Categorie

Persoonlijk

scheiden
Persoonlijk

Is het kind de dupe van een scheiding?

Liefde is soms loslaten..

Scheiden doe je niet omdat het zo gezellig is. Iedereen die kiest voor het huwelijk doet dit in de veronderstelling om het hele leven met elkaar verder te gaan, er voor elkaar te zijn in voor- en tegenspoed en in ziekte en gezondheid.

Je gaat niet trouwen om vervolgens ooit weer te willen scheiden. Op het moment dat je kiest voor het huwelijk ga je daar met z’n tweeën onvoorwaardelijk voor maar soms, net zoals bij ons is er zoveel gebeurd dat je samen tot de conclusie komt dat liefde soms ook loslaten is.

Scheiden maakt het anders als er kinderen in het spel zijn.

Het is moeilijk om dit tegen je omgeving te vertellen en vooral als je eigenlijk nog heel veel van elkaar houdt, alleen dan op een andere manier zoals de bedoeling is als je samen voor het huwelijk kiest.

De relatie zelf maakt voor mensen vaak niet eens uit, dat kan en gebeurd vaak in de wereld. Misschien zelfs wel tè vaak en tè gemakkelijk. Laten we die discussie een andere keer voeren maar als er kinderen in het spel zijn dan krijgen de mensen hartkloppingen.

Ik snap dat wel. Die hartkloppingen had ik ook toen het woordje ‘scheiden’ viel. Je denkt direct aan je kind. Hij mag absoluut niet de dupe woorden van het feit dat wij niet meer met elkaar samen verder kunnen of willen. James is ons geluk, ons alles, ons vlees & bloed, ons kleine mannetje waar wij allebei ontzettend veel van houden en dit ook allebei voor altijd zullen blijven doen.

Wij wonen nog steeds samen in èèn huis omdat we elkaar nog altijd heel gezellig vinden, wij de ouders van James zijn en op deze manier rustig en zorgvuldig kunnen bekijken wat de beste opties zijn voor de toekomst. Voor mij, voor hem maar ook voor James.

De oren beginnen te klapperen als mensen horen dat het goed gaat..

Als mensen horen dat wij ’s avonds een bordspel spelen met z’n allen, beginnen de oren te klapperen. Hoe is dat toch mogelijk? Nou heel simpel! Oke ik lieg. Natuurlijk was dit in het begin moeilijk en moesten wij hierin allebei onze weg vinden maar nu verloopt alles soepel.

Ik kan juist de tegenovergestelde situatie niet voorstellen. Hoe kun je elkaar zo intens ‘haten’ terwijl je zoveel jaren alles met elkaar hebt gedeeld? Het mooiste wat er bestaat, samen op de wereld hebt gezet? En zoveel jaren van elkaar hebt gehouden in voor- en tegenspoed en blablablabla.

Ieder huis heeft zijn kruis zei mijn moeder altijd. Er zullen best situaties zijn waarin het onmogelijk is om op een fijne en goede manier uit elkaar te gaan. En de kinderen helaas wèl de dupe zijn van een scheiding.

In het begin was ik teveel bezig met de meningen van andere mensen!

Het blijft moeilijk. Op dit moment is het prima voor ons zoals het is. We hebben lol, maken goede afspraken en we zijn er voor James op de momenten dat hij ons samen nodig heeft.

Het is natuurlijk wel zo dat deze situatie niet eindeloos kan duren. Er komt een moment dat wij apart van elkaar zullen gaan wonen. Ik denk dat de hartkloppingen van mensen alleen maar meer worden op het moment dat wij voor altijd, inclusief nieuwe partners, bij elkaar zouden blijven wonen. Dat is niet te doen, ongezond, gaat niet werken en op deze manier kun je ook niks met je nieuwe partner opbouwen.

In het begin was ik heel veel bezig met de meningen van andere mensen. Ik heb bijvoorbeeld veel moeite met het feit dat ik op formulieren wat betreft James moet aankruisen dat hij een kind is van gescheiden ouders. En waarom? Omdat de mens hier dan vaak een negatief oordeel over heeft terwijl dat dus echt niet in alle situaties het geval is.

Is het kind de dupe van een scheiding?

Het is kennelijk veel interessanter om het te hebben over een vechtscheiding dan over een situatie waarin het ‘vlekkeloos’ verloopt. Een kind hoeft niet altijd de dupe te zijn van een scheiding. Oh ja, en dan de mensen die zeggen: ‘Lon, je bent er nog niet’ ‘Er moet nog zoveel geregeld worden’ of ‘Geloof me nou, dit blijft echt niet zo goed gaan’ dat gaat het ene oor in en het andere weer kei hard uit.

De moeilijkste momenten zullen vast en zeker nog komen maar ik ben er van overtuigd dat wij geen ruzie krijgen over een tafel, een stoel of een tv. Hoewel ik die tv liever zelf houd dus daar zal ik zo maar eens over beginnen 😉

Alle gekheid op een stokje en het klinkt misschien gek, maar alles gebeurd vanuit liefde. Niet perse alleen voor James maar ik gun hem ook het allerbeste. Reken maar dat ik uiteindelijk in zijn nieuwe woning help met verven ook al is het een kleur die ik afschuwelijk vind! 😉

Wat vind jij? Is een kind altijd de dupe van een scheiding of ken jij ook situaties waarin het prima verloopt?

19 augustus 2017 door
met je kind op vakantie
Persoonlijk

De allereerste zonvakantie met een kind!

De eerste autovakantie!

De ‘grote’ vakantie is een periode waar de meeste mensen ontzettend naar uitkijken. Het hele jaar kei hard werken om in de vakantie met je gezin naar de zon te kunnen vertrekken is een heerlijk vooruitzicht.

Wij gingen afgelopen jaar naar Frankrijk. De allereerste vakantie met een kind en hoewel ik een redelijk relaxen- moeder ben, vond ik het best spannend. De vakantie die wij jaren hadden gehad, de hele dag aan het strand liggen en ’s avonds de hort op, was verleden tijd.

Het was ook onze allereerste autovakantie. Het was ongeveer 9 uur rijden voordat wij op de plek van bestemming aankwamen. Wij kozen ervoor om rond 23:00 uur aan te rijden. Achteraf was dit misschien niet zo handig. Vooral ik heb het ’s nachts- rijden onderschat maar alles is goed gegaan.

James hebben wij ’s avonds op zijn normale tijd in bed gelegd en wij zijn vervolgens de auto in gaan pakken. Rond 23:00 uur hebben we James in de auto gelegd waarna hij nagenoeg de hele autorit heeft geslapen en wakker werd in Frankrijk. Dat viel mij reuze mee moet ik zeggen!

Als je kind het naar zijn zin heeft, is het al snel goed!

Als je kind het naar zijn zin heeft dan is het al snel goed. Wij kozen ervoor om naar een camping te gaan. Ik zag het niet zitten om ’s avonds, als James op bed lag, aan de hotelkamer vast geklampt te zijn en met z’n tweeën op het balkon de avond verder door te brengen met een stokkaarten.

Ik dacht, op een camping heb je meerdere ouders die in dezelfde situatie zitten zodat je elkaar ’s avonds bij de sta- caravan kan ontmoeten. De camping was voor James perfect, vooral de eerste vier dagen waren heerlijk. Een hele hoop zon en we lagen non- stop aan het zwembad.

Positieve effecten op het welzijn van je kind!

De dagelijkse sleur, routine en verplichtingen van werk en school verdwenen naar de achtergrond. James vond het geweldig. Wij hebben de teugels losser gelaten wat betreft James zijn ritme en op deze manier hebben wij een ontspannen vakantie gehad.

Wist jij dat de aandacht en concentratie na 20 minuten in de natuur toeneemt? En de nieuwe ervaringen, veranderingen in de omgeving, de creativiteit van kinderen stimuleren? Leuke weetjes en een nog groter excuus om ieder jaar op vakantie te gaan met het hele gezin! Lees hier de positieve effecten van vakantie op het welzijn van kinderen.

James was werkelijk een kind naar je dromen. Dat is hij sowieso maar op vakantie liep werkelijk alles vlekkeloos. Hij had geen problemen met het verleggen van zijn ritme, ging prima slapen en had geen huildagen. Ik denk omdat wij als ouders ook ontspannen waren en de dagelijkse zorgen naar de achtergrond verdwenen.

De allereerste zonvakantie met een kind!

In Frankrijk werd het weer steeds slechter. We hadden het erover om eerder naar huis te gaan. Een vakantie zonder zon is nog niet zo’n probleem maar non- stop regen zaten wij nou ook weer niet op te wachten. Uiteindelijk hadden wij een hotel geboekt in Spanje en zijn we doorgereden naar de Zon. Het ware drie heerlijke dagen aan het strand waar wij ook hebben gemerkt dat James dit geweldig vond.

Mijn voorkeur gaat nu toch uit naar een vakantie die wij altijd hebben gehad. Een zon vakantie heerlijk aan het strand met afwisseling van het zwembad en ’s avonds een drankje doen op de boulevard. Dit werkt prima met een kind is wat wij hebben ervaren. James sliep in de buggy als hij moe was en als hij zijn auto’s maar had was alles prima!
Een autovakantie is wel perfect met een kind. Op deze manier hebben wij heel veel speelgoed kunnen meenemen voor James wat voor hem herkenbaar was op vakantie. Hij heeft veel profijt gehad van zijn fiets. Als wij ’s avonds gingen wandelen, reed hij op zijn fiets met ons mee over de boulevard.

Kortom, de allereerste zonvakantie met een kind is ons prima bevallen. Stiekem kijk ik al uit naar volgend jaar!

Hoe beviel jouw vakantie met een kind? Viel het mee of juist tegen? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Dit artikel is in samenwerking met HomeToGo geschreven en door HomeToGo onderzocht.

18 augustus 2017 door
Persoonlijk

Help, ik ben verliefd op een vrouw!

Ik voel me aangetrokken tot Lisa, omdat ze Lisa is.

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat er zo af en toe een andere naam in mijn artikelen rond dwarrelt. Dat heeft natuurlijk uitleg nodig, een beetje dan!

Gezien mijn hetero- geschiedenis- getrouwd en een kind- hoe kan het dan dat ik verliefd ben op een vrouw? Laat me ‘Verliefd zijn’ even nader toelichten. Ik wil samenwonen met deze vrouw. Ik wil naast haar in slaap vallen. Ik wil haar zoenen, niet een zoen maar veel meer!

Ik voel me niet aangetrokken tot Lisa omdat ze een vrouw is maar omdat ze Lisa is. Als Lisa een man was geweest dan zou ik hem net zo leuk vinden. Het geslacht van mijn partner maakt mij dan ook niks uit.

Ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik wel hetero was.

Het klinkt misschien gek maar ik heb mezelf nooit afgevraagd of ik wel hetero was. Ik had homoseksuele mensen in mijn omgeving en bij ons werd hier thuis ook gewoon over gesproken maar het was voor mij niet relevant. Ik had Merijn en was gelukkig met hem.

Dat ik op vrouwen zou kunnen vallen in plaats van op mannen, was voor mij wel al snel duidelijk. Hoewel ik nog nooit ècht verliefd was geweest op een vrouw. Ik kon een vrouw wel aantrekkelijk vinden, net zoals een man maar de vlinders voor een vrouw kwamen pas bij Lisa. Logisch eigenlijk, als je in een goede relatie zit, sluit je je hier voor af..

Vervelende reacties hebben we nauwelijks gehad. Althans, niet op het feit dat ik nu een vrouw heb terwijl het altijd een man was. Ik had hier vaker gesprekken over met mijn oudste broer en schoonzussen. Ik was altijd nieuwsgierig naar hoe het zou zijn met een vrouw. Precies hetzelfde als met een man, maar ook weer niet èn je ligt in bed naast iemand met hetzelfde geslacht, wat soms super handig is!

Onze samenleving is heel hetero gericht.

Onze samenleving is heel hetero gericht. Je groeit op met Nijntje, die een papa en een mama heeft. Toen al mijn vriendinnetjes een vriendje kregen, leerde ik Merijn kennen. Ik was helemaal niet bezig met het feit dat Nijntje ook een mama & een mama zou kunnen hebben.Toen niet. Nu wel.

Ondanks het voor mij dus altijd wel ‘normaal’ was dat Nijntje ook twee mama’s of twee papa’s kon hebben, vond ik het in het begin en nu nog soms, best vreemd dat ik nu hand in hand loop met een vrouw in plaats van een man.

Ik heb het dan niet zo zeer over het feit dat ik bang ben wat de buitenwereld ervan denkt. Dat maakt mij niet zoveel uit. Hoewel ik er ook niet perse op zit te wachten om helemaal in elkaar gerost te worden alleen maar omdat ik hand in hand loop met een vrouw. Dat is gewoonweg een tekortkoming van de ander en een grotere beperking dan het ‘vallen op een vrouw’.

Help, ik ben verliefd op een vrouw!

Maar goed, ik moet dus soms zelf ook nog even wennen dat ik nu samen met met een vrouw. Het is vooral het toekomstplaatje, wederom; Nijntje met de papa & de mama wat ik ook had bedacht voor mijn toekomst. Dat is anders gelopen. Liefde is geen keuze, liefde die je niet kiest, is niet echt.

Lees ook: Uit de kast komen? Homoseksualiteit! 

Ga voor je eigen geluk. Het maakt niet uit wat andere mensen van jouw keuzes vinden. Tenslotte leeft iedereen zijn of haar eigen leven en ben jij degene die je geluk in de hand hebt. Help, ik ben verliefd op een vrouw!

15 augustus 2017 door
Persoonlijk

Als je kind zegt: ‘Mama auw been!’.

James begrijpt alles.

Ik schreef eerder een artikel over je kind vertellen dat je ziek bent. Dit hebben wij altijd gedaan als ik een slechte periode had. Ik kreeg toen nog geen reactie van James maar ik voelde dat hij mij begreep. Hij had meer rust in het spelen met papa op het moment dat ik hem vertelde dat mama’s buik ziek was en ik daardoor op bed lag.

James is inmiddels twee jaar oud en dat stukje loopt nu anders dan voorheen. Hij gaat steeds meer begrijpen, wat zeg ik? Hij begrijpt zowat alles wat je hem uitlegt, verteld of vraagt. Dit veroorzaakt vaak leuke momenten want we kunnen nu samen al een klein gesprekje voeren.

Het is bizar dat je kind ineens gaat praten. We zaten laatst aan tafel een eierkoek te eten toen hij ineens zei: ‘Mama eierkoek eten!’ Geweldige momenten die ik zoveel mogelijk probeer vast te leggen zodat we hem later als hij gaat trouwen, kunnen laten zien hoe leuk hij ‘vroeger’ deed.

Dit gaat vaak gepaard met een lach en een traan. Ja, ik geef toe dat ik regelmatig volschiet van het feit dat James zijn taalontwikkeling als een razende verloopt. Nu ik een slechte periode heb en regelmatig met de rolstoel weg moet werd het weer eens tijd voor een goed gesprek met mijn zoon.

Een goed gesprek met mijn zoon.

“

‘Mama heeft auw benen, daarom zit mama soms in een rolstoel en kan mama even niet met jou voetballen.’ James kijkt beteuterd naar mijn benen.

‘Mama vindt dat ook niet fijn maar nu kan James met Lisa of papa spelen, dat vindt James ook leuk! Mama kan voor jou boekjes lezen als je dat leuk vindt!’

 James pakt een boek en klimt op mijn schoot. ‘Kijk uit schatje, mama heeft au benen’ zegt Lisa.

‘Mama auw been’ herhaalt James.

“

Ik vind dat mijn mannetje het knap doet.

BAM, even slikken hoor! James praat amper met drie woordjes achter elkaar maar dit kon hij toch wel even goed benoemen. Het is heftig om van je kind te horen dat hij begrijpt wat je zegt en dat nog even herhaald. Gelukkig kan hij hier nog niet zo over nadenken zoals wij het doen. James stapt vervolgens over mijn benen, gaat naast mij zitten en dringt mij zijn Nijntje boek aan. ‘Mama boek’ zegt hij dan.

De rolstoel vindt hij geweldig dus ook dat is voor hem geen probleem. Hij komt dan lekker op mijn schoot chillen. Ik merk aan James dat hij het fijn vindt als ik mezelf goed genoeg voel om er beneden bij te zitten. Maar hij berust erin dat de situatie is zoals hij is en ik vind dat mijn mannetje dat knap doet!

Gelukkig gaat het nu een stukje beter en hoef ik niet meer de hele dag op bed te liggen. Ik begin zachtjes aan de lopen, meer waggelen maar toch, en met vlagen gaat het redelijk. De pijn is nu wat beter onder controle te houden maar het lopen gaat nog niet zo soepel.

Als je kind zegt: ‘Mama auw been!’.

Ik heb volgende week donderdag een afspraak bij onder andere de reumatoloog. Ik ben benieuwd wat er gezegd wordt. Ik gok op een prednison- kuurtje waar ik niet op zit te wachten. Maar als ik hierdoor weer met mijn zoon kan voetballen neem ik die extra kilo’s wel weer voor lief.

Hopelijk kan ik snel weer tegen James zeggen dat we binnenkort weer fijn kunnen voetballen samen! Hoe gaan jullie hiermee om? Zeg je alles over je ziektebeeld tegen je kind of juist niet en waarom?

12 augustus 2017 door
bang om te slapen
Persoonlijk

Bang om te slapen (door medicijnen)

Als kind had ik al last van nachtmerries.

Als kind vond ik het nooit erg om naar bed te gaan. Ik weet nog dat ik met mijn moeder had afgesproken dat ik na Goede Tijden Slechte Tijden naar bed moest en dan mocht ik nog een half uur een boekje lezen. Ik viel daarna als een blok in slaap en ik werd pas wakker op het moment dat mijn moeder binnen kwam lopen om te vertellen dat ik mezelf moest aankleden voor school

Alleen als ik koorts had sliep ik slecht. Logisch natuurlijk want dan voel je jezelf gewoon niet lekker. Ik ging dan ijlen. Als de dag van gisteren kan ik nog herinneren dat ik wakker werd en schrok van de plakplint bij de deur in mijn kamer. Het leek in mijn ogen toen op een muizen- staart. Al mijn knuffels gooide ik naar de, in mijn ogen muizen- staart, maar die ‘muis’ liep vervolgens niet weg.

Ik raakte in paniek toen ineens midden in de nacht mijn vader binnen kwam wandelen om te kijken waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik was aan het ijlen, dromen naja ik had meer een nachtmerrie. Ik had hoge koorts en eindigde bij mijn moeder in bed.

Het Infliximab infuus verergerde mijn slaap angst.

In de jaren daarna werd dit erger en was ik hele verhalen aan het ijlen als ik koorts had. Merijn vond dit altijd heel akelig omdat ik ook weleens aan de wandel ging in mijn slaap.

Mijn allereerste ziekenhuis- infuus was Infliximab. Ik weet nog goed dat ik uren in het ziekenhuis zat, de eerste keer een allergische reactie kreeg en er 8 artsen naast mijn bed stonden te kijken hoe het met mij verliep. Het medicijn was immers net op de markt in allerlei ziekenhuizen dus alles was nog vrij nieuw op dat moment.

Nadat infuus was ik helemaal kapot, moe is niet het juiste woord want ik kon niet eens meer op mijn benen staan. De rit van het ziekenhuis naar huis heb ik niet eens meegekregen. Ik was lijk bleek, mijn moeder schrok hiervan. Ik voelde mezelf ‘wegglijden’. Ik heb uren geslapen maar ik sliep zo diep dat ik bang was om niet meer wakker te worden.

Bang om te slapen (door medicijnen)

Slapen na een infuus blijft voor mij altijd een ‘dingetje’. Ik kan jullie niet met woorden uitleggen hoe het precies voelt. Als je thuis komt van je werk dan ben je ‘lekker moe’, plof je op de bank en ga je lekker ‘bankhangen’. Op het moment na het infuus of zelfs soms op dagen dat ik voor mij doen teveel heb gedaan, ben ik zo uitgeput dat zelfs op de bank liggen niet voldoende rust geeft.

Ik moet op dat moment naar bed om mezelf weer een beetje op te laden. Dit is hetzelfde met zware pijnstillers zoals Tramadol of Morfine. Ik mag geen andere pijnstillers dan Paracetamol wat voor mij hetzelfde effect heeft als een tiktak die ik op mijn tong laat smelten.

Bang om de controle over mijn lichaam te verliezen.

Als dat dus niet helpt dan zit ik al snel aan de Tramadol of Morfine- pillen waardoor ik zo suf wordt dat ik wederom bang ben om te slapen. Ik raak dan ook de controle over mijn lichaam kwijt waardoor ik bang ben dat ik bijvoorbeeld niet op tijd wakker wordt om naar het toilet te gaan. Gelukkig gaat dit meestal goed maar ook die angst komt erbij door de medicijnen.

Je hebt ook angst medicijnen. De zogenaamde Bètablokkers. Dit verhelpt de klachten die je voelt bij angst. Bijvoorbeeld een hoge bloedruk, trillen of rood worden. De artsen schrijven dit liever niet voor omdat je deze medicijnen niet mag gebruiken bij intensief sporten of andere lichamelijke inspanning. Het kan ook verergeren als je last hebt van Astma en het is verslavend. Je kunt er beter over praten met je partner, de huisarts of een psycholoog.

Inmiddels ben ik ervaren in het ‘bang zijn om te slapen’ en vind ik redelijk mijn weg in. De angst blijft maar ik kan het beter relativeren en anders heb ik nog een lieve Lisa die mij kan geruststellen.

Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen. Laat het weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen.

 

 

10 augustus 2017 door