een eigen kerstboompje op zijn of haar kamer.

Nu vieren wij Sinterklaas bij onze kinderen en kleinkinderen.

Nu de kinderen allemaal de deur uit zijn en wij eigenlijk nergens meer voor hoeve zorgen mer ik dat ik net zo enthousiast ben als vroeger. Eens per week pas ik op een van mijn kleinkinderen en dan zorg ik altijd voor een een activiteit die te maken heeft met de jaargetijden of feestdagen.

Ik geniet net zo als vroeger om dit met de kleinkinderen te delen. Zingen, dansen, voorlezen en nog veel meer. Dit jaar zijn we thuis druk met Sinterklaas. Ieder jaar spelen de kinderen met vrienden voor bedrijven en doen huisbezoeken. De club blijft dan eten, borrelen en slapen. Het is druk maar reuze gezellig.

Het is leuk om deze fase te beleven bij onze kinderen. En een stuk gemakkelijker. Geen geregel met eten en drinken maar gewoon gezellig met elkaar genieten van de snoetjes die er nog in geloven. Tja, wij hebben nu al kleinkinderen die niet meer geloven en ook dàt is een leuke tijd.

Ik besef ieder jaar dat ons gezin niet compleet is.

Kerst is een ander verhaal. Ieder jaar komt iedereen bij ons thuis. Het is een heel gepuzzel maar ze vinden het zelf ook reuze gezellig om bij elkaar te zijn. Twee tafels in de huiskamer, zorgen voor voldoende speel mogelijkheden voor iedere leeftijd en tussendoor kletsen, drinken en eten.

Ik geniet met volle teugen van en zorg, zoals de kinderen altijd zeggen, dat het huis is ontploft aan het eind van de dag. Maar de kleinkinderen vinden het zo leuk als van alles licht geeft. Mijn kerstdorp groeit daardoor ieder jaar en zelfs de trein van vroeger staat erbij en roept bij de kinderen herinneringen op.

De traditie om ieder jaar met elkaar een spel te spelen is in deze tijd moeilijker geworden. De zeven kleinkinderen dwingen nogal wat aandacht af. Jaren geleden deden we de hele dag bordspelletjes met elkaar, nu zorgen we voor een leuk spel voor de kinderen terwijl wij als volwassenen een potje kaarten.

Ik besef ieder jaar opnieuw dat het gezin niet compleet is omdat onze zoon en schoondochter uit Amerika niet overal bij kunnen zijn. En zeker nu er volgend jaar een kleintje bij komt, vinden Jos en ik dit ontzettend zwaar. Maar we verheugen ons op April om ons achtste kleinkind te gaan bewonderen en dat verzacht een beetje.

Kortom, ik kan niet wachten tot het Sinterklaas is en daarna de boom in huis wordt opgetuigd. Dan kan het genieten beginnen. Alles is familie!

Mijn eerste blog schreef ik vanuit mijn ziekenhuisbed!

Ik weet het nog als de dag van gisteren. De eerste woorden op LonnekeSchrijft. In 2010. De moeilijkste periode uit mijn leven en ik ging schrijven. Ik moest schrijven. Schrijven was toen der tijd een soort overleven van mezelf. Ik moest mezelf uiten. Praten was te moeilijk. Schrijven ging mij een stuk beter af!

In mijn jeugd was ik al gefascineerd door het bouwen van websites. Dit deed ik met bestaande templates die ik dan helemaal ‘Lonneke’ ging maken. Dat vond ik leuk en dat was iets waar ik echt graag mee bezig was. Urenlang zat ik achter mijn computer te pielen aan mijn website die ik na een tijd weer verwijderde om een nóg mooiere te maken.

Mijn blog starten letterlijk vanuit mijn ziekenhuisbed om mijn vrienden en familie op een gemakkelijkere manier te kunnen up-date over hoe het met mij ging én tegelijkertijd was het voor mij een uitlaatklep. Het was een dagboek. Alsof ik tegen een boom praatte want ik kreeg nooit respons op te artikelen die ik schreef.

Dit gebeurde pas toen ik alles wat ‘proffesioneler’ ging aanpakken. Ik kwam erachter ik het bouwen van websites beter aan iemand anders kon overlaten en dat schrijven mijn passie was. Mijn blog kreeg steeds meer de look die ik wilde uitstralen en ik kreeg steeds vaker respons op de artikelen die ik schreef.

Gratis producten in ruil voor een artikel.

Iedereen die zelf blogt zal dit herkennen. Je krijgt gratis producten in ruil voor een artikel inclusief een link die je deelt op je blog. Het is natuurlijk supergaaf dat op deze manier je blog gewaardeerd wordt en gezien wordt door bedrijven. Ik belde direct mijn moeder op bij mijn eerste barterdeal. En trots dat ze was!

Ik heb dit een lange tijd op deze manier gedaan totdat ik er bij een event achterkwam dat dit niet bepaald een handige manier was om te bloggen. Ik bedoel, die spulletjes zijn hartstikke leuk maar daarmee kun je jouw rekeningen niet betalen. Je hoeft niet persé gruwelijk veel kosten te maken als Blogger maar als je alles bij elkaar optelt is het stiekem best wel wat!

Je hebt een domeinnaam wat geld kost en de rekening jaarlijks op de deurmat valt, eventuele winacties die jezelf wil organiseren maar denk ook aan het uiterlijk van je blog. Je kunt in het begin gemakkelijk een standaard template gebruiken en zelf een eigen look laten bouwen is niet eens persè nodig. Ik vond het leuk en probeerde op deze manier mezelf te onderscheiden van andere Bloggers want die komen er nog dagelijks bij.

In het begin deed ik de meeste foto’s schieten met mijn telefoon en nu kan dit prima met de toestellen van tegenwoordig maar om goed kwaliteit foto’s te kunnen maken kom je een stuk verder met een fototoestel. Ik heb sinds kort een spiegelreflexcamera aangeschaft. Een rib uit mijn lijf maar ik heb er dagelijks plezier van én het is een grote toevoeging voor mijn blog.

Van bloggen naar een eigen bedrijf.

Dit is iets wat als Blogger zeker telt. Je kunt jezelf niet voorstellen hoeveel tijd er zit in het bijhouden van een blog. Ik zit nu al twee jaar lang dagelijks op de computer om mijn artikelen te schrijven, foto’s schieten en ideeën te bedenken om mezelf als Blogger te onderscheiden van de rest van de Bloggers. Ik wil iets unieks hebben, iets anders dan anders en dat kost ongelofelijk veel tijd.

In de afgelopen tijd liep ik steeds vaker een samenwerking mis door het ontbreken van een BTW- nummer en een KVK- nummer. Dit hebben bedrijven nodig om belastinggeld terug te krijgen. Dit is tot nu toe het enige voordeel van het inschrijven bij de KVK en het hebben van een eigenbedrijf.

Het brengt namelijk ook een hele hoop administratie met zich mee wat je vanaf het begin direct goed moet regelen om problemen met de belastingdienst te voorkomen. Dit wil je niet, geloof me dus laat je goed informeren voordat je besluit om jezelf in te schrijven bij de KVK.

Wat gaat er veranderen op mijn blog?

Helemaal niets. Althans, voor jullie. De meeste veranderingen brengen achter de schermen plaats. Op mijn blog schrijf ik alleen maar artikelen over onderwerpen waar ik graag over wil schrijven. Ik ben secuur in het samenwerken met bedrijven. Dit moet passen bij LonnekeSchrijft en de toekomst daarvan.

Het is geweldig om van je hobby je beroep te kunnen maken en zeker als je bedenkt dat ik al jaren in de ziektewet zit is dit voor mij een grote uitkomst. Dit is overigens niet geheel stopgezet. Het wordt aangepast naar wat ik verdien. Dit is om te voorkomen dat ik straks ineens een terugval krijg en het niet meer kan opbrengen om te werken aan mijn bedrijf, LonnekeSchrijft.

Schrijven is mijn passie en dat zal het altijd blijven. Ik ben van mening dat je als fulltime blogger sowieso een passie moet hebben voor schrijven anders kun je het maken van dagelijkse content niet volhouden. Dit lukt mij nu al een ruime tijd waardoor ik de stap naar een onderneming aandurf.

Heb jij jezelf ingeschreven bij de KVK als Blogger? Veranderde dit wat voor jouw blog? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen wisselen!

Een gelukkig kind betekent alles.

Als ik James nu zie spelen ziet hij er gelukkig onbezonnen, vrolijk en zorgeloos uit. Dit is iets wat wij onze kinderen willen laten voelen. Als moeder en natuurlijk ook als vader, wil je dat jouw kinderen gelukkig zijn want dan is het voor ons als ouder allang goed.

Iedereen die dit artikel leest heeft weleens een tegenslag meegemaakt. De kleine problemen en tegenslagen beginnen al vroeg in ons leven. Hoe jonger het kind is hoe kleiner het probleem is. Althans, in onze ogen want voor hen kan dat ‘kleine’ probleem als een heel groot probleem voelen.

We komen er niet onderuit. Tegenslagen in het leven horen er nou eenmaal bij. Het maakt je vaak een sterker persoon. Ieder huis heeft zijn kruis en wat voor jou een tegenslag is kan voor mij als geen enkel probleem ervaren worden. Dit is voor iedereen anders en daar komt geen maatstaf voor aan te pas.

Mijn eerste echte tegenslag.

Mijn eerste echte tegenslag was in de eerste klas van de middelbare school. De eerste paar dagen waren ‘wennen’ en elkaar leren kennen maar daarna kwam er al snel huiswerk aan te pas. Een normale zaak op de middelbare school. Ik zat avonden met mijn vader te ploeteren aan mijn wiskundehuiswerk. De volgende dag op school bleek dat ik het verkeerde hoofdstuk had gemaakt en dus eigenlijk, mijn huiswerk niet af had.

Ik kreeg straf en moest nablijven. Als ik helemaal niets had uitgevoerd dan kon ik mezelf nog vinden in deze straf maar ik had daadwerkelijk zitten ploeteren op mijn huiswerk, alleen het verkeerde.

Na het laatste uur moest ik mezelf melden en kreeg ik straf. Het punt was dat ik om 18:00 uur nog steeds op school zat. De leraar was mij vergeten en was verder gegaan met haar werk. Ik belde mijn moeder op en vertelde huilend wat er aan de hand was. ‘Kon, blijf rustig en niet huilen. Je zit nu op de middelbare school dus probeer jezelf te vermannen’.

Dit was een grote tegenslag voor mij. Ik zat immers net op deze school en moest direct nablijven. Ik kwam uit een ander dorp dus niemand kende mij wat op de basisschool heel anders was. Dit was voor mij toen een heel groot probleem. Later zag ik hoeveel kinderen uit mijn klas (vaak dezelfde) dagelijks moesten nablijven. Dit is precies wat ik bedoel te zeggen eerder in het artikel. Het was voor hen geen enkel probleem om na te blijven terwijl het voor mij bijna als het einde van mijn leven aanvoelde.

Tegenslagen in mijn ziekteproces.

In mijn ziekteproces zijn er talloze tegenslagen geweest die mij sterker hebben gemaakt als persoon, wat mij ook een aantal jaren heeft laten verouderen maar ook onwijs onzeker en verdrietig hebben gemaakt.

De vijf eerste jaren na de diagnose de ziekte van Crohn kwamen de tegenslagen als lopendebandwerk mijn leven passeren. Het hield niet op. Ik kwam nooit uit het ziekenhuis met positief nieuws. De ziekte van Crohn was zo actief dat er op dat moment geen medicijnen hielpen tegen mijn klachten en de ontstekingen in mijn lijf.

Ik heb door mijn ziekte mijn ziekte mijn gehele toekomstbeeld moeten aanpassen. Je kunt jezelf wellicht voorstellen dat dit nogal heftig is en vooral als je nog zo jong bent. Ik was 18 jaar en ik dacht dat ik mijn hele leven nog voor me had. Een leven wat ik allang had uitgestippeld maar ineens kwam daar die ene hele grote tegenslag die mijn leven compleet veranderde.

Mijn droom, een sportopleiding afronden eindigde in een nachtmerrie. Ik kwam kilo’s aan waardoor sporten niet meer ging zoals ik deed en moest om mijn opleiding af te ronden.

Dat zijn de echte grote tegenslagen waar je mee moet dealen. Dit soort dingen zijn niet te troosten met een kus of een knuffel. Dit zijn eindeloze gesprekken en een stuk leren ‘accepteren’ van de nieuwe situatie. En natuurlijk afscheid nemen van alles wat je had en ooit hebt kunnen doen wat nooit meer zal lukken.

Tegenslagen doen pijn maar haal daar je les uit.

Het is gemakkelijk om te zeggen dat je een les moet halen uit de tegenslagen die in je leven voorkomen. Dit is iets wat je vaak wat je later, soms weken, maanden of zelfs jaren later pas ontdekt en toepast in je leven. Ik heb inmiddels mijn les gehaald uit alle tegenslagen die ik heb ondervonden in mijn leven maar dat is niet vanzelf gegaan.

Ik was in mijn jeugd een ontzettende binnenvetter en wilde altijd positief en vrolijk overkomen maar zo is het leven helemaal niet. Je mag verdrietig zijn, je mag boos zijn, bang zijn of jezelf teleurgesteld voelen. Ik had hier een psycholoog, meerdere zelfs, voor nodig om dat in te zien. Ik moest leren praten. Mijn gevoelens leren uiten en dat lukt steeds beter maar het blijft een zwak punt waar ik mezelf altijd van bewust moet zijn.

Tegenslagen in het leven horen erbij en doen ontzettend veel pijn op welk vlak dan ook. Hoe ga jij met tegenslagen om? Praat je of schrijf je liever? Zing je misschien of ga je een stuk wandelen en sporten? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen wisselen!