James is pas 1,5 jaar en heeft nu al een peuterkamer. Jep, het is best vroeg maar dit was in onze ogen de beste keuze. Wil jij weten waarom, kijk dan zeker deze video? In deze vlog laat ik jullie zien hoe we James zijn nieuwe kamertje inrichten en maken, we verven een kast en we halen zijn nieuwe bedje op. De eerste reactie van James staat natuurlijk ook vast!
Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden? Zijn er meer dreumesjes die al in een peuterkamer slapen?
Het nieuwe jaar is alweer 10 dagen van start en ik ben een beetje laat met het uploaden van deze vlog maar dat maakt het zeker niet minder leuk. We hebben een geweldige december maand gehad, waarin James voor het eerst Sinterklaas en Piet bewust mee maakte. Ben jij benieuwd hoe deze dag is verlopen? Het was top! Hij stond te springen bij ieder cadeautje die hij kreeg. Wat een heerlijkheid! Geniet van de video en stay tuned want er komen nog veel meer leuke video’s aan!
Het is alweer een lange tijd geleden dat ik jullie het dagritme van James vertelde. Hierbij het dagritme van een dreumes die bijna 19 maanden oud is!
James wordt tussen 7:00 en 8:00 uur wakker. Ik laat mezelf wekken door zijn gebrabbel en haal hem uit bed. Ik neem èèn schone pamper, zijn sloffen en ochtendjas mee naar beneden. Terwijl we even wakker worden voor de tv verschoon ik zijn pamper, doe ik zijn sloffen aan het hang ik zijn ochtendjas om!
De tv gaat al vrij snel uit, ik zet zachtjes de radio aan op de achtergrond en als James lief aan het spelen is maak ik het ontbijt klaar. James krijgt 1,5 boterham met jam of stroop in de ochtend. Het komt ook weleens voor dat ik hem een cracker geef en daarnaast nog èèn boterham. Ik maak af en toe een ander ochtendhapje voor hem met havermout, melk en banaan maar hij eet zelf liever brood. Mocht jij lekkere ochtendhapjes hebben voor een dreumes? Let me know, ik vind wat afwisseling wel fijn! Na het eten geef ik hem een beker half volle Melk en begin ik met de vaatwasser uit en in te ruimen.
In de ochtend doe ik de meeste klusjes. Ik neem hem bijvoorbeeld iedere ochtend meen aar de zolder. We hebben daar een hoop speelgoed staan zodat hij zich kan vermaken als ik bezig ben met de was. Strijken doe ik daarin tegen niet waar James bij is, dat vind ik nog te gevaarlijk. Daarna gaan we een verdieping omlaag en maak ik onze bedden op, doe ik de gordijnen open en kleed ik ons tweeën om.
10.00 uur gaan we samen fruit eten. Ik probeer zo afwisselend mogelijk fruit te geven maar de standaard fruitstukken in de koelkast zijn: Meloen, peer, appel, kiwi, druiven en banaan. We zingen standaard het liedje: ‘Een appel en een peer en een mandarijn, eet maar fijn, eet maar fijn..’ ofja, ik zing en James brabbelt wat mee. Ik zet voor mezelf een kop thee en schenk voor James wat water in zijn beker.
Voorheen ging hij trouwens nog altijd twee keer slapen. Dit is nog steeds af en toe het geval maar ik merk nu aan hem dat hij ’s nachts langer slaapt wanneer hij èèn lang slaapje in de middag doet. Mits hij ziek is of we daarvoor een drukke dag hebben gehad dan laat ik hem nog weleens twee keer slapen. Dit doe ik dan voor het fruit moment!
Als hij niet naar bed gaat, merk ik alsnog dat James wat moe wordt. Op een mooie dag gaan we op dat moment even wandelen naar het dorp voor een kleine boodschap. Als het regent blijven we binnen aan tafel wat spelen. Kleien, tekenen of verven. Iets creatiefs in ieder geval! Dat is nog een uitdaging want als ik iets niet ben is het creatief en ik merk aan James dat hij het ook niet zo spannend vind. Toch vind ik het belangrijk dat we dit blijven doen. Het is even een rust moment, even iets anders dan klimmen, klauteren en rennen zoals hij het liefst de hele dag wil doen.
12:00 uur gaan we samen lunchen. We dekken samen de tafel. James weet waar alles staat en kan hierbij heel goed mee helpen. Hij zet zijn stoel op de juiste plek, pakt een slabber, zet alles op tafel en we kunnen beginnen. James krijgt in de middag twee boterhammen met Jam, stroop, boterhammetworst of smeerworst. Kaas lust hij absoluut niet. Dat heeft hij vast van zijn moeder, bleehh! 😉 Daarnaast krijgt hij wederom wat melk in zijn beker.
Als hij helemaal klaar is doe ik water in zijn beker en zet dit op de salontafel zodat hij zelf kan drinken als hij dorst heeft. James gaat spelen en vaak ook even poepen terwijl ik de tafel weer opruim. Als er iets weggegooid moet worden staat James vooraan om het in de vuilnisbak te doen. Handig zo’n dreumes!
Meestal ga ik na de lunch even samen met James spelen. Ik ga op de grond zitten of liggen om te spelen met hem en zijn speelgoed. Dit vind hij geweldig. We maken een dansje of we spelen met de auto’s maar meestal wil hij stoeien en gaat hij boven op me zitten!
Tussen 13:00 en 13:30 gaat hij naar bed, hij is moe en voldaan van de ochtend en tijd om te slapen. We gaan naar boven! Ik verschoon hem, doe zijn broek + sokken uit, prop hem in zijn slaapzak en dan mag hij zijn speen en knuffel pakken. We doen samen het licht uit, ik zing een liedje, leg hem in bed en loop weg. James kletst zich vervolgens in slaap. Als ik een slechte dag heb wegens de ziekte van Crohn, ga ik op dat moment ook even liggen en anders werk ik aan mijn blog!
James slaapt over het algemeen 2 uurtjes in de middag, soms zelfs 2,5 uur. Als hij tussen 15:00 en 15:30 ontwaakt is het tijd voor een middagsnack. Ik zet dan een kopje thee voor hem, dat vindt hij heerlijk en hij krijgt er de ene dag een kaakje of suikervrij speculaasje en anders een paar schijfjes komkommer bij.
Na de snack ga ik eventueel het eten voorbereiden en zet ik meestal een filmpje aan van Bruintje Beer, dat is ècht zijn favoriet. Afhankelijk van het weer ga ik nog een blokje lopen, alleen deze keer zonder buggy. We lopen samen naar de eendjes of naar een speeltuintje in de buurt. Rond 16:30 komt papa thuis en gaat hij samen met papa spelen terwijl ik het eten opzet.
17:30 gaan we met z’n alle eten, James eet altijd met de pot mee en we hebben in de vriezer altijd nog verschillende bakjes liggen als ons eten te ongezond is voor hem. Na zijn avondmaal krijgt hij een schaaltje volle yoghurt en dan is het nog tijd om even te spelen. Vaak staan we na het eten te dansen in de woonkamer op de muziek van de radio!
18:30 gaan we naar boven en gaat er een van ons tweeën met James douche. Niet iedere dag maar vaak vinden we dit wel een fijn moment. Ik leg de spullen klaar voor het slapen gaan en meestal legt Merijn James ’s avonds in bed omdat hij hem al de hele dag heeft moeten missen. Een boekje voorlezen, zingen en nog even knuffelen en James kletst zichzelf dan weer in slaap. Meestal ligt James 19:00 uur echt in bed.
Dit was het dagritme van een dreumes die bijna 19 maanden oud is. Ik ben benieuwd hoe dit bij jullie is? wat doen jullie anders of herken je juist dingen? laat het weten!
De ziekte van Crohn. Ieder jaar komen er ongeveer 1000 patiënten bij die de diagnose crohn krijgen. De leeftijd verschilt maar je hebt de meeste kans als je tussen de 15 en 30 jaar bent. Ik was 17, best jong en daarom werd er ook niet direct gedacht aan de ziekte van Crohn.
Iedereen gaat anders met zijn of haar ziektes om maar de leeftijd speelt hierbij ook een grote rol. Ik zat in de puberteit hoewel ik nooit écht een puber ben geweest. Ik deed een BBL opleiding, had een leuk vrienden clubje en woonde gezellig bij mijn ouders thuis. Ik had nooit ruzie met mijn ouders en we konden het altijd wel eens worden met de regels in huis.
Merijn en ik kregen een relatie op 7-9-2007. We zijn aankomend jaar dus al 10 jaar samen. Hij was dan ook al drie jaar in beeld toen bij mij de diagnose Crohn werd geconstateerd. Merijn regelde op zijn toenmalige werk dat hij er ieder bezoekuur kon zijn! Drie keer per dag zat hij voor een aantal uren aan mijn bed, te kletsen, huilen en lachen, iedere emotie kwam aanbod.
Ik heb twee weken in het ziekenhuis gelegen voordat ik naar huis mocht. Ik weet nog goed dat mijn ouders mijn hele kamer hadden verbouwd. Alles was schoon, het rook heerlijk en alles was blauw. Dat scheen goed te zijn voor de rust.. hoe lief?
De eerste dagen thuis vond ik eng. Ik was bang dat ik weer zoveel pijn kreeg en wist me geen houding te geven.
Ik kwam heel snel kilo’s aan door de medicijnen en was al snel de oude Lonneke niet meer. Ik wist ook niet of die ooit nog terug zou komen. De diagnose had me veranderd. Het zou nooit meer hetzelfde worden. Ik zat zo in de knoop met mezelf dat ik het uitmaakte met Merijn. We zouden elkaar de eerste paar weken niet spreken en dan konden we wel weer eens bellen. Merijn ging kapot van verdriet.
Als ik nu terug denk aan dat moment vind ik het vooral heel sneu voor Merijn. Iedere dag zat hij aan mijn ziekenhuisbed en wat deed ik? Ik verbrak de relatie!
Ik wilde hem niet belemmeren, ik wilde dat alles hetzelfde zou blijven en dat zou nooit meer het geval worden. Het was toen ook al bekend dat de eerste reeks medicijnen niet voldoende effect had op mijn Crohn. Ik was diep gekwetst door mijn eigen lichaam. Mijn lichaam werd steeds zieker en het veranderde compleet. Ik werd dikker en kreeg lelijke straije op mijn buik.
Ik wilde niet dat Merijn dit zou zien. Dat hij mij überhaupt zó ziek zou zien. Ik dacht voor hem. De grootste fout die je kunt maken in je relatie. Denken voor de ander.. ik dacht, als ik het nu uitmaak is het even moeilijk maar dan kunnen we beide opnieuw beginnen. Hij zou vast snel een leuker vriendinnetje krijgen die niet ziek was. Wat moest hij nou nog met mij? Ik was allang de Lonneke niet meer waarop hij was gevallen. Hij zou het niet uit durven maken omdat hij medelijden zou hebben en ik zielig en ziek was. Ik wilde niet opnieuw gekwetst worden en dus was ik hem voor.. ik verbrak onze relatie.
Als ik de tijd nu terug kon draaien had ik het opnieuw gedaan alleen dan samen met Merijn. Hoewel, samen hebben we het alsnog gedaan want we konden niet zonder elkaar.
De eerste dagen voelde fijn, ik was opgelucht omdat ik geen rekening hoefde te houden met zijn gevoelens. Het gaf me ruimte in mijn hoofd om alles een plekje te geven. Maanden lang niet geloofd worden, mijn eerste ziekenhuis opname, eindelijk een diagnose en wat voor een.. ik had het zwaar met mezelf en ondanks alle hulp die ik kreeg van vrienden en familie voelde ik me alleen. Ik moest er tenslotte mee dealen. Andere hadden makkelijk praten, vond ik.
Na vier dagen begon het ‘missen’. We zagen elkaar vanaf het moment dat we samen waren iedere dag. Hij hoorde bij mij en ik bij hem. We begonnen weer met sms’en, msn’en en af en toe belde we.
We hebben zelfs een paar keer stiekem afgesproken. Ik zou naar de bioscoop gaan met een vriendin. Mijn ouders brachten mij weg omdat ik nog te zwak was om met het openbaar vervoer te gaan. Om het hoekje stond Merijn te wachten en toen de film was afgelopen zoende we in een steegje bij de bioscoop terwijl mijn ouders een eindje verderop stonden.
Ik wist niet hoe ik dit allemaal moet uitleggen. Ik had spijt van mijn keuze. Ik nam mijn broer in vertrouwen en hij zei: ‘Lon, je moet goed nadenken of je iemand mist. De aandacht, de liefde of dat je écht Merijn mist’. Wijze woorden van mijn grote broer.. Ik had niet veel tijd nodig om dit te onderzoeken. Ik miste Merijn, MijnMerijn. Maar ja, ik had Merijn natuurlijk ongelofelijk gekwetst door het uit te maken. Hij wilde er samen voor gaan terwijl ik dacht dat hij dat alleen maar zei omdat ik ziek was.
Mijn ouders hadden alles natuurlijk allang door. Ze wisten zelfs dat ik gewoon naar de bioscoop was gegaan met Merijn. Ik zat duidelijk in de knoop door alles wat er was gebeurd. We spraken af om onze relatie rustig op te bouwen en elkaar niet direct iedere dag te zien. Drie keer in de week zou in het begin voldoende zijn maar in de praktijk liep dit totaal anders. Merijn bleef, hij trok bij ons in en we zochten naar een huisje voor ons samen.
Na drie jaar lang vakanties, opstap gaan, lol trappen en allerlei gekke dingen doen werd ik ziek. Dit vond ik ontzettend moeilijk maar vanaf de dag dat het weer goed was hebben we onze weg samen bewandeld. Hele diepen dalen maar ook hele hoge ups doorstaan en dat laat ons tot de dag van vandaag beseffen dat we alles aankunnen. Als we maar praten over onze gevoelens, lachen maar ook samen kunnen huilen en boven eerlijk zijn over alles wat er in ons omgaat.
Inmiddels zijn we expert geworden in het doorstaan van tegenslagen rondom het ziekenhuis. Dit is een makkie geworden en ieder heeft zijn of haar gevoelens om daarmee om te gaan. Je hoeft niet altijd hetzelfde te voelen om met elkaar oud te worden. Als je deze van elkaar respecteert dan kom je er wel samen. Ik ben blij dat het uiteindelijk is goed gekomen, we nu gelukkig getrouwd zijn en de mooiste liefdesbaby op aarde hebben gemaakt!
Struggle jij met je ziekte? Weet je even niet meer hoe het allemaal moet? Je staat er niet alleen voor. Praat!
James is afgelopen december 18 maanden geworden en wij vonden het tijd worden om zijn speen af te bouwen. Het werd steeds maar een ‘gemak’ om James zijn speen te geven. Als hij moe werd, in de auto en zo had James steeds vaker zijn speen in.
Ik heb een soort haat- liefde verhouding met zijn speen. Ik weet namelijk niet hoe ik de eerste periode van James zijn leven had door moeten komen zonder speen en dat terwijl er heel veel mensen hun kinderen opvoeden zonder speen. Mij was het niet gelukt, het was heerlijk om af en toe zijn speen te geven zodat er wat ‘rust’ in huis kwam. Tegelijkertijd vind ik het geen gezicht op een foto als kinderen een speen in hebben. Bij een kleine baby ziet het er nog schattig uit maar nu hij ouder wordt vind ik het jammer.
Het schijnt zo te zijn dat de zuigbehoefte van een baby na het eerste jaar verdwijnt. Nu zal dit per kind verschillen maar het wordt dan eerder een ‘gewenning’ en dat is nou juist wat ik niet wil.
James heeft trouwens ook een supermooi gebit en dit wil vast nog niks zeggen voor de latere jaren maar zou het toch jammer vinden als het door zijn speen minder mooi wordt. Daarbij is het voor zijn spraakvermogen ook een strakplan als we zijn speen minder vaak gebruiken!
Op de een of andere dag zijn we gestopt om zijn speentje overdag te geven. Zodra James wakker wordt moet zijn speen eruit totdat hij weer naar bed gaat. Ik vind de stap nog te groot om hem ook zonder speen te laten slapen dus daar wachten we nog even mee.
In het begin verliep de ochtend wat moeizaam. Hij wilde graag zijn speen hebben en lekker rustig spelen. Ik heb James getroost en samen met hem gespeeld zodat hij wat afleiding kreeg. Dat hielp!
We zijn nu twee weken verder en zodra hij wakker wordt zegt hij: ‘Daaaaa’ en geeft zijn knuffel en speen in mijn handen. Dit gaat beter dan ik had verwacht! Er zijn natuurlijk wel uitzonderingen. Als James hoge koorts heeft of zich echt hondsberoerd voelt dan zal ik niet moeilijk doen over zijn speen.
Het enige moeilijke moment is ’s avonds zo net voor het eten. James begint dan wat moe te worden en wil dan graag een filmpje kijken met zijn speen en knuffel bij de hand. Ik geef hier niet aan toe en geef hem gewoon wat extra aandacht. Lekker samen op de bank knuffelen en er is niks meer aan de hand!
Ik ben benieuwd wanneer jullie zijn begonnen met het afbouwen van de speen en hoe je dit deed bij de nachten? Ik vind het voorlopig nog wel prima dat hij zijn speen heeft voor de nacht. Hij is tenslotte nog maar net 1,5 jaar.. maar overdag ligt zijn speen boven, in ieder geval niet binnen handbereik!