Met je dreumes op de fiets
Mama &zo

Met je dreumes op de fiets!

Mijn kind had een hekel aan de buggy & auto!

James had vanaf het eerste moment een hekel aan de wandelwagen en niet alleen aan de wandelwagen maar ook aan de auto. Je hoort vaker dat kinderen het fijn vinden om in de auto te zitten en van vaak in slaapvallen. Dit was bij James niet zo. In tegendeel want hij was alleen maar aan het huilen in de auto. Wat zeg ik? Krijsen was het meer!

De wandelwagen vond James ook helemaal niks aan. Ons eerste rondje lopen in de wandelwagen met James was dan ook niet gezellig te noemen en wat we ook deden, het hielp niks. Toen het enigszins kon en mocht hebben we direct een buggy aangeschaft zodat hij wat meer rechtop zat en op deze manier wat meer kon zien. Dit was een goede zet maar we waren er nog niet.

Achteraf frustrerende het James gewoon dat hij nog niet kon lopen. Zodra hij kon lopen vond hij het ook prima om in de buggy te zitten. Alsnog kan ik geen uren met hem wandelen in de buggy, dat vindt hij nog steeds geen strak plan. Maar goed, even een boodschap doen en een half uurtje wandelen gaat nu prima.

Ik bleef liever thuis, hij vond het toch niet leuk om erop uit te gaan!

In het begin weerhield dat mij om erop uit te gaan met James. Hij vond het toch niet leuk en niks is zo vervelend dan autorijden met een krijsend kind op de achterbank of wandelen met een kind die dat helemaal niet leuk vindt. Dan bleef ik liever thuis.

Toen James wat ouder werd en de buggy wel ‘oke’ begon te vinden, ging ik weleens een stukje met hem wandelen. Het was alleen wel zo dat we toen in een buurt woonde waar je eigenlijk nergens heen kon lopen. Het centrum was te ver weg en verder was er niks in de buurt waar je gezellig heen kon wandelen.

Ik ging af en toe met hem naar het speeltuintje tegenover ons huis wandelen maar daar was ook alles mee gezegd. Nu we in ons nieuwe huis wonen, in ons geboortedorp, hebben we veel meer mogelijkheden om de wandelen. Het centrum is op een fijne loopafstand van ons huis af maar ook enkele speeltuinen en we kunnen zelfs naar de eendjes in de buurt lopen!

Met je dreumes op de fiets!

Vanaf het moment dat James kon zitten hebben we een fietsstoeltje op mijn fiets gemonteerd. Gelukkig vond hij dit, in tegenstelling tot de auto & buggy, wel direct leuk! Helaas was mijn gezondheid toen niet zo best en was het voor mij moeilijk om samen met James op de fiets te stappen.

Gelukkig kan dit nu wel. We hebben mijn fiets opgeknapt, het zitje achterop gemonteerd en een stoere helm aangeschaft voor de veiligheid. In het begin vond ik het best eng dat hij nu achterop zat maar vooral de helm geeft mij iets meer rust en daarbij, hij zit heerlijk en goed vast te genieten van alles om zich heen.

Ik pak nu veel liever de fiets om even een frisse neus te halen en zeg nou zelf, hoe schattig ziet dit eruit? Zeg helm, wat ga je met mijn kind doen? 😉 Vinden jullie het ook zo heerlijk om met je kind te fietsen? Of heeft juist wandelen de voorkeur?

16 februari 2017 door
Anders dan anders op vakantie
Persoonlijk

Anders dan anders op vakantie!

Een soort van droom.

Het is een soort van droom van mij om samen met James en Merijn op vakantie te gaan. Nu zou je zeggen dat dit redelijk simpel is om te realiseren maar doordat we afgelopen jaar een huis hebben gekocht is het tegendeel waar. We hebben veel geïnvesteerd in onze woning en we zouden eigenlijk aankomend jaar overslaan.
Nu ben ik toch stiekem al een aantal weken aan het kijken naar vakanties. Al dan niet in het hoogseizoen, zodat het nog een beetje te betalen is en ik heb wat gevonden!

Het is anders als anders.

Het is totaal iets anders dan wat we ‘normaal gesproken’ doen. Spanje is eigenlijk standaard het land waar wij opzoeken. Meestal in een hotel aan het strand inclusief een boulevard vol leuke winkeltjes en terrassen.
Dit keer gaan we het anders doen!
Ik heb een hele leuke camping gevonden in Frankrijk met een prachtige omgeving en genoeg te doen voor James. Op vakantie met een kind is natuurlijk anders dan dat je samen met z’n tweetjes weggaat. De eerste filteroptie die ik nu aanklik is: ‘Kindvriendelijk’ en ‘speeltuinen’. Iets waar we normaal gesproken niet op zouden zoeken of juist wilde vermijden.

Een tent is een beetje ‘te’ back to basic voor ons. Daar zijn we allebei niet zo dol. Nooit geweest ook.
Gelukkig is een camping niet met standaardbeeld van vroeger: ‘Met je wc-rol over de camping!’.
We hebben namelijk een stacaravan gevonden waarin een eigen douche, toilet en keuken in zit. Een eigen toilet is wel prioriteit als Crohnpatient dus gelukkig hoeft dat geen probleem te zijn.
Voor de stacaravan is een mooie houten veranda zodat James toch redelijk op tijd naar bed kan terwijl wij voor de stacaravan nog een potje badminton spelen en gezellig kunnen borrelen.

Met de auto op vakantie?

Deze keer zullen we met de auto op vakantie gaan. Dit is ook anders als anders want dat hebben we beide nog nooit gedaan. De camping ligt iets verder dan Parijs dus het is in principe prima te rijden. Je kunt met de auto natuurlijk veel meer meenemen dan als je met het vliegtuig gaat. Best handig en zeker met een dreumes en crohnpatient die het toch fijn vinden om wat Nederlandse producten mee te kunnen nemen!

Ik heb zelf leuke herinneringen om met de auto op vakantie te gaan. Mijn ouders hadden een bus waar we dan met z’n vieren achterin zaten met een koelbox onder mijn benen met allerlei lekkers daarin. De hele sfeer was perfect!

Een dreumes de hele dag op het strand? Nahh.. werkt niet!

Ik ben heel enthousiast over deze aankomende vakantie. Het is iets wat we nog nooit hebben gedaan en ik ben benieuwd of het ons bevalt. Hoewel ik echt een strandmens ben besef ik nu ook wel dat dit met James erbij een beetje lastig wordt. Je gaat niet de hele dag op het strand liggen met zo’n kleine ondernemen, tegen die tijd, peuter. Een camping is dan toch zo gek nog niet. Ondanks hij nog te jong is om vriendjes te maken vindt hij kinderen wel erg leuk! Kinderen zijn er genoeg aangezien deze camping speciaal is voor jongen gezinnen.

Wellicht vinden we het zo leuk dat we ieder jaar naar een camping gaan. Het gaat er immers ook om dat de kids het naar hen zin hebben, toch?

15 februari 2017 door
nooit verteld over onze ontmoeting
Persoonlijk

Altijd gelogen over onze ontmoeting, tot nu

Ik heb het nooit verteld, tot nu.

Merijn en ik hebben jarenlang volgehouden dat we elkaar hebben ontmoet via gezamenlijke vrienden. We hebben dit zelfs zo op onze trouwdag laten voorlezen omdat we ons schaamde voor hoe het werkelijk is gegaan. Daarbij, als mijn ouders toen der tijd wisten wat ze nu weten (nadat ze deze blog hebben gelezen dus) dan waren ze er nooit mee ingestemd dat ik ging afspreken met Merijn.

Ik heb Merijn namelijk leren kennen via Superdudes/babes. Ik heb zojuist even gekeken en tot mijn grote schok bestaat dit nog steeds. Ik heb geen idee wat de website nu precies inhoudt maar toen was het gewoon een persoonlijke page waar je je vrienden, die je al de hele dag zag op school, berichten kon sturen.

Er was een zoekfunctie ingebouwd en zo heb ik Merijn als eerst een berichtje gestuurd. Al snel kregen we elkaar op MSN, nu ook wel Skype genoemd en begonnen we te kletsen. Dit gesprek liep al snel dood en we hadden nauwelijks contact. Ik was slecht in Engels en het enige wat ik weleens vroeg waren zinnetjes die hij dan kon vertalen.

Hij was al bezet.

Merijn kreeg al vrij snel een vriendin die in het buitenland woonde. Dit vertelde hij mij trouwens niet hoor, zo slecht was het contact tussen ons maar dit zag ik dan in zijn MSN- naam staan. Ik begreep daar helemaal niks aan want ik kon me niet voorstellen hoe een relatie op afstand stand hield. We gingen weer af en toe te kletsen, puur omdat ik het interessant vond hoe dat ging tussen hen.

Een dik half jaar later zag ik plotseling geen hartje meer in zijn MSN- naam staan. Het was uit met zijn toenmalige vriendinnetje en ik probeerde hem op te vrolijke. Dit keer gingen we wat dieper in gesprek. Het was heel gezellig en raakte niet uitgepraat. We deden onze webcams aan en nadat we urenlang hebben gekletst zijn we verder gegaan via de SMS en kwamen we tot de conclusie dat we elkaar weleens wilde zien.

De dag daarna zou Merijn mij op het Station opwachten als ik klaar was met school. Ik vond dit wel een veilige plek om voor het eerst af te spreken. Ik had hem immers op de webcam al gezien dus ik wist dat het geen enge creep was. En ik wist heus wel dat mijn ouders dat om die reden nooit hadden geaccepteerd. Hoe kon ik dat verkopen? Met iemand afspreken die je nog nooit hebt gezien… dat kan echt niet! (Of dus wel) Maar goed, ik was me hier bewust van en daarom koos ik het Station uit om elkaar te meeten.

Na een ongemakkelijke kennismaking op het Station doken we La Place in om elkaar beter te leren kennen. Ik was altijd redelijk nuchter met dit soort dingen maar nu was ik toch lichtelijk gespannen. Ik weet nog goed dat ik heel veel honger had en ondanks dat Merijn meerdere malen vroeg of ik ook iets wilde eten, weigerde en zei dat ik geen honger had. Like wtf?

Onze eerste zoen!

Ik vond hem meteen heel gezellig en na urenlang kletsen gingen we weer apart naar huis. De hele avond natuurlijk weer ge-sms’t, we raakte niet uitgepraat. De dag daarna spraken we opnieuw af op het Station maar al snel belde ik mijn ouders op of ik Merijn mee mocht nemen. ‘Ja, ik ken hem via school’ zei ik toen en zo is de leugen daar ook begonnen. Het was natuurlijk prima. Mijn ouders waren de moeilijkste niet.

Ik weet nog precies wat ik aan had en wat hij droeg. We hadden namelijk precies dezelfde all starts aan. Bij mij thuis klikte het eigenlijk meteen met mijn ouders, zij hadden visite en dus na het standaard praatje van ‘Hey hoe is het, wat doe je en hoe oud ben je?’ was het een goed excuus om naar boven te gaan. We hebben de hele avond met elkaar gekletst en vooral gelachen en uiteindelijk bij de poort voor het eerst gezoend!

Aankomend jaar 10 jaar samen..

07-09-2007 kregen wij verkering en vanaf die dag zijn we eigenlijk onafscheidelijk geweest. We hebben maar een moeilijk moment gehad samen, hier heb ik al eens eerder over geschreven: relatieproblemen. Vijf jaar later trouwde wij op dezelfde datum en drie jaar daarna raakte ik zwanger van James. Deze kleine grote jongen heeft onze relatie alleen maar verrijkt.

Aankomend jaar zijn we alweer 10 jaar samen en ik zal nooit vergeten hoe het allemaal is begonnen. Leuk om daar weer eens op terug te blikken. En Merijn? Jij bent nog steeds mijn nummer enigste!

Ik ben benieuwd naar jullie verhaal, durf je het achter te laten? Vieren jullie Valentijnsdag?

14 februari 2017 door
Kind opvoeden zonder speen
Mama &zo

Alles vertellen tegen je kind!

Vanaf het allereerste moment..

James, vanaf het eerste moment dat jij in mijn armen lag begon ik al tegen jou te kletsen. Ik wilde jou alles vertellen over het leven waarin jij nu ook aan mocht deelnemen. De eerste nachten in het ziekenhuis waren we veel wakker. Ik zei tegen jou dat ik het wel begreep. Je zat zo lekker warm in mama’s buik en nu lag je ineens in een bedje naast mij met een kruikje aan het voeteneind en een mutsje op je hoofd. Toch anders natuurlijk!

Ik vertelde jou hoe trots ik op je was dat je gezond en wel ter wereld was gekomen middels een keizersnee. ‘Dit zal ik later nog weleens aan je uitleggen James’ zei ik. Mama’s lichaam had een operatie doorstaan en daardoor kon ik jou aldus de verpleging niet de hele tijd vasthouden maar de nachten waren van ons. Als de verpleging hen laatste rondje deed dan nam ik je snel op mijn borst. Ik wilde je laten voelen dat ik ervoor je was en ik bedankte jou voor het feit dat jij ons papa en mama had gemaakt.

Een bijzonder moment samen.

Dit kletsen is eigenlijk nooit gestopt. Alles wat er gebeurde of zou gaan gebeuren vertel ik tegen jou. ‘Dat begrijpt hij toch nog niet!’ kreeg ik vaak te horen maar ik was en ben altijd in de veronderstelling geweest dat het goed was om alles te benoemen. Alles te vertellen. Niet zomaar weggaan als het kind lief aan het spelen is maar benoemen dat je even weggaat en zo weer terug komt.

Nu je ouder wordt krijg ik de indruk dat je veel meer begrijpt dan ik in eerste instantie zou denken. Afgelopen week was er een heel mooi moment. Jij kan het je waarschijnlijk niet meer herinneren als je dit nu leest maar mij zal dit moment altijd bij blijven. Je had namelijk rode billetjes, heel vervelend want dat doet natuurlijk pijn als je verschoond moet worden. Deze keer huilde je ook zo vreselijk en je duwde mama’s handen weg.

Ik keek je aan en zei: ‘James, mama ziet dat jij rode billetjes hebt en mama weet dat dit pijn doet bij James maar mama moet jou verschonen anders gaat het nog meer pijn doen. Ik beloof dat ik zo zachtjes mogelijk doe. Het is al bijna klaar!’ 

Er kwam een soort van rust over je heen. Je bleef heel ontspannen en stil liggen. Kreunde een beetje toen ik zachtjes over de rode plek heen ging maar daar bleef het mij. Je liet het toe. Ik had het uitgelegd en jij vond het prima. Je voelde dat ik je begreep. Je voelde dat ik het zo zachtjes mogelijk probeerde te doen. Ik vond dit een heel bijzonder moment. Je vertrouwde mij.

Belangrijk om alles te benoemen.

We praten natuurlijk de hele dag samen, ik een beetje meer als jij en ik merk dat je steeds meer ècht gaat begrijpen. Je weet precies wanneer wat mama gaat doen, wanneer en waarom ik dat doe. Ik had van te voren nooit kunnen denken dat Rust, Regelmaat en Reinheid in combinatie met alles benoemen wat je doet en wat je gaat doen het verschil kon maken.

Ik zou het zelf ook niet leuk vinden als ik zonder iets te zeggen op een kussen wordt gelegd en ineens mijn kleren worden uitgetrokken. Naja misschien vind ik dat nu wel leuk maar ik kan mezelf in ieder geval voorstellen dat het niet fijn is voor een kind om niet te weten wat er gaat gebeuren. Ik vind het daarom ook enorm belangrijk om alles te vertellen aan James.

Wat voor ons vanzelfsprekend is, is dat voor een kind nog totaal niet!

Iedere ochtend als Merijn naar het werk gaat dan vertel ik tegen James dat papa gaat werken. Papa gaat centjes verdienen en wij gaan het weer uitgeven als we straks naar het dorp lopen! 😉 Ik vertel hem dat hij vanmiddag weer thuis komt en aan het einde van de middag vertel ik dat papa weer thuis komt en dan gaat hij hem bij het raam opwachten. Ik vertel hem waar we naar toe gaan, wanneer hij gaat slapen of mag eten.

Ik ging vandaag met mijn moeder en James naar de stad. We gingen met haar auto maar mijn auto moest ik aan de kant zetten zodat we erdoor konden gaan. Ik vergat tegen James te zeggen dat mama zo terug kwam en even de auto aan de kant moest zetten. Dat vond hij natuurlijk niet leuk. Hij dacht dat ik gewoonweg ging. Wat voor ons vanzelfsprekend is is dat voor een kind nog totaal niet zo.

Benoem jij ook alles wat je met je kind gaat doen? Vind je dat net zo belangrijk als ik of hebben jullie een andere methode?

13 februari 2017 door
tropenjaren
Mama &zo

Mijn ervaring met de welbekende tropenjaren!

Naïeve gedachtes over het ouderschap, een klein beetje dan!

De eerste jaren met een kind worden tropenjaren genoemd. Slopende jaren, anders gezegd. Het schijnt zelfs zo te zijn dat een derde van de stellen met kinderen uit elkaar gaat voordat het oudste kind drie is. Ik kon dat nooit begrijpen, een beetje meer uithoudingsvermogen mag wel, dacht ik.

Inmiddels ben ik erachter gekomen dat het (soms) ontzettend zwaar is met jonge kinderen. Toen wij elkaar in 2012 het ja- woord gaven kwam er geen moment naar boven dat het weleens moeilijk zou kunnen worden. We waren al flink op de proef gesteld, dacht ik. Door alles wat wij hadden gemaakt op het gebied van gezondheid, nou ja, vooral ziekte.

Het geluk kon niet op toen we uiteindelijk een positieve zwangerschapstest in onze handen hadden. Nu werd alles beter, mooier, leuker en intenser. Laat de baby maar komen, wij waren er klaar voor en vol verwachting en een beetje naïef droomde we over het ouderschap.

Ik moest wennen aan de verantwoordelijkheid.

James was vanaf moment één een echte liefdesbaby. Gek genoeg hoefde wij niet te wennen aan het feit dat hij er was. Het voelde direct vertrouwd, compleet en zo moest het zijn. Ik moest vooral wennen aan de verantwoordelijkheid als moeder. Als James huilde wilde ik er alles aan doen om ervoor te zorgen dat hij zou stoppen met huilen. Ik wilde hem vertroetelen, eten geven, wiegen en verzorgen.

Kortom, wij leefde vooral in de eerste paar maanden langs elkaar heen. Ik leefde van voeding tot voeding en ik mocht blij zijn als ik de kans had om even te douche of naar het toilet kon. En dan te denken dat James niet eens een huilbaby was. Echt, de dagen zijn niet te tellen dat ik nog in mijn pyjama zat toen als Merijn thuis kwam van het werk.

Dit was uiterst charmant en dit zorgde er ook voor dat de intimiteit verminderde. Swoieso had ik daar helemaal geen tijd voor. Ik was de hele dag bezig met melkflessen uitkoken, speentjes verzamelen, spuugdoeken wassen, James verzorgen en dan ging ik 20:00 naar bed om voor te slapen voor de gebroken nacht die er ongetwijfeld aan kwam.

Mijn ervaring met de welbekende tropenjaren!

Ik begrijp in ieder geval nu wat ze bedoelen met de welbekende tropenjaren. Ik heb verschillende keren gedacht: ‘Is dit het nou?’ Komt dit nog wel goed?’ ‘Kan ik ooit nog 8 uur aan een stuk door slapen?’.

Het duur niet lang meer voordat James 2 jaar wordt. Ik vind het een stuk gemakkelijker worden na het eerste babyjaar. James begint nu te kletsen en het is heerlijk om te zien dat hij begrijpt wat wij zeggen. Ook al doet hij soms alsof hij ons niet begrijpt! 😉

Ik besef me goed dat het heel bijzonder is dat ik iedere ontwikkeling die James doorbracht en brengt, hoe klein ook, ik dat van dichtbij mag meemaken. Dit is dan ook het enige voordeel van ziek zijn. Ik zie mijn zoon opgroeien, ik kan iedere dag bij hem zijn en dat is heerlijk.

Er komen nog wat tropenjaren tegemoet maar inmiddels zijn we ervaren. We moeten elkaar niet verliesen in al die spuugdoekjes en melkflessen. Maar zwaar? Dat vond ik het echt, vooral in het begin!

 

12 februari 2017 door