Laxeren voor een darmonderzoek
De ziekte van crohn &zo

Mijn ervaring met laxeren voor een darmonderzoek!

Mijn ervaring met laxeren voor een darmonderzoek.

Oh mensen, hoevaak ik al wel niet heb gelaxeerd in mijn leven is niet meer te tellen. Ik probeer jullie doormiddel van dit artikel te laten weten wat mijn ervaringen hiermee zijn. Ik schreef al eens eerder een artikel over de voorbereidingen van een darmonderzoek. Deze kun je hier lezen!

Waarom moet je eigenlijk laxeren? Nou dit is eigenlijk best simpel. Je krijgt een inwendig darmonderzoek en daarvoor is het belangrijk dat je darmen schoon zijn. De arts gaat namelijk met een camera (endoscoop) op een plek naar binnen waar de zon niet schijnt om zo bij je darmen te kunnen komen.

Je darmen zitten normaal gesproken natuurlijk vol met.. nou ja, van alles dus dat moet eruit. Anders is de endoscoop van die arts onmiddels verstopt en daarbij, de arts kan op deze manier ook niks zien van de binnenkant van je darmen wat wel de bedoeling is bij een darmonderzoek!

Moviprep, Kleanprep en Colofort, niet te doen?

Dus, laxeren met die handel! Hoe ga je dit doen? Je hebt namelijk verschillende manieren om te laxeren. Dit heb je hoogstwaarschijnlijk nu al met je arts besproken maar ik heb in ieder geval een duidelijke voorkeur!

Ik heb zelf ervaring met Moviprep, Kleanprep en Colofort. Oke, laat ik eerlijk zijn. Als je een van deze laxeermiddelen hebt dan zit er niks anders op dan op je tanden te bijten en door te zetten. Er zijn een aantal tips, kauwgom gebruiken, met een rietje drinken, limonade toevoegen of het ijskoud drinken.. Als ik heel eerlijk ben is het dan nog steeds nauwelijks te doen maar het kan wel wat verzachten. En Hey, misschien vind jij het wel kei lekker?

Het punt is dat je de bovenstande laxeermiddelen veel moet gebruiken voordat het ‘werkt’. Je moet hier 2 tot 4 liter van binnen krijgen en dat is best lastig omdat het gewoonweg niet te drinken is. Nu is het wel zo dat je ontlasting meestal wel na minder dan voorgeschreven staat goed genoeg is. Wanneer is het goed genoeg? Als er geen stukjes meer in zitten & het zo goed als helder is!

Pricoprep is mijn beste ervaring!

Ik ben persoonlijk fan van Pricoprep. Ook dit is niet lekker maar hier hoef je maar een koffiekopje van op te drinken. Hoe relaxed is dat?
Het is wel zo dat je dan al een week moet opletten met wat je eet en je bepaalde dingen al niet mag eten voordat je begint met laxeren. Ik heb dat er wel voor over, alles beter dan 4 liter ranzigheid naar binnenwerken.

Ik moest bij pripprep nog wel een aantal liters heldere dranken drinken maar dat vond ik persoonlijk een stuk prettiger omdat dit water, appelsap, heldere bouillon of thee mocht zijn. Dit is dus een stuk aangenamer!

Laxeren doormiddel van een sondevoeding!

Nog een optie is om jezelf te laten opnemen in het ziekenhuis en het doormiddel van een sondevoeding naar binnen te laten stromen. Het is dan misschien vervelend om een sondevoeding ingebracht te krijgen maar je hoeft niet uren lang te struggele met kauwgom, rietjes en limode. Je proeft het niet en het werkt op deze manier het snelst.

Nu kan het natuurlijk zijn dat jouw arts vindt dat je een bepaald drankje moet drinken, een van die vieze, omdat het voor jouw onderzoek het beste zou zijn. Tja, dan is het niet anders en moet je er even doorheen. Het is vervelend maar wellicht heb je iets aan de bovenstaande tips.

Ik ben benieuwd wat jullie ervaring is met laxeren voor een darmonderzoek. Laat het vooral in de comments achter!

11 februari 2017 door
ik kan het niet meer aan zien
Persoonlijk

Ik kan het niet meer aan zien!

Verslaafd aan Nederlandse series

Ik ben al sinds ik het me kan herinneren fan van Nederlandse series. In tegenstelling tot vele andere vind ik het heerlijk om een serie te volgen in mijn eigen taal. Het begon allemaal, heel vroeger, met Costa. Ik ken bijna iedere scène van die serie uit mijn hoofd. En soms nog weleens als ik ziek ben en de kans heb om op bed te liggen. Kijk ik deze serie. Zon, zee strand en.. naja kijk zelf maar!

De series die daarna volgde waren Kees en Co, het Zonnetje in huis en natuurlijk Baantjer. Oh ja en Goede tijden staat hier iedere avond op dezelfde tijd aan. Hebben jullie al medelijden met Merijn of valt het mee? Ik zal het nog een tandje erger maken, Utopia is ook een ‘favoriet’. Ik vind het een ‘lekker flauw’ programma en ik houd wel van een beetje sensatie. 15 man in èèn huis kan gewoon niet goed gaan.. relaties gaan aan en uit, zalig. Tja, ik ben en blijf een vrouw natuurlijk.

Deze programma’s zijn gewoon heerlijk om te kijken zonder ergens bij na te denken. Nu ben ik al een paar jaar fan van Nederlandse politie series. Er  zijn er meer dan je denkt! We kennen natuurlijk allemaal wel Penoza, heel Nederland kijkt volgens mij wel uit naar een nieuw seizoen. Moorvrouw, Flikken Maastricht en tegenwoordig vind ik Smeris ook ontzettend leuk.

Ik kan het niet meer aan zien!

Nu gebeuren er in die series natuurlijk allerlei spannende dingen en daar heb ik verder eigenlijk nooit last van of van gehad. Ik ben te nieuwsgierig naar wat de volgende aflevering brengt dat ik blijf kijken. Maar laatst, bij Smeris, stopte ‘zij’ haar kind tijdelijk in de koelkast (of een ander kastje) om haar kind te beschermen. Dit soort scenes vind ik verschrikkelijk. Ik kan het niet meer aan zien!

Voorheen, toen James er nog niet was, had ik hier nooit zoveel problemen mee. Ik dacht er eigenlijk nooit zo over na. Maar nu ik zelf een kind heb vind ik zulke scenes zo verschrikkelijk dat ik hierdoor gewoon stop met kijken. ‘Ja maar halloooooo, het is toch nep?!’ Ja dat snap ik ook wel maar het doet gewoon iets met me.

Wie stelt zijn of haar kind daar beschikbaar voor?

Ik zag bijvoorbeeld laatst nog een serie waarbij er ruzie was. Er werd geschreeuwd en gescholden terwijl je een klein babytje of kindje zag liggen in de box of dat zelfs een van de twee ‘nepouders’ het kind vast had. Ik zou James hier nooit aan mee laten doen als ik hem nog niet duidelijk genoeg kan uitleggen dat het allemaal nep is.

Als ik nu vanuit de tuin naar Max schreeuw die aan het blaffen is gaat James al huilen. Schreeuwen is not done, vind ik. Hier in huis wordt ècht nooit geschreeuwd. Ik vraag me weleens af wat men hiermee wil bereiken.. maar goed, dat is een heel ander verhaal.

Ik dacht er nooit bij na..

Ik vind het dus verschrikkelijk om naar zulke scenes te kijken waarin een klein kind midden in een ruzie zit. Ze zullen er vast niks aan overhouden maar het voelt voor mij gewoon niet oke. Hebben jullie dit ook?

Ik had hier voor we James hadden nooit last van. Ik dacht er nooit over na! Maar nu ik zo’n kleine dreumes heb rondlopen, kan ik daar maar slecht tegen. Hetzelfde bij die facebook filmpjes waarin allerlei dieren worden mishandeld en kinderen door elkaar worden geschud. Ik heb me voor alles afgemeld, ik kan het niet meer aan zien!

10 februari 2017 door
ervaring de ziekte van crohn
Persoonlijk

Ervaring Carpaal tunnelsyndroom

Dit artikel is geschreven door mijn moeder Monique. Zij vertelt haar ervaring over het Carpaal tunnelsyndroom. 

Jezelf aanleren om geen pijn te voelen.

Het is zeker meer dan 15 jaar geleden dat ik ging merken dat ik last had van mijn hand. Het is begonnen met pijn in mijn handen tijdens telefoongesprekken. Eerst dacht ik dat mijn hand sliep want als ik mijn hand een aantal keer op en neer bewoog ging het weer over. Steeds vaker kreeg ik er last van en daarna volgde een tijd dat ik ook ’s nachts veel last kreeg en hier wakker van werd.
In deze tijd was het druk, een eigen zaak en 4 jonge dus ik ging maar gewoon door. Op een geven moment ga je jezelf dingen aanleren om minder pijn te voelen.

Op vakantie werd het erger, het komt altijd onverwachts!

Het werd zomer en we gingen het hele gezin in onze bus op vakantie. Heerlijk, want zo konden we veel meenemen. We hadden een tent gekocht en die was ruim genoeg voor 6 mensen. Jos en ik sliepen op een luchtbed. Ook in die tent werd ik wakker van de pijn in mijn pols en hand en de pijn trok door naar mijn elleboog. Slapen werd steeds moeilijker. Wat was ik blij toen ons luchtbed lek bleek te zijn! We reden met z’n alle naar een heel groot warenhuis, mijn man keek naar nieuw luchtbed maar ik wilde perse een stretcher.

‘Dat past niet meid’ zei mijn man maar ik heb hem toch weten te overtuigen. We kochten twee bedden. Bij de tent aangekomen paste het natuurlijk niet. Ik pakte een schaar en begon te knippen zodat het wel zou passen. Ik besefte later pas dat ik er alles voor over had om ’s nachts te kunnen bungelen met mijn handen langs het bed en dat kan natuurlijk niet bij een luchtbed.

Operatie aan twee handen, links was eerst.

Thuis aangekomen ben ik naar de huisarts gegaan die me doorstuurde naar de specialist. Er werden testen gedaan en de diagnose was: ‘Carpaal tunnelsyndroom’. Dit houdt in dat de zenuw in je pols te strak zit en beklemming het gevolg is. Mijn linkerhand was erger dan rechts dus daar werd ik het eerst aan geholpen.

Het gebeurde onder plaatselijke verdoving en de ingreep duurde niet zolang. Ik mocht gelukkig direct naar huis maar toen begon het eigenlijk pas echt. Je beseft dan dat je echt niks kan en mag met die hand en dat is ontzettend vervelend met 4 kinderen.

In die tijd hielp mijn moeder en man mij met de dagelijkse klusjes. Na een paar weken was de pijn weg en had ik mijn nachtrust weer terug. Ik hoefde na een lange tijd niet meer te bungelen langst mijn bed, heerlijk. Een paar maanden later was rechts pas aan de beurt en dit verliep hetzelfde. Ik heb hierna nooit meer last gehad van deze klachten!

Is het erfelijk?

Ik weet niet of het erfelijk kan zijn maar een broer en twee zussen van mij hebben dit exact hetzelfde gehad! Heb jij ook ervaring met deze aandoening? Het carpaal tunnelsyndroom. Laat het vooral weten in de reacties. Ik ben benieuwd hoe het jullie is vergaan. Oh ja, weten jullie toevallig of het erfelijk kan zijn?

Wil je meer lezen van Monique? Neem dan een kijkje op vanallesenblogwat!

9 februari 2017 door
mijn kind eet niet meer
Mama &zo

Mijn kind eet niet meer, wat nu?!

Zo gezond mogelijk eten, dat is ons streven!

Oke, oke hij eet nog wel iets maar zijn avondeten waar hij voorheen altijd zo dol op was, gaat nu ontzettend moeizaam of zelfs helemaal niet. Mijn moeder had me voor deze fase al gewaarschuwd maar ik dacht, onze James? Die slaat deze fase vast over! Hij is gek op eten.

Ik heb vanaf het begin af aan alleen maar gezonde producten aan James gegeven. Ik dan ook best trots op mezelf dat hij nog nooit in zijn leven kennis heeft gemaakt van de welbekende ‘eet potjes’ uit de supermarkt. Gelukkig zijn deze inmiddels een stuk minder slecht dan vroeger maar er gaat niks boven gezonde maaltijd met verse producten.

James krijgt van ons zo min mogelijk suikers. Ik weet immers zelf hoe lastig het is om suikervrij te eten of te moeten afvallen. Ik wil James hiervoor behoeden en hem bewust maken van het feit dat gezond eten beter is voor je lichaam en je jezelf dan ook vaak prettiger voelt. Als ik bijvoorbeeld een frietje eet voel ik me daarna vreselijk opgeblazen en vies maar als er een gezonde maaltijd voor mijn neus staat heb ik daarna een veel fijner gevoel.

Iets verbieden werkt averechts, denk ik.

Maar goed, het is niet zo dat James helemaal geen suikers binnen krijgt. Buiten het dagelijkse fruit momenten, geef ik hem ook weleens een koekje. Snoep krijgt hij daarentegen nog niet en daar wil ik ook nog zolang mogelijk mee wachten. Als hij straks naar school gaat is dat nauwelijks meer tegen te houden ben ik bang. Ik zal geen moeder worden die hem verbied snoep of andere suikers te eten als hij mij een vriendje gaat spelen. Dat werkt averechts, denk ik.

Hoe goed ik ook mijn best doe in de keuken, zijn avondmaal slaat hij bijna altijd af. Ik krijg zelfs de zelfgemaakte macaroni er niet meer in terwijl hij hier altijd zo gek op was.
Ik heb even opgezocht hoe het kan dat een kind, meestal een dreumes of peuter, plotseling minder of niet meer wil eten. Wat ik heb gevonden is dat er spanning aan tafel zou zijn, ze zelfstandig worden en minder behoefte aan eten krijgen.

Spanningen aan tafel is de boosdoener?

Nou, spanningen aan tafel is bij ons niet het geval. We vinden het juist heel gezellig om iedere avond met z’n drietjes te eten. We proberen de onderwerpen die spanningen op kunnen leveren voor James vooral te bespreken als hij op bed ligt.

Ik kan mezelf wel vinden in het feit dat hij gewoon minder behoefte heeft aan eten. In het eerste jaar komen ze zo’n 7 kilo aan terwijl ze tussen het eerste en tweede jaar maar 1 of 2 kilo aankomen. Dat is natuurlijk nogal een verschil!

Moeite met consequent zijn. Ik laat wat steken vallen!

Consequent zijn is belangrijk, ik kan van mezelf best zeggen dat ik een consequente moeder ben. Regels zijn regels. Nee is nee en uitproberen, schreeuwen of huilen heeft geen zin. Ik geef nooit toe. Maar nu het gaat om eten, voedingsstoffen die hij nodig heeft, vind ik dat een stuk lastiger en laat ik soms weleens wat steken vallen!

Ondanks dat ik heel goed weet dat hij het misschien niet zoveel meer nodig heeft i.vm groeiontwikkeling. Gaat het tegen mijn moedergevoelens in om mijn kind ’s avonds niks te laten eten. James krijgt als hij zijn avondeten niet wil soms toch nog een boterham terwijl ik heel goed weet dat ik dit eigenlijk niet moet doen. Het voelt zo verkeerd om hem zonder avond eten in bed te leggen…

Maar als ik hiermee door blijf gaan leert hij het natuurlijk nooit. Hij krijgt overigens nooit beleg op zijn boterham, het enige wat ik hem geef is een saaie bruine boterham zonder enig beleg. Hij eet het wel, dus dan moet je wel honger hebben.. denk ik dan!

Wordt het beter als je kind kan praten?

Ik vind het nu vooral lastig omdat James nog niet kan praten. Althans, niet goed kan duidelijk maken dat hij het niet lust, geen honger heeft of moe is. Als hij straks ouder is en wat beter kan praten kan ik het als moeder het probleem ook beter in schatten.
James moet nu meestal drie hapjes van zijn avondeten nuttigen en dan heeft die het goed gedaan…

Hoe gaan jullie om met een kind die nauwelijks eet? Heb jij wel de ballen om je kind na zijn avondeten wat hij of zij heeft laten staan niks meer te geven? Of vind je het net zo moeilijk als ik en ben je soms totaal niet consequent?

8 februari 2017 door
houten speelgoed
Mama &zo

Houten speelgoed of plastic speelgoed?

Plastic speelgoed omruilen voor houten speelgoed?

Ik moet zeggen dat ik hier nooit bewust mee bezig ben geweest. Toen ik zwanger was van James kocht ik vooral dingen wat mij leuk leek. Je ziet in de standaard speelgoedzaken veel meer plastic speelgoed en dus was de keuze snel gemaakt.

Dit is inmiddels veranderd. Ik ben namelijk al mijn plastic speelgoed aan het omruilen voor houten speelgoed. Het duurzamer. James speelt nu nog met het houten hobbelpaard waar wij vroeger als kinderen ook mee speelde, het is beter voor het milieu en het er heel gezellig uit ziet in de woonkamer. Maar de belangrijkste reden is dat houten speelgoed stimulerend werkt voor kinderen.

James hoeft met het meeste plastic speelgoed maar op een knopje te drukken en alles gaat automatisch. Er komen allerlei geluiden uit het speelgoed, het rijdt zelf of het praat tegen je. Hierdoor word je als kind belemmert in je spel. James werd gespeelt in plaats van dat hij zelf zijn fantasie moest gebruiken. Dat vond ik jammer!

Hoe vertel je dit tegen je omgeving?

Over het algemeen heeft houten speelgoed geen batterijen voor licht of geluid nodig. James kan zijn spel dus helemaal zelf invullen. Laat hem er maar voor werken om een auto te laten rijden of een toren te bouwen. Hij krijgt later op het kinderdagverblijf en school genoeg de gelegenheid om met allemaal speelgoed te spelen waarbij het geluid uit het speelgoed knalt of electronisch gaat.

Maar ja, hoe maak je aan je omgeving duidelijk dat je liever houten speelgoed wil krijgen voor een verjaardag? Het is in de meeste gevallen een stuk duurder dan plastic speelgoed. En ondanks dat het duurzamer is en er dus veel langer met het speelgoed gespeeld kan worden, zijn er nog genoeg mensen die zich dat niet realiseren en kiezen voor plastic speelgoed.

Ik probeer mensen uit mijn omgeving een beetje te sturen. Als mensen vragen wat James graag zou willen hebben. Geef ik wat goedkopere opties door. Houten speelgoed hoeft namelijk niet altijd duur te zijn! En natuurlijk zijn we nog altijd blij met plastic speelgoed, als er maar niet al te veel geluid uitkomt! 😉

Houten speelgoed of juist van plastic?

Het eerste echte houten speelgoed wat ik voor James kocht is een poppenhuis. Wat? Een poppenhuis voor een jongen? Jep!
Naast het feit dat James zonder problemen met poppen mag spelen, gebruiken wij het meer als een boerderij. Hij vindt het geweldig om zijn dieren in de ‘boerderij’ neer te zetten en brabbelt er hele verhalen bij. Op deze manier kan James zijn eigen spel creëren.

Ik merk dat James bij het zien van een houtenkassa direct op knoppen drukte in afwachting van wat voor geluid eruit zou komen. Hij keek mij aan van: ‘Klopt dit wel, doe ik iets fout of is het kapot?’ Best jammer wat met de plastice kassa van zijn neef kan hij zich prima vermaken.

Merijn en ik speelde vroeger uren met houten speelgoed waarin we ons eigen spel creëerde. Wij werden gestimuleerd om ons eigen spel te creëren en we vinden het belangrijk dat James dit ook gaat leren.

James heeft inmiddels te smaak goed te pakken. Naast de houten kassa en het poppenhuis, is zijn houten fiets en blokken toren ook favoriet. Hij kiest steeds vaker het houten speelgoed uit om zich te vermaken. En het plastic speelgoed? Dat is er ook nog maar beetje bij beetje verplaatst ik dit naar de zolder.

Hoe zit dat bij jullie? Ik ben benieuwd of jullie voorkeur hebben voor houten speelgoed of juist voor plastic speelgoed en waarom? Houten speelgoed heeft trouwens ook nadelen, zo is het poetsen is een stuk lastiger!

7 februari 2017 door