Heftig trauma
Persoonlijk

Mijn trauma locatie opzoeken, heftig!

Mijn eerste darmonderzoek was onmenselijk!

Het was april 2010 toen bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd werd. Mijn ziekte van Crohn bleek al snel ernstig te zijn. Ik heb meerdere malen een darmonderzoek (coloscopie) moeten ondergaan. Je weet wel, zo’n slang die veel- te- dik is en via de achterkant naar binnen moet om je darmen te kunnen bekijken.

Mijn broer was datzelfde jaar ook geconstateerd met de ziekte van Crohn. Ik wist dus precies hoe zo’n darmonderzoek zou verlopen. Het was verschrikkelijk, vertelde hij en dat heb ik uiteindelijk ook zelf zo ervaren. Onmenselijk!

Mijn eerste darmonderzoek was een drama. Allebei mijn ouders waren erbij en stonden op de gang te wachten terwijl ze mij krijsend van de pijn op de onderzoekstafel hoorde liggen. Ik heb later gehoord dat mijn moeder bijna naar binnen wilde gaan om te kijken wat er aan de hand was. De arts reed mij met de rolstoel naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn ouders weer te zien. Het was een verschrikkelijk tijd.

Ik heb 10x geschreeuwd van de pijn en hard!

Je kunt voor het darmonderzoek kiezen voor een roesje. Dit deed ik uiteraard maar dat hielp niets. De darmonderzoeken die daarop volgde verliepen precies hetzelfde. Het onderzoek wat steeds terug komt in mijn hoofd is de keer dat mijn darmen verkeerd lagen. Drie verpleegkundige en de arts waren op mijn buik aan het duwen zodat de onderzoeksslang er goed tussendoor kon. Ik heb geschreeuwd van de pijn èn hard!

Het is logisch. Mijn darmen zaten vol ontstekingen. Ik kon nauwelijks eten, laat staan dat er een veel- te- dikke slang door al die ontstekingen heen moest. Ik heb toen gezworen dat ik nooit meer een darmonderzoek wilde ondergaan zonder narcose. Dit werd gehoord, althans voor èèn keer. Het darmonderzoek verliep wederom pijnlijk maar tijdens het onderzoek werd er een dubbele dosis Dormicum in mijn infuus gespoten waardoor ik iets minder mee kreeg van alles wat er gebeurde.

Dit darmonderzoek, op zo’n pijnlijke manier, heb ik wel 10x moeten ondergaan voordat ik werd doorgestuurd naar mijn huidige ziekenhuis.

Een levenloos lichaam bij de spoedeisende hulp!

De spoedeisende hulp was een plek waar ik regelmatig kwam door mijn klachten. Het was toen niet bekend wat er precies met mij aan de hand was. De medicijnen die ik voor mijn ziekte van Crohn had, brachten vaak nare bijwerkingen met zich mee waardoor ik uiteindelijk maar radeloos naar de spoed reed.

Prednison is zo’n medicijn. Ik werd in de ochtend wakker en kon mijn beide benen niet meer bewegen. Ik had zoveel pijn dat ik naar de auto ben gekregen. Ik kon geen stap meer verzetten. In het ziekenhuis, bij de spoedeisende hulp, werd ons verteld dat je bij het gebruik van Prednison op langere termijn, zonder iets te doen je benen kunt breken. Dit was bij mij niet het geval en de pijn trok later die dag langzaam weg..

De spoed zit in kelder van het ziekenhuis. Het mortuarium zit daar ook. Samen met mijn moeder was ik aan het wachten op arts toen er plotseling een levenloos lichaam voor bij kwam rijden. Dat gebeurd nou eenmaal in het ziekenhuis maar ik ben hier zo van geschrokken dat ik nooit meer, nu nog steeds niet, alleen in dezelfde ‘kelder’ wil lopen.

Ik heb een trauma opgelopen.

Ik heb in deze tijd een trauma opgelopen in dit ziekenhuis. Het werd voor mij steeds moeilijker om naar het ziekenhuis te gaan en dat terwijl ik deze locatie regelmatig moest bezichtigen. Ik werd toen toevallig overgeplaatst naar mijn huidige ziekenhuis. Zij hadden toen geen behandelmogelijkheden meer, anders had ik allang een stoma gehad.

Afgelopen week had ik opnieuw een afspraak in dat ziekenhuis. Ik moest namelijk de neuroloog voor het ‘flauwval’ probleem. Klik hier als je dit artikel nog niet hebt gelezen. Ik werd doorgestuurd via de huisarts en we besloten allebei (omdat we beide hopen dat het voor korte duur zou zijn) het in mijn plaatselijke ziekenhuis te laten onderzoeken.

De eerste keer bij de neuroloog ging prima. Ik liep weer naar dat ene bekende kamertje waar ik zoveel jaren geleden ook zat. Het was bizar om dezelfde neuroloog als jaren geleden weer te zien. In mijn leven is er zoveel veranderd in al die jaren en hij zit nog steeds in datzelfde kamertje. Heel apart. Deze neuroloog dacht toen der tijd dat ik MS had. Hij was blij om te zien dat het ‘goed’ met mij ging. Hoewel ik daar natuurlijk niet voor niets zat..

Het zweet brak mij uit toen ik weer naar die ene kelder moest.

Ik vertelde hem wat er aan de hand was. De neuroloog besloot een aantal onderzoeken te plannen om epilepsie en andere nare dingen in mijn hoofd uit te sluiten. Meestal ging mijn moeder altijd mee met dit soort nare onderzoeken maar zij zit in het zonnige Spanje. Lisa ging mee, zoals ze eigenlijk al maanden doet, zodra ik het ziekenhuis binnenliep en ik erachter kwam dat ik naar de kelder moest voor het onderzoek werd ik gespannen.

Ik balde mijn handen in een vuist, kneep in mijn eigen duimen en het zweet brak mij uit. Lisa liep als eerst de kelder in om te kijken of alles ‘oke’ was en er dit keer geen levenloos persoon op de brancard lag. Dit was niet het geval en dus liep ik verder naar mijn afspraak.

’s avonds kwamen de tranen.

Het onderzoek verliep prima maar ik wacht blij toen ik naar huis mocht. ’s avonds in bed kwamen de tranen. Het deed mij meer dan ik dacht om terug te zijn in dat ziekenhuis. Ik heb daar echt een trauma opgelopen, dat is wel duidelijk. Het is voor mij niet meer een plek die vertrouwd aanvoelt. Wat zeker een must is als patiënt zijnde. Je moet kunnen bouwen en vertrouwen op de artsen die rondlopen.

Een beetje spanning en afschuw van het ziekenhuis hebben meer mensen maar het moet geen extra spanningen opleveren. Gelukkig heb ik nog maar twee afspraken in dat ziekenhuis, mits alles goed is natuurlijk en mocht dat niet het geval zijn zal ik mezelf laten overplaatsen naar mijn huidige ziekenhuis. Wel zo makkelijk, daar zitten de rest van mijn artsen en qua communicatie over het medicijngebruik is dat efficiënter.

De volgende twee afspraken overleef ik vast nog wel maar het blijft bizar dat dit mij na zoveel jaren nog steeds herinnerd aan een hele nare vervelende tijd met ondraaglijke buikpijnen en onderzoeken.

Herken jij dit verhaal? Hoe ga jij hiermee om?! Laat het weten in de comments.

5 september 2017 door
ADHD
Gastblogs

Ik heb ADHD en daardoor een denkhoofd!

Geschreven door mijn meisje Lisa.

 Mijn naam is Lisa, ik ben 25 jaar oud en ik vertel over mijn diagnose ADHD.

Ik was nog te klein voor een definitieve diagnose.

Ik was als kind het liefst buiten, op deze manier kon ik mijn energie kwijt. Ik was altijd bezig met van alles en nog wat, een druk beitje en zat nooit stil. Dit tot grote ergernissen van mijn ouders. ‘Lisa, zit nou eens stil. Kun je niet even vijf minuten je mond houden..?’. We hebben hier nooit aandacht aanbesteed, ik was nog te klein om een definitieve diagnose te kunnen krijgen.

Op de middelbare school werd het duidelijker. Ik had vaak moeite om de lessen van 55 minuten vol te houden. Ik had moeite om mezelf te concenteren op de leraar of de les. Het gaat hier vaak mis. Mensen denken dat je daardoor ook minder goed kunt leren maar dat is niet altijd waar. Ik ging met veel plezier naar school en had geen moeite met de lesstof. Toetsen waren dan ook geen probleem, die haalde ik met gemak!

Het werd zo erg dat ik bepaalde dingen uit de weg ging.

Na mijn middelbare school koos ik voor de opleiding Helpende welzijn. Ik wist niet precies wat ik wilde gaan doen. Je zit dan op een leeftijd dat de hele wereld voor je open ligt en het is moeilijk om dan een keuze te maken, wat je de rest van je leven wil blijven doen.

Ik vond het erg lastig om die keuze te maken omdat ik alles leuk vond. Kinderen, oudere, gehandicapte en hierdoor kreeg ik moeite om mezelf te concentreren en op te letten tijdens de lessen.

Ik ging hierdoor dingen uit de weg zoals bijvoorbeeld de kerkdiensten met mijn opa waar ik graag heenging en verjaardagen sloeg ik ook het liefst over. Dit vond ik moeilijk doordat hier heel veel prikkels en geluiden waren waardoor ik onrustig werd en mijn hoofd bleef nadenken tot grote ergenissen van mezelf.

Er moest iets gebeuren. De klachten werden steeds erger!

Het liefst was het de hele dag aan het voetballen op het pleintje of ging ik tennissen hierdoor kon ik mijn energie kwijt en kwam ik tot rust. Dit deed ik soms teveel zodat ik doorsloeg, wekelijks toernooien ging spelen en daardoor mezelf voorbij liep. Dit kon niet de bedoeling zijn. Er moest iets gebeuren.

Ik kreeg moeite met slapen, ging daardoor later naar bed wat ook niet meehielp om mijn ‘denkhoofd’ een beetje tot rust te laten komen. Ik kreeg hier zoveel last van dat ik met mijn ouders ging praten over de situatie. We besloten om mijn telefoon een uur voordat ik naar bed ging niet meer te gebruiken, vanaf een bepaalde tijd niet meer op de computer en je probeert de gekste dingen om maar van die klachten af te komen.

Niks hielp en heb zo nog een aantal jaar aangemodderd tot dat ik, toen ik al een jaar of 20 was, via de huisarts werd doorgestuurd naar de jeugd riagg om eventuele diagnose te kunnen stellen.

Eindelijk een diagnose, ADHD.

Ik heb veel gesprekken gehad met psychologen, psychiaters en een maatschappelijk werker waar ik de nodige testen, onderzoeken en vragenlijsten moest ondergaan. En toen kwam de diagnose, ADHD.

Als de diagnose is gesteld ben je er nog niet. Helaas kreeg ik nog meer testen en gesprekken maar vanaf toen alleen maar met de psychiator.

Het plan was om mij medicijnen te geven waardoor ik meer rust kreeg in mijn hoofd zodat er weer ruimte was om mezelf te kunnen ontwikkelen en beter met bepaalde situaties om te leren gaan. Ik kreeg Ritalin. Een bekend medicijn ‘tegen’ ADHD.

Medicijnen tegen ADHD.

Mijn ouders vonden dit moeilijk. Mijn buurjongen had hiervan nare bijwerkingen dus wij stonden er niet helemaal achter. Er was weinig keus want op deze manier verder gaan was voor mijn geen optie meer. Ik besloot het te proberen.

Helaas hielp dit niet. Integendeel. Ik sliep niet meer, ik werd vermoeider dan ik al was door mijn denkhoofd en ik at heel slecht. Dit kon niet de bedoeling zijn maar wij besloten het de tijd te geven. Mijn lichaam moest hier vast nog even aan wennen voordat het beter zou worden. Een week of vijf heb ik Ritalin gebruikt maar het werd alleen maar slechter. In overleg met mijn psygiater ben ik gestopt met deze medicijnen.

Ik was ondertussen een jaar verder en was bijna klaar met mijn opleiding Verzorgende IG. In deze drie jaar tijd ben ik erachter gekomen door mijn stages dat ‘werken en leren’ beter bij mij past. Op deze manier had ik afwisseling en kon ik mezelf beter concenteren op de lesstof.

Ik had alles geprobeerd, niks hielp en uiteindelijk kwam ik terecht bij een Homeopaat.

Het ging dus wel wat beter nu ik wist wat er bij mij paste. Ik had het leuk en deed mijn ding. Ik had nog wel een medicijn nodig was mijn ADHD nog iets zou verminderen. Ik heb allerlei medicijnen geprobeerd maar dit hielp bij mij niet zoals de bedoeling was en uiteindelijk kwam ik bij een Homeopaat terrecht.

Deze onderzocht mij en deed wat testjes. Ik kreeg drie korreltjes om mijn ADHD onder controle te houden, 10 druppels na het eten om goed in slaap te kunnen vallen en dat worp zijn vruchten af. Het ging een stuk beter met mij na die tijd en ik denk door de leeftijd, kreeg ik steeds meer controle over mijn ADHD en kan dit uiteindelijk nu zelf in de hand houden zonder medicatie. Maar die druppels en korrels zitten in mijn achterhoofd!

Mijn ADHD struggles.

Ik struggle soms met het feit dat mensen anders denken dan ik. Het is lastig om dit te verwoorden maar het relativeren van dingen vind ik lastig. Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat als mensen bepaalde moeilijke woorden gebruiken ik over heel iets anders ga nadenken dan waar het over gaat en op dat moment relevant is.

Als ik op een feestje ben waar veel mensen zijn verlies ik soms het overzicht. Ik kan mezelf dan moeilijk concentreren op een gesprek omdat ik allerlei prikkels krijg die dan op dat moment gebeuren. Dit is vervelend want eigenlijk wil ik op dat moment gezellig blijven doorfeesten maar mijn hoofd zegt, HO STOP!

Rust en regelmaat is belangrijk bij een ADHD-er.

Rust en regelmaat, je hoort het vaker als je over baby’s of kinderen praat maar ook een ADHD-er heeft hier ontzettend veel baat bij. Mijn hoofd heeft meer rust bij regelmaat. Ik weet dan wat er gaat gebeuren, wat de planning is en daarover hoeft mijn hoofd dan niet meer na te denken.

Dit is mijn verhaal en ervaring. Dat wil niet zeggen dat medicijnen voor ADHD nooit werken. Bij mij was dit het geval maar dat is lang niet zo bij iedereen. ADHD werkt bij iedereen anders en daarvoor moet je een manier vinden die bij je past!

Ik ben blij dat Lonneke mij soms kan helpen bij het relativeren. Dit laat mij zien dat het soms veel makkelijker of anders is zoals in mijn malende denkhoofd. Ik heb inmiddels de handvaten gekregen om te weten dat ik hier prima mee om kan gaan. Ik kan alles met soms een kleine aanpassing hier en daar!

Heb jij ADHD? Ik ben benieuwd wat jouw klachten zijn en waar jij tegen aanloopt. Laat het weten in de comments.

4 september 2017 door
een brief aan mijn toekomstige ik
Persoonlijk

Een brief aan mijn toekomstige ik!

Vlinders, verdriet, liefde en onzekerheid.

Hi Lonneke, het blijft gek om onze naam te schrijven, om uberhaubt een brief aan mijn toekomstige ik, jou dus, te schrijven. Ik denk dat je op het moment dat je dit leest, geen idee hebt dat ik dit ooit geschreven heb. Des te leuker, toch?!

Ik ben op dit moment net een maand 25 jaar oud. Het is een leeftijd dat je nog net bij de ‘jongere’ aan een sta- tafel staat op een feestje. Als jij dit leest hoor je vast al bij de oudere garde Lonneke en ben jij degene die vraagt of de muziek wat zachter kan. Ik lach in mezelf, ik denk namelijk nu dat ik nooit zo zal worden maar daar kan alleen jij nu over oordelen.

Op het moment dat ik deze brief schrijf zit ik midden in een emotionele achtbaan. Ik voel vlinders voor Lisa. Verdriet omdat het plaatje wat wij altijd in ons hoofd hadden anders is gelopen dan verwacht. Hoewel jij nu vast oud en wijs genoeg bent om te kunnen vertellen dat het leven niet te plannen valt. Ik begin dat nu een beetje door te krijgen en vindt dat lastig. Liefde, intens veel voor onze James en onzekerheid omdat ik op dit moment nog niet weet met welke gevoelens jij deze brief leest.

Een belangrijke mijlpaal uit mijn leven.

Ik houd het liefst de teugels in handen. De controle over het leven heeft niemand maar ik heb daarom juist de teugels van ons leven in handen. Dit is mislukt, ik ben de teugels verloren. Iets met verstand en gevoel ofzo? Is dit mijn omekeer om altijd mijn gevoel te moeten volgen?

Er is nu een belangrijk mijlpaal uit mijn leven aangebroken. Een moment dat ik eindelijk voor mezelf heb durven kiezen. Ik heb mezelf overgegeven aan de gevoelens die ik heb gekregen voor een vrouw, Lisa. Jij vindt dat hoogstwaarschijnlijk helemaal normaal op het moment dat je deze brief leest. Ik ook maar ik vind het normaler bij iemand anders dan bij mezelf. Het is af en toe nog best wennen!

James is nu twee jaar oud hij is volop aan het kletsen en leert iedere dag talloze woordjes bij. Het is een vrolijk, stoer, lief, knap mannetje die volop van het leven geniet. Net zoals wij, ik hoop dat jij dit, nu je dit leest, nog net zo doet als ik dat nu doe en nog steeds met de dag leef!

Ik ben stiekem benieuwd wat mijn toekomst is.

Oh ja, James gaat vanaf volgende week naar de peuterspeelzaal. Een bijzonder maar moeilijk moment voor ons allebei. Ik heb vanaf het eerste moment volledig James verzorgt en moet hem nu wat losser gaan laten door hem een ochtend en een middag te moeten missen. Ik hoop dat hij het makkelijker vindt dan ik. Als jij dit nu leest is dat vast pinuts voor jou en ben jij een ervaren moeder die inmiddels James met gemak naar school brengt terwijl je onze tweede zoon of dochter zonder tranen naar de peuterspeelzaal brengt.

Is het voor mij weggelegd om nog een kind te krijgen? Of krijg ik lichamelijk nog meer te voorduren dan nu? Heb ik op het moment dat jij dit nu leest een stoma? Of is er inmiddels een wonder- medicijn uitgevonden waarbij al mijn klachten zijn verminderd? Moet ik deze dromen parkeren of wordt het werkelijkheid? Je kent mij want je bent mezelf dus je weet dat wij altijd niewschierig zijn en ondanks ik met de dag leef ben ik stiekem best benieuwd wat mijn toekomst is.

Groei ik uit tot iemand die alles zeker weet of blijf ik een twijfelaar?

Ik heb geen diploma’s, geen succesvolle carriére, ik ga scheiden, ben afgekeurd, waar gaat dit eindigen met mij en jou, ons? Ik wil je laten weten dat ik nu ‘wel gelukkig’ ben. Het is nog geen volmondige JA maar dit lijkt mij niet gek door alles wat er afgelopen maanden heeft gespeeld en nog gaat spelen. Ik hoop dat ik de juiste koers vaar en op de goede weg zit. Blijf ik altijd twijfelen tussen de meeste kleine dingen zoals wat ik op mijn brood moet doen of groei ik uit als iemand die alles zeker weet? Ik ben zo benieuwd!

Ik werk sinds een half jaar als vrijwilliger bij Slachtofferhulp Nederland wat mij ontzettend veel voldoening geeft. Ik voel mezelf weer nuttig en heb oprecht het gevoel dat ik mensen kan helpen door wat ik hen vertel en aanbied. Doe ik dit nog steeds vol passie of ben ik bezig met totaal iets anders? Nu wil ik hier uiteindelijk een opleiding bij volgen, lukt dat mij of blijft het zoals het is?

Je was altijd in voor iets nieuws, bezig met talloze dingen tegelijk, geinteresseerd in de mens, altijd vrolijk en een strijder. Ben ik inmiddels wat wilde haren verloren of zijn deze nog altijd blijven plakken? Ik vond het moeilijk om deze brief te schrijven naar jou maar het lijkt mezelf mooi om terug te lezen. Heb ik bereikt op het moment dat jij dit leest wat ik nu in deze brief schrijf of blijven het dromen? Kon je mij nu maar vast een tipje van de sluier geven! 😉

Liefs,

Van je jongere ik.

3 september 2017 door
rugpijn
Gastblogs

Ik had een nekhernia en een onstabiele rug – Sara vertelt verder!

Sara vertelt over haar jaren lange rug- en nek klachten. Heb je haar vorige artikel nog niet gelezen? Klik dan hier. 

Ik lag te kermen van de pijn.

Toen ik de enorme naald zag wilde ik gillend wegrennen. Eerst even de rug insmeren met een koude ‘verdovende’ vloeistof en daar kwam de naald. Ik heb gebruld van de pijn. Het was voor de arts niet voldoende dat de naald in mijn rug stak. Terwijl bij met het medicijn inspoot ging hij ook nog eens de naald bewegen. Wat een sadist!

Ik lag te kermen van de pijn en de dokter zei: Doe niet zo flauw. Weten die dokters überhaupt wel wat zij hen patiënten aandoen? Na de behandeling ben ik een week duizelig geweest door de medicatie. En dat heb ik nog twee keer moeten doen. Het was een nachtmerrie en een trauma voor het leven.

Twee maanden later ben ik begonnen met de rugschool. Trouwens de epidurale heeft mij niet verlost van de pijn. Na een les theorie begon ik in de groep aan oefeningen. Twee keer per week deed ik een uur lang spierversterkende en –ontspannende oefeningen voor buik en rug.

Na de rugschool kon ik leven met de pijn.

Een les buikspieroefeningen in de fitness was er niks tegen. Zolang ik mijn oefeningen deed, kon ik de pijn controleren. Na de rugschool kon ik leven met de pijn. Een dik jaar later kwam de pijn terug èn erger. Ik deed mijn oefeningen dagelijks maar de pijn bleef.

De huisarts adviseerde om een week thuis te zijn van het werk, de fysiotherapie en een kuur ontstekingsremmers. Dat hielp iets. Toen ik dan op een dag de straat wilde oversteken, schoot er iets in mijn rug. De pijn ging door tot in mijn nek.

Doormiddel van oefeningen en warmte kussens probeerde ik de pijn onder controle te krijgen. Zonder resultaat. De nekpijn in combinatie met hoofd- en rugpijn zorgde ervoor dat ik gek werd. Bovendien had ik constant een slapend gevoel in mijn rechterhand.

Na een aantal weken besloot ik toch naar de dokter te gaan. Hij vertelde dat mijn nekspieren gespannen zijn. Opnieuw kreeg ik ontstekingsremmers en fysiotherapie voorgeschreven. Het hielp niks. Nóg meer fysio de de pijn verplichte gedurende een korte dag.

Ik had een nekhernia en een onstabiele rug.

De fysiotherapeut behandelde mij met spierverstekende oefeningen, kraken, massage, warmte en schockwave therapie. Die laatste behandeling bezorgde mij een migraine aanval. Ook de rugpijn werd erger. Uiteindelijk ben ik naar de specialist geweest die mij in de MRI- scan duwde voor mijn nek en rug.

Ik had een nekhernia en een onstabiele rug. Ik heb vier maanden in een korset gelopen. Door het dragen van het korset werd de rugpijn alleen maar erger. Gelukkig mocht het korset uiteindelijk uit. Als de specialist had gezegd dat ik het korset nog moest dragen, had ik het waarschijnlijk naar zijn hoofd gegooid. Ik was woedend!

De specialist besloot om opnieuw een MRI- scan te doen en daarnaast werden er ook gewone foto’s en bot- scans gemaakt. Ik bleek een flinke ontsteking in de nek te hebben. Op de foto zag het eruit alsof ik een avocado in mijn nek had zitten.

De dokter besloot dat ik epidurale infiltraties in mijn nek moest laten zetten. Daar had ik geen zin in. Uiteindelijk ben ik toch maar aan begonnen. Ik heb vorige week de tweede infiltratie gehad. Ik haat het!

Het doet ontzettend veel pijn en nadien heb je ook veel pijn. Ik ben nu al een week misselijk. Hopelijk gaat dat snel weg. Binnen twee weken moet ik terug naar de specialist om te kijken hoe het gaat. Ik hoop dat ik niet nog meer infiltraties moet ondergaan en dat er een oplossing komt voor mijn pijn. Want mijn leven lijdt flink sinds ik die pijn heb.

Laten we het hopen.

2 september 2017 door
Gastblogs

Een discus hernia en een ontsteking in mijn rug! – Sara vertelt

Sara verteld over jaren lange rug en nekklachten. 

De ontstekingsremmers maakten mij suf, maar dat nam ik voor lief.

Mijn verhaal begint ongeveer vier jaar geleden. Ik had al weken last van rugpijn, maar schoof het moment om naar de dokter te gaan voor me uit. Ik heb namelijk een hekel aan dokters. De pijn werd niet beter en ik liep met veel moeite.

De maat was vol, toen de telefoon op het werk ging en ik er niet naartoe kon lopen om op te nemen. Een kort bezoek aan de huisarts was nodig om tot een diagnose te komen. Ik had een blokkade van het SI gewricht (onder in je rug).

Ik kreeg een kuur ontstekingsremmers voorgeschreven en werd doorgestuurd naar de fysiotherapeut. De ontstekingsremmers maakten mij suf, maar dat nam ik voor lief. Bij de fysio kreeg ik massages, elektrotherapie en manipulaties. Het duurde negen sessies voordat de pijn een beetje beter werd.

Ik moest een vitamine B kuur.

Helaas duurde dit niet lang, de pijn kwam al snel weer terug. Ik dacht: even op mijn tanden bijten en dan gaat het wel weer. Het tegendeel was waar. De pijn kwam terug en ik ging opnieuw naar de huisarts waar ik weer een ontstekingsremmende kuur kreeg voorgeschreven. Wel sterkere, die mij ontzettend moe maakten en bovendien moest ik een vitamine B kuur erbij nemen.

De huisarts vertelde dat hij mij ging doorsturen naar het ziekenhuis. Ok, dacht ik. Eenmaal thuis bleek de verwijzing naar het ziekenhuis te zijn voor een scan van de sinussen. Ik had die dag namelijk veel last van hooikoorts. Gieren van het lachen. Ik ga voor rugpijn naar de huisarts en kom thuis met een voorschrift voor sinussen. Ik heb dat onderzoek natuurlijk niet laten uitvoeren.

Een dikke twee maanden nam ik vitamine B en helaas zonder resultaat. De pijn bleef en ik kreeg het voor elkaar om mijn rug terug vast te zetten. Mijn huisarts bleek op vakantie te zijn. Oei en nu? Dan maar naar een andere arts, die inmiddels mijn vaste arts is. Deze huisarts vond dat de pijn te lang duurde. Ik had ondertussen al zes maanden pijn. Hij gaf mij wederom een kuur ontstekingsremmers en stuurde mij naar het ziekenhuis.

Ik had een discus hernia en een ontsteking in mijn rug.

Op de dienst fysische geneeskunde werd mijn rug gekraakt en moest ik in de MRI. Op de vragenlijst voor de MRI- scan stond: ‘Bent u bang in kleine ruimtes?’ Gelukkig heb ik daar met ‘ja’ op geantwoord. Ik kreeg het namelijk heel benauwd in de MRI-scan en dan heb ik het nog niet over het lawaai. Ik was blij toen ze mij uit de machine haalden.

Twee weken later kreeg ik de uitslag van de MRI- scan. Ik had een discus hernia en een ontsteking in mijn rug. De arts zei dat ik eerst drie epidurale infiltraties moest laten doen en daarna naar de rugschool.

De afspraak op de pijnkliniek was snel gemaakt. Bibberen van de angst zat ik in de wachtzaal. Ik wist totaal niet wat mij te wachten stond. Na een dik uur wachten werd ik naar de behandelkamer gebracht. Ik moest op mijn buik op de tafel gaan liggen. Doormiddel van röntgenstralen werd de plaats van infiltratie bepaald.

Morgen lees je hoe de infiltratie is uitgevoerd bij Sara en ik kan je alvast vertellen, dit was geen pretje!

1 september 2017 door