terug van weggeweest
YouTube

Terug van weggeweest? – Lonnekefilmt

Het is inmiddels alweer 2 maanden geleden dat ik mijn laatste video heb geupload op mijn youtube kanaal LonnekeFilmt. Dat was echter niet zonder reden, we hadden en hebben het super druk! Ik heb dan wel niet geupload maar ik ben nooit gestopt met filmen. In deze video laat ik jullie zien wat we de afgelopen weken allemaal hebben meegemaakt en wat de reden is geweest waarom het zolang duurde!

Ik ben trouwens benieuwd wat jullie vinden van deze nieuwe manier van ‘vloggen’. Laat het vooral weten en abonneer natuurlijk even op mijn kanaal om niks te missen!

 

27 november 2016 door
oncologie afdeling
De ziekte van crohn &zo

Mijn tweede ziekenhuis opname!

Je maakt altijd wat mee in het ziekenhuis.

Ik schreef in een eerdere blog mijn eerste ziekenhuisverhaal. Je maakt altijd wat mee als je in het ziekenhuis ligt, althans ik wel. Het is tijd voor mijn tweede ziekenhuisverhaal. Deze keer voelde het al een beetje bekender dan de eerste keer. Logisch, toen was ik nog een stuk jonger en ik had in het verleden nog nooit echt in het ziekenhuis overnacht. Deze keer vond ik het ook spannend want nu lag ik niet in het plaatselijke ziekenhuis maar in het UMC. 1,5 uur van Merijn en mijn ouders vandaan, dat was even slikken omdat het bijna onmogelijk leek voor hen om ieder bezoekuur langs te komen.

In mijn toenmalige ziekenhuis was ik ‘uitbehandeld’ ze konden niks meer voor mij doen en daarom werd ik uiteindelijk doorgestuurd naar een academisch ziekenhuis. Het UMC. Zij hadden toen de beste medicijnen als het ging om de ziekte van Crohn.

Ik wist ergens diep van binnen dat ik moest blijven..

Ik had al weken buikpijn en ik wist ergens diep van binnen dat als ik het ziekenhuis zou bellen dat ik daar moest blijven. Daar had ik zoals de vorige keer geen zin in en dus bleef ik wat aan ‘modderen’. Ik deed het een tandje rustiger aan en we gingen ‘gewoon’ verder met ons leven. Dit hield ik een tijdje vol maar al snel ging het de verkeerde kant op. Ik had zoveel pijn dat ik wel móest bellen, ik hield het niet meer van de pijn!

Merijn had toen nog geen rijbewijs, ik vond het sneu om mijn ouders hiervoor uit bed te bellen en dus kroop ik zelf maar achter het stuur. Merijn had ondertussen het UMC aan de lijn om te vertellen dat we eraan kwamen. Ik pufte de pijn weg tijdens het rijden en hield nauwlettend in de gaten waar de tankstations waren om eventueel te kunnen stoppen.

De oncologie afdeling, ik was bang!

Aangekomen aan het ziekenhuis moesten we ontzettend lang wachten, dat is vaak zo bij de ‘spoed’ maar goed we kregen een kamer en daar werd ik onderzocht. Ik moest een foto laten maken van mijn buik en daarna wilde de arts nog wel even voelen om te kijken of ik last had van fistels.. nee, niet in mijn buik maar met haar vinger in.. naja, je weet wel! Het zou je baan maar zijn zeg.. Maar goed, ik wilde dit absoluut niet dus dit ging ook niet gebeuren. Ik had nog daar nog nooit een fistel gehad en dat zal nu ook wel niet het geval zijn, daarbij als er iemand überhaupt moet voelen daar dan stem ik alleen in met mijn eigen MDL- arts en die was er natuurlijk niet midden in de nacht.

Op de foto’s van mijn darmen waren ontstekingen te zien en het werd al vrij snel duidelijk dat ik opgenomen moest worden. Een vrijwilliger kwam mij ophalen, ik in de rolstoel en Merijn er achteraan met mijn tas vol spullen. Die gangen zijn ontzettend lang in het UMC en plots stopte hij bij de ‘Oncologie afdeling’. Ik werd bang, hoezo moet ik nu uitgerekend daar overnachten?

‘Meneer, ik moet toch naar de MDL- afdeling?’ 

‘Oh, ik heb de oncologie afdeling doorgekregen van de arts’ 

‘Maar ik heb alleen maar.. Crohn..’ 

‘Ik ga het even navragen voor u’. 

Ik was bang, heel bang. Hadden ze iets op de foto’s gezien? Wisten hen iets wat ik zelf nog niet wist? Wat is er aan de hand? Heb ik kanker? Ga ik dood?

Mijn ouders wisten nog niet dat ik in het ziekenhuis lag.

‘Sorry mevrouw, er is helaas geen plaats meer op de MDL- afdeling en daarom moet u hier een nachtje slapen’. Lucky me, uitgerekend mij op deze afdeling leggen. Ik ben al zo bang in het ziekenhuis en deze afdeling is samen met de hartbewaking toch wel de minst leuke, toch? Ik weet heus wel dat er op de MDL- afdeling ook mensen liggen met darmkanker maar toch associeerde ik de oncologie afdeling alleen maar met de dood..

Het was midden in de nacht en ik werd op een tweepersoons kamer gereden. Het gordijntje was dicht dus ik kon niet zien wie er naast me lag en dat vond ik vervelend. Ik was bang dat als degene naast mij straks naar het toilet moest ik me kapot zou schrikken van een kaal hoofd ofzo. Merijn bleef bij mij tot ik sliep en daarna ging hij naar huis met de eerste trein die reed. Mijn ouders wisten tot zover niet dat ik in het ziekenhuis lag..

Ik haat die vreselijke infuuspomp!

Ik heb die nacht vreselijk geslapen, iedere keer als mijn infuuspomp piepte en er een broeder of zuster kwam kijken schrok ik me helemaal het apelazarus toen ze naast mijn bed stonden. Als ik er nu over nadenk weet ik niet eens waar ik precies bang voor was maar bang was ik en ik kon er niks aan doen! De volgende morgen hield ik me schrap toen het gordijntje open ging tussen mij en mijn buurman.. Het was een super lieve man, we hebben uren lang gepraat over van alles en nog wat en weetje? Hij had al zijn haren nog!!

Tja, het enige voordeel aan deze ziekenhuisopname is dat mijn vooroordelen over de oncologie afdeling eigenlijk helemaal niet kloppen. Ze liggen immers meestal in het ziekenhuis om beter te worden. Ik dacht oprecht dat iedereen op die afdeling ieder moment kon sterven, een wit gezicht hadden, kaal waren en op een of andere manier was ik nog steeds bang dat de arts mij ieder moment kon vertellen dat ik op de juiste afdeling lag.

Eindelijk mocht ik naar mijn ‘eigen’ afdeling.

Het was misschien ook nog de onervarenheid die ik had, als er iemand in het ziekenhuis lag ging ik hier liever niet naar toe omdat ik gewoon bang was voor wat ik zou aantreffen.. maar inmiddels ben ik al vaak genoeg op de oncologie afdeling geweest en uiteindelijk zelfs iemand verloren op deze afdeling waar ik bij stond, inclusief wit gezicht en kaal hoofd. Heel verdrietig en gek genoeg was ik toen niet bang..

Negatieve gedachtes omzetten in positieve gedachtes, daar ben ik na deze ziekenhuisopname mee aan de slag gegaan! Ondanks het ontzettend mee is gevallen op de oncologie afdeling was ik blij toen ik naar mijn ‘eigen’ afdeling mocht. In mijn volgend ziekenhuisverhaal vertel ik jullie wat ik allemaal beleefd heb op de MDL- afdeling! Ik lag daar met drie oudere dames en een oudere man en wat hebben we daar gelachen zeg!

Ik kamp al een langere tijd met ziekenhuisangst en ik werd geïnterviewd. Deze audio opname kun je hier terug luisteren: audio opname ziekenhuisangst. Ik heb al eens eerder een blog geschreven over mijn ziekenhuisangst, deze vind je hier.

14 november 2016 door
Meer kans op darmkanker
De ziekte van crohn &zo

Vandaag ben ik verdrietig, boos en bang!

De longarts staat vandaag op het programma.

Ik zie er al een week tegenop maar vandaag is het zover. Merijn kust me wakker ‘Goedemorgen schatje, ik heb ontbijt voor je gemaakt!’ de lieverd.
Dit was een korte nacht. Veel te kort. Ik ben nog moe als ik opsta, dat gebeurt wel vaker maar het went nooit. Ik heb een ochtendhumeur, een goed begin van de dag!

De longarts staat vandaag op het programma. Ik twijfel even om af te bellen omdat ik zo moe ben maar ik doe het niet. Ik heb klachten dus het is belangrijk om te gaan.
Mijn moeder past vandaag op James, Merijn werkt en dus rijd ik alleen aan. Er ligt een boterham op de bijrijdersstoel, drinken en kauwgom ligt erbij, volume staat open en reis kan beginnen.

Routinewerk voor een vaste patiënt.

Onderweg denk ik na over het feit dat ik straks vast weer een longfoto moet maken nadat ze bloed hebben afgetapt. Eigenlijk routinewerk voor een vaste patiënt in het ziekenhuis, vaak doe ik het op de automatische piloot maar vandaag niet. Ik heb er moeite mee dat ik weer naar het UMC moet. Gek eigenlijk, ik ga er zo vaak heen maar dat zal juist het probleem zijn..

Het is leeg in de parkeergarage en dat vind ik altijd prettig. Op een of andere manier zie ik dat als een teken dat er minder mensen in het ziekenhuis liggen dan wanneer de parkeergarage vol staat. Het zal wel iets te maken hebben met het bezoekuur maar ik vind de eerste gedachte leuker.

In de wachtkamer ben ik de jongste, zoals vaak. Het loopt 15 minuten uit voordat ik naar binnen word geroepen. Zij is duidelijk vrolijker dan ik ben, ze straalt. Dat komt vast omdat ze zwanger is. Ik vraag hoe het met haar gaat en of ze het geslacht al weet. Ik heb er zo’n hekel aan om alleen maar over mezelf te praten en inmiddels weet ik bij welke arts dit wel en niet kan.

Waar komen die ontstekingen vandaag?

Ik bespreek mijn klachten. Ik ben de afgelopen tijd vaak ziek, loop snel een longontsteking op en ieder griepje pik ik mee. Niet prettig en vooral niet als je een dreumes hebt rondlopen die ook nog niet de beste weerstand ever heeft.
Ze hoort mijn verhaal aan, stelt wat vragen en klopt op mijn gezicht. Huh, wat? Jep, nog nooit meegemaakt maar ook dit kan ik afschrijven van mijn ‘ik spaar onderzoeken in het ziekenhuislijst’. Ze klopt onder mijn ogen, voorhoofd en concludeert dat mijn holtes vol zitten.

Mijn longen lijken rustig maar ik moet voor de zekerheid, zoals altijd, een foto laten maken. Mijn bloeduitslagen zijn niet zo best, waar komen die ontstekingen vandaan? Mijn darmen? Mijn longen? Mijn gewrichten? Mijn liezen? of zijn het nu opeens mijn holtes?
We zijn het er in ieder geval over eens dat de medicijnen voor de astma de juiste zijn maar dat het wat frequenter moet. Prima, doen we. Ik krijg voor de zekerheid een antibiotica mee zodat ik die kan ophalen wanneer mijn klachten niet overgaan of erger worden. Ik wil geen antibiotica. Mijn darmen zijn daar absoluut niet blij mee, in mijn ogen is dat kiezen tussen welke klacht ik liever heb, maar wat moet dat moet!

Ik ga je doorsturen daar de KNO- arts.

‘Ik ga je doorsturen naar de KNO- arts die kan je verder onderzoeken. Er kunnen poliepen zitten!’

Ik houd me sterk maar van binnen huil ik.

Er wordt dan een neusendoscopie uitgevoerd. Ze gaan met een slangetje wat verder je neus in kijken!’

Ik huil van binnen steeds harder. Ik heb hier geen zin in. Ik wil niet nóg een arts. Ik dacht dat de dermatoloog, reumatoloog, oogarts, ergotherapeut, MDL- arts en de longarts wel genoeg waren. Niet dus. Een KNO- arts komt erbij. Zucht!

We schudden elkaar de hand, maken een belafspraak voor volgende week en ik wens haar vast succes met de bevalling.

Als een verdrietige zombie loop ik naar de bloedafname. In de wachtkamer stroop ik alvast mijn rechtermouw omhoog. Normaal klets ik gezellig met de bloedprikkers maar deze keer niet. Ik ga zitten, maak vast een vuist en kijk naar de blauwe plekken op mijn arm die er nog zitten van vorige week. De stoelen staan daar zo gedraaid dat ze beter bij je linkerarm kunnen dus ik begin weer met mijn eeuwige riedeltje: ‘Rechts is beter te prikken. Links is vaak lastiger te vinden maar als jij liever mijn linkerarm prikt, ook goed!’.

Nog even een longfoto maken..

Gefixt. Door naar de radiologie voor een longfoto. Ondertussen app ik mijn moeder hoe het met James gaat. Ik krijg een heerlijke foto toegestuurd. Wat fijn, het gaat goed met mijn kleine grote vriend.
De assistent roept mijn naam en vraagt of ik mijn bovenkleding uit wil doen. Terwijl ik net zit te bedenken of iemand ‘nee’ op die vraag zou antwoorden zegt ze plots: ‘Oh sorry, mijn collega neemt het over, mijn pieper gaat af. moment’. Er verschijnt een mannelijke verpleegkundige ‘Sorry, vindt u het erg..’ Nee, maak die foto maar snel want ik krijg het koud. Ik stond al 5 minuten in mijn halve naakie.

Vandaag ben ik verdrietig, boos en bang!

We zijn twee uur verder. Ik mag weer naar huis. Eindelijk! In de auto rollen de tranen over mijn wangen. Wanneer stoppen al die ziekenhuis afspraken nou eens? Ik denk nooit. Het hoort bij mijn leven en dat moet ik accepteren. Dat lukt overigens best goed hoor maar eens in de zoveel tijd komt alles eruit. Iedere keer slechte uitslagen, nieuwe artsen, andere onderzoeken en dan die talloze medicijnen, pff. Het houdt niet op, niet vanzelf!

Thuis huil ik nog even lekker verder in de armen van mijn moeder en Merijn. Het moet er even uit. Op zulke momenten voel ik me alleen en dat terwijl ik misschien wel de liefste familie om me heen heb die me altijd steunt.
Ik ben alleen degene die altijd alles moet ondergaan, positief moet blijven en iedere dag opstaan met een lach. Niks moet maar zo voel ik dat normaalgesproken ook oprecht. Vandaag niet, vandaag ben ik verdrietig, boos en bang maar dat geeft niet ook dat zijn emoties die je mag hebben, voelen, ervaren om het daarna weer los te kunnen laten en een plekje te geven.

Morgen gaat het vast beter, morgen ben ik vast minder moe, morgen.

23 oktober 2016 door
Herstellen bij een keizersnee
bevalling

Mijn ervaring over mijn keizersnee deel 2

Ik heb een keizersnee gehad.

Ik schreef al eerder mijn ervaring met een keizersnee, deze kun je hier teruglezen. De meeste van jullie zullen weten dat James middels een keizersnee is geboren. Dit werd uiteindelijk een spoedkeizersnee omdat James niet vertelde wilde komen dan een kleine 5cm ontsluiting. Gek genoeg had ik in mijn zwangerschap al het idee dat James niet via de normale uitgang mijn buik zou verlaten.

Misschien ligt het aan het feit dat mijn moeder 4 keer een keizersnee is ondergaan en aangezien ik veel op haar lijk dacht ik, 1 + 1 = een keizersnee. Dat is natuurlijk onzin. De artsen hebben mij verteld dat er niks mee te maken heeft en dat het bij iedereen anders is. Toch kwamen mijn vermoedens uit.

James zijn hartje ging als een razende te keer!

Na 24 uur te hebben afgezien met een lange weeën storm en enkel alleen maar rugweeën. Voelde die keizersnee als een verlossing! Ik wist al vrij veel van mijn moeder. Die ruggenprik had die dag al 3 keer gehad dus ik had niet veel meer om bang voor te zijn. James had in het vruchtwater gepoept en zijn hartje begon steeds sneller te kloppen dus het wat hoogtijd om hem te verlossen van mijn buik.

Ik weet nog dat ik van mijn ‘opwek infuus’ werd afgehaald, in mijn mooie groene operatie pakje werd gehesen en zei: ‘Hey back, die weeën gaan gewoon door!’. Ik had daar totaal niet bij stilgestaan. Ik dacht, dat apparaat geeft mij weeën en nu ze mij hiervan hebben afgekoppeld is het klaar. Helaas, de verpleegkundige deelde mee dat dit is wat mijn eigen lichaam deed.. gelukkig waren deze weeën niet zo heftig als via het infuus.

Klaar voor de keizersnee operatie!

Mijn moeder was bij de bevalling. Hierover schreef ik eerder een artikel. Zij moest nu op de gang blijven wachten en dat vond ik super sneu, we hadden immers na veel gesprekken besloten dat zij erbij mocht zijn. Zij hield zich groot, achteraf heeft ze meteen huilend mijn vader opgebeld. Ze was bang.. het is toch een buikoperatie en in combinatie met mijn ziekte van Crohn vond ze dat maar akelig. Ik vind het vervelend dat zij een dik uur op de gang heeft moeten wachten totdat wij klaar waren.

De verpleegkundige, die ik toen had vertelde mij dat het normaal gesproken zo gaat dat de vader naar de afdeling gaat nadat het kindje is geboren. Hallo, en ik dan?! dacht ik. Dat zou betekenen dat mijn moeder mijn kind eerder zag dan dat ik mijn eigen kind zou zien. Dat klopt toch niet? Achteraf is het gelukkig anders gegaan en mocht James gewoon op mijn borst blijven liggen terwijl ik naar de afdeling reed. Perfect!

Ik moest nóg een ruggenprik

Ik moest zelf op de operatietafel gaan liggen maar ik had al 2 ruggenprikken gehad die scheef waren gezet en die zijn werk niet goed deden. Er werd mij verteld dat deze ruggenprik anders zou zijn omdat ik nu echt volledig verdoofd werd voor operatie. Maar goed, ik moest zelf op die operatietafel klimmen terwijl ik mijn benen nog niet kon bewegen. Dit omdat ik al 2x een ruggenprik had gehad dus dat ging niet helemaal soepel. Met een beetje hulp van het team lukte het en was het moment daar dat ik mijn 3e ruggenprik kreeg van die dag.

De ontmoeting van de vriend van mijn nichtje.

Wat trouwens wel leuk was om te weten. Ik ontmoette daar voor het eerst de vriend van mijn nichtje, hij was degene die de ruggenprik moest zetten. Anesthesist dus. Hele prettige eerste ontmoeting, ik naakt en hij in een smurfenpak. Jeetje wat was ik bang. Ik vond het echt verschrikkelijk om weer een ruggenprik te moeten krijgen maar goed, ik had weinige keus. Het moest nu gebeuren. James zou geboren worden. De ruggenprik heeft hij uiteindelijk in een keer goed gezet, dat viel best mee en toch heb ik daar nu nog steeds nachtmerries over. Ik begrijp niet goed waarom want het deed helemaal niet zoveel pijn. Niks vergeleken met die weeënstorm die ik de afgelopen 24 uur had gehad.. Mijn moeder heeft daar ook nog veel last van gehad na de operatie. Het zal er wel bijhoren denk ik?

Tijdens de keizersnee wilde ik graag dat de anesthesist met mij bleef praten. Ik was volgens mij echt heel irritant, ik vroeg steeds: ‘Hoe gaat het met mij?’. Hij was tenslotte degene die al mijn waardes in de gate moest houden en zorgen dat ik niet opeens alles ging voelen. Ik voelde me soms een beetje wegzakken, best een naar gevoel. Ik heb ook nog een paar pakjes vol gespuugd maar verder liep alles prima.

Nachtmerries over de keizersnee.

Eenmaal dat prachtige mannetje op mijn borst was eigenlijk alles weer goed. Ik was alleen bang dat ik James liet vallen omdat ik zo slap was maar Merijn had zijn armen er ook bij liggen. Het duurt volgens mij langer om mijn buik weer dicht te maken dan dat James er was.

Als ik er nu op terugblik kan ik niet anders dan zeggen dat het zonder complicaties en problemen goed is gelopen. Helaas is er voor mij teveel kapot gemaakt. Ik heb ik heel veel moeite met het vertrouwen van (nieuwe) artsen die ik nog niet goed ken en zij mij ook niet. Het is me wel duidelijk dat ik echt een trauma heb opgelopen van mijn ziekenhuisleven vanaf 2010.

Gelukkig lukt het me om mijn dromen een beetje te sturen maar het komt steeds vaker voor dat ik een nachtmerrie heb over de keizersnee.

Hoe zit dat bij jullie? Ik ben benieuwd of mensen die een normale bevalling hebben gehad dit zelfde probleem hebben?

18 oktober 2016 door
hoe groot is mijn hart?
Mama &zo

De opvoeding van je kind, onze methode!

James is een echt jongetje inclusief blauwe plekken op zijn lichaam!

Ik kan er niet over uit dat het alweer 16 maanden geleden is dat onze lieve James werd geboren. Och jeetje, wat was het toch een klein propje en wat is hij groot in vergelijking met toen. Ja duhh, logisch maar soms moet ik gewoon even stil staan bij het moment want het gaat allemaal veel en veel te snel. Het lijkt wel alsof de tijd 10x zo snel gaat sinds ik moeder ben!

Als je mij op Instagram volgt dan kun je wel zien dat James een boefje is. Een echt mannetje want zijn lichaam zit vol met blauwe plekken en schrammen door het klimmen en klauteren wat hij het liefst de hele dag doet. Het is ook een kleine bikkel want hij staat zonder problemen op om het vervolgens nog eens te proberen. Wij als ouders hebben de taak om James zo goed mogelijk op te voeden want ja, als je ouder bent neem je die taak uiterst serieus maar ja, hoe werkt dat eigenlijk? de opvoeding van je kind.

De opvoeding van je kind.

Je hoort vaak dat je de opvoeding vanuit je ouderlijk huis overbrengt naar je eigen kinderen of juist het tegenovergestelde wil bieden aan je kinderen. Wij voeden James vanaf het begin af aan al op met de bekende drie R’s Rust, Regelmaat en Reinheid. Dit vinden wij ontzettend belangrijk en het belangrijkste is dat het werkt bij James want je kunt ook tot de conclusie komen dat je opvoeding niet bij je kind past. Als je je kind iedere dag 10 keer op de trap moet zetten omdat hij of zij niet luistert denk ik dat je moet nadenken of het wel de juiste manier van handelen is. Wat is de behoefte aan je kind?

Liefde staat hier in huis centraal. Ik ben benieuwd wanneer het moment komt dat James zegt: ‘Mam, stop is met al die kusjes want ik word er gek van!’ ik vind het heerlijk om James te knuffelen en liefde te geven. Mijn moederhart zit overvol liefde voor dat kleine mannetje. Ik vind het belangrijk om te laten weten dat we James lief vinden, respecteren en naar hem luisteren. Zo vind ik het ook fijn dat James ziet dat Merijn en ik liefdevol met elkaar omgaan.

Een combinatie tussen de opvoeding van jezelf en van je partner.

Merijn komt uit een gezin met gescheiden ouders. Dat maakt het nog net wat belangrijker voor ons om een liefdevol gezin te zijn. Het komt heus weleens voor dat we een discussie voeren met James erbij en dat moet natuurlijk ook kunnen mits het allemaal netjes blijft natuurlijk maar als er irritaties om de hoek komen kijken dan is een blik voldoende en weten we beide dat we dit op een later moment, als James er even niet is, beter kunnen uitspreken.

Ik heb een vrije opvoeding gehad. Mijn ouders lieten mij vrij in het maken van keuzes, school, werk en liefde. Ik mocht alles zelf bepalen en kreeg hulp wanneer ik hierom vroeg. Advies kreeg ik er wel altijd bij, gratis en voor niks. Dat is ‘ouders eigen’ denk ik. Je bent zelf ook jong geweest en hebt voor dezelfde keuzes gestaan. Je wil je kind dan natuurlijk behoeden voor de fouten die jezelf hebt gemaakt. Ik denk dat je je kind ook vrij moet laten om fouten te maken dat is juist een belangrijk leerproces.

Ik wil James meegeven dat we trots op hem zijn.

Belonen op goed gedrag zit niet in onze opvoedstijl. Kinderen die een smakgeld krijgen bij een goed rapport, zwemdiploma of een behaald rijbewijs vind ik niet nodig. Ik wil James juist meegeven trots op hem te zijn zonder dat hij hiervoor moet presteren en daarbij wil ik hem meegeven dat hij het niet voor ons moet doen maar voor hem zelf.

Ik had ‘vroeger’ op de middelbare school best wat harder kunnen studeren maar ik was toen tevreden met een 6je. Meer moeite deed ik er dus ook niet voor waar ik later vaak tegenaan ben gelopen. Dit zal ik dus ook meegeven aan James maar als hij op dat moment ook genoegen neemt met een 6je (terwijl hij beter zou kunnen) dan is het zijn keuze. Ik heb wel een top tijd gehad op de middelbare school en wellicht was dit minder geweest als ik meer tijd aan het studeren besteedde. Alles heeft zijn voor en zijn tegens!

Wat is jullie opvoedstijl? Stellen jullie het weleens bij?

17 oktober 2016 door