Categorie

Persoonlijk

Anders dan anders op vakantie
Persoonlijk

Anders dan anders op vakantie!

Een soort van droom.

Het is een soort van droom van mij om samen met James en Merijn op vakantie te gaan. Nu zou je zeggen dat dit redelijk simpel is om te realiseren maar doordat we afgelopen jaar een huis hebben gekocht is het tegendeel waar. We hebben veel geïnvesteerd in onze woning en we zouden eigenlijk aankomend jaar overslaan.
Nu ben ik toch stiekem al een aantal weken aan het kijken naar vakanties. Al dan niet in het hoogseizoen, zodat het nog een beetje te betalen is en ik heb wat gevonden!

Het is anders als anders.

Het is totaal iets anders dan wat we ‘normaal gesproken’ doen. Spanje is eigenlijk standaard het land waar wij opzoeken. Meestal in een hotel aan het strand inclusief een boulevard vol leuke winkeltjes en terrassen.
Dit keer gaan we het anders doen!
Ik heb een hele leuke camping gevonden in Frankrijk met een prachtige omgeving en genoeg te doen voor James. Op vakantie met een kind is natuurlijk anders dan dat je samen met z’n tweetjes weggaat. De eerste filteroptie die ik nu aanklik is: ‘Kindvriendelijk’ en ‘speeltuinen’. Iets waar we normaal gesproken niet op zouden zoeken of juist wilde vermijden.

Een tent is een beetje ‘te’ back to basic voor ons. Daar zijn we allebei niet zo dol. Nooit geweest ook.
Gelukkig is een camping niet met standaardbeeld van vroeger: ‘Met je wc-rol over de camping!’.
We hebben namelijk een stacaravan gevonden waarin een eigen douche, toilet en keuken in zit. Een eigen toilet is wel prioriteit als Crohnpatient dus gelukkig hoeft dat geen probleem te zijn.
Voor de stacaravan is een mooie houten veranda zodat James toch redelijk op tijd naar bed kan terwijl wij voor de stacaravan nog een potje badminton spelen en gezellig kunnen borrelen.

Met de auto op vakantie?

Deze keer zullen we met de auto op vakantie gaan. Dit is ook anders als anders want dat hebben we beide nog nooit gedaan. De camping ligt iets verder dan Parijs dus het is in principe prima te rijden. Je kunt met de auto natuurlijk veel meer meenemen dan als je met het vliegtuig gaat. Best handig en zeker met een dreumes en crohnpatient die het toch fijn vinden om wat Nederlandse producten mee te kunnen nemen!

Ik heb zelf leuke herinneringen om met de auto op vakantie te gaan. Mijn ouders hadden een bus waar we dan met z’n vieren achterin zaten met een koelbox onder mijn benen met allerlei lekkers daarin. De hele sfeer was perfect!

Een dreumes de hele dag op het strand? Nahh.. werkt niet!

Ik ben heel enthousiast over deze aankomende vakantie. Het is iets wat we nog nooit hebben gedaan en ik ben benieuwd of het ons bevalt. Hoewel ik echt een strandmens ben besef ik nu ook wel dat dit met James erbij een beetje lastig wordt. Je gaat niet de hele dag op het strand liggen met zo’n kleine ondernemen, tegen die tijd, peuter. Een camping is dan toch zo gek nog niet. Ondanks hij nog te jong is om vriendjes te maken vindt hij kinderen wel erg leuk! Kinderen zijn er genoeg aangezien deze camping speciaal is voor jongen gezinnen.

Wellicht vinden we het zo leuk dat we ieder jaar naar een camping gaan. Het gaat er immers ook om dat de kids het naar hen zin hebben, toch?

15 februari 2017 door
nooit verteld over onze ontmoeting
Persoonlijk

Altijd gelogen over onze ontmoeting, tot nu

Ik heb het nooit verteld, tot nu.

Merijn en ik hebben jarenlang volgehouden dat we elkaar hebben ontmoet via gezamenlijke vrienden. We hebben dit zelfs zo op onze trouwdag laten voorlezen omdat we ons schaamde voor hoe het werkelijk is gegaan. Daarbij, als mijn ouders toen der tijd wisten wat ze nu weten (nadat ze deze blog hebben gelezen dus) dan waren ze er nooit mee ingestemd dat ik ging afspreken met Merijn.

Ik heb Merijn namelijk leren kennen via Superdudes/babes. Ik heb zojuist even gekeken en tot mijn grote schok bestaat dit nog steeds. Ik heb geen idee wat de website nu precies inhoudt maar toen was het gewoon een persoonlijke page waar je je vrienden, die je al de hele dag zag op school, berichten kon sturen.

Er was een zoekfunctie ingebouwd en zo heb ik Merijn als eerst een berichtje gestuurd. Al snel kregen we elkaar op MSN, nu ook wel Skype genoemd en begonnen we te kletsen. Dit gesprek liep al snel dood en we hadden nauwelijks contact. Ik was slecht in Engels en het enige wat ik weleens vroeg waren zinnetjes die hij dan kon vertalen.

Hij was al bezet.

Merijn kreeg al vrij snel een vriendin die in het buitenland woonde. Dit vertelde hij mij trouwens niet hoor, zo slecht was het contact tussen ons maar dit zag ik dan in zijn MSN- naam staan. Ik begreep daar helemaal niks aan want ik kon me niet voorstellen hoe een relatie op afstand stand hield. We gingen weer af en toe te kletsen, puur omdat ik het interessant vond hoe dat ging tussen hen.

Een dik half jaar later zag ik plotseling geen hartje meer in zijn MSN- naam staan. Het was uit met zijn toenmalige vriendinnetje en ik probeerde hem op te vrolijke. Dit keer gingen we wat dieper in gesprek. Het was heel gezellig en raakte niet uitgepraat. We deden onze webcams aan en nadat we urenlang hebben gekletst zijn we verder gegaan via de SMS en kwamen we tot de conclusie dat we elkaar weleens wilde zien.

De dag daarna zou Merijn mij op het Station opwachten als ik klaar was met school. Ik vond dit wel een veilige plek om voor het eerst af te spreken. Ik had hem immers op de webcam al gezien dus ik wist dat het geen enge creep was. En ik wist heus wel dat mijn ouders dat om die reden nooit hadden geaccepteerd. Hoe kon ik dat verkopen? Met iemand afspreken die je nog nooit hebt gezien… dat kan echt niet! (Of dus wel) Maar goed, ik was me hier bewust van en daarom koos ik het Station uit om elkaar te meeten.

Na een ongemakkelijke kennismaking op het Station doken we La Place in om elkaar beter te leren kennen. Ik was altijd redelijk nuchter met dit soort dingen maar nu was ik toch lichtelijk gespannen. Ik weet nog goed dat ik heel veel honger had en ondanks dat Merijn meerdere malen vroeg of ik ook iets wilde eten, weigerde en zei dat ik geen honger had. Like wtf?

Onze eerste zoen!

Ik vond hem meteen heel gezellig en na urenlang kletsen gingen we weer apart naar huis. De hele avond natuurlijk weer ge-sms’t, we raakte niet uitgepraat. De dag daarna spraken we opnieuw af op het Station maar al snel belde ik mijn ouders op of ik Merijn mee mocht nemen. ‘Ja, ik ken hem via school’ zei ik toen en zo is de leugen daar ook begonnen. Het was natuurlijk prima. Mijn ouders waren de moeilijkste niet.

Ik weet nog precies wat ik aan had en wat hij droeg. We hadden namelijk precies dezelfde all starts aan. Bij mij thuis klikte het eigenlijk meteen met mijn ouders, zij hadden visite en dus na het standaard praatje van ‘Hey hoe is het, wat doe je en hoe oud ben je?’ was het een goed excuus om naar boven te gaan. We hebben de hele avond met elkaar gekletst en vooral gelachen en uiteindelijk bij de poort voor het eerst gezoend!

Aankomend jaar 10 jaar samen..

07-09-2007 kregen wij verkering en vanaf die dag zijn we eigenlijk onafscheidelijk geweest. We hebben maar een moeilijk moment gehad samen, hier heb ik al eens eerder over geschreven: relatieproblemen. Vijf jaar later trouwde wij op dezelfde datum en drie jaar daarna raakte ik zwanger van James. Deze kleine grote jongen heeft onze relatie alleen maar verrijkt.

Aankomend jaar zijn we alweer 10 jaar samen en ik zal nooit vergeten hoe het allemaal is begonnen. Leuk om daar weer eens op terug te blikken. En Merijn? Jij bent nog steeds mijn nummer enigste!

Ik ben benieuwd naar jullie verhaal, durf je het achter te laten? Vieren jullie Valentijnsdag?

14 februari 2017 door
ik kan het niet meer aan zien
Persoonlijk

Ik kan het niet meer aan zien!

Verslaafd aan Nederlandse series

Ik ben al sinds ik het me kan herinneren fan van Nederlandse series. In tegenstelling tot vele andere vind ik het heerlijk om een serie te volgen in mijn eigen taal. Het begon allemaal, heel vroeger, met Costa. Ik ken bijna iedere scène van die serie uit mijn hoofd. En soms nog weleens als ik ziek ben en de kans heb om op bed te liggen. Kijk ik deze serie. Zon, zee strand en.. naja kijk zelf maar!

De series die daarna volgde waren Kees en Co, het Zonnetje in huis en natuurlijk Baantjer. Oh ja en Goede tijden staat hier iedere avond op dezelfde tijd aan. Hebben jullie al medelijden met Merijn of valt het mee? Ik zal het nog een tandje erger maken, Utopia is ook een ‘favoriet’. Ik vind het een ‘lekker flauw’ programma en ik houd wel van een beetje sensatie. 15 man in èèn huis kan gewoon niet goed gaan.. relaties gaan aan en uit, zalig. Tja, ik ben en blijf een vrouw natuurlijk.

Deze programma’s zijn gewoon heerlijk om te kijken zonder ergens bij na te denken. Nu ben ik al een paar jaar fan van Nederlandse politie series. Er  zijn er meer dan je denkt! We kennen natuurlijk allemaal wel Penoza, heel Nederland kijkt volgens mij wel uit naar een nieuw seizoen. Moorvrouw, Flikken Maastricht en tegenwoordig vind ik Smeris ook ontzettend leuk.

Ik kan het niet meer aan zien!

Nu gebeuren er in die series natuurlijk allerlei spannende dingen en daar heb ik verder eigenlijk nooit last van of van gehad. Ik ben te nieuwsgierig naar wat de volgende aflevering brengt dat ik blijf kijken. Maar laatst, bij Smeris, stopte ‘zij’ haar kind tijdelijk in de koelkast (of een ander kastje) om haar kind te beschermen. Dit soort scenes vind ik verschrikkelijk. Ik kan het niet meer aan zien!

Voorheen, toen James er nog niet was, had ik hier nooit zoveel problemen mee. Ik dacht er eigenlijk nooit zo over na. Maar nu ik zelf een kind heb vind ik zulke scenes zo verschrikkelijk dat ik hierdoor gewoon stop met kijken. ‘Ja maar halloooooo, het is toch nep?!’ Ja dat snap ik ook wel maar het doet gewoon iets met me.

Wie stelt zijn of haar kind daar beschikbaar voor?

Ik zag bijvoorbeeld laatst nog een serie waarbij er ruzie was. Er werd geschreeuwd en gescholden terwijl je een klein babytje of kindje zag liggen in de box of dat zelfs een van de twee ‘nepouders’ het kind vast had. Ik zou James hier nooit aan mee laten doen als ik hem nog niet duidelijk genoeg kan uitleggen dat het allemaal nep is.

Als ik nu vanuit de tuin naar Max schreeuw die aan het blaffen is gaat James al huilen. Schreeuwen is not done, vind ik. Hier in huis wordt ècht nooit geschreeuwd. Ik vraag me weleens af wat men hiermee wil bereiken.. maar goed, dat is een heel ander verhaal.

Ik dacht er nooit bij na..

Ik vind het dus verschrikkelijk om naar zulke scenes te kijken waarin een klein kind midden in een ruzie zit. Ze zullen er vast niks aan overhouden maar het voelt voor mij gewoon niet oke. Hebben jullie dit ook?

Ik had hier voor we James hadden nooit last van. Ik dacht er nooit over na! Maar nu ik zo’n kleine dreumes heb rondlopen, kan ik daar maar slecht tegen. Hetzelfde bij die facebook filmpjes waarin allerlei dieren worden mishandeld en kinderen door elkaar worden geschud. Ik heb me voor alles afgemeld, ik kan het niet meer aan zien!

10 februari 2017 door
ervaring de ziekte van crohn
Persoonlijk

Ervaring Carpaal tunnelsyndroom

Dit artikel is geschreven door mijn moeder Monique. Zij vertelt haar ervaring over het Carpaal tunnelsyndroom. 

Jezelf aanleren om geen pijn te voelen.

Het is zeker meer dan 15 jaar geleden dat ik ging merken dat ik last had van mijn hand. Het is begonnen met pijn in mijn handen tijdens telefoongesprekken. Eerst dacht ik dat mijn hand sliep want als ik mijn hand een aantal keer op en neer bewoog ging het weer over. Steeds vaker kreeg ik er last van en daarna volgde een tijd dat ik ook ’s nachts veel last kreeg en hier wakker van werd.
In deze tijd was het druk, een eigen zaak en 4 jonge dus ik ging maar gewoon door. Op een geven moment ga je jezelf dingen aanleren om minder pijn te voelen.

Op vakantie werd het erger, het komt altijd onverwachts!

Het werd zomer en we gingen het hele gezin in onze bus op vakantie. Heerlijk, want zo konden we veel meenemen. We hadden een tent gekocht en die was ruim genoeg voor 6 mensen. Jos en ik sliepen op een luchtbed. Ook in die tent werd ik wakker van de pijn in mijn pols en hand en de pijn trok door naar mijn elleboog. Slapen werd steeds moeilijker. Wat was ik blij toen ons luchtbed lek bleek te zijn! We reden met z’n alle naar een heel groot warenhuis, mijn man keek naar nieuw luchtbed maar ik wilde perse een stretcher.

‘Dat past niet meid’ zei mijn man maar ik heb hem toch weten te overtuigen. We kochten twee bedden. Bij de tent aangekomen paste het natuurlijk niet. Ik pakte een schaar en begon te knippen zodat het wel zou passen. Ik besefte later pas dat ik er alles voor over had om ’s nachts te kunnen bungelen met mijn handen langs het bed en dat kan natuurlijk niet bij een luchtbed.

Operatie aan twee handen, links was eerst.

Thuis aangekomen ben ik naar de huisarts gegaan die me doorstuurde naar de specialist. Er werden testen gedaan en de diagnose was: ‘Carpaal tunnelsyndroom’. Dit houdt in dat de zenuw in je pols te strak zit en beklemming het gevolg is. Mijn linkerhand was erger dan rechts dus daar werd ik het eerst aan geholpen.

Het gebeurde onder plaatselijke verdoving en de ingreep duurde niet zolang. Ik mocht gelukkig direct naar huis maar toen begon het eigenlijk pas echt. Je beseft dan dat je echt niks kan en mag met die hand en dat is ontzettend vervelend met 4 kinderen.

In die tijd hielp mijn moeder en man mij met de dagelijkse klusjes. Na een paar weken was de pijn weg en had ik mijn nachtrust weer terug. Ik hoefde na een lange tijd niet meer te bungelen langst mijn bed, heerlijk. Een paar maanden later was rechts pas aan de beurt en dit verliep hetzelfde. Ik heb hierna nooit meer last gehad van deze klachten!

Is het erfelijk?

Ik weet niet of het erfelijk kan zijn maar een broer en twee zussen van mij hebben dit exact hetzelfde gehad! Heb jij ook ervaring met deze aandoening? Het carpaal tunnelsyndroom. Laat het vooral weten in de reacties. Ik ben benieuwd hoe het jullie is vergaan. Oh ja, weten jullie toevallig of het erfelijk kan zijn?

Wil je meer lezen van Monique? Neem dan een kijkje op vanallesenblogwat!

9 februari 2017 door
Bewust leven
Persoonlijk

Bewust leven is belangrijk, juist als je niet ziek bent!

 

Programma’s die mij inspireren.

Een bucket- list opstellen. Een lijst maken met dingen die je sowieso wil ondernemen voordat je sterft. Je hoort vaak dat mensen een bucket- list maken als ze ziek zijn. In de zin van ongeneeslijk ziek en uitbehandeld. Ik ben iemand die graag kijkt naar de programma’s ‘Overmijnlijk’ en ‘voorikdoodga’. Ik had natuurlijk liever gehad dat deze mensen helemaal niet ziek waren en dat zo’n programma helemaal niet nodig is maar dat is niet de realiteit.

Wat mij inspireert uit deze programma’s is dat iedereen die ongeneeslijk ziek is aangeeft dat je ècht moet genieten van de kleine dingen in het leven. Nu heeft mijn ziekte, ondanks het in mijn geval niet dodelijk is, mij ook geleerd dat je de kleine dingetjes in het leven meer moet waarderen en eigenlijk is het best jammer dat je ziek moet zijn om dit te kunnen beseffen. De kleine dingen in het leven zijn echt essentieel.

Bewust zijn van het feit dat je leeft.

Zo kan ik bijvoorbeeld ontzettend genieten van een avondje met Merijn op de bank zonder pijn, de maan die mooi aan de hemel staat, de zon die schijnt, de sneeuw die er ligt, de vogels die fluiten en James die de hele dag ‘mam’ roept. Ik probeer bewust te leven. Bewust te zijn van het feit dat het zo voorbij kan zijn en je dus moet genieten van het feit dat je leeft.

Ik dacht, waarom een bucket- list opstellen als je weet dat je dood gaat? Ben je dan niet al te laat? Hoe gaaf is het om een bucket- list op te stellen terwijl je nog midden in het leven staat? Het kan nooit kwaad om eens goed na te denken over wat je nog weleens zou willen doen. Dus, dat heb ik gedaan en daaruit is de volgende bucket- list gekomen:

Mijn Bucket- list.

  • Verliefdheid voelen √
  • Samenwonen √
  • Ons vermenigvuldigen √
  • Een goede moeder zijn en blijven
  • 10 jaar getrouwd zijn
  • 25 jaar getrouwd zijn
  • 50 jaar getrouwd zijn
  • Een boek schrijven en uitbrengen
  • Een eigen tijdschrift produceren
  • 30 kilo afvallen
  • Zon- vakantie met Merijn en James
  • Een dag sport leraar zijn
  • Zwemmen met dolfijnen
  • Minstens een keer passievol zoenen in de regen
  • In een speelfilm spelen
  • Sky dive
  • Bij RTL- late night aantafel zitten
  • In de Efteling achter iedere attractie kijken
  • In bosjes neuzen langs de snelweg
  • Vloeiend Spaans leren spreken
  • Piano kunnen spelen, meer dan vader Jacob
  • Een succesvol bedrijf starten en behouden
  • Een staande ovatie krijgen in een overvolle Arena
  • Alle hoofdsteden van Nederland bezoeken
  • Alpe d’hures beklimmen
  • Een diploma halen, buiten mijn zwemdiploma’s
  • Een ritje in een limousine √
  • Op Ski vakantie, dus ook goed kunnen snowboarden of skiën
  • Champagne drinken van minimaal 1000,- euro
  • Een totale make- over krijgen
  • New York bezoeken √
  • Jungle toch maken
  • In een kapel in Lourdeswater dompelen
  • Duiken, in de zin van in de zee enz. √ 

Gezonde mensen moeten mijn blogs lezen!

Zoals je ziet heb ik al een aantal dingen uit mijn Bucket- list afgerond en dat voelt top! Je beseft jezelf tijdens het maken van zo’n lijst wat je allemaal al hebt gedaan en hoe bijzonder dat eigenlijk is.

De meeste mensen die mijn blogs lezen zijn zelf ook ziek, ze halen kracht uit mijn artikelen en vinden het fijn om ervaringen te lezen van verschillende onderzoeken. Best logisch, waarom zou je op de ziekte van Crohn zoeken als je er zelf helemaal niks mee te maken hebt? Je moet zelf ook helemaal niet ziek praten maar ik zou willen dat mensen die niet ziek zijn, mijn blogs ook lezen. Mensen ‘moeten’ inzien dat je bewust moet leven en dat het liefst voordat je ziek wordt/bent!

Draai het plaatje eens om!

Bijna iedereen heeft wel iets te maken met die verschrikkelijke ziekte, kanker. Ze gaan bijvoorbeeld de Alpe d’huzes beklimmen omdat ze zelf kanker hebben, hebben gehad of er iemand aan verloren zijn. Hoe mooi is het om die berg te beklimmen als je nog niks te maken hebt met kanker? Die berg beklimmen, juist omdat je het niet hebt en daar dankbaar voor bent.

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken en vooral wat jullie Bucket- list is. Op deze manier kunnen we elkaars wensen misschien wel vervullen door Bucket- listen te maken en die met elkaar te delen. Tag mij vooral in jullie Bucket- list en lees jij iets in mijn Bucket- list waar jij mij mee wil helpen? Laat het dan ook vooral weten!

 

6 februari 2017 door