Persoonlijk

Dit is deel 2, deel 1 kun je hier lezen. 

Ik werd steeds ongelukkiger.

De volgende ochtend kwam er een witte jas binnen wandelen. Hij ging mij precies uitleggen wat het probleem was. Ik had helemaal nergens last van. Ik zat in een cirkel en zou mezelf de pijn verbeelden. Het zat allemaal in mijn hoofd. De witte jas noemde het een psygisch probleem en een bezoek aan de GGZE was een aanrader. Ik viel huilend in de armen van mijn moeder, zij huilde met mij mee.

Het was heftig. Boos maar vooral verdrietig liepen wij het ziekenhuis uit. Ik nog meer als mijn moeder. Ik veranderde van een vrolijke spontane meid in een stille binnenvetter. Ik zei niks meer. Het had toch geen zin, niemand geloofde mij. Het klinkt nu ik dit typ ontzettend zielig en de tranen springen opnieuw in mijn ogen. Ik heb mezelf écht alleen gevoelt in die tijd.

De maanden daarna werd ik ongelukkiger. De opleiding die ik volgde was niet zoals ik mezelf het had voorgesteld. Ik liep nog steeds met hevige buikpijn rond maar hield dit voor mezelf. Het was een pijnlijke tijd. Mijn ouders voelen zich nu soms nog schuldig. Dat hoeft niet. Ik neem het hen niet kwalijk. Ik zat in mijn pubertijd, klaagde over buikpijn maar geen enkele witte jas kon er achterkomen wat er met mij was én ik had het niet naar mijn zin op school.

Ik hoor stemmen in mijn hoofd!

Ik moest doorzetten van mijn ouders. En dat deed ik tegen beter weten in. Ik fantaseerde over een diagnose en zat mijn tijd uit door naar school, werk of af en toe naar vrienden toe te gaan. Dat laatste werd steeds minder. MSN was helemaal hot. Via deze weg hoorde ik dat mijn beste vriendinnetje van de basisschool voor de trein was gesprongen. Zelfmoord.

Het was een bizarre tijd. Niet veel later werd ik geconfronteerd met nóg een drama. Een goede vriend van de middelbare school had een dodelijk ongeval had met de scooter. Ik was in die tijd in mezelf gekeerd. Ik kon niet praten over mijn gevoelens en ik hoorde stemmen in mijn hoofd. Of die stemmen er echt waren of dat ik mezelf dit heb verbeeld, ik heb geen flauw idee.

Het enige wat ik weet is dat ik angstig werd. Deze stemmen waren mannelijk, meerdere mannen. Ze waren soms vriendelijk maar vaker niet- vriendelijk. Zij vertelde mij dat ik het niet waard was om te leven. Ik kon mezelf niet meer afsluiten van deze stemmen en sprak hier uiteindelijk over met mijn ouders. We zijn naar de huisarts gegaan waardoor ik in therapie ben gegaan om anders te leren denken.

Ik was zwakbegaafd aldus de IQ test.

Dat traject duurde een jaar waarin ik wekelijks bij de GGZE te vinden was. Ik kreeg een IQ test de ontzettend laag was. Het was een IQ voor zwakbegaafde mensen terwijl mijn Cito- toest score hoger was. Achteraf was dit niet gek. Ik zat niet lekker in mijn vel, nam de GGZE niet serieus omdat ik beter dacht te weten. Ik stond iedere dag op met buikpijn en was met een groot verwerkingsproces bezig van twee overleden vrienden uit mijn omgeving.

De witte jas in het ziekenhuis heeft dit verpest. Hij heeft mij laten geloven dat mijn lichamelijke klachten, psygisch zaten. Ik dacht dat ik gek werd. Hoe kon ik mezelf zoveel buikpijn verbeelden? Ik begreep het niet.

Het zelfvertrouwen werd steeds minder. Ik dacht bijvoorbeeld na over mijn opleiding. Ik vond deze niet leuk door de kinderen uit mijn klas. Het was een pest- klas. Zij namen school niet serieus, ik wel. Dat klikte niet.

Toen ik die IQ- test zo slecht scoorde, dacht ik dat dit de reden was dat ik school stiekem niet meer leuk vond maar dat ik ergens diep vanbinnen tegen niemand durfde te vertellen dat ik de stof moeilijk vond.

Ik heb hier lang mee geworsteld en mezelf knettergek gemaakt. Enkele jaren later werd er pas een diagnose gesteld. En wat voor een. Ik ben blij dat ik deze periode ben doorgekomen. Als ik iets heb geleerd van die tijd is, geloof in jezelf. Laat jezelf niks aanpraten door andere mensen. Neem dingen aan als het moet maar blijf vooral zelf nadenken!

Het is een periode in mijn leven waar ik het liefst nooit meer aan terug denk.

In de jaren daarna ben ik vrijwillig naar een psycholoog stapt. Ik had moeite om mijn ziekte te accepteren. Ik had moeite met het gehele proces en kon niet niet zelf verwerken. Praten was niet mijn sterkste vak waardoor ik ging schrijven. Dit ging en gaat nog steeds, een stuk beter.

Die tijd hebben we het gehad over een nieuwe IQ- test. Mijn Psycholoog, ook van de GGZE, kon zich niet voorstellen dat ik zwakbegaafd zou zijn. (geweest).

Ik heb weken getwijfeld en het uiteindelijk niet gedaan. Het was geen meerwaarde op dat moment. Ik zat hier vrijwillig. Ik was een stuk ouder, wijzer en het was niet noodzakelijk. Het zou mij alleen maar een lager zelfbeeld geven en dat leek mij niet de bedoeling van deze therapie.

Enkele jaren later heb ik meegedaan aan de nationale IQ- test waarin ik een ‘gemiddelde’ score had. Dit gaf mij een goed gevoel. Ik weet nog dat ik mijn ouders de uitslag heb laten zien. Zij waren mijn IQ- test van toen allang vergeten.

‘Ja maar Lon, je was toen ziek. Het was niet gek dat jij toen niet bezig was om een goed IQ te score. Je zat midden in een moeilijke periode en in je pubertijd. Je bent door de middelbare school heen gefietst dat was anders niet zo gemakkelijk gegaan hoor!’

Ik ben blij dat ik deze periode achter me heb kunnen laten. Ik merk dat het mij nog steeds verdriet doet als ik erover schrijf. Het was een moeilijke periode waar ik het liefst nooit meer aan terug denk. Toch heeft het mij gemaakt zoals ik ben, een stuk sterker als toen, zeker de band met mijn ouders!

Het is niet fijn om niet geloofd te worden door je omgeving en door mensen die hiervoor hebben gestudeerd. Uiteindelijk is alles op zijn pootjes terecht gekomen maar het was een lange intense en moeilijke weg. Geloof in jezelf, je bent het waard!

Mijn buikpijn werd heviger zonder oorzaak.

Geen zorgen, de titel wordt verklaarbaar in dit artikel. Laat ik maar bij het begin beginnen.

In de laatste klas van mijn middelbare school ging het niet goed met mij. Ik zat in mijn examenjaar en ondanks het feit dat ik er goed voorstond, ging het slecht. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten die aldus de artsen onverklaarbaar waren. De buikpijn begon toen hevig toe te nemen wat ervoor zorgde dat ik regelmatig bij de huisarts zat omdat het niet meer vol te houden was.

Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis waar zij verschillende onderzoeken hebben uitgevoerd om mijn buikpijn te verklaren. Het komt blijkbaar regelmatig voor dat jonge vrouwen last hebben van buikpijn waar uiteindelijk niets uitkomt. Dit is lastig, er zit in een buik en dan vooral bij de vrouw een hele hoop waarvan je last kunt hebben en je bent dan ook wel even bezig om uit te zoeken wat er aan de hand is.

Met een te kort aan vitamine en fruit werd ik naar huis gestuurd.

Mijn arts stuurde mij naar huis met de woorden: ‘Je hebt vitamine te kort, eet meer fruit en groente dan komt alles goed’. Ik was dol op groente en fruit, dit nam ik iedere dag mee naar school en at ik netjes op. Apart, ik deed mijn best hier extra op te letten. Ik moest het de tijd geven. De dagen werken weken en de weken werden maanden. Het hielp helemaal niets.

Mijn examenjaar had ik uiteindelijk prima kunnen afsluiten, inclusief diploma. Dat was een zorg minder. Ik wist precies wat ik wilde doen en startte de opleiding Helpende zorg en welzijn. Ik kocht een scooter van mijn spaargeld en op deze manier probeerde ik mezelf weer iets positiever in het leven te laten staan. Dit ging niet.

Ik kreeg een ongeluk op de scooter. Mijn lichamelijke klachten zaten psychisch!

De buikpijn werd heviger en niemand wist wat er precies aan de hand was tot dat ik op een winterdag, vroeg in de ochtend, op weg ging op mijn scooter naar mijn werk. De bocht was iets te klein of ik had de bocht verkeerd ingeschat, gleed uit en viel op de grond met een deel van de scooter op mijn hoofd. Dat deed pijn. Ik werd door omstanders geholpen en ben samen met mijn ouders naar het ziekenhuis vertrokken.

Ik had vermoedelijk een hersenschudding en moest een nacht in het ziekenhuis blijven op de kinderafdeling. Ik was nog minderjarig en in overleg mocht mijn moeder deze nacht bij mij slapen. Dat voelde veilig, ik had immers nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Ik had die dag een aantal onderzoeken en scans gehad waarvoor ik een dag moest wachten op de uitslag.

De volgende ochtend kwam er een witte jas binnen wandelen die mij precies ging uitleggen wat mijn probleem was. Ik had helemaal nergens last van. Ik zat in een cirkel en zou de pijn verbeelden. Het zat allemaal in mijn hoofd. Ik had een psychisch probleem en een bezoek aan de GGZE was een aanrader. Ik viel huilend in de armen van mijn moeder, zij huilde met mij mee.

Lees nu ook: Deel 2!

Je leest morgen deel 2 op LonnekeSchrijft, in dat artikel kun je lezen dat het een bizarre tijd is geweest waarin ik twee goede vrienden ben verloren en ik stemmen kreeg in mijn hoofd.