Categorie

Persoonlijk

medische detectiehonden sporen darmkanker op
De ziekte van crohn &zo, Persoonlijk

Medische detectiehonden sporen darmkanker op?!

Honden ruiken wel 100x beter dan onze beste apparatuur!

Voor veel mensen zijn honden geweldige huisdieren en kunnen daarom een grote aanvulling zijn voor het gezin. Dat is niet alles, ze kunnen zoveel meer dan je van te voren zou denken!

We hebben allemaal weleens gehoord van blindengeleidehonden of drugshonden maar er zijn tegenwoordig ook buddyhonden en assistentiehonden. Zij leren bijvoorbeeld om kinderen te steunen en hen angsten te laten overwinnen. Ook zijn honden er tegenwoordig op getraind om hun baasje uit een nachtmerrie te halen! Bizar toch?

Het is algemeen bekent dat honden een sterk reukvermogen hebben. Ze kunnen wel 100x beter ruiken dan mensen èn dan onze apparatuur. Meerdere onderzoeken hebben aangetoond dat de viervoeters verschillende kankersoorten kunnen opsporen. Zo ontdekten Zweedse onderzoekers dat honden baarmoederhalskanker kunnen ruiken!

Medische detectivehonden sporen darmkanker op!

De medische detectiehonden worden spelenderwijs getraind. Ze koppelen namelijk de geur van hun favoriete speeltje aan de geur van kankercellen. De honden zijn dus in de veronderstelling dat ze hun favoriete speeltje aan het zoeken zijn!

Ze testen deze honden in een afgesloten ruimte met een ronde tafel in het midden. Aan die tafel hangen ze verschillende potjes ontlasting. De hond wordt vervolgens naar binnen gestuurd, loopt een rondje om de tafel heen en gaat vervolgens ziten bij het ontlastingpotje waar kankercellen in te vinden zijn.

Medische detectiehonden zijn dus in staat om op basis van geur, darmkanker op de sporen. Dit blijkt uit een onderzoek van het VUmc en KNGF geleidehonden. De opgeleide honden zouden in ruim 90% van de gevallen de juiste ontlastingsmonster met kankercellen aanwijzen. De rest van de monsters negeren de honden.

Vervang de hond het darmonderzoek?

Hoe gaaf is dit? In plaats van een vervelend darmonderzoek waar niemand op zit te wachten. Krijg je een super schattige honden die gewoon wat aan je poep snuffelt. Het jammere hierin is dat je die honden waarschijnlijk nooit ziet omdat dit onderzoek in het laboratorium wordt uitgevoerd. Hoe dan ook, alles is beter dan een darmonderzoek.

Het klinkt ideaal maar de hond zal nooit een darmonderzoek kunnen vervangen. Het is wel dat er veel mensen zijn die een darmonderzoek moeten ondergaan. Dit omdat ze klachten hebben, een controle onderzoek moeten ondergaan of omdat ze de leeftijd hebben bereikt dat je meer kant hebt op darmkanker. Gelukkig komt er bij de meeste gevallen geen slechte uitslag uit en is het darmonderzoek dus in principe overbodig uitgevoerd.

Dit is dan ook het punt waarop de hond het verschil kan maken. Er zijn minder dure, risicovolle en nare darmonderzoeken nodig als de hond vooraf een slectiemaakt van kankercellen in je ontlasting.

Hoe dan ook is dit natuurlijk een fantastische doorbraak. Hoe eerder kanker bij een patiënt wordt ontdekt, hoe groter de kans op herstel en daar is het allemaal om te doen. De detectiehonden wordt inmiddels ook uitgedaagd om andere soorten kanker op te sporen en ze verwachten dat in 2010 de honden echt aan het werk kan in het laboratorium!

Honden sporen darmkanker op! Dat is een hele grote doorbraak. Wat vinden jullie hiervan? Ik ben benieuwd.

1 maart 2017 door
Carnaval
Persoonlijk

Een lichtelijke trauma door Carnaval!

Een trauma aan Carnaval omdat?

Een hutje, hutje, hutje op de hei! Tja, volgende week op deze dag zijn de meeste Brabanders volop aan het feestte in de kroeg of in een tent. Ik heb nooit zo heel veel met Carnaval gehad. Ja, op de basisschool vond ik het leuk dat we een ‘lesdag’ minder hadden en we allemaal verkleed mochten komen. ‘Punker’ zijn was toen echt super stoer!

Ik heb stiekem een beetje een trauma aan Carnaval. Natuurlijk wel met een knipoog maar mijn moeder weet op dit moment precies waar ik het over heb.
In een van de klasse op de basisschool moesten we dus verkleed komen en weet je wat ik moest zijn? Ja, moest! Mijn moeder stond er namelijk op.. Chinees! Terwijl mijn vriendjes rondliepen met stoere blauwe, groene en rode haren liep ik rond met een geel gezicht en een chineespakje aan.

Huilen dat ik deed! ik vond het verschrikkelijk. Nu kan ik me beter verplaatsen in de schoenen van mijn moeder. Ik zou James ook liever zien in een kippenpak dan met een witte jas wat volstaat met ‘Yo man!’ of ‘Box ouwe’ of allerlei liefdesverklaringen van meisjes. Maar als Chinees? ik weet niet mam!

En toen werd ik een varken..

Twee jaar was ik varken.. ja echt, varken. En dat was ik vrijwilliger, erg he?! Ik heb geen idee wat mij bezielde.. Vorig jaar heb ik een clownspak gekocht en besloten dat ik dit de komende jaren maar gewoon aan ga doen voor die paar uurtjes dat ik sta te ‘swingen’ op de dansvloer.

Ieder jaar als ik Carnavalsmuziek hoor dan heb ik helemaal zin om los te gaan maar als ik er dan eenmaal ben, begrijp ik niet helemaal waar ik mee bezig ben. Het wordt toch een stuk lastiger om jezelf nuchter te vermaken in een overvolle zatte kroeg. Alcohol drink ik al een tijdje niet meer. Niet persè omdat ik er niet tegenkan m.b.t mijn Crohn maar gewoon omdat ik al een hoop drugs in mijn lijf heb zitten door alle medicijnen! 😉

Lees ook: 10 vragen & feitjes over mij! 

Merijn en ik zitten wat dat betreft wel aardig op èèn lijn. Hij vindt hij ook niet zo spannend en hoeft absoluut niet iedere dag in de kroeg te staan. We willen er wel wàt van de sfeer proeven maar hoe doe je dat eigenlijk met een dreumes erbij?

Carnavallen met je dreumes!

Ja dat is toch Carnavallen op een heel ander kaliber. Waar we eerst niet zoveel om gaven is nu natuurlijk wel leuk, DE optocht! Daarnaast hebben we bekeken wat er allemaal te doen is voor kinderen in de buurt. Ik denk dat James het erg leuk gaat vinden om allemaal verkleden kindjes te zien rond rennen en dansen.

Dus, zijn stoere brandweermanpak is vandaag gekocht. Dan wel via marktplaats aangezien hij het volgend jaar tóch niet meer past maar dat maakt het niet minder leuk. Die bijpassende helm gaat hem sowieso niet worden, ik ken James maar je hebt immers ook brandweermannen die hun haar stoer in de gel hebben, toch? Nou James wel!

Het wordt James zijn eerste echte Carnaval dus ik ben erg benieuwd wat hij ervan gaat vinden. Een paar uurtjes in een kinderdisco lijkt me erg leuk en de optocht gaan we zeker kijken maar verder? Ik denk dat er verder vrij weinig gecarnavalt word voor ons!

Lees ook: Het moederschap heeft mij veranderd?! 

Stop! voordat je reageert moet je weten dat dit stuk absoluut niet racistisch bedoelt is tegenover Chinezen of wie dan ook. Ik hou van Chinezen en van Chinees maar ik was jong en onwetend  Ik wilde gewoon liever punker zijn! snap je? Niet gelijk boos worden dus en lees het met een knipoog nogmaals! 

24 februari 2017 door
onzeker zijn
Persoonlijk

Ben ik wel goed genoeg? Faalangst en onzekerheid!

Het deed mij niks wat andere mensen van mij vonden.

Jeetje, wat was ik ‘vroeger’ zeker van mezelf zeg en wat voelt dat heerlijk als ik daar nu op terugkijk. Dat ik mezelf van niemand iets aantrok was wel duidelijk. In de eerste jaren van de middelbare school, liep ik rond met kort paars haar. En geloof mij, mijn haren waren korter als die van jouw vader!

De tijd dat ik daardoor getreiterd werd vond ik niet leuk maar de pesters kwamen nooit dichtbij. Ik heb mezelf, als ik het nu achteraf bekijk, nooit gekwetst gevoelt. Al kreeg ik een miljoen euro, als ik nu zou moeten vertellen hoe mijn pesters eruit zagen zou ik het absoluut niet meer weten.

Ik vond mijn paarse haren en stoere skate- broeken op dat moment geweldig. Het deed mij niks wat andere hiervan vonden. ‘Een halve jongen’, die naam had ik in die tijd en het is niet meer op een hand te tellen hoe vaak ik die opmerking naar mijn hoofd geslingerd kreeg. En ook dat deed mij weinig. Ik leefde mijn eigen leven zoals ik dat wilde. Niemand had daar ook maar iets over te zeggen!

Als er iemand onzeker is, ben ik het wel.

Die zekerheid die ik toen had kan ik mezelf nu niet meer voorstellen. Als er iemand onzeker is over werkelijk alles, dan ben ik het wel. Ik verlang weleens naar mijn oude ik maar die zal nooit meer helemaal terugkomen.

Als jij jezelf lekker voelt in je lichaam, je blij bent met je omgeving, je werk of opleiding en je hebt ook nog een leuke partner werd dit mee aan jezelf vertrouwen. Het begint namelijk bij jezelf maar wat nou als je je eigen lichaam niet meer kan vertrouwen?

Ik denk dat dit de grootste factor is van mijn onzekerheid. Ik werd ziek. Mijn lichaam veranderde en beetje bij beetje verloor ik het vertrouwen in mijn lichaam. Ik ben iemand die best een tweede kans kan weggeven en heel misschien ook nog wel een derde, met een heel goed argument.

Mijn lichaam heeft wel tien kansen gekregen om beter te functioneren maar het mocht niet baten en dan houdt het een keer op. Het is een kwestie van accepteren dat de situatie is zoals hij is in plaats van vertrouwen dat het beter wordt.

Mijn CV is net zolang als die van James..

Gelukkig heb ik de liefde van mijn leven gevonden die inmiddels ieder litteken op mijn lichaam heeft gezien en beschouwt als een onderdeel van mij. Op dat vlak hoef ik in principe niet meer onzeker te zijn, EH FOUT!

Je moet altijd energie blijven steken in je relatie en vooral als je al even bij elkaar bent is het belangrijk om jezelf leuk aan te kleden voor de ander. Een beetje moeite doen is wel op zijn plaats. We worden er allebei niet blij van om elkaar iedere dag te zien in een lange trui met een afgetrapte joggingbroek daaronder.

Het is heerlijk om af en toe ongegeneerd ’s avonds op de bank te liggen met een joggingbroek maar goed dat ter zijde, je wil er gewoon leuk uit zien! Niet alleen voor de ander, ook voor jezelf. Mijn gewicht speelt daar voor mezelf een grote rol in waar ik onzeker over ben en dagelijks mee worstel.

En dan zwijg ik nog over wat het allemaal geestelijk met je doet. Ik bedoel, mijn CV is net zolang als die van James, die nog geen drie jaar op deze aardbol rondloopt. Ik heb zo vaak een opleiding of werk moeten staken door mijn ziekte. Dit heeft mijn wederom onzeker gemaakt.

Ben ik wel goed genoeg? Faalangst en onzekerheid!

Zal ik ooit een diploma halen? Ben ik wel genoeg genoeg? Waar ben ik nou eigenlijk echt goed in? Lastig want in deze maatschappij is het best belangrijk om een papiertje te hebben. Ja, ik weet heus wel dat je gezondheid daarboven staat maar toch. Waar kan ik nou trots op zijn wat ik helemaal heb afgemaakt?

Mijn moeder zegt dan de gebruikelijke moeder- dingen zoals: Je bent een goede moeder, je staat iedere dag voor James klaar en je hebt je blog waar je veel tijd in steekt en met liefde behandeld.

Oke, daar heeft zij een punt maar er zijn zoveel goede moeders op deze wereld die iedere dag klaar staan voor hun kind. Ik ben dan wel een blogger maar inmiddels zijn die ook vertienvoudigd op het web!

Ik heb een soort faal- angst ontwikkeld. Begrijp ik wel wat er gezegd wordt? Stel ik domme vragen? Straks wordt er aan mij iets gevraagd, wat moet ik dan zeggen?

Gelukkig heb ik zo mijn ‘foefjes’ ontwikkeld die mijn onzekerheid verbloemen. Althans, daar doe ik mijn best voor en ik denk dat dit redelijk goed lukt. Bij mensen die ik nauwelijks ken, kom ik best zeker over. Het tegendeel is waar en ik schaam mezelf hier niet voor. Dit is iets wat mij is overkomen en wat weer langzaam terug moet groeien.

Ben jij onzeker? Herken jij jezelf in mijn verhaal, of juist niet? Laat dit weten! Op deze manier kunnen we elkaar helpen.

21 februari 2017 door
bezorgder zorgen
Persoonlijk

Ben ik bezorgder over mijn vrouw door mijn vak?

Hallo allemaal, jullie hebben mij al een tijdje niet meer gelezen hier maar het werd tijd voor een nieuw artikel. Ben ik bezorger over mijn vrouw en kind door mijn vak?

Bezorger zorgen?

Momenteel volg in een opleiding tot Verzorgende-IG en zit hiermee in mijn afstudeerjaar. Ben ik als medewerker in de zorg nou bezorgder als er iets gebeurd met mijn vrouw of kind? We kunnen natuurlijk allemaal wel eens ziek worden, maar het werken met een kwetsbare groep als ouderen zorgt wel voor het realiseren dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Ben je daardoor extra voorzichtig, of weet je juist hoeveel erger het kan zijn voordat er daadwerkelijk iemand overlijdt.

Klinisch redeneren

Klinisch redeneren is eigenlijk een vak wat ik momenteel op school krijg, het zorgt ervoor dat je accuraat reageert op de juiste dingen. Je gaat nadenken waar iemand last van kan hebben bij bepaald gedrag of pijn. Je bepaald dan ook de prioriteit van hetgeen wat je ziet. Op het werk is dit makkelijk toepasbaar, maar wat als je eigen zoontje of vrouw iets mankeert. Precies, dan ren je al snel naar de huisarts voor wat dan eigenlijk blijkt niets ernstigs te zijn. Toch wil je de zekerheid, de bevestiging, dat alles goed gaat want stel je voor als dit niet zo is.

Gelukkig is James bijna nooit ziek.. Toen hij nog klein was had hij wel een keer een oorontsteking en kreeg hij ook een pufje voor zijn longen, echt heel erg sneu. Later bij de osteopaat (Lon schreef hier eerder al een artikel over) heeft deze op miraculeuze wijze de ‘na-invloeden’ van deze klachten laten verdwijnen. Sindsdien sliep James ook de hele nacht goed door in zijn eigen bedje.

Ziekenhuisbezoek

Helaas ben ik samen met Lonneke al heel vaak richting een ziekenhuis gereden. Lonneke is echt niet kleinzerig en heeft al veel meegemaakt met diverse artsen in het UMC. Toch blijft het elke keer erg spannend als er weer een onderzoek moet komen. Het feit dat een arts niet direct weet wat er aan de hand is zorgt toch voor spanning. Ik ben dan ook altijd erg bezorgd, want als ze het daar niet weten, waar dan wel? Uiteindelijk herken ik een hoop medicatie op mijn werk die Lonneke ook krijgt, en andersom, en dat is soms best wel even slikken..

Noodsituaties

Ik denk dat iedereen hier hetzelfde op antwoord. In een noodsituatie staat je eigen veiligheid officieel op nummer één. Ware het niet dat je er dan wel vanuit gaat dat er bijvoorbeeld bij brand of een ongeluk iemand slachtoffer is die jij niet (goed) kent.

Op het moment dat je eigen vrouw of kind zich aan de andere kant van een vuurzee bevinden dan wordt deurprocedure omgezet in een half vliegende voorwaartse trap zoals je deze in films ziet als politie de deur intrapt. Ik zou het mezelf in ieder geval niet vergeven als ik geen reddingspoging zou doen. En dat geldt natuurlijk hetzelfde voor een auto-ongeluk.

Het is altijd de vraag hoe je reageert in zo’n levensbedreigende situatie als deze daadwerkelijk plaats vindt en je hiernaar moet handelen. Vaak zie je dat de meest chaotische mensen ineens kalm worden en precies weten het juiste te doen. Ik denk dat dit voor mij ook wel geldt. Hopelijk kom ik nooit in een situatie terecht waarbij ik familie zou moeten proberen te redden.

Ben ik bezorger over mijn vrouw door mijn vak?

Soms, ja omdat ik nu beter weet wat er zomaar kan gebeuren met het menselijk lichaam jong of oud. Maar het zat al in mij om bezorgd te zijn over wat er met mijn naasten gebeurd. Het is natuurlijk ook zo dat het anders is bij mijn vrouw Lonneke dan bij onze zoon James.

Lonneke heeft namelijk, zoals jullie weten, een hele hoop medische problemen waar je automatisch meer bezorgd over wordt door de jaren heen. James is mijn eerste zoon en ik wil gewoon dat hem niks overkomt. Of dit dan daadwerkelijk voor mijn vak komt is de vraag maar ik denk zeker dat het meespeelt.

Zijn er mensen die dit herkennen? Ben jij bezorger omdat je in je vak bepaalde situaties meemaakt? Of kan je dit makkelijk scheiden?

20 februari 2017 door
Sporten en de ziekte van Crohn
Persoonlijk

Het zijn niet alleen kinderen die worden gepest!

Zal ‘pesten’ ooit stoppen?

Ik hoor het veel in mijn omgeving. Pesten is nog altijd een groot probleem ondanks alle pestprotocollen. Is het wel haalbaar om pesten uit het woordenboek te halen omdat het niet meer wordt gedaan? Ik denk het niet. Het is te vergelijken met het feit dat er altijd wel ergens oorlog is in de wereld. Pesters zullen altijd bestaan maar goed, we kunnen natuurlijk wel proberen om die pesters te laten inzien dat ze moeten stoppen.

Mijn ervaring met pesten.

Mijn ervaring met pesten is eigenlijk niet zo spannend. Ik heb in ieder geval nooit gepest dus ik kan iedereen van eerdere scholen recht in de ogen aankijken. Ik was juist iemand die optrok met de kinderen die minder populair waren in de klas. Ik zat er een beetje tussen in en probeerde met iedereen vrienden te zijn. Dat lukte aardig moet ik zeggen!

In de eerste klas van de middelbare school werd ik gepest. Ik vind ‘gepest’ een wat zwaarder woord.. maar ze waren wel flink aan het treiteren. Tja waar dan het verschil ligt weet ik eigenlijk ook niet maar leuk was anders.

Ik was namelijk een meisje die deed waar ze zelf zin in had. Mijn haren waren niet alleen zo kort als de meeste jongens uit mijn klas maar ook knal paars en ik had een beugel in allerlei verschillende kleuren.
Eerder zou ik zeggen dat ik hierdoor vroeg om gepest te worden. Het is namelijk makkelijk om iemand te pesten die opvalt of anders is dan de andere uit de klas. Maar waarom zijn er zoveel hokjes in deze maatschappij? Als je mensen zo graag in hokjes wil plaatsen, waarom maken we de hokjes dan niet groter? Waarom is er nooit een reclame spot met iemand die maatje 50 heeft inclusief korte roze haren en een blauwe bril? Waarom moet het allemaal zo ‘standaard’ zijn en val je anders buiten de boot?

In de leswissel werd ik door jongens uit hogere klassen gepest. Ze riepen nare woorden die ik hier liever niet typ, lachte me uit en lieten me struikelen. Gek genoeg heb ik dat toen der tijd helemaal niet ervaren als pesten. Ik vond het niet leuk maar ik negeerde het of lachte mee zodat het voor hen saai werd. Dit deed ik totdat mijn haren langer waren gegroeid. Los van het pesten natuurlijk want als ik mijn haren op dat moment kort wilde houden dan had ik dat zeker gedaan. Onzeker was ik niet.

Kinderen die pesten.

Kinderen voelen zich stoer of beter dan de rest. Ik denk dat het de taak is van de ouder om daar al vroeg bewust mee bezig te zijn. Je kind duidelijk maken dat pesten helemaal niet leuk is omdat iemand zich hier enorm verdrietig door kan voelen. Ik zal nooit zeggen dat James nooit iemand zal pesten, ik zal geen moeder zijn die zegt: ‘Nee, mijn kind doet dat niet!’ maar ik zal dit wel ten alle tijden proberen te voorkomen door het onderwerp te blijven aanhalen.

De anderekant van het verhaal is een stuk lastiger. Want wat doe je als je kind gepest wordt en niet meer met plezier naar school gaat? Het lijkt me verschrikkelijk. Je voelt je machteloos en eigenlijk ben je ook een beetje machteloos. Heeft het in deze tijd zin om naar ouders toe te gaan om te vertellen hun kind pest? Of krijg je dan direct een dreun voor je bakkes?

Het is een soort van ongeschreven regel dat je als kind nooit naar de juffrouw mag om te vertellen dat je wordt gepest. Als je dat doet, wordt het erger. Althans, dat was ‘vroeger’ zo. Niemand vertelde iets want als je het vertelde dan was dat juist weer een reden om door te gaan met pesten.

Ik zou het verschrikkelijk vinden als James later wordt gepest. Wat geef je je kind dan mee? Erop los slaan? toch maar naar de juffrouw gaan? Je kind van school halen? Wat is ‘goed’?

Het zijn niet alleen kinderen die elkaar pesten..

Het zijn absoluut niet alleen maar kinderen die elkaar pesten. Ik kom geregeld verhalen tegen waarin volwassenen worden gepest. In de sportschool bijvoorbeeld maar ook op het werk lijkt het soms een normale zaak te zijn om elkaar weg te pesten of het in ieder geval zo moeilijk mogelijk te maken.

Je zou denken dat wij als volwassenen toch een voorbeeld moeten zijn voor onze kinderen en ons in ieder geval gedragen en andere met respect behandelen. Het tegendeel is waar! Zo werd Merijn bijvoorbeeld gepest op zijn werk waar allemaal mensen werken die al bijna oma hadden kunnen zijn. Heel triest en je kunt er zo weinig aan doen. Waar moet je heen als je als volwassene word gepest?

Ik kan er niet met mijn verstand bij dat er volwassen mensen bestaan die het op een of andere manier leuk vinden om te pesten. Je kunt immers toch een fatsoenlijk gesprek voeren? En wij zijn toch op een leeftijd dat je weet dat je niet met iedereen bevriend hoeft te zijn?

Wat zijn jullie ervaringen met pesten? Ik ben erg benieuwd. Ben jij gepest? of vroeger gepest? of heb je kinderen die zelf pesten of worden gepest? Laat het weten in de comments en anders anoniem via een e-mail.

19 februari 2017 door