Tegen je kind vertellen dat je ziek bent!
Het is een van de moeilijkste dingen in het leven. Tegen je kind vertellen dat je ziek bent. Je wil je kinderen beschermen tegen al het kwaad op de wereld. Je wil vertellen dat alles goed komt. Je wil het misschien zelfs wel idealiseren en ervoor zorgen dat je kind zolang mogelijk in een mooi sprookje leeft. Je wil je kind geen pijn doen en je wil kind zeker niet belasten met jouw sores!
En toch is het belangrijk om dit wel te doen. Het liefst meteen als je de diagnose krijgt. Kinderen weten en voelen veel meer dan wij denken. Zij voelen dus vaak al dat er een andere sfeer in huis hangt dan gebruikelijk. Je gaat vaker naar het ziekenhuis, je bent wat chagrijnig of huilt vaker en daarom is het belangrijk om hier open en eerlijk over te spreken.
Je hoeft natuurlijk geen diepgaande gesprekken te voeren met je kinderen over je ziekte maar het is wel belangrijk om dingen te benoemen zoals ze zijn. Ben je ongeneeslijk ziek en bestaat er een kans dat je het niet overleeft? Vertel dan dat er een kleine kans is op genezing. Geef niet aan dat het allemaal wel goed komt als dat niet het geval is.
Ik heb onlangs een artikel geschreven over het feit dat ik het belangrijk vind dat je zoveel mogelijk benoemd en vertelt tegen je kinderen. Het maakt niet uit waarover. Maar vertel alles wat je doet. Al vanaf baby af aan doen wij dit met James. We vertellen wanneer hij gaat eten, dat hij een schone luier moet en waar we naar toe gaan en waarom.
Lees ook: Alles vertellen tegen je kind!
‘Mama is ziek’
James is nog geen twee jaar oud en ik merk dat hij hier veel rust in vindt. Hij is nog jong maar begrijpt heel goed wat wij hem vertellen. Hij kan nog niet terug praten maar weet precies waar hij aan toe is. Als hij naar de dokter moet en hij krijgt een vervelend onderzoek. Vertel ik hem thuis wat hij kan verwachten. Ik vertel hem dan ook dat het pijn kan doen en dat hij verdrietig mag zijn. Dat mama in de buurt is om hem daarbij te troosten.
De laatste weken gaat het slecht met mijn gezondheid. De ziekte van Crohn lijkt weer actief te zijn en dat zorgt ervoor dat ik vaker in bed lig, naar het ziekenhuis moet en weinig energie heb om met mijn kleine man te spelen. Dit doet mij verdriet maar nu Merijn vrij is van zijn werk moet ik hier gebruik van maken. Op deze manier kan ik mezelf een beetje opladen voor de dagen dat hij weer moet werken.
James merkt dit natuurlijk. De sfeer is anders dan normaal. Ik heb degene die normaal gesproken de hele dag met hem aan het spelen is, gek doet, stoeit en er lekker op uit gaat. Dit is nu even anders en dus ging ik hem uitleggen wat er aan de hand is.
‘Mama wil aan jou uitleggen wat er aan de hand is en waarom mama vaak in bed ligt boven. Mama heeft zieke darmen. Hierdoor heeft mama vaak buikpijn. En moet mama vaker naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis geven ze mama pilletjes waardoor de buikpijn weggaat maar dat duurt een tijdje. Mama vind het niet leuk dat ze niet nu niet zoveel met James kan spelen. Daarom is papa nu vaker met James aan het spelen. Dat is ook gezellig. Mama hoopt dat we snel weer samen kunnen spelen!’
Ze voelen wat jij verteld. Het is toch wel beladen of je het nou wel of niet vertelt!
‘Oh jeej, ik kreeg een kus en hij ging verder met zijn spel’. Dit was het antwoord van onze kleine dreumes man. Het is natuurlijk afhankelijk van de leeftijd van je kind en pas het daaraan het gesprek op af. James heeft er natuurlijk niks aan als ik allerlei verhalen ga vertellen over de ziekte van Crohn en dat ik nu verrek van de buikpijn, er helemaal klaar mee ben en het liefst per direct een stoma operatie wil. Dat is voor nu nog totaal niet relevant.
Ze voelen wat jij verteld met de toon waarop je het verteld en de energie je afgeeft. James was voordat ik dit vertelde de hele tijd mama aan het roepen als ik boven was en hij met papa beneden was. Dit was voorheen niet zo als ik gewoon aan het werk was boven en Merijn even een momentje samen had met James. Hij voelde dus wel degelijk dat het anders dan anders was. Het helpt ècht want nu roept hij vele malen minder mama en weet hij als hij naar boven gaat, dat mama in bed ligt.
Het blijft moeilijk maar minstens zo belangrijk. Lees jij dit en is jouw situatie dusdanig dat het vele malen moeilijker is om dit tegen je kinderen te vertellen. Bespreek dit dan met je arts. Wellicht heeft hij of zij nog tips om het bespreekbaar te maken. Het is toch wel beladen dus dan kun je het maar beter uitleggen!
Heb jij aan je kinderen verteld dat je ziek was? En hoe deed je dit dan? Vond je het lastig en was het een moeilijk gesprek of viel het juist heel erg mee? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen uitdelen op deze moeilijke momenten!
