Categorie

Persoonlijk

ruzie met je partner
Persoonlijk

Ruzie met je partner hoort erbij!

Ruzies bij kalverliefde zorgt voor een stoplicht relatie..

We kunnen allemaal wel doen alsof we nooit ruzie maken en de relatie met je partner rozengeur en maneschijn is maar zo werkt het natuurlijk alleen maar in sprookjes. Iedereen heeft conflicten, maakt ruzie en laat zich soms weleens een beetje (te ver) gaan in een ruzie.

In je kinderjaren wordt je al geconfronteerd met ruzie maken. Het is belachelijk dat jij niet mee mag spelen of je per ongeluk expres een duw in je rug krijgt en dan begint de ellende. ‘Jij bent stom!’ of ‘Ik ben je vriend niet meer!’ en ‘Jij mag niet meer op mijn feestje komen!’ Deze uitspraken hebben we allemaal weleens laten vallen in een ruzie om vervolgens de volgende dag weer hartsvriendinnen te zijn.

De ruzies op latere leeftijd worden meestal al iets serieuzer. Althans, dat denken we want we voelen ons super groot als we puber zijn. De kinderjaren zijn voorbij en je denkt al bij de ‘grote mensen’ te horen. Nu ben je natuurlijk al goed op weg als puber zijnde maar je bent er nog lang niet. Geniet daar nog maar even van!

Ik weet nog goed dat ik verkering had met mijn eerste vriendje en het om de haverklap uitging omdat we ‘ruzie’ kregen. Een paar dagen later ging het dan weer aan omdat een van de twee spijt kreeg. Als we hadden afgesproken en hij wilde opstap gaan terwijl ik een romantisch avondje voor de buis in gedachte had, kon hier al een zodanige ruzie door ontstaan waardoor het dan weer even uit ging.

Ruzie hoort tot een van de behoeftes van de mens!

Je zult het wellicht niet verwachten maar ruzie behoort tot een van de behoeftes van de mens. Wij mensen willen gehoord of gezien worden en daar komt vaak de ruzie uit voort. Ruziënde mensen gaan ervan uit dat je ruzies alleen kun beëindigen door ze ‘uit te vechten’, door te winnen of gelijk te krijgen.

Ik zal je wat vertellen. Ruzie maken heeft geen enkele zin. Niet op deze manier. Geen enkele verliezer wil tegenover een winnaar staan. Onbewust gaat deze strijd dus nog verder en op deze manier wordt het een machtsstrijd die eindeloos door kan gaan. Dit is vooral zo, als je een relatie hebt samen omdat je hierin gelijkwaardig behandeld wil worden.

Het is ook vaak zo dat ruzies niet gaan over het gespreksonderwerp. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn vrouwen. Is het ècht zo belangrijk dat de man het dopje van de tandpasta terug doet na gebruik? Nee, natuurlijk niet. Het gaat in zo’n ruzie allang niet meer over dat dopje maar er volgt een opsomming irritaties van de afgelopen tijd.

En dan heb je nog de welbekende koeien die regelmatig uit de sloot worden gehaald in een ruzie. Het dopje van de tandpasta kan hiertoe makkelijk tot een schreeuwende ruzie eindigen waar we uiteindelijk ruzie maken over de ruzie. ‘’Je luistert niet naar me of ‘’Je moet niet zo zeuren!’’en ‘’Het is altijd hetzelfde!’’

Natuurlijk is ruzie over vreemdgaan een groot verschil met een tandpasta dopje en is praten na een ruzie soms geen optie. Merijn wil alles altijd direct uitpraten terwijl ik het fijn vind om de ruimte te krijgen. Even nadenken over wat er is gezegd om het op een later moment eventueel nog te bespreken of het gewoon te laten voor wat het is.

Ruzie maken met je partner hoort erbij!

Mensen die samenleven maken ruzie en het is daarin belangrijk dat je accepteert dat die ruzies er mogen zijn, je luistert naar de ander en je partner vooral respecteert. Je hebt niks aan een onfatsoenlijk scheldpartij. Hoewel het soms weleens kan opluchten, heeft het absoluut geen meerwaarde.

En door de jaren heen, oh nu klinkt het echt alsof ik stokoud, wijs en nooit ruzie maak en dat is absoluut niet het geval maar je leert ook dingen van elkaar te accepteren. Merijn laat altijd zijn kleding naast zijn bed liggen totdat hij na een week geen kleding meer heeft. Ik krijg dan op mijn dak dat ik de was niet bij houd. Of dat hij altijd de deur van de kast openlaat staan zodat James overal bij kan.

Dit zijn van die dingetjes waarover wij in het begin van onze relatie ruzie over konden maken en het nu gewoon laten voor wat het is. Ik vraag mezelf dan vaak af: Is het nou echt zo erg om die kastdeur dicht te doen zonder daar wat over te zeggen? Of als ik de was bij elkaar raap, ook even naast zijn bed kijk? Nee. Heeft een ruzie hierover zin? Nee. Soms moet je dingetjes ook gewoon laten en het accepteren zoals het is.

Ik ben trouwens ook een draak hoor. Zo ga ik bijvoorbeeld altijd een stapje verder dan Merijn leuk vindt als we aan het dolle zijn. We hebben een watergevecht. Het is even grappig en op het moment dat het eigenlijk klaar hoort te zijn, gooi ik nog een emmer water over hem heen. Snap je wat ik bedoel?

Het goedmaken is minstens zo belangrijk! 😉

Niemand is perfect, maak ‘lekker’ ruzie maar houd het wel netjes. Ga niet dreigen met het eindige van de relatie als hij voor de zoveelste keer het dopje van de tandpasta vergeet terug te doen. Ben redelijk en als je relatie goed zit, is ruzie maken helemaal niet zo erg!

Dus, we maken allemaal weleens ruzie. Dat is helemaal niet erg. Als je elkaar maar niet in de ruzie verliest en je ook weet hoe je het goed kan maken met elkaar. Nu heb ik wel wat tips maar daar zal ik mezelf in deze blog niet verder over uitweiden! 😉

En hoe zit het bij jullie? Hebben jullie nóóit ruzie of wil het ook weleens escaleren? Ik ben benieuwd wie hier zijn of haar ervaring hierover durft te delen. Het is immers een onderwerp wat niet vaak wordt besproken!

 

je opleiding combineren met je gezin
Mama &zo, Persoonlijk

Een opleiding combineren met je gezin!

Terug naar school

In 2015 werd ik vader van onze zoon James. Ik was toen aan het einde van mijn eerste jaar in de schoolbanken. Voordat ik begon aan de opleiding tot Verzorgende- IG, had ik al een hele hoop gedaan. HBO- opleidingen, fietsen verkopen, horeca manager maar dit was het allemaal niet wat ik ècht wilde.

Lonneke had mij er al vaker op geattendeerd dat de zorg wellicht wel iets voor mij zou zijn. Zij had hier wat verhalen over wat mij wel aansprak en toen besloot ik een proefdag aan te vragen. De eerste paar dagen meelopen in de zorg, wist ik het direct. Werken in de zorg, daar lag mijn hart.

Ik had nog totaal geen ervaring in de zorg en dus zocht ik hier een opleiding bij. Al snel werd ik aangenomen bij diverse instellingen waarna ik uiteindelijk bij mijn huidige werkgever terecht kwam.

Werk en privé is goed te combineren.

‘Gelukkig’ staat werken in de zorg voor onregelmatigheid in diensten. Iets wat als kersverse vader wel goed uitkomt. Ik ben tamelijk vroeg thuis als ik een ochtenddienst heb en ook met een avonddienst breng ik overdag redelijk wat tijd met James door.

De weekenden bieden de mogelijkheden om afspraken door de weeks vrij te kunnen zijn zonder dat James daarvoor naar een oppas hoeft. Papa is er dan gewoon en dat vind ik heel fijn!

Vanaf het moment dat James geboren is hebben we samen als ouders de tijd zo goed mogelijk ingedeeld. Dit was een stuk moeilijk geweest als ik nog fietsen had verkocht van dinsdag t/m zaterdag van negen tot zes. Ik zou dan een stuk minder tijd met James kunnen doorbrengen.

Natuurlijk zijn er niet alleen maar voordelen. Ik ben namelijk verplicht om het weekend te werken wat er voor zorgt dat ik er niet altijd bij ben met verjaardagen. Het is ook zo dat ik niet standaard vrij ben op de feestdagen.

Kost een opleiding naast je werk veel energie?

Ja, er komt natuurlijk een hele hoop bij kijken. Ten eerste zijn dat de uren. Mijn werkgever betaald slechts een gedeelte van mijn uren die ik op school doorbreng. Dit wil zeggen dat ik 3,11 van vaak twee volle schooldagen betaald krijg. Daarnaast heb ik een contract van 28 uur waarbij ik op mijn werkplek aanwezig moet zijn.

De opdrachten zoals huiswerk en leren voor toetsen gaat mij vrij gemakkelijk af. Ik ben hier meestal niet zoveel tijd mee kwijt. De theorie is in mijn geval gemakkelijk omdat ik gekozen heb voor een MBO- opleiding terwijl ik mijn HAVO al opzak heb. Dit leek ons verstandiger omdat ik al zoveel had gedaan, niet precies wist of dit vak mij goed lag en omdat het mij dan minder tijd zou kosten.

Dit is een juiste keuze geweest aangezien ik nu niet heel veel tijd kwijt ben thuis aan school. Ik ben natuurlijk wel erg blij als ik klaar ben en mijn diploma heb.

Uiteindelijk werken als Verzorgende- IG of nog verder leren?

Als ik over een tijdje mijn diploma heb kan ik natuurlijk het werk doen wat ik leuk vind. Echter ben ik iemand die wel blijft zoeken naar nieuwe uitdagingen en daarom zou ik toch graag verder willen studeren als verpleegkundige!

Dit zal dan zeker een stuk intensiever zijn als het nu is en mijn schoolperiode zal dan weer verlengt worden met 2,5 jaar maar het biedt ook weer een hele hoop mogelijkheden als ik klaar ben. Ik denk dat ik theoretisch gezien deze vervolgopleiding wel aan kan en wij moeten tegen die tijd bepalen of het ook aantrekkelijk blijft voor ons als gezin.

Een opleiding combineren met je gezin!

De vorm van de opleiding is wel ideaal. Ik volg de opleiding namelijk in BBL- variant wat er voor zorgt dat ik iedere maand betaald krijg en eens per twee weken naar school moet. Het voelt allemaal wat vrijer dan wanneer je voor de BOL- variant zou kiezen. Hierbij krijg je dan vaak ook niet betaald en de kosten gaan door, zeker met kinderen!

Ik raad zeker iedereen aan die zich wil laten omscholen om verder te studeren. Bekijk de mogelijkheden en bespreek met je gezin of het te combineren is met thuis. Wellicht is een niveau lager beginnen dus nog helemaal niet zo’n gek idee. Ik heb hier heel veel profijt van gehad.

Het vergt soms wat van je planning maar het is best te doen en vooral als je jezelf hebt hebt gevonden in het werk wat je doet. Pak een ouderwetse agenda, schrijf je afspraken hierin op en plan je huiswerk in zodat je de overige tijd goed kunt besteden aan je gezin!

Een opleiding combineren met je gezin, hoe doe jij dat? Ik ben benieuwd. Laat je het achter in de comments?!

De verschillen in de opvoeding van James
Persoonlijk

De verschillen in de opvoeding van James! – De papa van James

Dit artikel is geschreven door Merijn. De papa van James! 

Ieder gezin is anders.

Het is een cliché dat twee verschillende personen (in ons geval man en vrouw) soms anders denken over de opvoeding. Dat kan haast niet anders. Je bent als kind opgegroeid in een ander gezin waar andere regels golden en andere situaties voorkwamen.

Lonneke is bijvoorbeeld opgegroeid in een ondernemersfamilie. Hierdoor is ze zeer zelfstandig opgegroeid en mocht ze al vroeg haar eigen keuzes maken. Bij mij is dit zowat het tegenovergestelde. Ik ben namelijk enigs kind en mijn moeder had haar werk zo aangepast dat ze mij zo’n drie dagen in de week uit school kon halen. De overige twee dagen ging ik naar mijn tante die een gastouderopvang had.

Ik kon dan spelen met een stuk of vijf andere kinderen waar ook weer andere regels waren dan thuis. Je kijkt daarom soms anders tegen de dingen aan als je partner en hier kun je dan samen over sparren.

In de meeste dingen nu liggen we op èèn lijn. Dit komt vooral omdat we elkaars opvoeding respecteren en hier beide goede dingen uithalen die we willen overbrengen op James.

Dezelfde normen en waarden of juist niet!

James is echt een kleine mengelmoes van ons beide. Wij herkennen hem in ons, niet alleen qua uiterlijk maar ook zeker in zijn gedrag. Ik was zelf een rustig en makkelijk kind. Ik kon goed alleen spelen, was meegaand maar ook verlegen. Ik durfde niet snel iets te vragen aan een onbekende en als ik het durfde was dit altijd met tegenzin. Dit gevoel heb ik tot en met de middelbare school gehad en daarna heeft dit zichzelf opgelost.

Lonneke was juist heel uitbundig, stelde vragen aan iedereen en was absoluut niet verlegen. In een eerder artikel schreef zij dat dit door haar ziekte is veranderd. Dit is natuurlijk ontzettend jammer maar mede de reden dat we het belangrijk vinden dat James een goed sociaal leven krijgt.

Wij vinden het belangrijk om hem zoveel mogelijk te laten wennen aan andere kinderen. Juist omdat hij nu enigs kinds is, is het voor James goed om hem al af en toe buiten zijn neefjes en nichtjes om, met kinderen te laten spelen.
Het allerbelangrijkste is dat we hem mee willen geven dat hij niet verlegen hoeft te zijn omdat hij goed is, zoals hij is.

Lonneke vindt het vooral belangrijk dat James leert om later met twee woorden te spreken, een handje te geven, zwaaien of iemand begroeten. Juist omdat ik hier vroeger moeite mee had, vind ik het nu fijn dat James dit wèl leert. Natuurlijk mag een kind verlegen zijn maar het moet in ieder geval duidelijk zijn wat de bedoeling is.

Consequent zijn en blijven.

James heeft weleens een driftbui en ik vind het lastig om hiermee om te gaan. Ik heb dit stukje van Lonneke overgenomen. Ik geef hem de tijd om te huilen, uit te razen en rustig te worden en daarna zijn emotie te benoemen en wat er gebeurde waarom hij zo boos/verdrietig of bang was.

Ik heb er niet zoveel moeite mee als James op een stoel klimt waar hij vervolgens op gaat zitten maar ik begrijp dat Lonneke dit wel heeft omdat zij hem anders de hele dag van alle stoelen moet plukken. Soms zie ik het dan even door de vingers waardoor hij op een gegeven moment niet meer begrijpt of het nou wel of niet mag. Begrijpelijk. Ik ben dan niet consequent genoeg. Als hij dan zo lekker bezig is met spelen denk ik eerder ‘laat maar, komt wel goed’ terwijl ik weet dat Lonneke er bijvoorbeeld meteen iets van zou zeggen.

James is wel een door drammertje en een temperamentvol kind. Dit heeft hij overduidelijk van zijn moeder en het is dan ook belangrijk om hem consequent aan te pakken voordat hij stiekem zonder dat wij het door hebben, zijn eigen zin doordrijft!

Financiële bewustwording.

Ik ben vanaf kleins af aan op de hoogte dat je niet alles kunt krijgen wat je hartje begeert. En dat is maar goed ook, want zo werkt het in de meeste gevallen ook niet. Mijn moeder vertelde mij dat ik me ervan bewust moest zijn dat spullen geld kosten en dat je niet zomaar alles kunt kopen.

Als ik dan thuis op de bank zat kwam mijn moeder zo af en toe thuis met een verassing dat ze alsnog datgene had gekocht wat ik het liefst in de speelgoedwinkel wilde hebben. Het zou dan lijken alsof ik er extra dankbaar voor was omdat ik het speelgoed dus eigenlijk niet zou krijgen.

James is hier nog wat te jong voor maar het is soms onvermijdelijk. Hij wordt dan bijvoorbeeld ontzettend boos omdat hij een zak brood voor 5 seconden op de band bij de kassa moet leggen. Als hij vervolgens de zak weer terug krijgt is lacht hij vriendelijk, zwaait hij en is hij helemaal gelukkig.

Lonneke heeft vanuit haar opvoeding een extraatje gekregen toen ze 16 werd. Bij mij was dit niet het geval. Ik ging vroeg werken om zoveel mogelijk te sparen. Wij zetten nu wel iedere maand een bedrag op zij op de rekening van James. Hij hoeft dit niet te weten, pas als hij 18 is krijgt hij het te horen! Mits hij eerder deze blog leest 😉

De verschillen in de opvoeding van James!

Wij verschillen dus op bepaalde vlakken in de opvoeding van James. Gelukkig staan we nu nog niet voor hele ingewikkelde keuzes en gesprekken. Hij is nog maar een (bijna) peuter. Ik ben benieuwd hoe dit zich later gaat vervormen! De verschillen in de opvoeding van James zal blijven maar ik weet zeker dat als we blijven praten en goede argumenten hebben dat we samen op èèn lijn blijven zitten.

Hoe ervaren jullie dat? En hoe ga je ermee om als je niet op een lijn komt te zitten en niet overeenkomt met dat ene stukje opvoeding?

Ik liep een trauma op
Persoonlijk

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik kom uit een ondernemingsfamilie.

Ik kom uit een ondernemingsfamilie. Mijn opa had een eigen zaak, mijn vader daarna ook en ook mijn broer werkt voor zichzelf. Terwijl mijn ouders aan het werk waren in de winkel, speelde wij boven tussen de fietsenbanden. Dit was werkelijk een geweldige tijd. Hoe vaak mijn ouders wel niet naar boven zijn gelopen om te vragen of we het rustiger aan wilde doen, is niet te tellen.

Het huis boven de winkel werd te klein en dus gingen we verhuizen. Geen ramp want we eindigde een paar straten verderop in een leuk groter huis. Het was wel even anders. Mijn ouders waren nog steeds aan het werk in de winkel maar wij gingen uit school gewoon naar huis. In de winkel was nu niks meer te zoeken.. In het begin was er een thuisoppas die mij ophaalde van school mij de uren daarna opving. Mijn broers waren al wat ouder dus die gingen hen eigen gang!

Een paar jaar later, mocht ik uit school zelf naar de winkel fietsen, deed ik mijn verhaal bij mijn moeder en aten we samen een koekje en dan ging ik zelf naar huis. Meestal ging ik buitenspelen. Wij zijn dus allemaal erg zelfstandig opgevoed. Mijn moeder zegt weleens dat ik een model kind was. Ik belde zelfs op naar de winkel om te vragen of ik een soepje mocht. Dit was puur voor het idee hoor want ik had er vast al een aantal achter mijn kiezen gestopt! 😉

Hard werken voor je geld, zo zijn wij opgevoed!

Dat je hard moet werken om je geld te verdienen is er bij ons dus zo ongeveer ingeslagen. Een bijbaantje was dan ook de normaalste zaak van de wereld voor ons. En ik, als ik nu terug kijk, heb heel wat bijbaantjes versleten!

Een van de opmerkelijkste bijbaantjes voor mij is dat ik in het ziekenhuis heb gewerkt. Dit was dan ook meteen mijn allereerste baantje met een super goed salaris voor die tijd. Ik moest op zaterdag & op zondag 4 uur lang poetsen en tikte daarmee makkelijker de 300,- euro per maand aan. Iedereen kreeg een eigen afdeling zodat je precies wist wat je moest doen.

De helft van de tijd zaten we midden in het ziekenhuis, op het dakterras tussen de containers, stiekem te roken maar we waren aan het ‘werk’. Mijn angst voor het ziekenhuis was er toen nog niet maar is wel daar ontstaan. Mijn smetvrees trouwens ook, omdat ik vanaf toen wist hoe goed er gepoetst werd in het ziekenhuis! 😉 Gelukkig is dit nu allemaal veranderd.

Mijn afdeling was de hartbewaking. Ik zal de eerste dag nooit meer vergeten. Met veel plezier naar het werk ging ik niet. Ik deed het puur voor het geld zoals de meeste jeugd doet bij een bijbaantje. Hoewel je natuurlijk altijd tegen je baas verteld hoe geweldig leuk je het vindt om maar zolang mogelijk voor hem aan het werk te kunnen.

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik liep met een jongen mee die mij de weg wees in het ziekenhuis. Dit verliep prima. Ik kreeg uitleg over de schoonmaakmiddelen en een lijst met wat er allemaal op een kamer gedaan moest worden.

De eerste dag alleen verloopt altijd anders dan je hebt geleerd. Het is nog even zoeken en klungelen naar de juiste werkwijze.

Ik ging een kamer in waar een patiënt op bed lag met allerlei draadjes aan zijn lichaam. Dat is niet vreemd voor een hartbewaking maar op het moment dat ik met mijn dweil onder mijn arm naast de patiënt liep om het laatste stukje van zijn kamer te dweilen, ging het mis.

Er gingen van allerlei piepjes af en binnen no time stonden er minstens 5 artsen in de kamer. Terwijl zij begonnen met een reanimatie stond ik met open mond te kijken. Ik was bang dat ik ergens tegenaan was gelopen met mijn dweil. Gelukkig was dat niet het geval.

Dit had een grote impact op mij als persoon. Ik was 14 jaar en bezig met mijn eerste bijbaantje. Deze jongen is later die nacht overleden. Ik heb daar een trauma aan overgehouden. Vanaf die dag ben ik bang om kamers in te lopen in het ziekenhuis en überhaupt bang om in het ziekenhuis te zijn.

Ik bleef daar werken omdat het zo goed uitbetaalde. Leuk vond ik het niet meer. Merijn moest iedere weekend stiekem met mij mee lopen naar de kelder van het ziekenhuis. Daar moest ik mijn poetskar ophalen maar ik durfde niet meer alleen.

Een tijd daarna werd ik zelf ziek en de angst voor het ziekenhuis alleen maar groter. Ik ben toen gestopt.

Het feit dat de meeste mensen beter worden in het ziekenhuis zag ik toen niet in. Ik associeerde het ziekenhuis vooral met de dood door wat ik daar had meegemaakt.

Ik ben benieuwd wat jullie deden voor je eerste bijbaantje? Heb je daar ook iets traumatisch meegemaakt? Of in een andere situatie? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen delen!

bevolkingsonderzoek darmkanker
De ziekte van crohn &zo, Persoonlijk

Bevolkingsonderzoek darmkanker is belangrijk!

Een darmonderzoek.

Een tijdje voordat ik werd opgenomen in het ziekenhuis met buikklachten. Kreeg mijn broer nèt de diagnose: de ziekte van Crohn. Gelukkig heeft hij dit in mindere mate en hoeft hij hiervoor geen medicijnen te slikken. Toch weten we precies wat waar we over praten als het over de Crohn betreft.

Hij vertelde dat het darmonderzoek pijnlijk en vervelend was. ‘Onmenselijk’ liet hij zelfs vallen. Ik ging het darmonderzoek dus al met een grote angst in. Maar ik had weinig keus de buikklachten waren ook onmenselijk geworden en er moest iets gebeuren.

Ik heb al eerder geschreven dat ook mijn darmonderzoek vreselijk was. En ik ben dan ook blij dat ik het middel Propofol heb leren kennen. Dit is echt mijn allergrootste vriend bij een darmonderzoek. NOOIT meer zonder, heb ik jullie al vaker verteld.

Het is nu alweer enige tijd geleden dat ik een darmonderzoek heb laten uitvoeren. Dit betekent dat ik een grote kans heb dat eerdaags of in ieder geval dit jaar weer moet gebeuren. Fijn is het niet, het zijn twee rotdagen maar het is minstens zo belangrijk.

Lees ook: Mijn ervaring met een Coloscopie! 

Meer kans op darmkanker bij de ziekte van Crohn.

Wist jij bijvoorbeeld dat je meer kans hebt op darmkanker bij de ziekte van Crohn? Geen leuke constatering maar wel goed dat het wordt onderzocht. Gemiddeld duurt het 12 jaar vanaf de diagnose Crohn totdat er darmkanker wordt vastgesteld. Dit is natuurlijk niet bij iedereen het geval maar het is duidelijk dat de kans op darmkanker met de ziekte van Crohn is verhoogd.

Het is aan de ene kant dus gunstig als je de ziekte van Crohn hebt. Je krijgt immers vaker dan anders een darmonderzoek waardoor ze eerder darmkanker kunnen constateren. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen! Darmkanker is namelijk goed te genezen als je er maar optijd bij bent.

Je kunt niet out of the blue een darmonderzoek eisen omdat je wil weten of je darmkanker hebt zonder dat je hier enige klachten bij hebt. Het is een duur onderzoek en niet zonder riciso’s wat niet zomaar zonder enige aanleiding uitgevoerd kan worden. Terwijl er genoeg mensen zijn die darmkanker krijgen zonder dat daar iets aan vooraf ging. Dus, een darmonderzoek is best belangrijk!

Bevolkingsonderzoek darmkanker is belangrijk!

Ik heb mijn ouders er al vaker op geattendeerd dat het belangrijk is, gezien hun leeftijd, om zich jaarlijks te laten controleren. Je krijgt hiervan namelijk jaarlijks een oproep als je tot de leeftijd 55+ behoort.

Je kunt al raden dat ook mijn ouders zo’n darmonderzoek niet bepaald zien zitten. Ze hebben alle onderzeoken van mij bijgewoond en die waren absoluut geen pretje. Zowel voor hen niet als voor mij niet. Het is vreselijk om je kind te horen schreeuwen van de pijn en ik kan me goed voorstellen dat zij het jaarlijkse darmonderzoek om die reden afslaan.

Zonde, want blijkbaar behoor je tot een risicogroep en is het des te belangrijk dat je dit jaarlijks laat onderzoeken zodat ze actie kunnen ondernemen indien nodig.

Nu was ik een beetje aan het rondsnuffelen op het internet en kwam op het volgende bevolkingsonderzoek.

“Alle mannen en vrouwen van 55 tot en met 75 jaar krijgen iedere twee jaar een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek darmkanker. Meedoen is gratis en vrijwillig. U beslist zelf o u wel of niet meedoet.’’

Het is simpel en de uitkomst is des te belangrijk!

Dit onderzoek wordt tussen 2014 en 2019 stapgewijs ingevoerd. De reden hiervoor is omdat er tijd nodig is om voldoende zorgverleners op te leiden voor het vervolgonderzoek.

Wat houdt het bevolkingsonderzoek in? Heel simpel. Je hoeft namelijk niet te laxeren of een nare slang te krijgen op een plek waar de zon niet schijnt. Het enige wat je moet doen is je ontlasting in een potje stoppen en opsturen. Kind kan de was doen, toch?!

Op deze manier kan de ontlasting worden gecontroleerd op bloedsporen die kunnen wijzen op darmkanker. Die bloedsporen kun je niet altijd met het blote oog zien dus ik zal niet aanraden om dat zelf te gaan onderzoeken! 😉

Het is natuurlijk wel een moment opnamen maar dat is bij een coloscopie natuurlijk ook het geval. Als er dan bloedsporen worden gevonden dan word je uitgenodigd voor een vervolgonderzoek en zul je een colocopie krijgen. Dit is dan natuurlijk wel met een goede reden om het verder te laten onderzoeken.

Lees ook: Mijn ervaring met MRI en contrastvloeistof 

Dus, ben jij 55+ en zit je ook niet te wachten op een darmonderzoek? Bekijk eens wat de mogelijkheden zijn in jouw regio! Hoe eerder we darmkanker opsporen hoe beter het te behandelen valt! Bevolkingsonderzoek darmkanker is belangrijk!