de eerste nacht thuis met je baby
Mama &zo

De eerste nacht thuis met je baby!

We mochten naar huis en dat klonk als muziek in mijn oren!

James en ik lagen samen twee nachten in het ziekenhuis. Ik lag daar zelf al een dikke week doordat ik werd opgenomen met zwangerschapsvergiftiging. Uiteindelijk is James middels een keizersnee geboren en dan kan je natuurlijk niet dezelfde dag naar huis. Ik moest eerst aansterken en herstellen. Op de derde dag mochten we al naar huis en dat klonk als muziek in mijn oren.

Wij kwamen later op de dag pas thuis aan omdat er discussie was of wij überhaupt wel mochten gaan. Gelukkig kregen we groenlicht van de artsen met als voorwaarden dat de kraamhulp die avond nog zou komen. Prima, dat was zo geregeld!

Eenmaal thuis moest ik van mijn moeder meteen bellen naar de kraamzorg. Dit was immers de afspraak maar daar had ik nog even geen zin in. Ik vond het heerlijk om even samen met Merijn en James thuis te zijn. Na ongeveer een half uurtje te zijn bijgekomen van de lange rit kwam de kraamhulp langs.

Lees ook: mijn bevallingsverhaal deel 1 weeën begonnen op het terras!

De eerste nacht thuis met je baby!

Ik schreef eerder in een artikel dat ik moeite had met kraamzorg te regelen. Het leek mij echt verschrikkelijk om iemand in je huis te hebben die je niet kent en er gewoon de hele dag is. Maar goed, ik was herstellende van een keizersnee en had weinig keus dus ik accepteerde de situatie zoals het was. Er zou kraamhulp komen..

Ik liet natuurlijk vol trots onze kleine James zien en al kletsende liepen we naar boven om te controleren of we alles klaar hadden liggen voor de komende nacht. Het was een gezellig mens en nadat ze alles had uitgelegd van flesjes melk tot, kruiken en buikkrampjes ging ze naar huis. Huh, naar huis? en wij dan?

Je kon ons toch niet zomaar achterlaten met een baby? Ik had er werkelijk nog geen moment bij stilgestaan dat wij de eerste nacht thuis met James gewoon alleen waren. Dit kon toch helemaal niet? Ik was nog helemaal geen ervaren moeder en wist nog niet precies hoe ‘moeder zijn’ moest. Ik had overigens nog geen pamper verschoond. In het ziekenhuis deed Merijn of de verpleegkundige dit omdat ik met een keizersnee wond lag te herstellen.

BOMVOL adrenaline gingen wij de eerste nacht in!

BOMVOL adrenaline gingen wij de eerste nacht thuis doorbrengen met onze kleine James. Dit was ontzettend spannend. Ik was voornamelijk bang dat ik James niet zou horen als hij ’s nachts begon te huilen. Dit moedergevoel had ik toch niet plotseling gekregen? Dit moest toch groeien? Nou èn of dat ik wakker ben geworden ’s nachts. Geloof mij, net- moeders die dit nu lezen, niet bang zijn. Je wordt ècht meteen wakker bij de eerste kick van je kind!

De eerste nacht was zwaar. James vond het namelijk net zo wennen als wij en krijste heel de buurt bij elkaar. De kleine lieverd lag plotseling in een wiegje naast papa en mama terwijl hij drie dagen geleden nog heerlijk warm in mijn buik zat. We hebben die nacht voornamelijk wakker geleden en waren dan ook best blij dat de deurbel ’s ochtends om 7:00 uur ging. Die kraamzorg was toch niet zo vreselijk als ik dacht.

De eerste nacht thuis met je baby is super spannend. De enige tip die ik kan meegeven is dat je echt op je moedergevoel moet vertrouwen. Want geloof me, dat is een soort functie die direct wordt geactiveerd zodra je moeder bent geworden.

Lees ook: Mijn ervaring met de kraamhulp!

Hoe heb jij de eerste nacht met je baby ervaring? ik ben benieuwd. Laat zeker achter in de comments! Vond jij het net zo spannend als wij? En is het even spannend bij een tweede of gaat het dan makkelijker?

 

is mijn dreumes onzeker
Mama &zo

Mijn kind is onzeker bij andere kinderen!

De eerste twee jaren waren heftig te noemen.

Ja hoor, het duurt niet lang meer en dan wordt mijn kleine grote mannetje alweer twee jaar! Het is toch niet te geloven dat ik twee jaar geleden met mijn dikke buik in een carnavalspak liep in verwachting van een klein lief mannetje. En nu twee jaar later, helaas nog steeds met een dikke buik, de optocht aan het bekijken ben met datzelfde lief klein groot mannetje.

Het eerste jaar samen met James was.. intens, prachtig maar ook heftig! Hoewel ik direct op een roze wolk zat, ja het kan echt, vond ik de eerste maanden heftig te noemen. En dat terwijl James niet eens ècht huilbaby was maar op een of andere manier had ik gewoonweg geen tijd om mezelf fatsoenlijk aan te kleden of op mijn gemak naar het toilet te kunnen. Dit herkennen jullie vast wel!

Lees ook: Welke fase vind ik leuker baby of dreumes?  geschreven door de papa van James!

De Dreumes tijd is ontzettend leuk!

Ik vond het heerlijk om James te verzorgen, leuk aan te kleden en vooral heel veel kusjes en knuffels te geven. Ik had geen idee dat iemand zoveel liefde in mij naar boven kon halen. Dit is zoveel malen heftiger bij een kind dan bij je partner. Sorry Merijn, ik vind je een topper en je bent de liefde van mijn leven maar James.. tja die slaat echt alles. Gelukkig is dit andersom ook het geval en staat James echt op nummer 1.

Het wordt allemaal een stuk gemakkelijker en daarbij ook leuker. Nou ja, leuker kan ik ook weer niet zeggen.. Leuker op een andere manier! Knuffelen, kusjes geven en je baby verzorgen is natuurlijk ook heerlijk.

Nu is het leuker omdat je echt een gesprekje met hem kan voeren. James kan heel goed duidelijk maken wat hij wel of niet wil en hij wordt beetje bij beetje zelfstandiger in zijn spel. Hij kan bijvoorbeeld heel serieus bezig zijn met duplo. Het lukt hem nu eindelijk om echt een toren te kunnen bouwen en hij komt dit dan ook vol trots laten zien als het weer is gelukt. Wat een prachtig moment is dat zeg! Helemaal trots zegt hij dan: ‘Mammm!’ en wijst naar zijn toren.

Lees ook: Welke fase vind ik leuker baby of dreumes?

Mijn kind is onzeker bij andere kinderen!

Ik merk dat James het heel erg leuk vindt om met mij samen naar de gym te gaan. Lekker samen een op een met hem klimmen, kleuteren, rennen en liedjes zingen. Hij is geïnteresseerd in wat andere kindjes doen. Hij kan oprecht zo een kwartier aan de kant staan om het eens allemaal rustig te bekijken. Ik denk dat hij het lastig vindt om zichzelf hierin te mengen. Het zal vast nog aan de leeftijd liggen maar zodra er andere kinderen om de hoek komen kijken is hij aanhankelijk en wil hij bijvoorbeeld niet meer op de glijbaan waar hij daarvoor niet weg te slaan was.

Het is ook zo dat als een kindje, gewoon vriendelijk, duidelijk maakt dat hij of zij er ook bij wil.. James direct twee stappen terug doet om haar of hem erlangs te laten. Hij gaat direct opzij en hoeft vaak dan zelf niet eens meer op het desbetreffende toestel.

Zou dit nu al met onzekerheid te maken kunnen hebben? Ik vind het namelijk best lastig om dit te zien en weet niet goed hoe ik hierop moet reageren. Ik vertel James altijd dat hij ook op de glijbaan mag als hij dat wil maar dat is vaak tevergeefs. Maar goed wat kan ik doen om hem op zijn gemak te stellen? Of hoort het gewoon bij de leeftijd dat hij eerst eens alles wil bekijken?

Ik denk dat het voor James goed zal zijn om naar de peuterspeelzaal te gaan zodra hij hier oud genoeg voor is. Ik ben tenslotte alle dagen thuis waardoor hij nooit naar een kinderdagverblijf is gegaan en daardoor niet veel kindjes is gewend. Oef, wat zal ik het moeilijk krijgen als het zover is..

Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen. Mocht je tips hebben, gooi het dan vooral hieronder in de comments zodat ik het een en ander kan uitproberen! Ligt het aan de leeftijd? Of kan hij nu al onzeker zijn?

Lees ook: Verlatingsangst bij je dreumes?! 

Wat is de ziekte van Crohn?
De ziekte van crohn &zo

Wat is de ziekte van Crohn?

De pijn, de behandeling en mijn psychische gesteldheid.

Mijn blog bestaat al sinds april 2010. Ik schreef mijn blog slechts om mijn vrienden en familie op de hoogte te houden over mijn gezondheid. Ik werd in mijn examenjaar ziek, dit was in 2008. Hier begonnen de buikpijnen op te spelen, was ik vaak thuis maar er was geen enkele duidelijke aanwijzing dat er ècht iets aan de hand was met mij.

Ik heb in al die jaren voornamelijk geschreven over het proces waarin ik zat. De pijn die ik voelde, de behandeling die ik kreeg en mijn psychigsche gesteldheid daarbij. Ik ben nu 7 jaar verder maar ik heb eigenlijk nog geen enkele blog toegewijd aan wat de ziekte van Crohn nou eigenlijk is. Bizar he? Nou dat vond ik ook en dus wordt het hoogtijd om hier een stuk over te schrijven.

Lees ook: Vandaag ben ik verdrietig, boos en bang! 

Wat is de ziekte van Crohn?

Een pijnlijke ziekte. Oke, dat is wel heel simpel en kort door de bocht. En dan houd ik het ook nog redelijk netjes..

Het is een chronische onstekingziekte van het maag- darmkanaal. En zoals wellicht mensen al zullen weten betekent ‘Chronisch’ dat het er voor altijd is. Je wordt dus niet meer beter.

Dit betekent echter niet dat er niet heel goed mee te leven valt. Nu ben ik misschien niet de aangewezen persoon om te vertellen dat er heel goed mee te leven valt gezien het feit dat mijn Crohn vaak actief is. Maar mijn broer, die ook de ziekte van Crohn heeft, slikt al jaren geen enkele medicatie en heeft nauwelijks last van de ziekte. Slechts een controle om de zoveel tijd that’s it.

Wat is de oorzaak van de ziekte van Crohn?

We gaan verder met de ‘chronische ontstekingen’. In de dikke- darm zit maarliefst 1,5 kilo goede bacteriën. Deze bacteriën zijn belangrijk om bij de voedselafbraak en helpen bij de opname van verschillende vitamines en mineralen die tijdens dit proces vrijkomen.
in de dikke- darm leven vanzelfsprekend ook minder gunstige bacteriën. In een relaxed situatie is er een mooie balans waardoor deze bacteriën zich niet kunnen vermenigvuldigen.

De oorzaak van de ziekte van Crohn is nog onbekend maar we weten inmiddels al wel een hele hoop. Er zijn verschillende factoren die kunnen meespelen in een actieve opvlamming van de ziekte. Voorbeelden hiervan zijn: Afweersysteem, erftelijkheid, Bacteriën, stress en roken.  

Bij een opvlamming onstaan er dus onstekingen in de darmen. Je krijgt dan last van buikpijn, misselijkheid, braken, diaree maar je hebt ook kans op ontstoken ogen of gewrichtsklachten en je bent vaak ontzettend vermoeid.  De ziekte van Crohn is dus lang niet altijd alleen maar buikpijn zoals je leest!

Lees ook: Mijn ervaring met Remicade, Humira, Simponi en Entyvio. 

De behandeling van de ziekte van Crohn!

Soms is het dus zo dat je darmen zo vol zitten met onstekingen waardoor ze niet meer goed functioneren. En dan is het tijd voor een behandeling! Hoewel de ziekte van Crohn dus (nog) niet te genezen is, kan het inmiddels steeds beter worden behandeld.

De behandeling moet er voorzorgen dat de ontstekingen lekker gaan slapen, het liefst lekker diep zodat het zolang mogelijk wegblijft.

Ontstekingsremmers zijn dus de beste vriend van een Crohn patiënt. Verschillende medicijnen kunnen dan zijn: Sulfasalazine, mesalazine, salofalk of pentasa.

Naast ontstekingsremmers zijn imuunonderdrukkers ook een strak plan. Zoals: Azathioprine, Methotrexaat, infliximab, adalimumab en tegenwoorder komt hier steeds meer bij te staan.

Tot slot kun je gelukkig ook nog geopereerd worden. Als je geopereerd wordt halen ze vaak een stuk van je darm weg. In het geval van een vernauwing wordt deze er uitgehaald. Soms moet er een dusdanig groot darm worden weggehaald dat er een blijvende of tijdelijke stoma moet worden aangelegd. En daarnaast zijn er nog verschillende operaties voor fistels en abcessen.

Kortom, wat is de ziekte van Crohn? ‘Een rotziekte!’. Iedere Crohn- patiënt heeft een andere soort ervaring met de ziekte. Laat in de comments jouw ervaring achter zodat we elkaar kunnen helpen & steunen. Het is vèèl meer dan alleen maar een poepziekte!

Carnaval
Persoonlijk

Een lichtelijke trauma door Carnaval!

Een trauma aan Carnaval omdat?

Een hutje, hutje, hutje op de hei! Tja, volgende week op deze dag zijn de meeste Brabanders volop aan het feestte in de kroeg of in een tent. Ik heb nooit zo heel veel met Carnaval gehad. Ja, op de basisschool vond ik het leuk dat we een ‘lesdag’ minder hadden en we allemaal verkleed mochten komen. ‘Punker’ zijn was toen echt super stoer!

Ik heb stiekem een beetje een trauma aan Carnaval. Natuurlijk wel met een knipoog maar mijn moeder weet op dit moment precies waar ik het over heb.
In een van de klasse op de basisschool moesten we dus verkleed komen en weet je wat ik moest zijn? Ja, moest! Mijn moeder stond er namelijk op.. Chinees! Terwijl mijn vriendjes rondliepen met stoere blauwe, groene en rode haren liep ik rond met een geel gezicht en een chineespakje aan.

Huilen dat ik deed! ik vond het verschrikkelijk. Nu kan ik me beter verplaatsen in de schoenen van mijn moeder. Ik zou James ook liever zien in een kippenpak dan met een witte jas wat volstaat met ‘Yo man!’ of ‘Box ouwe’ of allerlei liefdesverklaringen van meisjes. Maar als Chinees? ik weet niet mam!

En toen werd ik een varken..

Twee jaar was ik varken.. ja echt, varken. En dat was ik vrijwilliger, erg he?! Ik heb geen idee wat mij bezielde.. Vorig jaar heb ik een clownspak gekocht en besloten dat ik dit de komende jaren maar gewoon aan ga doen voor die paar uurtjes dat ik sta te ‘swingen’ op de dansvloer.

Ieder jaar als ik Carnavalsmuziek hoor dan heb ik helemaal zin om los te gaan maar als ik er dan eenmaal ben, begrijp ik niet helemaal waar ik mee bezig ben. Het wordt toch een stuk lastiger om jezelf nuchter te vermaken in een overvolle zatte kroeg. Alcohol drink ik al een tijdje niet meer. Niet persè omdat ik er niet tegenkan m.b.t mijn Crohn maar gewoon omdat ik al een hoop drugs in mijn lijf heb zitten door alle medicijnen! 😉

Lees ook: 10 vragen & feitjes over mij! 

Merijn en ik zitten wat dat betreft wel aardig op èèn lijn. Hij vindt hij ook niet zo spannend en hoeft absoluut niet iedere dag in de kroeg te staan. We willen er wel wàt van de sfeer proeven maar hoe doe je dat eigenlijk met een dreumes erbij?

Carnavallen met je dreumes!

Ja dat is toch Carnavallen op een heel ander kaliber. Waar we eerst niet zoveel om gaven is nu natuurlijk wel leuk, DE optocht! Daarnaast hebben we bekeken wat er allemaal te doen is voor kinderen in de buurt. Ik denk dat James het erg leuk gaat vinden om allemaal verkleden kindjes te zien rond rennen en dansen.

Dus, zijn stoere brandweermanpak is vandaag gekocht. Dan wel via marktplaats aangezien hij het volgend jaar tóch niet meer past maar dat maakt het niet minder leuk. Die bijpassende helm gaat hem sowieso niet worden, ik ken James maar je hebt immers ook brandweermannen die hun haar stoer in de gel hebben, toch? Nou James wel!

Het wordt James zijn eerste echte Carnaval dus ik ben erg benieuwd wat hij ervan gaat vinden. Een paar uurtjes in een kinderdisco lijkt me erg leuk en de optocht gaan we zeker kijken maar verder? Ik denk dat er verder vrij weinig gecarnavalt word voor ons!

Lees ook: Het moederschap heeft mij veranderd?! 

Stop! voordat je reageert moet je weten dat dit stuk absoluut niet racistisch bedoelt is tegenover Chinezen of wie dan ook. Ik hou van Chinezen en van Chinees maar ik was jong en onwetend  Ik wilde gewoon liever punker zijn! snap je? Niet gelijk boos worden dus en lees het met een knipoog nogmaals! 

second opinion
De ziekte van crohn &zo

Met Crohn naar de tandheelkunde, huh?!

Voor je Crohn naar de tandheelkunde, huh?!

De afgelopen week hebben jullie kunnen lezen dat het niet echt lekker gaat met mijn gezondheid. Ik heb weer veel klachten wat lijkt op de ziekte van Crohn maar is dat het wel? Het weekend was zwaar. Ik heb echt moeten afzien en ook een aantal keren met mijn telefoon in mijn handen gezeten om toch maar het ziekenhuis te bellen. Ik durfde niet, tot zondagochtend. De pijn werd steeds erger dus ik besloot toch maar even te bellen..

‘Goedemorgen, ik heb ontzettend veel buikpijn. Ik denk dat mijn Crohn actief is en ik zou graag een MDL- arts spreken of ik mag starten met de medicijnen waar ik onlangs mee ben gestopt!’ – ik

‘Ik ga even kijken in het systeem, moment.’ – zij

‘Ehm Mevrouw, nog even een vraagje. Je bent hier onderbehandeling bij de tandheelkunde, toch?’ – zij

Ik heb werkelijk gehuilt van het lachen. Deze vriendelijke vrouw dacht dus dat ik het had over een kroon. Als in ‘tand kroon’. Wat een giller!
Dit was dan ook direct het enige leuke wat er op die dag gebeurde want ik mocht helaas niet beginnen met mijn medicijnen die ik onlangs was gestopt. Ik dacht, als ik daar nu weer mee begin dan komt alles goed.. Helaas, ik kreeg een spoedafspraak voor maandag bij mijn eigen arts.

Lees ook: Ik trek dit niet meer!

De maandag.

Maandag, eindelijk. Aangekomen bij het ziekenhuis besloot ik direct mijn bloed af te laten tappen en mijn potje poep te dumpen. Bloed af tappen ging dit keer voor het eerst mis. ‘Huh, de ader is ineens weg!’. Andere arm dan maar.. Gelukkig ging dit wel goed.
Hijgend kwam ik aan bij de poli (ik had haast) waar ik te horen kreeg dat ik voor de afspraak met de arts nog even moest bloedprikken.

‘Dit heb ik zojuist gedaan’ en ik liet mijn pleister zien.

‘Ow’ – zij.

‘Staat er meer dan CRP op het formulier?’ – ik

‘Ja een hele lijst..’ – zij

‘Ok dan ga ik wel weer naar het lab’ – ik.

Dat was wel humor want ik kwam bij dezelfde mevrouw die mij net had geprikt dus zij begreep totaal niet wat hiergaande was en probeerde er voor te zorgen dat het niet hoefde. Ik gaf aan dat ze gewoon moest prikken en dat het dan wel goed zou komen.

Crohn of een infectie?

Eenmaal een halve maraton gerent in het ziekenhuis kwam ik dan eindelijk aan bij mijn arts. Ik gaf aan dat ik ontzettend veel buikpijn had en hoe het precies is begonnen. Het is op zulke momenten lastig om snel iets te weten te komen. Het bloed geeft niet altijd direct aan wat er aan de hand is. Sowieso waren mijn bloedwaardes bij mijn eerste ziekenhuisopname niet heel veel buiten de normen terwijl mijn darmen wel vol zaten met ontstekingen. In de ontlasting kunnen ze meer zien maar daar hebben ze meer de tijd voor nodig om dit te onderzoeken.

Morgen word ik terug gebeld met de uitslag. Dit is dus nog even spannend. Het kan twee kanten op: Het is een ander soort virus / infectie of het is de Crohn en laten we dat laatste absoluut niet hopen want dat bekent dat ik moet stoppen met Vedolizumab. Buiten dat het natuurlijk vreselijk is dat ik dan mijn lieve verpleegkundige mensen niet meer kan zien op mijn infuus dagen! Heb ik dan nog maar èèn medicijn te gaan tot een stoma operatie.

De vorige keer wilde ik mijn darmen er persee uit hebben, het liefst direct en daar was geen twijfel overmogelijk en nu denk ik daar weer totaal andersover. Het is zo moeilijk.. Maar goed, niet voorlopend op de feiten heb ik in ieder geval nog een medicijn te gaan na Vedolizumab. Namelijk Stelara. Dit medicijn krijg je de eerste keer in infuusvorm en daarna via injecties.

Hopelijk is het een ‘gewone’ infectie en houdt de Crohn zich rustig maar ik ben erg bang voor!

Heb jij ervaring met Stelara, laat het vooral weten hieronder in de comments zo kunnen we elkaar helpen en tips geven!

Lees ook: De ziekte van Crohn heeft mij onzeker gemaakt!