Categorie

Persoonlijk

Ik ben ziek, geen ongeïnteresseerde homo puber!
Persoonlijk

Ik ben ziek, geen ongeïnteresseerde verlate homo puber!

Chronisch ziek en vallen op hetzelfde geslacht komt overeen?!

Hallo, mijn naam is Lonneke, 25 jaar, moeder van James en ik heb de ziekte van Crohn in mijn darmen, de ziekte van Bechterew in mijn gewrichten, Uveïtis aan mijn ogen, astma aan mijn longen, Hidradenitis Suppurativa op mijn huid en ik val op vrouwen. Oh shit, de laatste hoort niet in dit rijtje thuis maar moet ik wel opnoemen anders komt die vraag hoe dan ook later in het gesprek.

Chronisch ziek en vallen op hetzelfde geslacht ‘sleep’ je jouw hele leven mee. Hoe je het ook wendt of keert, het komt beide overal aan bod. Als ik mezelf voorstel op een cursus en vertel dat ik een kind heb, vragen ze automatisch hoelang ik al samen ben met mijn vriend.

Het is niet iets wat ik mensen kwalijk neem maar vermoeiend is het wel. Je kunt de situatie nauwelijks uitleggen zonder je levensverhaal op tafel te gooien.

Ik kies vaker voor de makkelijke versie.

De gemakkelijkere versie is: Ik heb een vriendin en daarmee een kind. Dan hebben we het alleen het feit nog waarom ik ongeïnteresseerd en vermoeid overkom. Dit komt later in het artikel. Als je al jaren blogt en je artikelen over het hele web zweven, mensen je herkennen van artikelen of foto’s is de makkelijkere versie niet meer relevant is.

Ja, daar heb ik zelf voor gekozen en nee, daar heb ik niet altijd zin in. Dat is de consequentie die ik accepteer. Het is wat het is en dat neem ik voorlief. Ik sta voor gelijkheid in iedere vorm dan ook en ik ben alsnog eerder verplicht om mijn verhaal te delen dan een ander. Het ligt vast aan het feit dat ik mezelf verplicht voel en niet ben, om het te vertellen maar het maakt het makkelijker om een gesprek met iemand te beginnen.

Een ongeïnteresseerde verlate (homo) puber.

Oké, nu nog de uitleg over de ongeïnteresseerde verlate (homo) puber. Ik ben chronisch ziek en hoewel je niet precies kunt zien waar ik last van heb, zien mensen die mij goed kennen wel als ik ergens last van heb. Dit is ook een zweverig gebied waar niemand iets mee kan zonder uitleg. Als ik het niet uitleg laat ik blijkbaar een ongeïnteresseerde houding zien terwijl ik dan uitgeput ben door mijn ziektes.

Dit is automatisch een negatief beeld wat ik aan mensen weggeef. Je kunt stellen dat het probleem vooral bij de ander ligt omdat zij geen vooroordelen mogen hebben. In de praktijk loopt dit anders. Niemand wil in het eerste contact een negatief beeld over jezelf weggeven. Ik voel me wederom genoodzaakt om te vertellen waarom ik soms overkom als een ongeïnteresseerde puber.

Brullend belde ik mijn moeder op.

‘Waarom zit je er zo ongeïnteresseerd bij? Je wil toch wat leren? Je zit hier toch voor jezelf? Ga rechtop zitten!’ De eerste keer dat ik deze woorden naar mij toegesmeten kreeg, werd ik gekwetst. Het deed pijn. Ik deed moeite om mijn tranen weg te slikken. Ik kroop in mijn schulp en nadat ik mijn moeder brullend had opgebeld, besefte ik dat ik hier iets mee moest.

Zij kon niet aan mijn subtiele neusje lezen dat ik chronisch ziek ben. Het is een tekortkoming van hen zelf om dan zo te reageren maar ik kan het ze niet kwalijk nemen. Moet ik dan altijd vertellen dat ik ziek ben? Het is sowieso iets waar ik mezelf nu bewust van ben. De uitdrukking op mijn gezicht na inspanning van mijn hersenen, spreekt boekdelen. Alleen de verkeerde.

Deze keer wilde ik mezelf niet nogmaals laten kwetsen. Ik heb direct verteld dat ik chronisch ziek ben en daardoor vermoeid of ongeïnteresseerd kan overkomen. Ik absoluut niet ongeïnteresseerd ben maar het op dat moment niet meer kan opbrengen om te doen alsof ik fit ben.

Het voelde prettig maar ook weer niet. Ik kreeg begrip maar meteen een stempel. Het is het een of het ander. Ik vind het lastig om hiermee om te gaan.

Herken jij dit en heb je tips, laat het weten in de comments!

11 oktober 2017 door
Het effect van de scheiding op ons kind
Persoonlijk

Het effect van de scheiding op ons kind!

Scheiden voelt voor mezelf als falen.

Het is al enige tijd bekend dat de vader van James en ik gaan scheiden. Een stap die wij allebei ontzettend moeilijk vonden om te maken maar uiteindelijk onvermijdelijk werd. Dit is een van de redenen dat we er alles aan hebben gedaan om er met elkaar uit te komen. Het alsnog te laten slagen. Dit is niet gelukt en dit voel ik als ik vanuit mezelf spreek als falen.

Wij kunnen dan wel gelukkiger zijn zonder elkaar maar hoe is dat voor een kind van twee jaar? Een scheiding is nooit leuk en een kind is altijd de dupe van een scheiding of je het nou zo gezellig mogelijk aanpakt of in een vechtscheiding beland. Er zit wel degelijk verschil maar het staat voorop dat scheiden effect heeft op een kind.

Wij krijgen vaak de vraag hoe James hierop reageert. Deze vraag kunnen wij echter nog niet beantwoorden omdat wij nog steeds samenwonen. Dit is een bewuste keuze die wij als ouders hebben gemaakt en dit zorgt ervoor dat James het bovenal als gezellig ervaart omdat hij een goede klik heeft met Lisa.

James is ongetwijfeld een liefdesbaby geweest en nog steeds!

Het besef dat papa straks ergens anders gaat wonen, is er nog niet. Deze knauw krijgt hij pas op het moment dat het zover is en het is aan ons de taak om die knauw, die hij ongetwijfeld krijgt, zo compact mogelijk te houden. Een van de voordelen die wij hebben is dat James nog maar twee jaar is en hij deze periode (helaas & gelukkig tegelijk) zich later hoogstwaarschijnlijk niet meer kan herinneren.

Als James oud genoeg is kan hij mijn blog erbij pakken. Hij kan dan lezen dat zijn vader en ik alles hebben gedaan vanuit liefde. Beslissingen hebben genomen en gaan nemen met het welzijn van James voorop.
Het is lastig om met James hierover te praten, buiten het feit dat hij hier nog te weinig van zal begrijpen, is het ook nog niet concreet genoeg. Dit wordt pas noodzakelijk als papa daadwerkelijk weggaat.

De eerste weken was dit lastig, de vader van James is een week of twee weggeweest zodat we beide konden nadenken. James heeft zijn vader om de dag gezien zodat hij hiervan zo min mogelijk mee kreeg. Het is vaak de emoties van de ouders die het kind voelen en wat nadelige gevolgen zouden kunnen hebben op het kind.

Een omgangsregel, bah!

Ons geluk is dat wij nu nog steeds beste maatjes zijn en precies hetzelfde over de opvoeding van James denken. Dit is uiteraard geen garantie voor de toekomst maar zeker een goed begin van iets wat helemaal niet leuk is en nooit zal zijn. Het is ons doel om James te laten voelen dat het niet zijn schuld is en dat hij ongetwijfeld uit liefde is geboren.

Ik denk dat ons voordeel is dat wij het langzaam aan doen en papa niet abrupt weg is. Dat wij straks samen naar woningen gaan kijken, James hierin betrekken en hem op dat moment kleine beetjes gaan uitleggen. Een omgangsregel, daar heb ik de grootste hekel aan als het gaat om scheiden. Ik vind het verschrikkelijk om James op bepaalde dagen naar zijn vader te brengen omdat dit zo op papier staat.

James hoeft niet te kiezen, dat is ons uitgangspunt.

Het is ongetwijfeld nodig om het op papier te zetten. Je weet immers nooit wat de toekomst brengt maar het gaat op ieder vlak in tegen mijn gevoel. Papa houdt evenveel van James als ik dat doe. Ik vind het vervelend om hier dagen voor af te spreken. Als James papa wil bellen of wil zien, moet dat kunnen en het doel is op dit moment om hierna te streven.

We hebben nog steeds een goede verstandhouding. Ik heb het gevoel dat dit zal blijven als het gaat om onze zoon. Scheiden heeft altijd effect op een kind. Wij proberen dit zo klein mogelijk te houden en de eventuele schade te beperken.

Sinterklaas en kerst wordt samen gevierd, voor James. Wij willen dat hij niet hoeft te kiezen tussen papa of mama. Dat wij ondanks we gaan scheiden altijd aan elkaar verbonden zijn. Een familie blijven alleen dan apart van elkaar maar als het ertoe doet, samen mét elkaar.

Lees ook: Ben ik lesbisch?

Hebben jullie hier ervaring mee? Zo ja, vertel het ons! We kunnen niet genoeg tips en tricks gebruiken om de gevolgen zo klein mogelijk te houden.

10 oktober 2017 door
Dit moet iedereen beseffen
Persoonlijk

Dit moet iedereen beseffen!

Lezen mensen met een goede gezondheid mijn artikelen ook?

Mijn ziektes hebben mij geleerd dat je van de kleine dingen in het leven moet genieten. Het klinkt cliché in de oren voor een ‘gewoon gezond persoon’, mensen die ziek zijn zullen beter begrijpen wat ik bedoel en dat is nou net niet wat ik wil bereiken.

De meeste mensen die mijn artikelen lezen zijn zelf ook ziek. Zij halen kracht uit mijn artikelen en vinden het fijn om ervaringen te wisselen over ziektes, medicijnen en het moederschap. Het kinkt logisch want waarom zou je mijn artikelen lezen als jezelf helemaal niks met de ziekte van Crohn &zo hebt te maken en mij niet persoonlijk kent?

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het fantastisch dat mijn artikelen vaak als steun worden gelezen maar de boodschap van dit artikel is juíst voor de ‘gezonde mens’ of mensen die net geconstateerd zijn met een bepaalde ziekte waar zij nog hen weg in moeten vinden.

Je hebt maar één kans in het leven.

Mijn leven zag er totaal anders uit voordat ik ziek werd. Ik stond niet stil bij het feit dat je gezondheid het belangrijkste is wat er bestaat. Dat je maar één lichaam hebt waar je de rest van je leven mee moet leven. Dat je maar één kans hebt om dit goed aan te pakken. Een tweede kans is er niet. Die krijg je pas als het te laat is en je in de hemel verblijft (of niet). Laten we deze discussie een andere keer voeren.

Ik vind het jammer dat je ziek moet zijn om te beseffen dat de essentie van het leven niet ligt bij het halen van een diploma, genoeg geld op de bankrekening of de meeste vrienden op Facebook. Like mijn pagina trouwens even! 😉 Het gaat om, HOE cliché, de kleine dingen in het leven die je moet leren zien en waarderen.

Het leven gaat zoals het gaat en de sleur sluipt er langzaam in.

Als ik bekijk naar mijn leven voordat ik ziek werd, ging alles op de automatische piloot en werd ik meegezogen in de dagelijkse sleur. Je staat op, gaat naar werk of school, komt thuis, eet, bankhangen of sporten en naar bed zodat het de volgende dag precies hetzelfde kan verlopen. Het leven gaat zoals het gaat en de sleur sluipt er langzaam in.

In de opvoeding die je hebt gehad of geeft, wordt meestal geen nadruk gelegd over hoe bijzonder het is dat je gezond bent en dat je hier blij mee moet zijn. Dat wordt vanzelfsprekend tot het moment dat je ziek wordt, niet meer kunt werken, geen bergen met geld kunt binnen harken en je diploma nog mijlen ver in de toekomst ligt.

Doelen stellen is belangrijk voor de mens. Mensen hebben een doel nodig om voor te leven, dit doel is voor iedereen anders. Het gaat echter niet om het doel maar om de weg daarnaartoe. Als je jouw doel hebt bereikt is dat fantastisch maar dat bekent dat je opzoek moet gaan naar een nieuw doel waardoor je soms een terugslag krijgt. Je moet jezelf blijven prikkelen om meer uit jezelf te kunnen halen en jezelf te blijven ontwikkelen.

Bewust leven is belangrijk, juist als je niet ziek bent!

Natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over maar probeer je bewust te zijn van alles wat je wél hebt of kan. Heb jij de liefste moeder van de wereld, geniet daarvan! En ik snap heus wel dat je niet iedere dag zin hebt om naar school of naar je werk te gaan, dat je ook weleens een mindere dag hebt maar als je in de auto zit op weg naar je werk of in de trein op weg naar je school, probeer er dan, al is het maar even, stil te staan bij het feit dat je gezond genoeg bent om te kunnen werken!

Dit is voor heel veel mensen, ook in Nederland, onmogelijk. Zij zijn te ziek om te kunnen doen waar jij vaak om zit te zeuren.  Als je dat beseft dan ben je eigenlijk al heel goed bezig!

Iedereen heeft wel iets te maken met de verschrikkelijke ziekte, kanker. Ze gaan bijvoorbeeld de Alpe d’huzes beklimmen omdat ze zelf kanker hebben, hebben gehad of er iemand aan verloren zijn. Hoe gaat is het om die berg te beklimmen als je helemaal niks te maken hebt met kanker? De berg beklimmen omdat je het niet hebt, niemand kent en dáár dankbaar voor bent.

Waarom lees jij mijn artikelen? lees je alles of bepaalde artikelen niet? Ik ben benieuwd naar de reden, laat je dit weten in de comments?!

7 oktober 2017 door
Een avond bij de spoedeisende hulp
Persoonlijk

Een avond op de spoedeisende hulp!

Iedereen is anders ziek.

Ik ben ziek, al zo’n zeven jaar maar nu heb ik ‘gewoon’ de griep. Als je een vaste lezer bent dan heb je in dit artikel kunnen lezen dat James doodziek is geweest en dat de artsen dachten aan Pfeifer. Dit is meegevallen maar hij had het goed te pakken.

Het enige nadeel van het hebben van een kind in combinatie met chronisch ziek zijn en dus geen goed immuunsysteem hebben, is een kind dat ziek is. Op het moment dat James verkouden wordt, weet ik dat ik de week daarna aan de beurt ben. Helaas krijg ik het op een of andere manier altijd tien keer zo heftig maar dat zal wel toeval zijn…

Begin deze week werd ik ziek. Een beetje verkouden en hoesten mincombinatie met koorts maakt het al snel een ‘gewone griep’. Iedereen is anders ziek. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld bijna nooit koorts maar kan zich wel een dag goed beroerd voelen, terwijl mijn vader snel koorts krijgt en een aantal dagen nodig heeft om er weer boven op te komen.

Ik heb dat stukje helaas van mijn vader overgenomen. Als ik ziek ben, ben ik doodziek met hoge koorts, ijlen en alles erop en eraan. Zodra ik merk dat ik verkouden word, prop ik mezelf meteen vol met gezond eten, vitamine en drink ik thee of water. Helaas is het kwaad dan al geschiet en helpt dat niet om mezelf sneller fit te voelen. Het is een kwestie van uitzitten.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp.

Deze keer ook niet. Dezelfde avond was een klein irritante kriebelhoest veranderd in het geluid van een zeehond. Ik heb het even aangekeken maar toen ik die avond in bed lag te piepen, snakkend naar adem, hebben we toch maar even de spoedeisende hulp gebeld.

Het gesprek aan de telefoon verloopt prima, zoals altijd, tot dat ik mijn medicijnen- lijst opnoem. Zij verzoekt mij vriendelijk om te komen. Ik vraag of het druk is en dat is het. Ik mag naar een ander ziekenhuis in de buurt waar het minder druk is en ik tussendoor gezien kan worden.

Ik heb een hekel aan een ander ziekenhuis. Ik heb überhaupt een hekel aan het ziekenhuis. Ik ben zo gewend aan het UMC dat ALS het moet, ik het liefst daar ben. Het klinkt gek maar ik ken daar de weg en voel mezelf daar een soort van ’thuis’. Het nadeel is dat ik 1,5 uur moet rijden en dat zoek ik ook niet, nu ik mezelf zo slecht voel.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp. Ik meld mezelf aan de balie en neem naast Lisa plaats in de wachtruimte. Het is druk bij de spoedeisende hulp. Ik ben blij dat ik tussendoor gezien kan worden door een arts. Dat is dan weer een voordeel aan mijn chronisch ziek zijn. Ik hoef mijn medicijnen- lijst maar door te geven en ik word direct serieus genomen.

Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik plaats..

In de wachtruimte scan ik de mensen. Iedereen die hier zit heeft iets ‘spoedeisend’ maar het is niet zichtbaar. Ja één mevrouw loopt met een emmer voor haar mond wankelend met, vermoedelijk haar man, te dwarrelen in de wachtruimte en gaat uitgerekend naast ons zitten.

Ik sta meteen op en neem ergens anders plaats. Het klinkt misschien lullig maar het is voor haar eigen best wil. Als zij een kok geluid maakt, zou ik haar emmer afpakken en mee kotsen. Dat is ook weer zoiets. Ik kan daar absoluut niet tegen. Behalve bij James dat is ‘eigen’.

We worden naar binnengeroepen door een co- assistent die volgens de arts, die daarnaast zit, bijna arts is. Ik vind het prima, als ik maar geholpen word. De arts geeft ons een hand en vraagt of Lisa mijn moeder is. Een goed begin van ons consult! Iets wat ongemakkelijk en proestend van het lachen, vertel ik mijn verhaal.

De co- assistent hoort mijn verhaal aan en wil graag naar mijn longen luisteren. Het was aldus haar een fixen longontsteking. De arts luistert mee en gaat vervolgens over op medische termen waar ik toch niks van begrijp. Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik weer plaats.

De arts zag door zijn gouden ogen dat wij een stelletje waren!

De arts vraagt aan Lisa wat wij van elkaar zijn. Ik snap dat niet. Het is niet noodzakelijk voor een arts om dit te weten. Wat maakt hem zo nieuwsgierig? Als Lisa verteld dat wij een stelletje zijn geeft hij aan dat hij dit al wel had gezien. Sterker nog, hij had hier oog voor? Ik zou zo’n ogen ook wel willen, lijkt mij super handig.

Ik begrijp dit soort vooroordelen niet en ik was graag met hem in gesprek gegaan maar ik was te ziek. Hoe ziet hij, terwijl we niet met pen op ons hoofd ‘pot’ hebben geschreven dat wij een stelletje zijn? Wat maakt het dat hij dit aan het uiterlijk ziet? Ik zit daar in mijn, nog net niet schattige berenpyjama, ziek te zijn. Is het dan omdat Lisa korte haren heeft? Of omdat wij naar de spoedeisende hulp komen terwijl we dezelfde leeftijd hebben?

Je kunt mij niet vertellen dat het niet vaker voorkomt dat je bij een vriendin bent, onwel wordt of iets dergelijks en met haar naar de spoedeisende hulp rijdt. Maar goed, dat kan het ook niet zijn geweest want in eerste instantie dacht hij dat Lisa mijn moeder was.

Al met al was het volgens de co- assistent die bijna arts was een fixen longontsteking terwijl het aldus de echte arts met ogen van goud, een infectie was aan mijn bovenste luchtwegen. Ik werd met puffers en een antibiotica naar huis gestuurd. Ik hoest nog steeds als een zeehond, heb koorts en voel me nog even ziek als gisteren maar ik ben iets minder benauwd. Daar doen we het maar mee!

Lees ook: Ik ben bang voor mijn gevoelens voor een vrouw!

Wat maakt het dat jij aan iemand uiterlijk kan zien dat degene valt op hetzelfde geslacht? Stereotypen ‘potten’ zijn we niet, al zeg ik het zelf. Vertel! Ik ben benieuwd.

 

5 oktober 2017 door
Een eetverslaving
Persoonlijk

Mijn vriendin had een eetverslaving en woog 123 kilo!

In de derde klas, droeg ik maat 44.

Ik was altijd al dik. Nou ja, vanaf groep 5/6 begon je dit aan mij te zien. Ik was dikker dan de rest van de klas en dat is de reden dat ik werd gepest. Pesten is in mijn ogen nooit goed, het is een vorm van onzekerheid maar mij kregen ze niet klein. Ik was te dikker dan de rest maar hier had ik zelf geen last van, ik bleef een vrolijke en drukke meid.

Een eetverslaving

Op de middelbare school veranderde dit. In de tweede klas besloot ik mijn kledingstijl om te gooien en dat werd mij niet in dank afgenomen.  Ik was een dikzak, een manwijf en de rest van de ziektes die ik naar mijn hoofd gegooid kreeg zal ik achterwegen laten.

In de derde klas van het VMBO had ik maat 44. Ik voelde mezelf hier nog steeds comfortabel bij en vond het niet nodig om nóg meer te gaan sporten. Ik deed immers al aan tennis en voetbal maar dit hielp niet voor mij om de kilo’s eraf te krijgen.

Een eetverslaving

Het eerste moment dat ik moeite kreeg met mijn gewicht.

Ik haalde mijn diploma en ging door naar het MBO. Ik volgende de opleiding: Helpende welzijn. Dit was de eerste klas waar ik niet gepest werd door mijn gewicht, zij lieten mij zijn wie ik was. Dit was het eerste moment dat ik zelf moeite kreeg met mijn gewicht.

Het waren steeds moment opnames want ik bleef eten. Een tosti, een zak chips of chocolade vond ik heerlijk. De spijt liet niet lang op zich wachten maar toch bleef ik eten. Ik was enorm onzeker en ik dacht dat ik nooit een partner zou krijgen en 100% aantrekkelijk gevonden zou worden door mijn partner. Mijn minderwaardigheid complex verergerde.

De kilo’s stegen niet naar mijn bol want ook mijn MBO2 diploma behaalde ik met gemak en ik ging verder met MBO3. Dit was wederom een klas die mij accepteerde zoals ik was. In het tweede leerjaar ging de knop om. Ik werd verliefd, kreeg verkering en wilde er zo leuk mogelijk uit zien voor haar. Maar ja, kleding wat bij mijn leeftijd hoorde paste ik niet en toen kwamen de tranen, spijt, onmacht en vooral veel jaloezie.

Een eetverslaving

Een slank lichaam was een onbereikbare droom. Ik woog 123 kilo!

Waarom zijn hen zo slank en ik zo dik? Ik had het aan mezelf te danken. Ik had gewoonweg veel te veel gegeten, een slecht eet en drinkpatroon en een beetje aanleg, speelt ook mee. Ik heb meerdere afvalpogingen gedaan maar het mocht niet baten. Ik viel af en toe een kilo af waar ik dan ontzettend blij mee was maar ik hield het niet lang vol.

Een slank lichaam werd een soort van onbereikbare droom, die héél ver weg lag, te ver weg. Ik kon het niet alleen. Ik nam een diëtiste in de arm, hierbij heb ik verschillende pogingen gedaan maar ook dit mocht niet baten. Ik was er blijkbaar nog niet klaar voor en ik moest wachten tot de knop in mezelf zou zeggen: Stop, tot hier en niet verder!

Die knop kwam pas jaren later. In augustus 2016 om precies te zijn. Dit was het moment om voor mezelf te kiezen. Inmiddels was al even vrijgezel en dit speelde voor mezelf ook een grote rol. Ik woog 123 kilo, te absurd voor woorden, 123 kilo! Ik dacht dat niemand mij leuk zou vinden omdat ik zo dik was maar de grootste reden dat de knop omging was omdat ik nu écht niet meer blij was met mezelf.

De knop ging om en 4 maanden tijd viel ik 13 kilo af.

Ik ging gezonder leven en opletten wat ik at. Bewuster omgaan met mijn eet en drinkpatroon. Een uitzondering daargelaten want in het weekend mocht ik van mezelf iets lekkers. Ik kreeg steun van mijn omgeving en ik stond iedere week op de weegschaal. In het begin vond ik het vreselijk om mezelf te wegen maar later werd het mijn beste vriend.

 

In December bereikte ik het gewicht van 110 kilo. Ik viel in 4 maanden 13 kilo af. Het was een kwestie van doorzetten. Iets waar je jaren over hebt gedaan om eraan te eten, moet je vaak ook een langere periode voor vechten om weer terug te draaien.

Natuurlijk had ik ook weleens een dip maar na een aantal slechte dagen pakte ik toch de draad weer op en ging ik verder. Het ging steeds langzamer maar begin maart van dit jaar was het moment daar. Ik zag eindelijk geen 4 cijfers maar 3 cijfers op de weegschaal. 99,9 kilo, mijn doel was behaald want ik wilde voor de zomervakantie onder de 100 kilo zitten en dat is me gelukt!

Een eetverslaving

Een eetverslaving is een ziekte!

Begin dit jaar werd ik verliefd op Lonneke, dit zorgde ervoor dat ik nóg meer wilde afvallen. De weg die ik had afgelegd was ik even kwijt en de onzekerheid kwam terug. Was ik wel mooi genoeg? Ben ik niet te dik? Mijn onzekerheid werd weggenomen. Lonneke liet mij zien en voelen dat ik mooi was zoals ik ben. Dit voelde goed.

Ik schommel op dit moment tussen de 97.8 en 100 kilo. Ik ben nog niet waar ik wil wezen en ik moet toegeven dat het ook lastig wordt met de feestdagen die eraan komen. Ik ben blij met mezelf als ik zie waar ik vandaan kom en ik weet de bekende knop nu wat beter te vinden!

Een eetverslaving kan als een psychische aandoening gezien worden. Er is sprake van afwijkend gedrag ten opzichte van eten. Dit kan zich uiten in veel willen eten maar ook weinig tot niets willen eten. Een eetverslaving is een langdurig traject!

Lieve Lisa, bedankt dat jij jouw ervaring met ons wil delen. Ik ben super trots op je & we gaan er samen nog 18 kilo afknallen! 😉

4 oktober 2017 door