onzeker zijn
Persoonlijk

Ben ik wel goed genoeg? Faalangst en onzekerheid!

Het deed mij niks wat andere mensen van mij vonden.

Jeetje, wat was ik ‘vroeger’ zeker van mezelf zeg en wat voelt dat heerlijk als ik daar nu op terugkijk. Dat ik mezelf van niemand iets aantrok was wel duidelijk. In de eerste jaren van de middelbare school, liep ik rond met kort paars haar. En geloof mij, mijn haren waren korter als die van jouw vader!

De tijd dat ik daardoor getreiterd werd vond ik niet leuk maar de pesters kwamen nooit dichtbij. Ik heb mezelf, als ik het nu achteraf bekijk, nooit gekwetst gevoelt. Al kreeg ik een miljoen euro, als ik nu zou moeten vertellen hoe mijn pesters eruit zagen zou ik het absoluut niet meer weten.

Ik vond mijn paarse haren en stoere skate- broeken op dat moment geweldig. Het deed mij niks wat andere hiervan vonden. ‘Een halve jongen’, die naam had ik in die tijd en het is niet meer op een hand te tellen hoe vaak ik die opmerking naar mijn hoofd geslingerd kreeg. En ook dat deed mij weinig. Ik leefde mijn eigen leven zoals ik dat wilde. Niemand had daar ook maar iets over te zeggen!

Als er iemand onzeker is, ben ik het wel.

Die zekerheid die ik toen had kan ik mezelf nu niet meer voorstellen. Als er iemand onzeker is over werkelijk alles, dan ben ik het wel. Ik verlang weleens naar mijn oude ik maar die zal nooit meer helemaal terugkomen.

Als jij jezelf lekker voelt in je lichaam, je blij bent met je omgeving, je werk of opleiding en je hebt ook nog een leuke partner werd dit mee aan jezelf vertrouwen. Het begint namelijk bij jezelf maar wat nou als je je eigen lichaam niet meer kan vertrouwen?

Ik denk dat dit de grootste factor is van mijn onzekerheid. Ik werd ziek. Mijn lichaam veranderde en beetje bij beetje verloor ik het vertrouwen in mijn lichaam. Ik ben iemand die best een tweede kans kan weggeven en heel misschien ook nog wel een derde, met een heel goed argument.

Mijn lichaam heeft wel tien kansen gekregen om beter te functioneren maar het mocht niet baten en dan houdt het een keer op. Het is een kwestie van accepteren dat de situatie is zoals hij is in plaats van vertrouwen dat het beter wordt.

Mijn CV is net zolang als die van James..

Gelukkig heb ik de liefde van mijn leven gevonden die inmiddels ieder litteken op mijn lichaam heeft gezien en beschouwt als een onderdeel van mij. Op dat vlak hoef ik in principe niet meer onzeker te zijn, EH FOUT!

Je moet altijd energie blijven steken in je relatie en vooral als je al even bij elkaar bent is het belangrijk om jezelf leuk aan te kleden voor de ander. Een beetje moeite doen is wel op zijn plaats. We worden er allebei niet blij van om elkaar iedere dag te zien in een lange trui met een afgetrapte joggingbroek daaronder.

Het is heerlijk om af en toe ongegeneerd ’s avonds op de bank te liggen met een joggingbroek maar goed dat ter zijde, je wil er gewoon leuk uit zien! Niet alleen voor de ander, ook voor jezelf. Mijn gewicht speelt daar voor mezelf een grote rol in waar ik onzeker over ben en dagelijks mee worstel.

En dan zwijg ik nog over wat het allemaal geestelijk met je doet. Ik bedoel, mijn CV is net zolang als die van James, die nog geen drie jaar op deze aardbol rondloopt. Ik heb zo vaak een opleiding of werk moeten staken door mijn ziekte. Dit heeft mijn wederom onzeker gemaakt.

Ben ik wel goed genoeg? Faalangst en onzekerheid!

Zal ik ooit een diploma halen? Ben ik wel genoeg genoeg? Waar ben ik nou eigenlijk echt goed in? Lastig want in deze maatschappij is het best belangrijk om een papiertje te hebben. Ja, ik weet heus wel dat je gezondheid daarboven staat maar toch. Waar kan ik nou trots op zijn wat ik helemaal heb afgemaakt?

Mijn moeder zegt dan de gebruikelijke moeder- dingen zoals: Je bent een goede moeder, je staat iedere dag voor James klaar en je hebt je blog waar je veel tijd in steekt en met liefde behandeld.

Oke, daar heeft zij een punt maar er zijn zoveel goede moeders op deze wereld die iedere dag klaar staan voor hun kind. Ik ben dan wel een blogger maar inmiddels zijn die ook vertienvoudigd op het web!

Ik heb een soort faal- angst ontwikkeld. Begrijp ik wel wat er gezegd wordt? Stel ik domme vragen? Straks wordt er aan mij iets gevraagd, wat moet ik dan zeggen?

Gelukkig heb ik zo mijn ‘foefjes’ ontwikkeld die mijn onzekerheid verbloemen. Althans, daar doe ik mijn best voor en ik denk dat dit redelijk goed lukt. Bij mensen die ik nauwelijks ken, kom ik best zeker over. Het tegendeel is waar en ik schaam mezelf hier niet voor. Dit is iets wat mij is overkomen en wat weer langzaam terug moet groeien.

Ben jij onzeker? Herken jij jezelf in mijn verhaal, of juist niet? Laat dit weten! Op deze manier kunnen we elkaar helpen.

21 februari 2017 door
bezorgder zorgen
Persoonlijk

Ben ik bezorgder over mijn vrouw door mijn vak?

Hallo allemaal, jullie hebben mij al een tijdje niet meer gelezen hier maar het werd tijd voor een nieuw artikel. Ben ik bezorger over mijn vrouw en kind door mijn vak?

Bezorger zorgen?

Momenteel volg in een opleiding tot Verzorgende-IG en zit hiermee in mijn afstudeerjaar. Ben ik als medewerker in de zorg nou bezorgder als er iets gebeurd met mijn vrouw of kind? We kunnen natuurlijk allemaal wel eens ziek worden, maar het werken met een kwetsbare groep als ouderen zorgt wel voor het realiseren dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Ben je daardoor extra voorzichtig, of weet je juist hoeveel erger het kan zijn voordat er daadwerkelijk iemand overlijdt.

Klinisch redeneren

Klinisch redeneren is eigenlijk een vak wat ik momenteel op school krijg, het zorgt ervoor dat je accuraat reageert op de juiste dingen. Je gaat nadenken waar iemand last van kan hebben bij bepaald gedrag of pijn. Je bepaald dan ook de prioriteit van hetgeen wat je ziet. Op het werk is dit makkelijk toepasbaar, maar wat als je eigen zoontje of vrouw iets mankeert. Precies, dan ren je al snel naar de huisarts voor wat dan eigenlijk blijkt niets ernstigs te zijn. Toch wil je de zekerheid, de bevestiging, dat alles goed gaat want stel je voor als dit niet zo is.

Gelukkig is James bijna nooit ziek.. Toen hij nog klein was had hij wel een keer een oorontsteking en kreeg hij ook een pufje voor zijn longen, echt heel erg sneu. Later bij de osteopaat (Lon schreef hier eerder al een artikel over) heeft deze op miraculeuze wijze de ‘na-invloeden’ van deze klachten laten verdwijnen. Sindsdien sliep James ook de hele nacht goed door in zijn eigen bedje.

Ziekenhuisbezoek

Helaas ben ik samen met Lonneke al heel vaak richting een ziekenhuis gereden. Lonneke is echt niet kleinzerig en heeft al veel meegemaakt met diverse artsen in het UMC. Toch blijft het elke keer erg spannend als er weer een onderzoek moet komen. Het feit dat een arts niet direct weet wat er aan de hand is zorgt toch voor spanning. Ik ben dan ook altijd erg bezorgd, want als ze het daar niet weten, waar dan wel? Uiteindelijk herken ik een hoop medicatie op mijn werk die Lonneke ook krijgt, en andersom, en dat is soms best wel even slikken..

Noodsituaties

Ik denk dat iedereen hier hetzelfde op antwoord. In een noodsituatie staat je eigen veiligheid officieel op nummer één. Ware het niet dat je er dan wel vanuit gaat dat er bijvoorbeeld bij brand of een ongeluk iemand slachtoffer is die jij niet (goed) kent.

Op het moment dat je eigen vrouw of kind zich aan de andere kant van een vuurzee bevinden dan wordt deurprocedure omgezet in een half vliegende voorwaartse trap zoals je deze in films ziet als politie de deur intrapt. Ik zou het mezelf in ieder geval niet vergeven als ik geen reddingspoging zou doen. En dat geldt natuurlijk hetzelfde voor een auto-ongeluk.

Het is altijd de vraag hoe je reageert in zo’n levensbedreigende situatie als deze daadwerkelijk plaats vindt en je hiernaar moet handelen. Vaak zie je dat de meest chaotische mensen ineens kalm worden en precies weten het juiste te doen. Ik denk dat dit voor mij ook wel geldt. Hopelijk kom ik nooit in een situatie terecht waarbij ik familie zou moeten proberen te redden.

Ben ik bezorger over mijn vrouw door mijn vak?

Soms, ja omdat ik nu beter weet wat er zomaar kan gebeuren met het menselijk lichaam jong of oud. Maar het zat al in mij om bezorgd te zijn over wat er met mijn naasten gebeurd. Het is natuurlijk ook zo dat het anders is bij mijn vrouw Lonneke dan bij onze zoon James.

Lonneke heeft namelijk, zoals jullie weten, een hele hoop medische problemen waar je automatisch meer bezorgd over wordt door de jaren heen. James is mijn eerste zoon en ik wil gewoon dat hem niks overkomt. Of dit dan daadwerkelijk voor mijn vak komt is de vraag maar ik denk zeker dat het meespeelt.

Zijn er mensen die dit herkennen? Ben jij bezorger omdat je in je vak bepaalde situaties meemaakt? Of kan je dit makkelijk scheiden?

20 februari 2017 door
Sporten en de ziekte van Crohn
Persoonlijk

Het zijn niet alleen kinderen die worden gepest!

Zal ‘pesten’ ooit stoppen?

Ik hoor het veel in mijn omgeving. Pesten is nog altijd een groot probleem ondanks alle pestprotocollen. Is het wel haalbaar om pesten uit het woordenboek te halen omdat het niet meer wordt gedaan? Ik denk het niet. Het is te vergelijken met het feit dat er altijd wel ergens oorlog is in de wereld. Pesters zullen altijd bestaan maar goed, we kunnen natuurlijk wel proberen om die pesters te laten inzien dat ze moeten stoppen.

Mijn ervaring met pesten.

Mijn ervaring met pesten is eigenlijk niet zo spannend. Ik heb in ieder geval nooit gepest dus ik kan iedereen van eerdere scholen recht in de ogen aankijken. Ik was juist iemand die optrok met de kinderen die minder populair waren in de klas. Ik zat er een beetje tussen in en probeerde met iedereen vrienden te zijn. Dat lukte aardig moet ik zeggen!

In de eerste klas van de middelbare school werd ik gepest. Ik vind ‘gepest’ een wat zwaarder woord.. maar ze waren wel flink aan het treiteren. Tja waar dan het verschil ligt weet ik eigenlijk ook niet maar leuk was anders.

Ik was namelijk een meisje die deed waar ze zelf zin in had. Mijn haren waren niet alleen zo kort als de meeste jongens uit mijn klas maar ook knal paars en ik had een beugel in allerlei verschillende kleuren.
Eerder zou ik zeggen dat ik hierdoor vroeg om gepest te worden. Het is namelijk makkelijk om iemand te pesten die opvalt of anders is dan de andere uit de klas. Maar waarom zijn er zoveel hokjes in deze maatschappij? Als je mensen zo graag in hokjes wil plaatsen, waarom maken we de hokjes dan niet groter? Waarom is er nooit een reclame spot met iemand die maatje 50 heeft inclusief korte roze haren en een blauwe bril? Waarom moet het allemaal zo ‘standaard’ zijn en val je anders buiten de boot?

In de leswissel werd ik door jongens uit hogere klassen gepest. Ze riepen nare woorden die ik hier liever niet typ, lachte me uit en lieten me struikelen. Gek genoeg heb ik dat toen der tijd helemaal niet ervaren als pesten. Ik vond het niet leuk maar ik negeerde het of lachte mee zodat het voor hen saai werd. Dit deed ik totdat mijn haren langer waren gegroeid. Los van het pesten natuurlijk want als ik mijn haren op dat moment kort wilde houden dan had ik dat zeker gedaan. Onzeker was ik niet.

Kinderen die pesten.

Kinderen voelen zich stoer of beter dan de rest. Ik denk dat het de taak is van de ouder om daar al vroeg bewust mee bezig te zijn. Je kind duidelijk maken dat pesten helemaal niet leuk is omdat iemand zich hier enorm verdrietig door kan voelen. Ik zal nooit zeggen dat James nooit iemand zal pesten, ik zal geen moeder zijn die zegt: ‘Nee, mijn kind doet dat niet!’ maar ik zal dit wel ten alle tijden proberen te voorkomen door het onderwerp te blijven aanhalen.

De anderekant van het verhaal is een stuk lastiger. Want wat doe je als je kind gepest wordt en niet meer met plezier naar school gaat? Het lijkt me verschrikkelijk. Je voelt je machteloos en eigenlijk ben je ook een beetje machteloos. Heeft het in deze tijd zin om naar ouders toe te gaan om te vertellen hun kind pest? Of krijg je dan direct een dreun voor je bakkes?

Het is een soort van ongeschreven regel dat je als kind nooit naar de juffrouw mag om te vertellen dat je wordt gepest. Als je dat doet, wordt het erger. Althans, dat was ‘vroeger’ zo. Niemand vertelde iets want als je het vertelde dan was dat juist weer een reden om door te gaan met pesten.

Ik zou het verschrikkelijk vinden als James later wordt gepest. Wat geef je je kind dan mee? Erop los slaan? toch maar naar de juffrouw gaan? Je kind van school halen? Wat is ‘goed’?

Het zijn niet alleen kinderen die elkaar pesten..

Het zijn absoluut niet alleen maar kinderen die elkaar pesten. Ik kom geregeld verhalen tegen waarin volwassenen worden gepest. In de sportschool bijvoorbeeld maar ook op het werk lijkt het soms een normale zaak te zijn om elkaar weg te pesten of het in ieder geval zo moeilijk mogelijk te maken.

Je zou denken dat wij als volwassenen toch een voorbeeld moeten zijn voor onze kinderen en ons in ieder geval gedragen en andere met respect behandelen. Het tegendeel is waar! Zo werd Merijn bijvoorbeeld gepest op zijn werk waar allemaal mensen werken die al bijna oma hadden kunnen zijn. Heel triest en je kunt er zo weinig aan doen. Waar moet je heen als je als volwassene word gepest?

Ik kan er niet met mijn verstand bij dat er volwassen mensen bestaan die het op een of andere manier leuk vinden om te pesten. Je kunt immers toch een fatsoenlijk gesprek voeren? En wij zijn toch op een leeftijd dat je weet dat je niet met iedereen bevriend hoeft te zijn?

Wat zijn jullie ervaringen met pesten? Ik ben erg benieuwd. Ben jij gepest? of vroeger gepest? of heb je kinderen die zelf pesten of worden gepest? Laat het weten in de comments en anders anoniem via een e-mail.

19 februari 2017 door
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn, ik haat je intens!

Ik wist meteen wat dit was..

Ik word wakker en ik voel meteen dat het helemaal mis is. Ik ren naar het toilet en tranen rollen over mijn wangen. Niet weer. Niet nu.

James wordt wakker en we chillen beneden op de bank. Even wakker worden met Pieter Konijn op de beeldbuis.
Shit.. het komt weer.. Ik ren met James in mijn armen naar het toilet. ‘Mama even plasje doen!’ Dit gaat fout. Niet weer. Niet nu.

Het is lang goed gegaan. Tot vanmorgen. Ik wist meteen wat dit was. Als je deze pijn eenmaal hebt gehad dan herken je dit direct. Daar is geen twijfel over mogelijk. Mijn buik trekt samen, ik voel me misselijk, de frequentie toiletbezoekjes stijgt met het uur. Een 9e keer, 10e keer passeren met gemak!

We zijn iets vergeten!

Ik kijk in mijn agenda. Wanneer moet ik mijn schotje halen? Ben ik het vergeten? Nee. Helaas. Ik heb pas over twee weken een afspraak in het ziekenhuis.

Lekker dit trouwens, nét voor het weekend. En ja hoor, ik moet weer. Terwijl ik op het toilet zit voor de zoveelste keer bedenk ik me opeens dat we iets zijn vergeten. We hebben ons hele huis mooi gemaakt en stopcontacten bij geplaatst of verplaatst. Maar we zijn er één vergeten op het toilet. Mijn telefoon is bijna leeg en ik zit hier nog wel even.

De ziekte van Crohn, ik haat je intens!

Ik bel het ziekenhuis op met de vraag of ze een bloedprik formulier willen mailen zodat ik dit in mijn plaatselijke ziekenhuis alvast kan laten aftappen. Als ik in het ziekenhuis aankom blijkt dat ik al uit hun systeem ben.. lijkt een goed teken maar ik zit voor alles in het UMC dus ben hier eigenlijk nooit te vinden. In het UMC kun je zelf je bloeduitslagen inzien binnen een uur, best handig als ‘ervaren patiënt’ helaas is dat hier anders en zal ik pas de uitslag na het weekend krijgen. Nou daar schiet ik dus niks mee op.

Tranen rollen over mijn wangen. Niet alleen van de pijn maar er bekruipt me ook een gevoel van angst. Bang om opgenomen te worden want ik weet nu heus wel hoe laat het is. Bang om James een tijd niet te kunnen zien.. maar tegelijkertijd weet ik dat ik dit niet ga trekken. Niet lang in ieder geval.

De ziekte van Crohn, op dit soort momenten haat ik je intens en wil ik per direct een stoma operatie. Die darmen moeten eruit. Dit wil ik niet meer voelen, nooit meer.

Niet weer. Niet nu.

wat ik ook schreef over Crohn:

Veel onbegrip voor de ziekte van Crohn 

Relatieproblemen door de ziekte van Crohn

Een actieve Crohn, een opvlamming! 

Ben jij ook chronisch ziek? En herken je direct de pijn? Hoe ga jij hiermee om? Laat het vooral weten in de comments zo kunnen we elkaar helpen & steunen door ervaringen uit te wisselen!

18 februari 2017 door
De ziekte van crohn &zo

Hidradenitis Suppurativa beïnvloed je leven.

Bacterien spelen een grote rol.

Het is altijd maar afwachten wat de dermatoloog gaat zeggen. Ik heb flinke bulten aan de binnenkant van mijn dijbenen. Dit doet pijn als ik loop want dan schuurt dit tegen elkaar aan. De vorige keer heb ik een speciaal middel gekregen waar ik mezelf 1x in de week mee kan wassen. Zo wordt het extra schoon, eigenlijk is ‘ontsmet’ een betere naam. Bactieren spelen hierin namelijk een grote rol.

De vorige week ben ik in overleg gestopt met de antibiotica. Het was redelijk rustig en daarbij merkte ik vrij weinig van de antibiotica. Ik heb hiernaast wel een creme die ik iedere dag op mijn bulten moet smeren. Jeetje wat een gedoe maar het helpt dus er zit niks anders op dan even de tijd nemen om al die plekken in te smeren.

Hidradenitis Suppurativa op mijn keizersneewond?

Ik maak mezelf meer zorgen om mijn keizersneewond en ook de dermatoloog vindt het apart dat deze nog steeds niet helemaal is genezen. Het lijkt alsof de Hidradenitis zich vervormd op de plek van mijn keizersneelitteken. Best vervelend want dit is ook vaak de plek waar de rand van mijn broek zit. Ik moet hierbij dezelfde creme smeren als de andere bulten en dan maar afwachten of het afneemt.

Als het toch iets anders blijkt te zijn dan moeten we even kijken wat de vervolg stappen zijn. Dit is in ieder geval niet de bedoeling. Als daar een infectie komt dan zijn we nog verder van huis.. Ik maak me hier toch wel zorgen om want als ik ooit nog zwanger wil worden zal dit wederom uitlopen op een keizersnee. Dit zal lastiger worden als daar allerlei ontstekingen zitten. Heb jij hier toevallig ook last van of ken je iemand? laat het me vooral weten!

Nare plekjes op mijn bovenarmen?

Waar is de tijd gebleven dat mijn huid zo zacht was als een babyhuidje? Wat een bummer zeg, al die bulten en uitslag in mijn gezicht, het is gewoon een heel gebergte. Ik word er gek van en het ergste is nog, niks helpt hiertegen! Sinds een tijdje heb ik nare plekjes op mijn bovenarmen en rug. Dit zijn ruwe plekjes die ik nog niet eerder had gezien. Gezien het feit dat ik eerder kans heb op kanker in het algemeen, was dat wel even een dingetje voor mij.

De dermatoloog kon het ook niet direct plaatsen. Ik heb hiervoor een eczeem crème gekregen dus ik hoop dat dit de komende tijd zal gaan werken. Mocht dit niet het geval zijn worden de plekjes de volgende controle goed onderzocht. Nog even spannend dus.

Hidradenitis Suppurativa is eigenlijk gewoon een enorme irritante ziekte wat echt je dagelijks leven kan beïnvloeden. Je kunt niet te lang zitten/lopen/liggen en buiten het feit dat het pijnlijk is, maakt mij in ieder geval ook onzeker! Wat is jouw ervaring met Hidradenitis Suppurativa? Laat het vooral weten in de comments! Wil je liever anoniem blijven kun je op de contactpage mijn e-mail adres vinden.

17 februari 2017 door