ziekenhuis opname
De ziekte van crohn &zo

Mijn eerste ziekenhuis opname!

Mijn allereerste ziekenhuis opname!

Mijn allereerste ziekenhuis opname was in april 2010. Ik ging kapot van de buikpijn, ik kroop al maanden over de vloer naar het toilet. Dit kon zo niet langer. Ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis en ik vond het verschrikkelijk! Twee maanden voor mijn 18e verjaardag moest ik opgenomen worden. Ik nog maar 17 jaar! Er was geen plek meer op de kinderafdeling en zij vonden dat ik wel volwassen genoeg was voor de ‘gewone’ afdeling. Ik vond mezelf ook volwassen genoeg maar nu kwam dat voor mij niet zo goed uit om volwassen te zijn. Helaas, ik had pech en ik werd opgenomen op de Maag, Darm en Lever afdeling. Op zich vrij logisch aangezien ik al maanden last had van flinke builpijn.

Ik wilde persè op de kinderafdeling liggen.

Ik wist dat ouders op de kinderafdeling mochten blijven slapen en dat kon op deze afdeling niet. Ik vond het echt verschrikkelijk! Ik had nog nooit in het ziekenhuis gelegen en nu lag ik daar, helemaal alleen met ontzettend veel buikpijn en allemaal enge witte jassen om me heen.

Overdag ging het redelijk, dan waren mijn ouders erbij om mij te steunen maar ’s avonds lag ik huilend in bed. Ik deed mijn tv aan die boven mijn bed hing zodat ik nog wat licht had en makkelijk in slaap kon vallen. Iedere keer werd ik wakker van de nachtverpleegkundige, die kwam kijken hoe het met ons ging en eventueel de infusen bij te vullen etc. Nou ik schrok me iedere keer helemaal kapot van zo’n vreemd hoofd boven mijn bed.

Ik was gewoon bang, oke?

In de ochtend kwam de verpleging mij vertellen dat ik na 11 uur ’s avonds geen tv meer mocht kijken omdat mijn buurman er last van had. Ik was echt diepongelukkig en wilde alleen maar naar huis totdat mijn ouders in de avond op het bezoekuur kwamen en degene die naast mij lag herkende. Ik vond het een prettig gevoel dat het schijnbaar een bekende was van mijn ouders. Op een of andere manier voelde dat wat veiliger… alsof die man me ’s nachts wat aan zou doen, haha. Ik was gewoon bang, oké?

Ik raakte aan de praat met mijn buurman en dat was fijn. Achteraf heb ik gehoord dat mijn moeder aan zijn vrouw had verteld dat ik het allemaal niet zo relaxed vond. Naast de gesprekken over het ranzige eten en de leuke verpleegkundige begon hij ook te vertellen over zijn ziekte. Hij had kanker. Botkanker en was ongeneselijk ziek.

Jeetje, ik lag gewoon naast een kankerpatiënt. Op een of andere manier vond ik dat erg heftig en vooral omdat ik toen nog geen diagnose had gekregen voor mijn eigen situatie.

Ik kreeg een terugval

Het werd wat gezelliger… naja, gezellig is misschien een te groot woord maar ik voelde me veilig. Ik vond de nachten nog steeds niet relaxed maar het ging steeds beter. Na een aantal dagen ziekenhuis kreeg ik diagnose de ziekte van Crohn. Mijn buurman wist precies hoe het reilt en zeilt in het ziekenhuis en op die manier wist ik precies wanneer mijn arts weer langs kon komen om de uitslagen te bespreken. Hij rokte dat ik vrijdag misschien wel naar huis mocht.

Hij had gelijk. Ik mocht naar huis en je zult het niet geloven maar ik was bang. Bang om weer naar huis te gaan. Ja echt! Hier konden ze er immers voor zorgen dat ik geen pijn had en thuis waren er geen artsen die me iets konden geven als het niet meer ging. Het was trouwens wel bijzonder dat op de dag dat ik in het ziekenhuis ontslagen werd mijn petekindje is geboren. Ik was er als eerste bij! Thuis aangekomen had mijn moeder mijn hele kamer verbouwd en alles was heerlijk schoon. Ik heb de eerste dagen nog vaak op de klok gekeken om te weten wat ze in het ziekenhuis aan het doen waren.

Benieuwd naar jullie ervaring met je eerste ziekenhuis opname!

Ik was al voorbereid op een terugval want die schijn je vaak ook te krijgen als je wordt ontslagen in het ziekenhuis. Heb jij hier weleens last van gehad?

Ik heb nog heel lang aan mijn buurman gedacht. Ik was benieuwd hoe het met hem was. Soms kwamen we zijn vrouw tegen en de berichtend waren verschillend. Inmiddels is hij overleden.

Heb jij nog leuke of minder leuke ziekenhuisverhalen? Je kunt ze insturen naar insturen@lonnekeschrijft.nl het mag ook anoniem! Ik ben erg benieuwd. En wat is jullie ervaring met een ziekenhuis opname? Ik hoor het graag!

Inmiddels staat mijn ervaring met mijn tweede ziekenhuis opname ook online. Wil jij deze lezen? klik dan hier!

14 oktober 2016 door
verlatingsangst
Mama &zo

Verlatingsangst bij je dreumes?

James heeft altijd een goed slaapritme gehad.

James is nu 16 maanden oud en wat wordt het toch een grote jongen. Hij begrijpt al super veel. Als ik aan James vertel dat we gaan eten loopt hij naar zijn kinderstoel die hij vervolgens aan de eettafel schuift, pakt hij een slabber uit het keukenkastje en gaat hij netjes naast zijn stoel staan. Klaar voor het diner!

Hij is dol op eten, boekjes lezen, kikker en zijn vriendjes, Nijntje, buiten wandelen en op zijn moeder. Ja echt, deze kleine grote man heeft verlatingsangst wat ’s nachts tot leven komt!

James heeft altijd een altijd slaapritme gehad. We hebben hem vanaf zijn 3e maand in zijn eigen bedje op zijn eigen kamer gelegd en dat is dus ook een veilige plek voor hem. Het ging niet zonder slag of stoot want we hebben hier best veel moeite in gestoken, slapeloze nachten gehad en uren naast zijn bedje gezeten maar het heeft uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen!

Hoe het allemaal begon.

We zijn begonnen om James op de arm in slaap te wiegen, hem daarna in bed te leggen en na een tijdje weg te lopen. Toen dit een week goed ging, zijn we begonnen aan de volgende stap. Liedjes zingen op de stoel in zijn kamer en hem wakker in bed leggen zodat hij leerde om zelf in slaap te vallen. Deze fase heeft het langst geduurd omdat hij in die tijd zijn fiep nog niet zelf in zijn mond kon stoppen maar toen dit moment eindelijk aanbrak, zongen we drie liedjes om hem vervolgens in bed te leggen en weg te lopen met een welterusten groet.

Dit ging super goed. James sliep in het begin van 7 tot half 6 en na mate de tijd vorderde ging dit steeds beter. Nu slaapt hij van 7 tot 7 en soms zelfs wat langer! Je beseft als ouders zijnde op zulke momenten niet dat we eigenlijk in onze handjes mogen klappen dat hij dit al dit tijd al zo goed deed. Ik hoor namelijk van veel ouders dat ze problemen hebben met het slaapritme van hun kind.

James krijgt de hele straat bij elkaar.

Nou, afgelopen week besefte ik me nog eens extra dat heerlijk is als je kind zo goed slaapt. Uitzondering is natuurlijk als hij ziek is maar dat mag!

Onze kleine man ging om 7 uur prima slapen om vervolgens om 11 uur wakker te worden en de hele straat bij elkaar te krijsen. Heel sneu. We wisten natuurlijk niet meteen wat er aan de hand was en na heel veel uren aan zijn bed te hebben gezeten moesten we hem tussen ons in leggen, anders deed niemand een oog meer dicht.

James en ik hebben vanaf het begin af aan al een duidelijk slaapritme. Hier schreef ik eerder al eens over. Zo laat ik hem bijvoorbeeld altijd zelf de lamp uit doen als het bedtijd is. Afgelopen week wilde hij hier absoluut niks van weten. Zou die bang zijn in het donker? We keken het even aan, we zaten uren aan zijn bedje om uiteindelijk toch in slaap te vallen met James tussen ons in.

‘Mama komt zo terug, tot zo!’

Alle medische dingen waren uitgesloten en al snel kwamen we op de term ‘verlatingsangst’. Er zijn veel verschillende manieren om hiermee om te gaan en er wordt vooral veel aangeraden om kiekeboe spelletjes te spelen. We zijn begonnen om James af en toe en heel kort alleen te laten in de woonkamer. ‘James, mama gaat boven even wat pakken. James blijft even beneden spelen. Mama komt zo terug!’ En weg ging ik. Ik merkte dat hij hetzelfde huiltje opzette als in de avond. Oké, onze kleine grote man kampt met verlatingsangst maar wat doen we eraan?

Ik vind het belangrijk om James zijn angsten serieus te nemen en om die reden hebben we hem een aantal dagen getroost en uiteindelijk bij ons gelegd. Op zulke momenten zou het heerlijk zijn als die kon praten…

Maar goed, dit kan natuurlijk niet veel langer zo doorgaan omdat hij nu op een leeftijd is dat hij kan gaan wennen aan onze handelingen.

Even laten huilen is niet erg, toch?

We hebben uiteindelijk besloten om hem toch maar even te laten huilen. Met pijn in ons hart want geen enkele moeder wil dat zijn of haar kind huilt maar hij moet leren dat wij altijd terugkomen wanneer we dit aan hem uitleggen. Iedere 4 minuten liep ik naar binnen om te zeggen dat ik er nog was, dat James moe was en dat hij lekker moest gaan slapen.

Perfect! Het lijkt kort maar 30 minuten een huilend kind moeten aanhoren is echt een marteling. We doen dit ook alleen als we zeker weten dat hij nergens pijn heeft en we laten hem dan ook nooit zolang aan een stuk door huilen. Even binnen lopen om de zoveel minuten om te troosten werkt prima.

Inmiddels gaat James om 7 uur weer prima slapen & wordt hij ’s avonds niet meer wakker. Hij werd vanmorgen zelfs om 7:45 wakker!

Ik ben benieuwd hoe jullie omgaan met de verlatingsangst van je kind? Laat het me weten wat voor jullie heeft gewerkt.

13 oktober 2016 door
De ziekte van Crohn en onbegrip
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en onbegrip

De ziekte van Crohn is niet te zien aan de buitenkant.

Iemand die een gebroken arm heeft kan vanzelfsprekend niks optillen en iemand met een gebroken been, kan niet lopen. De ziekte van Crohn zit (meestal) aan de binnenkant van je lichaam. Dat zie je dus niet. Althans, de meeste klachten kun je verbloemen met je kleding. Ik heb bijvoorbeeld de ziekte HS (ontstekingsbulten) gekregen mede door de ziekte van Crohn. Ik heb vaak uitslag in mijn gezicht en ik ben zwaarder geworden door alle medicijnen. Deze klachten kan ook iemand hebben die gezond is en dat maakt het vaak lastig.

De mens gaat er vaak vanuit dat je ‘gewoon’ gezond bent en vooral als je nog jong bent maar zo gewoon is dat helemaal niet. Als je afzegt voor een feestje omdat je helemaal gebroken bent hoor ik vaak: ‘Ach, kom gewoon. Ik ben ook moe van het werk! Of ‘doe niet zo flauw, hier is ook een toilet!’. Dat is soms erg vervelend.

De ziekte van Crohn, is het onwetendheid of onbegrip?

Ik snap dat mensen onwetend zijn en dat gun ik ze ook van harte. Het lijkt mij namelijk zelf ook heerlijk om hier niks van af te weten. Ik ben zelf geen haar beter want ik ken natuurlijk ook niet alle ziektes uit mijn hoofd maar ik zal nóóit een vooroordeel hebben over iemand die zich niet lekker voelt. Zelfs als het in mijn ogen een ‘normale’ hoofdpijn is.

Iedereen heeft een andere pijngrens en voelt dit anders. Ik kan het die mensen niet kwalijk nemen, dat ik vaak wel aanwezig ben met hoofdpijn en zij niet. Sterker nog, ik ben blij als ik ‘alleen maar’ hoofdpijn heb.

Je hebt ook mensen die juist precies weten hoe de vork in de steel zit. Althans, dat denken zij want met een nachtje goed slapen zal een crohn- patiënt zich vast beter voelen. Oh, ik zou willen dat het zo was!

Er zijn ook mensen die denken arts te zijn zonder daarvoor gestudeerd te hebben. ‘Je moet gewoon een dieet volgen, dat heb ik ook gedaan. Ik heb de ziekt van Crohn gehad en dat is nu helemaal weg!’. Het blijft vreselijk om dit soort opmerkingen te horen maar ik kan niet verwachten dat iedereen precies weet hoe ik mezelf voel.

Als ik een tip mag geven, en dat mag op mijn eigen blog, luister oprecht naar mensen die jou iets vertellen zonder dat je daar direct een oordeel over creëert. Echt naar iemand luisteren is moeilijker dan je denkt maar het is enorm belangrijk!

Ik voelde mezelf gekwetst door de uitspraken van een ander.

In het begin, toen ik nèt de diagnose had, voelde ik mezelf gekwetst als iemand mijn klachten vergeleek met een griepje of de betweters die denken dat mijn klachten, waar ik toen al 2 jaar mee liep, ‘zo’ te kunnen oplossen door een dieet. Inmiddels weet ik dat deze mensen er altijd zullen blijven en dat het pure onwetendheid is. Was ik zelf nog maar zo onwetend..

Ik luister het verhaal aan. Ik voel of het zinvol is om degene mijn situatie uit te leggen of dat het iemand is die sowieso al denkt dat het dat het ‘gewoon maar een beetje buikpijn is’. Het komt er op neer dat ik eigenlijk ontzettend jaloers ben op al deze mensen die het niet begrijpen. Heerlijk lijkt mij dat! Maar aan de andere kant heb ik door alles wat ik heb meegemaakt genoeg levenservaring opgedaan om te weten dat ieder huisje zijn kruisje heeft.

Er zijn maar weinig mensen die geen geld zorgen hebben, de liefde van hen leven naast ze hebben staan die altijd trouw zal zijn, lieve familie en vrienden zonder nare ziektes. Het leven saai zijn als je ècht alles helemaal perfect hebt lopen. Ik bedoel, wat leer je daarvan? Ik denk dat ik een heel ander mens was geweest als ik de ziekte van Crohn niet had gehad.

Ik wist ‘vroeger’ precies wat ik wilde. In mijn ogen was er maar een weg om dat te bewandelen. Er was geen discussie mogelijk, het moest zo gaan zoals ik het wilde. Ik had alles uitgestippeld en toen ineens, uit het niks, BAMM.. een hele hoop, in eerste instantie onverklaarbare, klachten.

De ziekte van Crohn en onbegrip, kijk verder dan alleen de buitenkant!

Alles van te voren uitstippelen, jezelf rijk rekenen met toeslagen of vakantiegeld, geloof mij, het heeft allemaal geen zin. Het is meestal toch niet precies wat je had berekend. Het leven is een onvoorspelbaar maar mooi ‘iets’ en het is aan ieder uniek persoon op deze aarde, om daar de mooiste weg ooit van te maken. Inclusief alle tegenslagen waar we dan vervolgens een hoop leerstof uithalen om de weg weer verder en beter te bewandelen dan voorheen.

Luisteren. We doen allemaal alsof we dit goed kunnen maar er zijn maar weinig mensen die echt goed kunnen luisteren. Ik zelf ook, als iemand over een bevalling begint dan ben ik net zo goed geneigd om over mijn eigen ervaring te vertellen. Bij andere mensen vind ik het egoïstisch maar ik doe precies hetzelfde!

Het zal wel ‘mens eigen’ zijn want ik hoor het vaker. Ik kan mezelf hier best aan irriteren. Als ik iets vertel dat het door de ander direct wordt weggeveegd en vervangen wordt door hen verhaal. Wij mensen stoppen nooit met leren en als je goed zelfkennis hebt en je ‘fouten’ erkend, kun je nog zoveel meer uit het leven halen!

Zet je blik open, accepteer mensen zoals ze zijn en kijk verder dan alleen naar de buitenkant!

Lon, waar ga je naar toe met je diepgaande ‘gelul’? Nou, ik zal je even vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. Ehm, de wereld.. Grapje natuurlijk! Dit is gewoon even een ‘spui- blog’ en ik hoop dat ik jullie kan meegeven dat je niet te snel moet oordelen over mensen en vooral niet denkt, hen problemen wel ‘eventjes’ te kunnen oplossen.

Iedereen weet precies van elkaar hoe we onze problemen moeten oplossen. Konden we maar af en toe ruilen van problemen, dan was het kennelijk een stuk makkelijker!

Ik ben benieuwd wat jullie ervaring hiermee is? Ervaar jij ook veel onbegrip voor de ziekte van Crohn of een andere aandoening? Laat in de comments weten, hoe jij hiermee omgaat! op deze manier kunnen we van elkaar leren.

9 oktober 2016 door
De ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

Samen beslissen met je arts!

Een Interview met het ED.

Na aanleiding van het interview met mijn arts in het ED (Eindhovensdagblad) schrijf ik deze blog.

Samen beslissen met je arts. Dit is het belangrijkste voor een patiënt. Het is tegenwoordig niet meer zo dat je zonder twijfels de orders voor je arts volgt en dat moet in mijn ogen ook niet. Het is jouw lichaam en jij hebt dus ook het laatste woord. Natuurlijk tot op zekere hoogte! Je arts heeft er jarenlang voor gestudeerd en jij hoogstwaarschijnlijk niet. Vertrouwen is de basis van een relatie en eigenlijk van iedere relatie, zo ook tussen arts en patiënt.

Het vertrouwen in mijn vorige arts is meerdere malen beschadigd. Dit kwam omdat er mij beloofd werd dat het darmonderzoek pijnloos zou verlopen, keer op keer was dit niet het geval. Ik had onmenselijk zoveel pijn! Hier schreef ik eerder al eens over. Ik hield het niet meer vol en in combinatie met het feit dat in mijn toenmalige ziekenhuis was uitbehandeld. Mijn Crohn was niet rustig te krijgen en uiteindelijk ben ik in goed overleg doorgestuurd naar het UMC in Utrecht. Beste keuze ooit kan ik je vertellen!

Een vertrouwensband met je arts is belangrijk!

Ik heb in het begin veel moeite gehad met het vertrouwen van mijn artsen. Ik heb een trauma opgelopen als het gaat om het ziekenhuis en ik vind het nog steeds geen prettige plek maar goed, wie wel? Het is routine werk voor de artsen om mensen aan te raken en te onderzoeken maar die aanrakingen heb ik al liever niet. Het voelt niet prettig en ik kan daarvan in paniek raken als artsen hun handelingen niet vooraf en stap voor stap uitleggen. Op die manier bouw je die vertrouwensband op met je arts, duidelijk aangeven wat je angsten zijn.

In het UMC krijg ik voortaan een darmonderzoek onder Propofol waardoor ik echt van de wereld af ben. Ontspannen zal ik never nooit op die tafel liggen maar het vertrouwen in de belofte van artsen komt beetje bij beetje terug. Eerlijkheid van de patiënt is belangrijk maar andersom natuurlijk ook! Als iets pijn kan doen, vertel het! Dit doe ik nu met James ook altijd, hoe jong hij ook is… ik vertel altijd dat de prikjes bij het consultatiebureau pijn kunnen doen, dat hij best mag huilen en dat mama erbij blijft.

Samen beslissen met je arts!

Ieder medicijn wat ik heb gekregen is in overleg gegaan en dat vind ik belangrijk. Er moet goed besproken wat de voor en nadelen zijn! Zo ben ik een tijdje geleden met de optie ‘sondevoeding’ gekomen… Het was vreselijk maar mijn darmen kregen op die manier wel de rust die ze even nodig hadden. Mijn arts vond dit een goed idee, dit was ongebruikelijk voor volwassenen maar dit willen ze ook nog weleens bij kinderen voorleggen. Op die manier kom je samen tot een beslissing en dat is prettig!

Ik ben benieuwd hoe de relatie tussen jou en je arts is? Ben je tevreden en hoe heb je dit zo voor elkaar gekregen? Als je het in de onderstaande reacties niet wil vertellen kun je altijd een privé bericht sturen!

Het interview met het ED kun je hier lezen. 

6 oktober 2016 door
Mama &zo

Een overbezorgde moeder of juist niet?

Ik heb mezelf ‘ingelezen’ over het moederschap.

Je hebt meerdere ‘soorten’ moeders, de een is overbezorgd en de andere juist totaal niet. Misschien moet die nonchalante moeder een beetje meer bezorgd zijn en andersom! Onder welke ‘soort’ moeder val jij? en wat ben ik eigenlijk voor moeder?

In mijn zwangerschap begon ik met actief lezen van verschillende blogs over de opvoeding van kinderen, het ritme van een kind en nog veel meer. Zo las ik ook vervelende verhalen, eigenlijk had ik deze beter niet kunnen lezen toen ik zwanger was. Ik las bijvoorbeeld dat een kind gestikt was in een stukje appel. Sinds dien gehandicapt door het leven ging.. dat zet je wel aan het denken.

Bezorgd over James

Toen ik die afschuwelijke rugweeën aan het wegsuffen was en ze mijn vliezen gingen doorprikken, kwamen ze erachter dat James in het vruchtwater had gepoept. Nu komt dat tegenwoordig vaker voor maar fijn vond ik het niet.

Hij moest er in mijn ogen geen minuut langer in zitten en er zo snel mogelijk uit maar het ziekenhuis maakte geen haast. Een aantal uren later werd hij eindelijk bevrijdt doormiddel van een keizersnee maar was nog super misselijk door het vruchtwater wat hij had ingeslikt. Naast het feit dat ik het vreselijk vond om te zien dat James zo misselijk was, was ik ook best bezorgd. Het was ons eerste kindje en ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Dit hield ook nog wel een tijdje aan maar gelukkig kon de verpleging mij geruststellen.

Eenmaal thuis werd ik eigenlijk wat meer ontspannen. lekker in onze eigen omgeving, in zijn mooie nieuwe kamertje en James deed het verder prima. Ik was geen moeder die ieder kwartier bij hem ging kijken of hij nog wel ademde. Maaaaaar, ik had wel een babyfoon met camera op geluid 6 staan, misschien scheelt dat? Is wel een beetje cheaten, denk ik! 😉

Je raakt eraan gewend als je een boefje hebt!

Toen het moment was aangebroken dat James zijn melkflessen langzaam mocht vervangen door vastvoedsel wilde ik het zo fijn mogelijk maken zodat het incident van die appel zo klein mogelijk zou zijn bij ons. Onzin natuurlijk want dat kind was al veel ouder en dat kan eigenlijk altijd gebeuren.. Ik was niet bezorgd en deed gewoon wat goed voelde.

Inmiddels heb ik al regelmatig een hartverzakking gekregen door James zijn fratsen. Ik heb echt een klimdreumes, hij wil overal in en op klimmen en dat gaat heel vaak goed maar soms ook fout en dan is het krijsen geblazen! Allebei hoor, James krijst omdat hij pijn heeft en ik sta met tranen in mijn ogen omdat hij pijn heeft, moederliefde zullen we het maar noemen!

Het baby/dreumesleven is vallen en opstaan, letterlijk. Als een kind nog niet kan lopen zal het ook nog niet gebeuren. Dit gaat in kleine stapjes totdat het kind voelt dat het wel lukt. Het leven is vallen & opstaan en als je maar blijft opstaan is er weinig aan te hand. Ik ga dus ook niet als een lakei naast hem staan als hij aan het spelen is. Ik ben wel alert en vaak zit ik ook met dichtgeknepen billen te kijken wat James nu weer aan het doen is, maar ik laat hem zelf ‘aanklooien’.

Ik denk dat ik onder de catorgorie ‘nonchalante moeder’ valt.

Sommige valpartijen waren niet gebeurd als ik naast hem stond maar ik wil dat James vertrouwd op zichzelf  en niet afschrikt van mijn gevoelens. Tot op zekere hoogte hoor. Als hij van de glijbaan buiten in de tuin af wil dan sta ik er uiteraard langs of achter!

Ik kan denk ik wel stellen dat ik onder de soort ‘nonchalante moeder’ val. Als hij niet wil eten, eet hij niet, als hij koorts heeft ga ik niet direct naar de dokter, als hij wil kimmen mag hij klimmen en ga zo maar door.

De momenten waarop ik bezorgd ben is als ik zelf niet bij James ben. Als mijn moeder of Merijn moet oppassen dan wil ik wel regelmatig een update hoe het met hem gaat. Ik schrijf dan nog nadrukkelijk dat ze hem goed moeten insmeren met zonnebrand en dat hij om bepaalde tijden echt naar bed moet. Dit weten zij natuurlijk allang maar dit moet ik voor mijn gevoel nog altijd nog even vertellen.

Onder welke ‘soort’ moeder val jij? Ben jij overbezorgd of juist (te) nonchalant?

24 september 2016 door