Categorie

Persoonlijk

Zo mama zo zoon
Persoonlijk

James aan het woord. Zo mama zo zoon! (deel 3)

Ik kreeg allemaal dozen met een mooi papiertje er omheen.

Hallo allemaal. Ik ben James en ik heb eindelijk de tijd gevonden om jullie weer even bij te kletsen. De afgelopen, mama noemt het maanden maar ik weet niet wat dat betekend, zijn druk geweest voor mij. Ik ben namelijk twee jaar geworden. Nu ben ik pas ècht heel groot. Er kwamen allemaal mensen naar ons huis met grote dozen met een mooi papiertje er omheen. Ik begreep er niks van toen ik 1 jaar werd maar nu wel omdat ik dus zo groot ben!

Mama had stiekem tegen die mensen gezegd, zonder dat ik het wist, dat ik heel graag met auto’s en treinen speel en het leuk vindt om boekjes te lezen. Ik heb nu dus heel veel auto’s. Ik ga ze soms tellen en dan zeg ik ‘Een, een, een, een’ knap he?

Ik heb in mijn eerste blog geschreven dat ik een brokje had geproefd van onze hond Max. Nu doe ik dat niet meer want ik weet nu dat ik dat heel erg vies vind. Ik vind het wel leuk om bakken met water en brokken om te gooien. Het liefst doe ik dit als mama net heeft gepoetst. Ik moet dan heel hard lachen, haha.

Ik zal altijd een boefje blijven.

Papa en mama hebben over over een paar nachtjes slapen een afspraak met de peuterspeelzaal. Ik weet nog niet zo goed wat dat precies betekent maar mama zegt dat ik daar dan soms ga spelen. En dat daar andere kindjes zijn. Dat vind ik leuk want altijd als er andere kindjes in de buurt zijn dan ga ik naar ze kijken en soms doe ik ze dan na. Ik durf nog niet naar kindjes toe te lopen om te spelen maar mama zegt dat dit nog wel komt als ik groter ben. Nog groter dan dat ik nu ben!

Ik speel eigenlijk alleen maar met mijn grote neef Sam. Ik vind hem heel erg lief. Altijd als ik hem zie ga ik met hem in het huisje spelen bij oma. Met water spelen doen wij ook graag. Ik gooi soms een beker water over Sam heen alleen Sam vind dat niet leuk. Ik moet nog een beetje leren wat ik wel en niet mag doen bij andere kindjes maar mama zegt dat ik altijd een boefje zal blijven.

In de middag slaap ik nog. Ik ben dan moe en vind het fijn om met mijn konijn, aap en tijger in bed te chillen. Mama zegt dat ik dik 2 uur lang slaap maar stiekem ben ik gewoon aan het spelen in bed. Ik vind het niet erg om te gaan slapen. Mijn bed is zo mooi, het lijkt wel een kist want er zitten ook deurtjes in. Soms als ik niet wil slapen ga ik er uitklimmen. Dat mag niet van mama en papa maar ik vind het grappig om dat te doen. Papa en mama komen dan steeds naar mij toelopen om mij terug te leggen. Mama zegt dat ik aan het uitproberen ben, ik weet niet wat dat betekent maar ik vind het wel heel leuk.

James aan het woord. Zo mama zo zoon!

Oh ja, ik ben laatst op vakantie geweest. Ik ben in België, Frankrijk en Spanje geweest. In Frankrijk waren wij op een plaats waar allemaal huisjes stonden en wij sliepen in zo’n huisje. Iedere dag gingen wij zwemmen en dat vond ik zó leuk. Papa en mama noemen mij een waterratje. Lisa was ook mee op vakantie. Mama is verliefd op Lisa en ik vind Lisa ook lief. Ik kan zelfs haar naam al zeggen, ‘HIIAAAA’ roep ik dan heel hard en dan komt ze met mij spelen!

Het leukste aan de vakantie is dat mijn fiets mee mocht. Ik heb op, mama zegt dat het een boulevard heet, gefietst. Soms fietste ik dan tegen mensen aan omdat ik om mij heen aan het kijken was. Ik zag allemaal dingen die ik nog nooit van mijn hele leven had gezien. En ik ben al twee jaar! De zee vond ik een beetje spannend. Ik begreep niet zo goed wat dit nou precies was. Mama zei dat het eigenlijk een heel groot zwembad is. Ik vond het strand leuker, dan ging ik steeds met mijn graafmachines in het zand graven en met papa een kasteel bouwen.

Praten doe ik steeds beter. Ik kan zelfs zeggen: ‘Hele hoge boom’. Ik vind bomen heel mooi namelijk. Ik kan sinds kort ook ‘ja’ zeggen en ik weet nu ook precies op welke momenten ik dat wel en niet moet zeggen. Dan moeten we vaak lachen samen omdat ik het dan toch nog een beetje fout zeg.

De volgende keer ga ik kletsen over hoe leuk ik het vind op de peuterspeelzaal en of ik soms al op het potje kan plassen en poepen want dat begin ik nu wel interessant te vinden. Nu moet ik helaas stoppen met typen want mama zegt dat ik vierkante ogen krijg en dat wil ik niet hoor!

 

6 augustus 2017 door
Lonneke Schrijft
Persoonlijk

Hoe gaat het nou met ons?

Vanaf nu weer iedere dag een artikel op LonnekeSchrijft!

Ik start mijn Mac op na een heeeeele lange tijd. Mijn bureaublad kun je vergelijken met mijn hoofd, ram- vol. Op deze manier kan ik geen blog schrijven. Ik ruim eerst allerlei filmpjes, documenten op voordat ik internet opstart en naar mijn Homepage surf.

Wauw, de statistieken zijn wel wat gedaald maar het valt me nog mee. Ik open een leeg blogvenster maar ik kom niet verder dan een paar zinnen. Het is een drama. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik ben er compleet uit geweest en het laatste artikel was nou niet dat je zegt van geweldig leuk.

Ik mis het wel. Iedere dag zorgen voor mijn online- kindje. Ik zat er lekker in en er was iedere dag een nieuw artikel te vinden op LonnekeSchrijft. Het heeft even geduurd maar ik ben er weer en wel fulltime. Er zal vanaf vanaf weer iedere dag een nieuw en fris artikel online komen op deze plek!

Het vloggen laat ik nog even achterwegen. Er zullen wel weer wat meer filmpjes online komen op Lonnekefilmt maar hier zit voorlopig nog even geen structuur in.

Hoe gaat het nou met ons?

Tja, ik zal maar beginnen met waar ik de vorige keer mee eindigde. De grootste shock zijn we inmiddels te boven. Heb je iets gemist? Lees dan eerst deze blog even terug Lees dan eerst deze blog even terug dan ben je helemaal bij en weet je waar ik nu over praat!

Het is nogal ingewikkeld dus let op. Merijn was samen met een meisje. Ik ook. Wel een ander meisje hoor, zo ingewikkeld is het nou ook weer niet 😉 Merijn zijn nieuwe relatie hield helaas geen stand. Mijn nieuwe relatie is nog steeds wat het is. In de volgende artikelen zal hier uiteindelijk wat meer duidelijkheid overkomen.

Merijn en ik zijn super goede vrienden, nou eigenlijk doe ik onze vriendschap te kort als ik het alleen maar ‘vrienden’ noem. Er zit natuurlijk veel meer dan dat. Merijn en ik zijn 10 jaar samen geweest en 5 jaar lang getrouwd geweest. Mijn hele jeugd heb ik samen met hem doorbracht en andersom. Ik doe het te- niet als ik het alleen vrienden noem.

Ik kan het, het best omschrijven als een broer- zus relatie. Alleen dan met een kind. Tja, zie je nou wel. Het valt gewoon niet uit te leggen en eigenlijk hoeft dat ook niet. Ik ben daarmee gestopt. Wij weten hoe het zit en vinden het prima zoals het is. Voorlopig sowieso en later zien we wel weer verder.

Het is voorlopig goed zoals het is.

We hebben ontzettend veel lol samen, meer dan dat we het afgelopen jaar samen hadden en praten over dingen waar we normaal gesproken niet over hadden gepraat. Hij laat mij zijn tinderlijst zien en ik bespreek met hem mijn stuggles over ‘iets hebben met een vrouw terwijl je zelf ook een vrouw bent, huh?!’.

Jep, we leven allemaal samen onder een dak en dat gaat perfect. Bizar he? We spelen regelmatig een spelletje ’s avonds, gewoon een bord- spel hoor voordat het nog ingewikkelder wordt. En we zijn afgelopen maand met z’n allen op vakantie geweest.

Het is fijn om dit nu nog allemaal samen te kunnen doen, voor elkaar maar natuurlijk ook zeker voor James.

Goed, benieuwd hoe het nu met mijn gezondheid is? Morgen lees je hier meer over!

1 augustus 2017 door
wij gaan scheiden
Persoonlijk

Wij gaan scheiden.

Hij blijft de liefste vader die er bestaat!

Het is niet voor niks dat jullie zolang hebben moeten wachten op een nieuw artikel. Je leest het al aan de titel, wij gaan scheiden. Dat is natuurlijk super verdrietig nieuws maar ik kan het niet mooier maken dan het is.

In mijn blog staat eigenlijk heel ons leven beschreven. De mooie momenten maar ik schreef ook weleens over de struggles in onze relatie. Dit koesteren we allebei en alles blijft dan ook online staan. Merijn is de vader van James maar daarnaast zal hij altijd een belangrijk plekje in mijn hart hebben.

Scheiden is niet gezellig maar we doen het zo gezellig mogelijk!

Ik ga jullie de ins en outs besparen, dat houden we lekker privé en een scheiding is nooit gezellig maar we proberen er alles aan te doen om het zo gezellig mogelijk te laten verlopen. We slaan elkaar de hersens niet in, we hebben geen ruzie en we doen nog steeds leuke dingen samen met James.

Iedereen heeft hier zijn of haar mening over maar die doet er voor ons niet toe. Wij willen dit zo en wij weten dat wij dit op deze manier ook kunnen. We kozen samen ooit voor de mooie en grote verantwoordelijkheid om een kind op de wereld te zetten en ondanks we uit elkaar gaan blijven we dit samen doen.

We doen het samen.

Het is vervelend, nee gewoon klote dat het plaatje wat we beide altijd in ons hoofd hadden, niet meer werkt en we op een andere manier samen verder moeten. Merijn is de beste vader voor James die ik kan wensen en dat zal ik ook ten alle tijden benadrukken ondanks er nog genoeg tranen zullen vallen. Het is immers niet niks, we zouden aankomende september 10 jaar samen zijn en alweer 5 jaar getrouwd zijn.

We wonen zelfs nog gewoon in hetzelfde huis, hebben goede afspraken gemaakt omtrent onze kleine lieve grote man die alweer bijna 2 wordt, slik en dat gaat tot nu toe prima. Hij gaat op zijn gemak op zoek naar een andere woonruimte waar hij een fijn en gezellig plekje kan creëren zodat James daar ook kan verblijven. Ook dit doen we samen.

Wij gaan scheiden maar hij hoeft nooit te kiezen.

James staat voor ons allebei op number one. Dat veranderd niks aan het feit dat we elkaar kwijt zijn geraakt op verschillende vlakken. We hopen James het gevoel te geven dat hij nooit hoeft te kiezen tussen zijn vader of moeder. Dat we er altijd zijn op de momenten die voor hem belangrijk zijn en ik weet zeker dat dit ons gaat lukken.

Ik begrijp dat dit voor jullie als een grote shock komt en die shock wordt wellicht nog groter in de volgende artikelen. Voor nu laat ik het erbij en wil ik gelijk om jullie begrip vragen als het gaat om consequent blogger. Het zal nog even duren voordat ik de draad wat betreft bloggen weer helemaal heb opgepakt zoals ik het in mijn hoofd had.

‘Jullie zijn niet helemaal van mij af hoor, ik zal af en toe nog eens een gastblog plaatsen!’ Groetjes Merijn. 

 

30 april 2017 door
Uit de kast komen..
Persoonlijk

Uit de kast komen.. homoseksualiteit!

Ga naar de dokter, homoseksualiteit is gewoon te genezen!

Homoseksualiteit. Tja, ik denk dat het wel duidelijk is wat dat betekent toch? Anders lees je dit waarschijnlijk niet. Ja, of je bent gewoon benieuwd of ik nu uit de kast ga komen. Dat zal het wel zijn, nou lees maar snel verder dan!

Het is voor veel (jongere) mensen belangrijk om zichzelf en hun omgeving te laten zien wie ze echt zijn. Dat lijkt geen probleem maar het mag ook niet vergeten worden dat er vaak nog een groot taboe heerst op homoseksualiteit. Als je homo bent dan moet je dood, ben je vies, heb je een beperking, ben je ziek en moet je gewoon naar de dokter gaan want het is te genezen. Mensen met deze uitspraken zijn kortzichtig en dat is een grotere beperking dan zijn wie je bent.

In mijn wereld, in mijn leven, bestaat er geen ‘kast’ waar je uit moet komen. Ik begrijp niet waarom mensen dit zo belangrijk vinden. Is het relevant om te weten tot welk geslacht je buurman, buurvrouw, collega, beste blogger, vriend of vriend zich aangetrokken voelt? Maakt dat hen meer of minder wie ze zijn?

Ik zal kleur bekennen.. in welk hokje zit ik?

Ik vind van niet. Homoseksualiteit is altijd al een ‘dingetje’ geweest in mijn leven waar ik over twijfelde. Dit gevoel werd veroorzaakt door alle hokjes die er in de maatschappij zijn gecreëerd en waar men van verwacht dat je jezelf daar in plaatst.

Onzin natuurlijk. Maar goed, de reden dat je op dit artikel klikte is hoogstwaarschijnlijk uit nieuwsgierigheid dus ik zal kleur bekennen.. Het geslacht doet er voor mij niet toe, ik word verliefd op de persoon daarachter. Biseksueel heet dat hokje geloof ik! 😉

Het lijkt mij verschrikkelijk als James (en eventueel toekomstige kinderen) niet durft te vertellen wie hij is. Ik hoop eigenlijk dat we James mee kunnen geven dat hij niet ‘uit de kast’ hoeft te komen maar dat wij gewoon kan zijn wie hij is. Het maakt ons in ieder geval niks uit wie hier later aan het kerstdiner aanschuift!

Uit de kast komen..

Gelukkig heb ik hier voorheen over kunnen praten met mijn oudste broer Sjef. Hij was de eerste, na Merijn, tegen wie ik mijn twijfel uitsprak over mijn geaardheid. ‘Ja goeie, dat maakt toch niks uit?’ en vervolgens gingen we verder met een gesprek wat er wel toe deed.

Ik heb nooit de behoefte gehad en nog steeds niet om ‘uit de kast’ te komen. Het is in mijn ogen niet belangrijk om dit te melden. Dat ik verliefd ben geworden op Merijn is om wie hij is, hij had net zo goed een vrouw kunnen zijn. Er zullen vast mensen dit lezen bij wie dit als een grote verassing komt, nou alsjeblieft. Ik hoop dat je erg blij bent met deze informatie!

Ik schrijf deze blog om een statement te maken over de hokjes die er tegenwoordig zijn. Het gaat de goede kant op anno 2017 maar we zijn er nog lang niet. Het taboe om homoseksualiteit moet uiteindelijk compleet weg en als wij dit zo aan onze kinderen meegeven moet dit uiteindelijk toch wel lukken, of niet? Ik ben benieuwd wat jullie hiervan denken!

Liefde is geen keuze want liefde die je kiest, is niet echt! 

21 maart 2017 door
ik wil meedraaien in de maatschappij
Persoonlijk

Ik wil meedraaien in de maatschappij!

Bedrijven moeten het voordeel zien van een chronisch zieke kandidaat!

De meeste van jullie zullen weten dat ik al een langere tijd een uitkering heb. Ik ben afgekeurd doordat mijn zicht verminderd is en door de bijkomende klachten van de ziekte van Crohn.

Het heeft mij op een bepaalde manier rust gegeven maar tegelijkertijd ook een gevoel van falen. Ik kan in mijn ogen niet meedraaien met de Maatschappij doordat ik ziek ben. Het is überhaupt moeilijk om een baas te vinden die accepteert dat er momenten zijn dat je, hoe graag je het ook wil, niet kan komen.

Bedrijven zien de voordelen van een chronisch ziek persoon ook niet. Het is immers zo dat ik niet ‘zomaar’ thuis blijf met een griepje of wat hoofdpijn. In mijn laatste baan sloeg ik een tikkeltje door en zat ik met een longontsteking klanten te bellen maar dat zegt wel iets over mijn doorzettingsvermogen.

Ik weet hoe het ‘spelletje’ werkt.

Ik schreef al eerder over onze ondernemingsfamilie. Dit is om deze reden voor mij ook een stuk moeilijker. Ik weet, dat als een bedrijf de keuze heeft uit een gezonde kandidaat en een iemand die chronisch ziek is dat dit een gemakkelijk keuze is voor een bedrijf. Terwijl de gezonde kandidaat net zo goed ziek kan worden en het is niet per definitie zo dat een chronisch ziek alleen maar ziek in bed ligt.

Het blijft moeilijk voor mij om te beseffen dat ik niet meer fulltime kan werken. Ik wil graag meedraaien in de maatschappij. Ik wil mijn steentje bijdragen. Het verschil kunnen maken om iemand zich weer even fijn te laten voelen of te kunnen helpen. Ik ben selectief geweest in wat ik wilde doen maar uiteindelijk heb ik gekozen voor vrijwilligerswerk.

Ik wil meedraaien in de maatschappij

Ik denk dat ik mezelf hierdoor een stuk beter ga voelen. Ik zal weer meedraaien in de maatschappij en het belangrijkste, ik voel mezelf weer nuttig. Dit is echt belangrijk voor mijn psychische toestand. Het gevoel hebben alsof je er echt toe doet. Dat voelt fijn en dat gevoel heb ik jaren gemist!

Een beetje gezocht op het web en uiteindelijk heb ik iets gevonden wat bij mij past. Ik denk dat ik hier mezelf goed in kan ontplooien en echt hart voor de zaak krijg. Dit moet uiteraard groeien maar dit is ook iets wat ik altijd heb geleerd vanuit mijn familie. Hart voor de zaak, dat ontwikkel ik heel snel als ik het naar mijn zin heb, altijd iets ‘meer’ willen doen dan nodig. Niet omdat het moet maar omdat je het zo voelt.

Het mooiste aan vrijwilligerswerk is, naast het feit dat je andere hiermee kunt helpen en je meedraait in de maatschappij dat je nieuwe mensen leert kennen, je ervaring op doet, je kunt je talenten benutten en je krijgt vaak waardering!

Ik zal het wel moeilijk vinden om James achter te laten. Het is maar voor een paar uurtjes maar dan nog. Ik ben het in tegenstelling tot veel andere moeders niet gewend om hem ‘uit handen te geven’. Het voordeel is dat Merijn kan schuiven met zijn diensten of het zo kan inplannen dat hij kan oppassen.

Op deze manier kan ik in ieder geval alvast oefenen met het ‘loslaten’ voor als hij straks naar de peuterspeelzaal gaat 😉

Er zijn genoeg chronisch zieke mensen die mijn blog lezen. Ik ben benieuwd hoe jullie dit voelen. Zit jij ook thuis en voel je jezelf vaak nutteloos? Of heb je hier geen last? Laat weten in de comments hoe jullie je dag indelen. Er zijn trouwens ook genoeg chronisch zieke mensen die wel kunnen werken, heb je hier moeite mee?

15 maart 2017 door