scheiden
Persoonlijk

Alvast oefenen hoe het is als we straks gescheiden zijn.

Ik wil hem niet van zijn kind weghouden.

Deze twee weken zijn mijn ouders op vakantie. Dit is voor ons een uitgelezen kans om alvast te oefenen in hen huis. Het klinkt misschien gek maar het is voor ons een manier om alvast te wennen aan de aankomende situatie. Een situatie die nog een lange tijd op zich laat wachten maar wel onze toekomst wordt.

Aangezien Merijn fulltime werkt is het voor hem onmogelijk om nu en ook in de toekomst volledig voor James te kunnen zorgen. Dit zal ik, zoals ik al deed, blijven doen. Ik wil echter niet Merijn van zijn kind gehouden en omdat we nog altijd goede vrienden zijn, kunnen we dit in goed overleg waarmaken.

We doen alles op ons tempo.

Ik hoor mensen alweer denken: ‘Zorg dat alles goed op papier staat voor het geval dat de liefdevolle situatie die er nu is, veranderd’. Jep, natuurlijk moet de basis op papier staan en alles omtrent James moet goed vastgelegd worden. Dit is voor ons nu nog niet van toepassing maar gaan we de aankomende maanden stapje- voor stapje, op ons tempo, regelen.

Het is voor zowel James als Merijn lastig dat hij ineens èèn dag in de week zijn vader ziet en om het weekend daar blijft slapen. In theorie hadden we dit nu ook kunnen oefenen maar dat vind ik voor mezelf en voor hen te snel gaan.

Merijn en ik hebben samen een planning gemaakt omtrent James. Hij komt dan bijvoorbeeld soms na zijn werk met James spelen en legt hem hier in bed. We zijn het er overeen dat James de aankomende weken bij ons (mama & Lisa) slaapt zodat het voor hem niet verwarrend wordt.

Apart om elkaar ineens zo weinig te spreken.

Apart is het wel. Alweer iets langer dan een half jaar geleden besloten wij om uit elkaar te gaan. We hebben elkaar daarna twee weken niet gezien om alles te laten bezinken. Wederom met de afspraak dat hij James ten alle tijden mocht opzoeken of hem kon ophalen voor wat qualitytime met papa. Dat is prima verlopen.

Na die tijd hebben we besloten om het samen te doen, voor ons zelf maar zeker voor James en is hij weer teruggekomen. We moesten allemaal even onze draai vinden maar al snel speelde we ’s avonds een bordspel, deden we een potje kaarten en zijn we uiteindelijk samen op vakantie geweest.

Het is dan ook gek om elkaar nu zo weinig te spreken. We hebben iedere dag contact over hoe het met James gaat en aankomende week hebben wij een afspraak bij de peuterspeelzaal, waar wij ook samen naar toe gaan met James. Maar toch, het is een groot verschil met hoe het voorheen verliep. Je zag elkaar iedere dag, vertelde elkaar verhalen over het werk en hadden lol met elkaar.

Alvast oefenen hoe het is als we straks gescheiden zijn.

In deze situatie kunnen wij, Lisa en ik, wennen aan het feit dat we met z’n drieën leven, iets wat in de toekomst hopelijk ook zo gaat zijn. James heeft het helemaal naar zijn zin. Hij vindt het fantastisch om in het huis van opa & oma te zijn, een grote tuin waar hij genoeg plek heeft om zijn energie kwijt te kunnen met zijn fiets en zijn vertrouwde auto’s.

James zijn ontwikkeling gaat snel. Dat ik soms een filmpje stuur naar papa met een aantal woordjes wat hij weer heeft geleerd. Het is voor James twee weken vakantie en morgen wordt het heel leuk want dan komt zijn grote neef Sam spelen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat verlopen nu oma niet thuis is en ik kan dan alvast oefenen hoe het is om twee peuters te vermaken & verzorgen 😉

Het voordeel als je bij twee stoere vrouwen woont.

Het is voor ons, Lisa en ik, heel fijn om nu samen te zijn. Je leert elkaar nu nóg beter kennen omdat je nu helemaal op elkaar aangewezen bent. We waren dit al een tijdje van plan en Lisa wilde voorheen vrij nemen voor deze twee weken. Ik ben blij dat we hiervoor niet hebben gekozen. Op deze manier kunnen we zien hoe het loopt als we allebei ons werk en verplichtingen hebben. Dat geeft een beter beeld weer voor ons allebei!

We zijn dagen thuis, zoals je normaal gesproken ook bent maar we doen ook zeker leuke dingen. Aankomende week staat er op de planning dat we samen met James kikkers gaan vangen bij het vennetje. Echte ‘jongens’ dingen doen, dat is dan weer het voordeel als je bij twee stoere vrouwen woont! 😉

De situatie is goed zoals hij is. Maar ik denk dat Merijn de aankomende twee weken vast een keer ’s avonds een bordspel komt doen. Gewoon omdat het kan!

 

31 augustus 2017 door
De ziekte van Crohn en Hidradenitis Suppurativa
De ziekte van crohn &zo

Franka heeft de ziekte van Crohn en Hidradenitis Suppurativa – Zij verteld

Franka is een oud- klasgenootje. Zij vertelt over de ziekte van Crohn in combinatie met HS. 

Hidradenitis Suppurativa door Humira spuiten?

Op 23 februari 2011 werd bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd. Niet het leukste bericht wat je in je leven te horen krijgt maar ja, je moet door.. Het is lang goed gegaan in het begin met Prednison en Pentasa. De prednison vond ik geen fijn medicijn. Het houdt vocht vast waardoor ik flink last kreeg van ophopingen. Bij mij was dit vooral in mijn gezicht te zien. Ik voelde me af en toe net een hamster omdat mijn wangen flink dikker waren geworden!

In 2013 ging het mis door de Humira- spuit. Ik had veel last van bijwerkingen en dit uiten zich vooral op mijn benen in de vorm van ontstekingen of wel, Hidradenitis Suppurativa. Schrik niet, zie foto.

Twee keer geopereerd aan Hidradenitis Suppurativa.

Hidradenitis Suppurativa

Ik heb hier ontzettend veel last van gehad en ben hier uiteindelijk twee keer aan geopereerd. De eerste keer hebben ze zeven ontstekingen uit mijn been ‘gelepeld’ en de tweede keer waren het er maar liefst dertien. Het nadeel is dat als je geopereerd bent dat deze wonden ban binnen uit moeten dicht groeien.

Een ding is zeker. Dit was geen pretje! Ik moest iedere dag twee keer de wond spoelen om alles schoon te houden. Het ergste van alles was om het gaasje in de wond te stoppen zodat het mooi dicht kon groeien. Talloze onderzoeken naderde en uiteindelijk kwamen ze erachter dat dit alles van de medicijnen kwam.

Na veel aandringen werd ik geopereerd. 25 darm werd er weggehaald..

Ik ben overgestapt naar Remicade. Na een jaar lang om de zoveel weken aan het infuus te hangen, ging het opnieuw mis. De ontstekingen in mijn benen waren weg maar de ziekte van Crohn werd actief. Ik werd zieker en zieker en uiteindelijk werd het zo erg dat ik eigenlijk niks meer kon.

Op heel veel aandringen vanuit mezelf ben ik in Maart 2016 geopereerd aan mijn darmen. Hier is uiteindelijk 25 darm ertussen uitgehaald. Het gaat om het verloop van de dunne naar de dikke darm. Gelukkig hebben ze het aan elkaar kunnen maken en vanaf dat moment ben ik gestart met Entyvio / Vedolizumab.

Ik gebruik Vedolizumab op dit moment en het gaat goed met mij!

Het gaat momenteel erg goed met mij. Ik gebruik nog steeds hetzelfde medicijn. Er is geen moment geweest dat ik spijt had van mijn beslissing om geopereerd te worden. Ik zit weer lekker in mijn vel en kan alles doen wat ik leuk vindt.

Ik hoop dat jullie mijn verhaal interessant vonden om te lezen. Mochten jullie vragen hebben, laat het zeker weten in de comments dan kan ik deze wellicht nog beantwoorden!

Franka, bedankt voor jouw verhaal op LonnekeSchrijft. We zaten samen op de sportopleiding, ik ben uiteindelijk afgehaakt omdat mijn Crohn niet meer rustig te krijgen valt. Iedere keer als ik jou verhaal hoor komt de overweging om een operatie te ondergaan naar boven borrelen. Helaas is het bij mij niet mogelijk zo’n operatie te ondergaan zonder stoma. Ik blijf het een dingetje vinden.

30 augustus 2017 door
Reageren op negatieve reacties in de Telegraaf
Persoonlijk

Reageren op negatieve reacties in de Telegraaf!

Lees hier het artikel waar het overgaat. 

Reacties kun je verwachten!

Als er een artikel in de krant komt en je stemt daarin mee. Dan kun je reacties verwachten. En zeker in een stuk waarin je verteld dat je samenwoont met je ex-man en nieuwe partner. Dit is overigens niet helemaal waar. Lisa heeft gewoon haar eigenwoning waar zij vaak slaapt.

In het begin van mijn blog- carrière was ik nog niet voorbereid dat mensen überhaupt negatieve reacties kunnen plaatsen. Waarom zou je je eigen tijd verspillen door een negatieve- argumentloze en dus niet- open- staan- voor- een- discussie, reactie te plaatsen? Ik snap dat niet maar ik wil dat denk ik ook niet begrijpen.

Inmiddels weet ik dat iedereen altijd een mening heeft over een situatie en dat is helemaal prima. Het is dan wel zo fair als je het op zijn minst beargumenteert. Ik bedoel, dan kun je er nog over discussiëren en de ander wellicht anders laten denken. Een discussie kan juist heel interessant zijn!

‘Normaal’ betekent voor iedereen iets anders.

Ik begrijp goed dat het geen normale situatie is. We kunnen een discussie voeren over wat er precies normaal is en wat niet maar het komt er op neer dat dit voor iedereen anders is. Je woont over het algemeen niet samen met je ex-man en nieuwe partner, dus snap ik de reacties hierover goed.

De situatie zoals het in het artikel beschreven wordt is natuurlijk maar een klein deel van alles wat er heeft gespeeld of nog speelt. De meeste interessante dingen worden eruit gehaald zodat het voor de mens leuk is om te lezen. Zo werkt dat nou eenmaal!

Reacties zoals: ‘Nee joh, het moet niet gekker worden. ik zou dat nooit doen!’ of ‘Als hen dat zo willen is dat prima. Het is mijn leven niet dus ik maak mezelf daar niet druk om’ en ‘Mensen worden met de dag gekker’. Dit zijn allemaal reacties die ik prima kan begrijpen. De situatie is ook ongebruikelijk en als jij daar anders over denkt, het gek vindt en het zelf niet zou kunnen of willen, is dat je goed recht!

Vrijheid van meningsuiting moet kunnen.

Vrijheid van meningsuiting. Het kan soms pijnlijk zijn maar ach, het is een mening van een ander en die mag er zijn. Net zo goed als ik mijn mening klaar heb over een hele hoop situaties en of gebeurtenissen. Ik vind het niet erg om dit te lezen, juist leuk. Het zou saai zijn als iedereen dezelfde mening had, toch?

In mijn ogen ben je aan het haatzaaien als je zulke reacties plaatst op het web:

‘Ook in dit geval zijn de kinderen weer de dupe van deze gestoordelingen. Triest om in zo’n puinhoop op te groeien. Als jij denkt dat de twee knuffelend uit elkaar gaan, bah!’ 

‘Tja en dan vinden we het gek dat kinderen met zichzelf in de knoop zitten. Vader is een vrouw en moeder is een man maar vader heeft jou op de wereld gezet en regenboog gezinnen alles is normaal tegenwoordig. Het lijkt net hoe gekker hoe beter’. 

‘En het kind is weer de dupe!’ 

De reacties waren anders geweest als je ze beargumenteert. Waarom is het kind de dupe van onze situatie? Ik ben hier namelijk super benieuwd naar! Je kunt mij niet vertellen dat bijvoorbeeld, een vechtscheiding beter is dan de situatie waarin je liefdevol met elkaar omgaat. Wij kunnen met zekerheid stellen dat James nooit het gevoel krijgt dat hij moet kiezen tussen papa of mama.

Een programma zoals ‘uit de kast’ vind ik verschrikkelijk.

Een programma zoals ‘uit de kast’ vind ik prachtig om te zien maar het is toch te verschrikkelijk voor woorden dat je überhaupt uit de kast moet komen omdat je verliefd bent geworden op iemand van hetzelfde geslacht en dit niet tegen je eigen ouders of omgeving durft te vertellen?

Het zou mij diep kwetsen als James, of mijn eventuele toekomstige kinderen, een programma nodig heeft om tegen mij te vertellen dat hij is zoals hij is. Op het feit dat je kind een vader en moeder nodig heeft ga ik niet eens reageren. Als je zo denkt lijkt mij dat een grotere beperking dan homo of lesbisch zijn.

Iedereen mag zijn of haar reactie plaatsen maar als je er iets mee wil bereiken, argumenteer het dan zodat we kunnen discussiëren. De bovenstaande reacties zijn slechts haatzaaiende reacties zonder enige toevoeging. Ik hoop dat het de personen in kwestie oplucht. Dan is het in ieder geval nog ergens goed voor!

Mijn kind de dupe van onze situatie?

Oh ja en dan nog even over het feit dat mijn kind de dupe zou zijn van deze situatie. Ik denk dat iedere ouder doet waarvan hij of zij denkt wat goed is voor je kind. Iedere beslissing wordt uit liefde gemaakt. Er zal vast ooit een verkeerde keuze tussen zitten. We zijn immers allemaal mensen als de basis maar goed is. liefde. Daar draait alles toch om? Nou en dat heeft James momenteel van heel veel mensen!

Leven en laten leven.

Hoe ga jij om met negatieve reacties op je blog? Of überhaupt, is het meteen einde hoofdstuk of ga jij graag de discussie aan?

29 augustus 2017 door
chronisch ziek en nieuwe partner
De ziekte van crohn &zo

Chronisch ziek en een nieuwe partner!

Een relatie met iemand die chronisch ziek is, loopt nou eenmaal anders!

Lisa en ik kende elkaar al een tijdje voordat wij een relatie kregen. Ik heb haar meteen verteld dat ik chronisch ziek ben. Het is geen geheim. Ik kan er niks aan doen dat ik gekroond ben met de ziekte van Crohn en de daarbij komende klachten.

Ik kan mezelf wel voorstellen dat je dit mee weegt in de keuze om een relatie aan te gaan. Nee, gevoelens kun je dan misschien niet onderdrukken maar je moet proberen om wel realistisch na te denken over de toekomst.

Een relatie met iemand die chronisch ziek is, loopt nou eenmaal anders dan dat je allebei gezond bent. Ik kan bijvoorbeeld niet van te voren zeggen of ik aanwezig kan zijn op een feest. Het kan zijn dat ik mezelf helemaal top voel op de dag dat dit aan mij wordt gevraagd maar als het feest eenmaal is aangebroken, helemaal brak ben.

Het vergt geduld en een klein beetje planning maar zelfs dan heb je het niet altijd in de hand. Dit moet je partner in crime accepteren en daar moet je allebei een weg in vinden. Ik ben het inmiddels gewend om niet bij ieder feestje aanwezig te kunnen zijn. Lisa niet.

Praten met elkaar is de sleutel.

Praten is de sleutel. Ik zal er altijd alles aan doen om overal bij te zijn en leuke dingen te ondernemen maar soms zijn mijn lepels op en moet ik mijn rust houden. Lisa heeft een stuk meer lepels (energie) dan ik heb en dat houdt in dat je elkaar in dat soort dingen ook soms moet loslaten.

Als je nèt verliefd bent op elkaar vind je daar makkelijk een weg in en als die weg soms minder mooi is, zet je gewoon die bekende ‘roze verliefdheidsbril’ weer op waardoor alles toch net wat zonniger lijkt dan het werkelijk is.
Dat was bij ons ook het geval. Ik had natuurlijk alles verteld tegen Lisa maar het blijft moeilijker te bevatten als het op dat moment niet aan de orde is. Dat is het inmiddels helaas wel en dat maakt het soms lastig.

Je moet alles tegen elkaar durven vertellen.

Juist in het begin van je relatie wil je intens genieten van ieder moment dat je samen bent. Je wil niet om 10:00 uur in bed MOETEN slapen omdat je het de dag erna  anders niet trekt. Het is weleens voorgekomen dat Lisa ’s avonds een gesprek begon terwijl ik daar op dat moment de energie niet meer voor had. Je moet dat tegen elkaar te durven vertellen.

Ik heb haar middels de lepeltheorie duidelijk proberen te maken, hoe het is als je chronisch ziek bent. Het was voor Lisa fijn om te lezen. De uitleg is simpel en heeft alles met mijn ‘energie’ level te maken. Als ik ’s ochtends opsta en mezelf verzorg kost dat een bepaald aantal lepels. Dit verschilt bij mij per dag.

Het voelt fijn om samen keuzes te maken rondom mijn ziekteproces.

Het was en is soms nog steeds moeilijk om mezelf helemaal open te stellen voor mijn ‘ziekteproces’. Dit is het meest kwetsbare wat er aan mij te vinden is en ook weer niet want het heeft mij gemaakt zoals ik nu ben. Hoe moeilijk het is ook, betrek je (nieuwe) partner bij dat proces. Het is immers iets wat je samen moet doen. Het voelt voor mij heel fijn om alle moeilijke keuzes, bijvoorbeeld over mijn medicijnen, te kunnen overleggen met Lisa en daarin uiteindelijk zelf een beslissing te maken.

Lisa is tot nu toe alle ziekenhuisbezoeken mee geweest. Ik probeer het op dagen te plannen dat ze vrij is. Op deze manier kan ze alles mee krijgen wat de artsen tegen mij vertellen. Dat is voor mij heel prettig omdat ik niet altijd zin heb om iedere keer na een ziekenhuisbezoek alles opnieuw te moeten vertellen. De reden dat ik ooit, in 2010, een blog ben gestart was omdat ik geen zin had om iedere dag met bezorgde familie te bellen over mijn situatie. Ik wil het vertellen als ik daaraan toe ben, een blog starten is daarom ideaal.

Chronisch ziek en een nieuwe partner, betrek je partner hierin!

Gelukkig neemt het ziekenhuis dit ook serieus. Zij leggen Lisa alles uit wat ze wil weten. En mocht de eerste keer bij mijn Vedolizumab- infuus aanwezig zijn om te kunnen zien wat er dan op dat moment allemaal gebeurd met mij. Het klinkt misschien gek maar net zoals ‘samen zwanger’ zijn, ben je ook ‘samen ziek’. Natuurlijk tot een bepaalde hoogte want zij heeft de fysieke klachten niet maar wordt daarin wèl meegetrokken. Het is niet fijn om je partner te zien lijden, aan het infuus te zien hangen of in de rolstoel voorruit te duwen.

We doen alles samen en het is misschien zelfs wel gunstiger om chronisch ziek te zijn, je bent genoodzaakt om eerder met elkaar te praten en dieper op bepaalde onderwerpen in te gaan. Op deze manier wordt je band natuurlijk binnen een korte tijd een stuk hechter dan dat het gaat als je nergens rekening mee moet houden.

Ik krijg vaak e-mailtjes of ik tips heb om een partner uit te leggen dat zij of zij ècht heel moe is door de ziekte van Crohn of door bepaalde medicijnen. Dat kan ik niet, dat moet je juist zelf doen want dat maakt jullie band sterker. Praat met elkaar en probeer elkaar daarin te begrijpen.

28 augustus 2017 door
Mijn kind heeft een tic!
Mama &zo

Mijn kind heeft een tic ontwikkeld!

Ik voelde mezelf schuldig.

James is een gezonde kleine grote jongen van 2 jaar oud. Ik schreef afgelopen week al eerder een artikel dat hij in de peuterpubertijd zit en hierdoor af en toe wat fratsen uithaalt.

Als dreumes van 1 jaar oud, brak er een periode aan waardoor James ineens wat jammerig werd. Hij had geen koorts maar kwam niet goed tot spel. James kon toen nog niet duidelijk maken wat er aan de hand was en dus gingen we voor de zekerheid op bezoek bij de huisarts.

Onze bikkel liep met een ooronsteking rond. Jeetje, wat hebben wij ons schuldig gevoelt. De huisarts gaf aan dat hij enorm veel pijn heeft moeten hebben maar dit heeft hij aan ons niet doen blijken. Ja, hij was jammerig maar dat was hij ook als hij ziek was.

De huisarts gaf op dat moment geen recept mee, het ergste was al achter de rug en al het vuil moest er spoedig uitlopen. Dit was ook het geval en James werd met de dagen vrolijker.

Ik voelde mezelf zo schuldig dat ik dit niet had gemerkt. Als wij eerder aan de bel hadden getrokken dan had James in ieder geval iets kunnen krijgen tegen de pijn. De huisarts gaf aan dat hij ècht heeft moeten krijssen. Dit was volgens ons absoluut niet het geval. Wat ik eerder vertelde, hij was jammerig maar kon zelfs prima in slaapvallen en doorslapen.

Het viel mijn moeder op dat James vaak aan zijn oor zat.

Mijn moeder past iedere woensdag op neefje Sam, scheelt een half jaar met James en ik zorg dat ik dan ook bij mijn moeder ben. Op deze manier groeien ze samen op en dat vinden ze fantastisch.

Dit keer moest ik zelf wat dingen regelen waardoor ik niet de hele dag bij James ben geweest. Op het moment dat ik naar huis wilde gaan gaf mijn moeder aan dat het haar opviel dat James constant aan zijn oor zat. Ik heb het even aangekeken, zag verder niks bijzonders en James ging zonder problemen slapen.

De dag daarna gingen we samen naar de speeltuin waar het mij inderdaad ook opviel dat James de hele tijd aan zijn rechteroor zat. Het leek alsof hij, na iedere handeling, zijn oor aanraakte. Dit ging de hele dag door en toen wij ’s avonds een pannenkoek ging eten was zijn oor inmiddels helemaal rood geworden.

Ik dacht direct terug aan een jaar geleden.

Ik dacht natuurlijk direct terug aan een jaar geleden toen wij dus te laat naar de huisarts zijn gegaan en het ergste al achter de rug was. Dit wilde ik voorkomen en dus ging ik samen met Merijn en James naar de huisarts om zijn oren te controleren.

James vond alles prima, hij speelde met zijn auto’s op de tafel van de dokter en liet het rustig gebeuren dat de dokter in zijn oren keek. Gelukkig was er niks te zien. Ik gaf aan dat ik dit ook niet had verwacht. James had op zijn minst vaker moeten huilen of koorts moeten hebben maar goed, dat was een jaar geleden ook niet het geval.

Mijn kind heeft een tic ontwikkeld.

De huisarts gaf aan dat het een tic is die hij heeft ontwikkeld. Wij kunnen dit voor nu negeren maar als het zover komt dat hij zijn oren kapot maakt door er iedere keer aan te komen, moeten wij het gaan afleren.

Een tic is een plotselinge, onwillekeurige, snelle, herhaalde, niet ritmische motorische beweging. Een persoon met een tic heeft het gevoel dit niet te kunnen tegenhouden.

Je hebt verschillende tics, zo is heet het bijvoorbeeld anders (bewingstics) als een kind knippert met de ogen, trekken met de mond of zijn hoofdschud. Er zijn ook vocale tics waarbij gedacht moet worden aan kuchen, grommen, keel schapen of andere geluiden.

Een tic komt regelmatig voor en verdwijnen gemiddeld binnen een jaar.

Een tic komt vrij regelmatig voor bij kinderen en verdwijnen gemiddeld weer binnen een jaar. James is echter wel vroeg met het ontwikkelen van een tic. De meeste tics komen voor tussen de zeven en elf jaar. Hierin zit geen verschil tussen een jongen of een meisje.

Tics ontstaan in de hersenen en zijn een kind dan ook niet aan te rekenen. Tics nemen wel toe in periodes van stress of vermoeidheid. De tweede factor kan zeker kloppen omdat James, zoals eerder in een artikel geschreven, aan het uit proberen is wat betreft het bed- ritueel.

Het feit dat James nu een tic heeft, hoeft zeker niet te betekenen dat een kind een tic- stoornis heeft. De meeste kinderen hebben enige tijd last van enkele tics die na dan na maanden weer verdwijnen. Je hebt pas een tic- stoornis wanneer je kind veel tics heeft, dit dagelijks voorkomt en het functioneren in de weg staat.

Heeft jou kind een tic ontwikkeld, hoeft dat dus absoluut niet te betekenen dat dit blijvend is. Ik zou zelf adviseren om het even aan te kijken en pas dan naar de huisarts te gaan. Doe wat goed voelt voor jezelf. Het kind kan er niks aan doen en het kan zo weer overwaaien!

27 augustus 2017 door