Je huis babyproof maken
Mama &zo

Je huis babyproof maken is belangrijk!

Jouw kind vindt jouw spullen interessanter dan zijn eigen speelgoed!

Zodra jouw kind een beetje begint te kruipen is er niks meer veilig in je huis. Dingen waar je waarde aanhecht kun je maar beter zo hoog mogelijk neerzetten of helemaal verbannen uit je woonkamer. Je baby, dreumes of peuter vindt jouw spullen namelijk een stuk interessanter dan zijn eigen speelgoed.

Je huis babyproof maken is het halve werk. Je kunt een hoop ongelukken voorkomen als je je huis babyproof maakt. Het is wel zo dat ondanks het feit dat wij het zo veilig mogelijk maken in huis we nog steeds James verbieden om aan een stopcontact te komen, aan een trekhekje trekken of de spullen in de woonkamer te verplaatsen. Hij moet, ondanks de beveiligingen, weten dat het niet mag en gevaarlijk is.

In het begin lukt dit nog niet goed. Je kind vindt het gewoon interessant en hij of zij begrijpt nog niet dat het gevaarlijk is. Ik denk dat je hier het beste consequent mee kan beginnen zodra een kindje 1 jaar is. Dan kun je het wat beter uitleggen!

Het eerste wat belangrijk is om te doen, de stopcontacten afsluiten met beschermdopjes. Wij hebben stopcontactbeveiligers zodat je het nog wel kunt gebruiken maar het veilig is voor James.

James is nu op een leeftijd dat hij heel goed weet wat wel en niet mag maar dat betekent niet dat hij nog iets doet wat niet mag. Het is immers een kind, een dreumes, een bijna peuter en een ongelofelijk boefje!

Zodra James op de eerste verdieping komt, loopt hij meteen naar de babyfoon die hij eruit haalt om het vervolgens weer terug te duwen. Dit lukt hem gelukkig (nog) niet maar dit stopcontact hebben we voor de zekerheid nu maar weggemoffelt zodat James er niet mee bij kan. Op een of andere manier voelt dat toch prettiger!

Voorkom dat je met je broek op half elf je kind van de trap moet halen!

Traphekjes zijn ook geen overbodige luxe. Wij hebben momenteel drie traphekjes. Twee op de eerste verdieping en eentje op de zolder. Ik zou niet weten hoe je goed kan functioneren zonder traphekje en een baby!

Die trekhekjes zijn leuk en aardig maar je moet ze absoluut niet vergeten dicht te doen. Het is bij ons al weleens voorgekomen dat James de deur open doet en gewoon naar boven loopt. Gelukkig kwamen wij daar op tijd achter maar alsnog wel iets om even bewust van te zijn!

Ik zou graag nog op de beneden verdieping een traphekje willen. Normaal gesproken komen we nooit op de gang maar daar zit wel het toilet en aangezien James niet graag alleen blijft in de woonkamer en altijd dus gezellig in de gang ‘speelt’ is het wel handig als daar ook een traphekje zit. Ik moet geregeld met mijn broek of half elf mijn dreumes van de trap halen, niet erg charmant en zeker niet relaxed!

Wij hebben het geluk gehad dat James nooit echt spullen in zijn mond heeft gedaan. Hier staan baby’s en dreumesjes toch wel om bekent. Een mond vol met zand, want ja, zand uit de zandbank moet je natuurlijk even proeven en andere kleine dingen die je rond laat slingeren. Zodra je een kind hebt zijn dit allemaal dingen waar je op moet letten!

James klom verschillende keren uit zijn ledikant. Dit was echt schrikken er had van alles kunnen gebeuren als hij op zijn hoofd terecht kwam. Inmiddels slaapt hij in een peuterbed, waar hij zich inclusief slaapzak, makkelijker uit kan laten glijden zonder zich te bezeren.

Je huis babyproof maken is belangrijk!

Ik check altijd James zijn bed voordat hij gaat slapen. Als ik bezig ben om de was in te ruimen of even aan het douche ben terwijl hij (uiteraard met deur open) op de eerste verdieping speelt, gooit hij zo nu en dan wat in zijn bed. Zo van: ‘Ha, dat zien ze nooit en dan kan ik daar vannacht mooi mee spelen!’

Hoekbeschermer. Ik moet toegeven dat wij dit niet hebben maar het wellicht wel handig is om aan te schaffen. Ik trek vaak mijn tenen krom om als hij nèt de dicht bij die scherpen punten bij de tafel komt. Zeker een dingetje om naar te kijken als je een kindje hebt gekregen!

Een babyfoon. Ik denk dat iedere ouder dit wel heeft, toch? Wij hebben een variant met een camera erbij waardoor we hem gemakkelijker in de gaten kunnen houden. In het begin vond ik dit vooral fijn i.v.m wiegendood en verslikken etc. Daarbij is het ook ontzettend schattig om te zien wat je kind doet zodra het in bed ligt.

Wij zien James regelmatig nog even tegen zijn knuffels kletsen of hij speelt nog even met het plaatje was op zijn bedbed staat en hij vervolgens andersom in bed ligt.

Een koolstofmonoxidemeter en rookmelder is ook echt een must om in het huis regelmatig te monteren. De koolstofmonoxidemeter is minstens zo belangrijk, helaas vergeten veel mensen dit wat ontzettend gevaarlijk is. Koolstofmonoxidevergifting is namelijk dodelijk. Het gas is kleur-, geur- en smaakloos waardoor je het meestal niet merkt als het in je bloed komt.

Kortom, een je huis babyproof maken is super belangrijk. Mis ik nog punten en heb jij nog een goede aanvulling? Laat het weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen!

9 maart 2017 door
tien vragen en tien feitjes
De ziekte van crohn &zo

Ik heb de ziekte van Bechterew!

De ziekte van Bechterew of Axiale spondyloartritis.

Ik blog al een lange tijd over ‘Mijn leven als jonge moeder met de ziekte van Crohn & zo’. Nu schrijf ik regelmatig artikelen over het jonge moederschap en alles wat daarbij komt kijken, de ziekte van Crohn inclusief alle nare onderzoeken en mijn huidproblemen (Hidradenitis Suppurativa) komt ook zo af en toe aan bod.

Maar er is nog meer! Dit klinkt wel heel enthousiast en zo bedoel ik het niet. Maar je moet soms de serieuze dingen in het leven bekijken met een snufje humor, niet? Het is allemaal al moeilijk, saai en pijnlijk genoeg zo’n ziekenhuis leven.

Het is een lange tocht geweest maar uiteindelijk kreeg ik in 2012 de diagnose Bechterew.

Ik dacht dat Hidradenitis Suppurativa een moeilijke naam was maar dit slaat alles, let op: axiale spondyloartritis. Zelfs mijn spellingscontrole raakt gedesoriënteerd door dit woord. Maar goed, zo wordt het dus ook weleens genoemd. Hoogstwaarschijnlijk door alleen artsen.

De ziekte van Bechterew is moeilijk te diagnostiseren.

Laten wij het de ziekte van Bechterew noemen. Deze ziekte heeft alles te maken met je gewrichten en dan voornamelijk in je bekken en wervelkolom. Dit zijn wederom ontstekingen. Ja, dat woord houden we er ook in. Die chronische pijn en stijfheid veroorzaakt met name in de heupen, bilstreek en lage rug.

Het gevolg van die ontstekingen zijn niet misselijk. Je kunt namelijk afwijkingen krijgen doormiddel van vergroeiingen. Dit is meestal pas naar een aantal jaren zichtbaar op röntgenfoto’s.

Je hebt tegenwoord ook: niet- axiale spondyloartritis. Dit houdt in dat je dezelfde klachten en ontstekingsverschijnselen hebt maar er nog geen afwijkingen aan de bekken of welvelkolom te zien zijn.

De ziekte van Bechterew is dus moeilijk te diagnostiseren. Het begint namelijk met klachten als lage rugpijn, die iedereen weleens heeft of kent. Het komt ook voornamelijk voor bij mannen. Maarliefst 5x meer dan bij vrouwen dus let op als jij een vrouw bent, je twijfelt, dat je best deze naam mag noemen zodat ze nader onderzoek kunnen verrichten.

Ik heb drie diagnoses gehad voordat Bechterew eruit kwam.

Ik heb langer dan een jaar in een rolstoel gezeten. De gewrichtsklachten waren zo heftig dat ik niet meer op mijn benen kon staan. In het begin dachten we dat het van de Prednison afkwam maar niets was minder waar. Ik heb daarna trouwens nog niet een, niet twee maar drie verschillende diagnoses gekregen voordat uiteindelijk de ziekte van Bechterew werd geconstateerd.

In het academisch ziekenhuis werd pas duidelijk wat er aan de hand was en werd de link tussen de ziekte van Crohn en bechterew gelegd. Je hebt meer ‘kans’ op de ziekte van Bechterew als je al verschijnselen hebt van de ziekte van Crohn, de ziekte van Reiter of psoriasis en oogontstekingen.

Lees ook: Een verkeerde diagnose. Ik kon mijn benen niet meer bewegen!

Ik heb de ziekte van Bechterew en dat is niet fijn!

Een lange tijd heb ik goede TNF- blokkers gebruikt waardoor de ziekte van Bechterew stabiel bleef. Pijn en stijf zal het altijd zijn maar het is uit te houden. Als ik ’s ochtends uit mijn bed kom, moet ik echt even bijkomen en opstarten voordat ik mijn dagelijkse dingen kan oppakken.

Merijn maakt mij bijvoorbeeld altijd een half uur van te voren wakker, meestal worden we wel gewekt door James, maar als dit niet zo is dan moet ik echt een half uur bijkomen en de stijfheid in mijn rug een beetje ‘weg werken’.

Ik heb bijvoorbeeld ook altijd een kromme rug. Ik loop te ver voorover gebogen wat mijn wervelkolom niet ten goede komt. Ik heb hier bepaalde oefeningen voor om dit te verbeteren en om in de juiste conditie te blijven. Nu moet ik zeggen dat die oefeningen er weleens bij inschieten maar het is minstens zo belangrijk om de gewrichten zo soepel mogelijk te houden.

Het is met de juiste medicijnen inmiddels goed te onderdrukken maar het blijft een uitdaging, net zoals het hele leven is!

Heb jij de ziekte van Bechterew? Wat is jouw ervaring hiermee en hoe is het geconstateerd?

8 maart 2017 door
De verschillen in de opvoeding van James
Persoonlijk

De verschillen in de opvoeding van James! – De papa van James

Dit artikel is geschreven door Merijn. De papa van James! 

Ieder gezin is anders.

Het is een cliché dat twee verschillende personen (in ons geval man en vrouw) soms anders denken over de opvoeding. Dat kan haast niet anders. Je bent als kind opgegroeid in een ander gezin waar andere regels golden en andere situaties voorkwamen.

Lonneke is bijvoorbeeld opgegroeid in een ondernemersfamilie. Hierdoor is ze zeer zelfstandig opgegroeid en mocht ze al vroeg haar eigen keuzes maken. Bij mij is dit zowat het tegenovergestelde. Ik ben namelijk enigs kind en mijn moeder had haar werk zo aangepast dat ze mij zo’n drie dagen in de week uit school kon halen. De overige twee dagen ging ik naar mijn tante die een gastouderopvang had.

Ik kon dan spelen met een stuk of vijf andere kinderen waar ook weer andere regels waren dan thuis. Je kijkt daarom soms anders tegen de dingen aan als je partner en hier kun je dan samen over sparren.

In de meeste dingen nu liggen we op èèn lijn. Dit komt vooral omdat we elkaars opvoeding respecteren en hier beide goede dingen uithalen die we willen overbrengen op James.

Dezelfde normen en waarden of juist niet!

James is echt een kleine mengelmoes van ons beide. Wij herkennen hem in ons, niet alleen qua uiterlijk maar ook zeker in zijn gedrag. Ik was zelf een rustig en makkelijk kind. Ik kon goed alleen spelen, was meegaand maar ook verlegen. Ik durfde niet snel iets te vragen aan een onbekende en als ik het durfde was dit altijd met tegenzin. Dit gevoel heb ik tot en met de middelbare school gehad en daarna heeft dit zichzelf opgelost.

Lonneke was juist heel uitbundig, stelde vragen aan iedereen en was absoluut niet verlegen. In een eerder artikel schreef zij dat dit door haar ziekte is veranderd. Dit is natuurlijk ontzettend jammer maar mede de reden dat we het belangrijk vinden dat James een goed sociaal leven krijgt.

Wij vinden het belangrijk om hem zoveel mogelijk te laten wennen aan andere kinderen. Juist omdat hij nu enigs kinds is, is het voor James goed om hem al af en toe buiten zijn neefjes en nichtjes om, met kinderen te laten spelen.
Het allerbelangrijkste is dat we hem mee willen geven dat hij niet verlegen hoeft te zijn omdat hij goed is, zoals hij is.

Lonneke vindt het vooral belangrijk dat James leert om later met twee woorden te spreken, een handje te geven, zwaaien of iemand begroeten. Juist omdat ik hier vroeger moeite mee had, vind ik het nu fijn dat James dit wèl leert. Natuurlijk mag een kind verlegen zijn maar het moet in ieder geval duidelijk zijn wat de bedoeling is.

Consequent zijn en blijven.

James heeft weleens een driftbui en ik vind het lastig om hiermee om te gaan. Ik heb dit stukje van Lonneke overgenomen. Ik geef hem de tijd om te huilen, uit te razen en rustig te worden en daarna zijn emotie te benoemen en wat er gebeurde waarom hij zo boos/verdrietig of bang was.

Ik heb er niet zoveel moeite mee als James op een stoel klimt waar hij vervolgens op gaat zitten maar ik begrijp dat Lonneke dit wel heeft omdat zij hem anders de hele dag van alle stoelen moet plukken. Soms zie ik het dan even door de vingers waardoor hij op een gegeven moment niet meer begrijpt of het nou wel of niet mag. Begrijpelijk. Ik ben dan niet consequent genoeg. Als hij dan zo lekker bezig is met spelen denk ik eerder ‘laat maar, komt wel goed’ terwijl ik weet dat Lonneke er bijvoorbeeld meteen iets van zou zeggen.

James is wel een door drammertje en een temperamentvol kind. Dit heeft hij overduidelijk van zijn moeder en het is dan ook belangrijk om hem consequent aan te pakken voordat hij stiekem zonder dat wij het door hebben, zijn eigen zin doordrijft!

Financiële bewustwording.

Ik ben vanaf kleins af aan op de hoogte dat je niet alles kunt krijgen wat je hartje begeert. En dat is maar goed ook, want zo werkt het in de meeste gevallen ook niet. Mijn moeder vertelde mij dat ik me ervan bewust moest zijn dat spullen geld kosten en dat je niet zomaar alles kunt kopen.

Als ik dan thuis op de bank zat kwam mijn moeder zo af en toe thuis met een verassing dat ze alsnog datgene had gekocht wat ik het liefst in de speelgoedwinkel wilde hebben. Het zou dan lijken alsof ik er extra dankbaar voor was omdat ik het speelgoed dus eigenlijk niet zou krijgen.

James is hier nog wat te jong voor maar het is soms onvermijdelijk. Hij wordt dan bijvoorbeeld ontzettend boos omdat hij een zak brood voor 5 seconden op de band bij de kassa moet leggen. Als hij vervolgens de zak weer terug krijgt is lacht hij vriendelijk, zwaait hij en is hij helemaal gelukkig.

Lonneke heeft vanuit haar opvoeding een extraatje gekregen toen ze 16 werd. Bij mij was dit niet het geval. Ik ging vroeg werken om zoveel mogelijk te sparen. Wij zetten nu wel iedere maand een bedrag op zij op de rekening van James. Hij hoeft dit niet te weten, pas als hij 18 is krijgt hij het te horen! Mits hij eerder deze blog leest 😉

De verschillen in de opvoeding van James!

Wij verschillen dus op bepaalde vlakken in de opvoeding van James. Gelukkig staan we nu nog niet voor hele ingewikkelde keuzes en gesprekken. Hij is nog maar een (bijna) peuter. Ik ben benieuwd hoe dit zich later gaat vervormen! De verschillen in de opvoeding van James zal blijven maar ik weet zeker dat als we blijven praten en goede argumenten hebben dat we samen op èèn lijn blijven zitten.

Hoe ervaren jullie dat? En hoe ga je ermee om als je niet op een lijn komt te zitten en niet overeenkomt met dat ene stukje opvoeding?

7 maart 2017 door
De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee
Mama &zo

De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee!

Ik heb de keizersnee niet gezien als falen, totdat..

Ik had al twee ruggenprikken gehad maar de pijn kwam daar dwars doorheen. Het hielp niks. Ik lag uren lang te puffen en te kreunen totdat er werd gesproken over een spoedkeizersnede. Dit was eerder nooit ter sprake gekomen en dus moesten we allemaal even ‘schakelen’. Ik had hier zelf al snel vrede mee aangezien mijn ontsluiting niet vorderde. Het had dus ook geen zin om op deze manier door te gaan met bevallen.

Ik heb de keizersnee in de eerste tijd na de bevalling niet gezien als falen. Het kwam niet eens in mijn hoofd op, totdat ik bevallingsverhalen ging lezen van andere moeders. Ik las hoe zwaar, moeilijk maar ook hoe geweldig en intens het was om hun eigen kindje zelf te mogen aanpakken en op de borst neer te leggen.

Dit gevoel had ik ook wel willen voelen. Ik had James ook graag zelf op mijn borst gelegd en meteen willen vasthouden. Ik heb urenlang gestreden en afgezien om James eruit te persen. Wat zeg ik, om überhaupt ontsluiting te krijgen want deze bleef al die tijd steken op ‘een krappe 5 centimeter’.

Iedere vrouw is in staat om een normale bevalling te doorstaan..

Op een gegeven moment heb je niks meer te willen en moet je jezelf neerleggen bij de situatie. Bij een situatie die je misschien anders voor ogen had en ook anders had gewild.
Ik ben echt weleens jaloers op vrouwen die zo’n prachtige bevalling hebben meegemaakt. Een bevalling is toch iets wat vrouwen horen te kunnen, een kindje baren, daar zijn wij voor gemaakt! Dit waren de woorden van de gynaecoloog toen ik mijn angst over de bevalling uitsprak.

Zolang dat dit zo wordt uitgesproken zullen wij vrouwen, die een keizersnee moeten ondergaan, onzeker blijven over ons lichaam. Niet iedere vrouw is blijkbaar in staat om een bevalling via de normale weg te doorstaan en dat heeft helemaal niks te maken met zwakheid of geen echte vrouw zijn. Het is iets medisch wat dit doet blijken.

Ik hoor weleens verhalen van moeders met een ‘normale’ bevalling dat de bekende rozenwolk niet (meteen) aanwezig was. Die gevoelens zijn voor iedereen anders en het heeft er dus niets mee te maken met op welke manier je bent bevallen. Het is nou eenmaal het meest intense en heftigste wat je mee kunt maken als ouder en op welke manier een bevalling zich uit, doet er niet toe!

De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee!

Het zijn eigenlijk de vooroordelen die deze twijfel veroorzaken. Ik had een keizersnee wat ik psychisch (en lichamelijk) prima aankon en waar ik geen moment moeite mee heb gehad maar omdat er vanuit (onder andere) het ziekenhuis weinig uitgesproken wordt over een keizersnee omdat vrouwen toch wel ‘gewoon kunnen bevallen’. Ging ik twijfelen aan mijn kunnen.

Wat is er mis met mijn lichaam dat het mij niet lukt om zelf een kind op de wereld te zetten? Waarom kan mijn lichaam niet wat andere moeders wel kunnen? En wat je hoort te kunnen als vrouw?

Ik heb er werkelijk alles aan gedaan om James er op een normale manier uit te krijgen. Dit is niet gelukt. Ik heb de geboorte van mijn eigen zoon niet eens kunnen zien. Er hing namelijk een lelijk blauw schort voor mijn neus. Dit is vervelend en dat is zacht uitgedrukt. Ik had het liever anders gezien en dat is zacht uitgedrukt. Maar ben ik daarom minder moeder? Heb ik daarom een mindere band met mijn zoon?

Ik ben meteen ‘aan de slag’ gegaan als moeder. Ik heb hem innig geknuffeld toen hij op mijn borst lag. Ik hem tegen hem verteld hoe mooi, lief, sterk hij is en hoe welkom hij is in ons gezin. Ik heb hem bedankt voor het feit dat hij ons ouders heeft gemaakt. Juist hij.

Ik ben niet meer of minder moeder omdat ik een keizersnee heb gehad. Ik heb een kei (zer) sterke band met mijn zoon al vanaf het eerste moment. En het is emotioneel, het is zwaar en het is intens maar dat is iedere bevalling op haar manier. Het feit dat jij of ik een keizersnee hebben gehad, zegt niks over ons als moeder en zegt al helemaal niks over het on- kunnen of falen van ons lichaam!

Heb jij een keizersnee gehad en heb jij daar moeite mee gehad? Of juist helemaal niet? Laat het weten in de comments, ik ben benieuwd hoe jullie hierin staan en hoe jullie dit hebben ervaren!

Lees ook: Wat je moet weten voor een keizersnee!

6 maart 2017 door
Ik liep een trauma op
Persoonlijk

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik kom uit een ondernemingsfamilie.

Ik kom uit een ondernemingsfamilie. Mijn opa had een eigen zaak, mijn vader daarna ook en ook mijn broer werkt voor zichzelf. Terwijl mijn ouders aan het werk waren in de winkel, speelde wij boven tussen de fietsenbanden. Dit was werkelijk een geweldige tijd. Hoe vaak mijn ouders wel niet naar boven zijn gelopen om te vragen of we het rustiger aan wilde doen, is niet te tellen.

Het huis boven de winkel werd te klein en dus gingen we verhuizen. Geen ramp want we eindigde een paar straten verderop in een leuk groter huis. Het was wel even anders. Mijn ouders waren nog steeds aan het werk in de winkel maar wij gingen uit school gewoon naar huis. In de winkel was nu niks meer te zoeken.. In het begin was er een thuisoppas die mij ophaalde van school mij de uren daarna opving. Mijn broers waren al wat ouder dus die gingen hen eigen gang!

Een paar jaar later, mocht ik uit school zelf naar de winkel fietsen, deed ik mijn verhaal bij mijn moeder en aten we samen een koekje en dan ging ik zelf naar huis. Meestal ging ik buitenspelen. Wij zijn dus allemaal erg zelfstandig opgevoed. Mijn moeder zegt weleens dat ik een model kind was. Ik belde zelfs op naar de winkel om te vragen of ik een soepje mocht. Dit was puur voor het idee hoor want ik had er vast al een aantal achter mijn kiezen gestopt! 😉

Hard werken voor je geld, zo zijn wij opgevoed!

Dat je hard moet werken om je geld te verdienen is er bij ons dus zo ongeveer ingeslagen. Een bijbaantje was dan ook de normaalste zaak van de wereld voor ons. En ik, als ik nu terug kijk, heb heel wat bijbaantjes versleten!

Een van de opmerkelijkste bijbaantjes voor mij is dat ik in het ziekenhuis heb gewerkt. Dit was dan ook meteen mijn allereerste baantje met een super goed salaris voor die tijd. Ik moest op zaterdag & op zondag 4 uur lang poetsen en tikte daarmee makkelijker de 300,- euro per maand aan. Iedereen kreeg een eigen afdeling zodat je precies wist wat je moest doen.

De helft van de tijd zaten we midden in het ziekenhuis, op het dakterras tussen de containers, stiekem te roken maar we waren aan het ‘werk’. Mijn angst voor het ziekenhuis was er toen nog niet maar is wel daar ontstaan. Mijn smetvrees trouwens ook, omdat ik vanaf toen wist hoe goed er gepoetst werd in het ziekenhuis! 😉 Gelukkig is dit nu allemaal veranderd.

Mijn afdeling was de hartbewaking. Ik zal de eerste dag nooit meer vergeten. Met veel plezier naar het werk ging ik niet. Ik deed het puur voor het geld zoals de meeste jeugd doet bij een bijbaantje. Hoewel je natuurlijk altijd tegen je baas verteld hoe geweldig leuk je het vindt om maar zolang mogelijk voor hem aan het werk te kunnen.

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik liep met een jongen mee die mij de weg wees in het ziekenhuis. Dit verliep prima. Ik kreeg uitleg over de schoonmaakmiddelen en een lijst met wat er allemaal op een kamer gedaan moest worden.

De eerste dag alleen verloopt altijd anders dan je hebt geleerd. Het is nog even zoeken en klungelen naar de juiste werkwijze.

Ik ging een kamer in waar een patiënt op bed lag met allerlei draadjes aan zijn lichaam. Dat is niet vreemd voor een hartbewaking maar op het moment dat ik met mijn dweil onder mijn arm naast de patiënt liep om het laatste stukje van zijn kamer te dweilen, ging het mis.

Er gingen van allerlei piepjes af en binnen no time stonden er minstens 5 artsen in de kamer. Terwijl zij begonnen met een reanimatie stond ik met open mond te kijken. Ik was bang dat ik ergens tegenaan was gelopen met mijn dweil. Gelukkig was dat niet het geval.

Dit had een grote impact op mij als persoon. Ik was 14 jaar en bezig met mijn eerste bijbaantje. Deze jongen is later die nacht overleden. Ik heb daar een trauma aan overgehouden. Vanaf die dag ben ik bang om kamers in te lopen in het ziekenhuis en überhaupt bang om in het ziekenhuis te zijn.

Ik bleef daar werken omdat het zo goed uitbetaalde. Leuk vond ik het niet meer. Merijn moest iedere weekend stiekem met mij mee lopen naar de kelder van het ziekenhuis. Daar moest ik mijn poetskar ophalen maar ik durfde niet meer alleen.

Een tijd daarna werd ik zelf ziek en de angst voor het ziekenhuis alleen maar groter. Ik ben toen gestopt.

Het feit dat de meeste mensen beter worden in het ziekenhuis zag ik toen niet in. Ik associeerde het ziekenhuis vooral met de dood door wat ik daar had meegemaakt.

Ik ben benieuwd wat jullie deden voor je eerste bijbaantje? Heb je daar ook iets traumatisch meegemaakt? Of in een andere situatie? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen delen!

5 maart 2017 door