School verplicht kinderen water te drinken
Persoonlijk

School verplicht kinderen water te drinken!

Een kind die huilend thuis komt omdat hij geen water lust?!

Het is veel in het nieuws geweest de afgelopen tijd. Comotie omdat kinderen op (sommige) basisscholen worden verplicht om water te drinken in alle pauzes. In de meeste scholen is besloten dat een tracatie gezond moet zijn, er geen prik meegenomen mag worden en koekjes en snoepjes verboden zijn.

Fruit, brood en water mag uitsluitend meegenomen worden. Dit werd groot opgepakt  door de media. ‘Water is voor honden’ was de uitspraak van een ouder. Een kind die huilend thuis komt omdat hij geen water lust. Verschrikkelijk.

Stelletje verwende- honden, dat zijn wij!

Als je het nieuws van de afgelopen periode bekijkt over de overstromingen in Houston, de ellende in India en de kinderen in Afrika die smeken om een bekerwater. Zij doen er alles aan om, als er regen valt, regen te kunnen opvangen om zich mee te kunnen wassen en daarvan te drinken.

En wij, wij zeiken omdat scholen ons verplicht om ‘alleen maar’ water te drinken. Ik vind het te bizar voor woorden. Stelletje verwende- honden, dat zijn wij!

In mijn tijd nam iedereen kindercola mee naar school.

In mijn tijd op de basisschool waren hiervoor geen regels. Ik weet nog dat er kinderen waren, inclusief mezelf, die af en toe kindercola meenamen. Een koekje en een snoepje zat ook altijd in mijn trommel. In de pauze waren klasgenootjes aan het ruilen met snoep en koek. Er waren altijd dezelfde kinderen die altijd wel iets lekkers mee kregen.

De ouders hadden de mogelijkheid om hen kind in te schrijven om tussen de middag melk te ontvangen vanuit school. Dat was het enige gezonde wat onze school te bieden had en zelfs dat was vrijblijvend.

Een school kan het nooit voor iedereen goed doen.

Ik kan mezelf voorstellen dat ouders het geen fris idee vinden om iedere dag dezelfde bidons mee naar huis te krijgen om water te vullen. Dit zou tegen de hygieneregels zijn. Aan de andere kant, geef je je kind ook iedere dag sap/water of ranja mee in dezelfde beker. Waarom is dat hygienischer? Dit spoel je als het kind thuis komt ook om voor de volgende dag.

Een gezond beleid op school daar kan ik alleen maar vóór zijn. Het moet alleen niet tè streng worden. Snoep en koek is voor thuis, dan blijft het speciaal om iets lekkers te eten. Kinderen onderling kunnen daarover alleen maar ‘ruzie’ krijgen. De ouder die moeilijk kan rondkomen zal zijn kinderen wellicht niet iedere dag snoepjes en koekjes mee kunnen geven terwijl de andere ouder dit gemakkelijker kan.

Het is voor een school ook lastig om hier èèn lijn in te trekken. Je hebt te maken met zoveel verschillende personen die hier allemaal anders over denken. Wat dat betreft kun je het als school ook nooit goed doen.

James krijgt het liefst de hele dag water.

James krijgt vanaf het begin alleen maar water. Hij vindt dat prima en zeurt nooit om iets anders. Als wij ergens naar toe gaan en op een terrasje zitten dan krijgt hij Fristi. Je ziet zijn ogen glunderen op het moment dat de Fristi voor zijn ogen geserveerd wordt. Klopt, er zitten veel suikers in en het is misschien niet zo gezond voor een kind maar ik vind dat dit wel moet kunnen, met mate natuurlijk!

Op de peuterspeelzaal van James wordt iedere dag bij het koek- moment een beker sap gegeven. Ik vind het niet persè nodig dat James iedere dag sap drinkt maar hij komt nu op een leeftijd dat hij in de gate krijgt dat andere kindjes wel iets lekkers mogen drinken.

Je bent geen slechter ouder als je jouw kind een koekje geeft!

Ik heb aangegeven dat hij best een beker sap mee mag drinken, mits hij hier zelf naar vraagt. Als het warmweer is buiten dan geven ze de kinderen een extra beker sap. Dit hoeft van mij dan weer niet. Ik vind het dan fijner als James gewoon extra water krijgt.

De reacties van mensen zijn hierover verschillend en dat is logisch. Ouders worden bestempeld als een slechte ouder omdat ze hen kinderen af en toe een koekje of een beker sap meegeven. Dit is natuurlijk te gek voor woorden en ontzettend kortzichtig.

Wat er precies gezond eten en drinken is, verschilt ook per persoon. De een vindt een glaasje ranja best kunnen terwijl de andere de ingrediënten helemaal uitpluizen en het totaal niet gezond vinden voor hen kind.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden? Ben jij voor het feit dat er op school alleen maar water gedronken mag worden of juist niet en waarom? Laat het weten in de comments!

10 september 2017 door
loskomen van je ouders
Persoonlijk

Loskomen van je ouders.

Dit maakt ons een bijzonder gezin.

De meeste mensen zullen het artikel van gisteren wel hebben gelezen. Mijn moeder vertelt hier over onze situatie. Het is namelijk altijd ‘iets’ als je kinderen hebt en vooral als je dochter vertelt dat ze gaat scheiden na een huwelijk van vijf jaar.

Ik heb veel reacties gekregen op dit artikel over het feit dat onze band zo geweldig sterk is. Dit is altijd het geval geweest en dat maakt ons gezin voor vele zo bijzonder. Het is precies zoals mijn moeder vertelde, het opvoeden is gestopt en er breekt op dat moment een hele andere tijd aan als gezin.

Hoe de relatie met je ouders ook is of is geweest, het is gezond dat je op een gegeven moment loskomt van je ouders. Dit is een proces wat je doorloopt. Het is geen dag die je uitzoekt en besluit om op dat moment los te komen van je ouders. Dat loopt zoals het loopt. De een start dit proces al op jonge leeftijd terwijl de andere hier langer over doet. Er is geen goed of fout in dit proces, het is jouw proces waarin je zelf bepaalt.

Loskomen van je ouders is een heel proces.

De meeste pubers beginnen met loskomen in hen puberteit. Je wil zelfstandig zijn en je hebt geen zin in de bemoeienissen van je ouders. Dit is een proces met vallen en opstaan waarin je jezelf nog vaak kei hard tegen een muur stoot. Vallen en opstaan, zoals het hele leven eigenlijk is.

Ik heb altijd behoefte gehad aan een bevestiging van mijn ouders. Ik had het vertrouwen van mijn ouders en een goedkeuring nodig over alles wat ik ook besliste in mijn leven. Zoals ik hierboven beschrijf is er geen goed of fout in dit proces. Het is mijn proces en ik had kennelijk langer de tijd nodig om die hand van mijn ouders, die mij begeleidde in het leven, los te laten en op mijn eigen benen te staan.

In mijn puberteit werd ik ziek en had ik mijn ouders juist heel hard nodig bij alles wat ik deed. Ik raakte vrienden kwijt, mijn opleidingen werd gestaakt en ik moest een stukje vrijheid inleveren. Mijn ouders en Merijn waren op dat moment een hele belangrijke factor in mijn leven.

De steun die van hen krijg voelt fijn.

Het proces om mijn ouders los te laten is eigenlijk pas een jaar geleden van start gegaan en zelfs nog niet helemaal afgerond. Ik vind de mening van mijn ouders nog steeds enorm belangrijk maar het is in de afbouwende fase. Ik ben nu zeker in staat om mijn eigen keuzes en beslissingen te maken. Het is fijn als zij het hiermee eens zijn maar dit is geen ‘must’ meer voor mij wat het voorheen zeker wel was.

Ik vind het fijn dat mijn ouders onvoorwaardelijk achter mij staan en vertrouwen op het feit dat, als ik een keuze maak, ik daar goed overnadenk en daar mijn redenen voor heb om het op een bepaalde manier te doen. Die steun is fijn om te voelen en het is prettig om te ervaren dat zij die steun kunnen geven ondanks we soms van mening verschillen, hoewel dat vrijwel nooit voorkomt maar toch!

James is twee jaar oud en gaat nu voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Ik ervaar dat ook als je kind iets ‘losser’ laten, hem de kans geven om met andere kinderen te spelen terwijl ik hem zelf het liefst de hele dag bij me heb. Liefde is soms ook loslaten, hoe moeilijk dat ook is!

Heb jij moeite gehad om los te komen van je ouders of is dit proces heel geleidelijk gegaan? Heb jij net als ik nog steeds de behoefte om een goedkeuring te krijgen van je ouders of kun je dit makkelijk loslaten?

 

9 september 2017 door
Mijn dochter verliefd op een vrouw
Persoonlijk

Mijn dochter is verliefd op een vrouw?

Ons leven met vier kinderen wordt nooit saai..

Als je trouwt en met elkaar kinderen mag krijgen, weet je al snel dat je leven nooit meer saai zal worden. In mijn geval, gezegend met vier kinderen, is dat dus ècht het geval. Er is van kleins af aan tot nu toe altijd wel ‘iets’ met iemand aan de hand.

Toen ze klein waren, waren dat vaak leuke gebeurtenissen op een enkele ziekte of ziekenhuisopname na. Naarmate ze ouder worden kom er andere verhalen boven water. Dit varieerde van keuzes school, opleidingen, werk en verkeringen die aan en uit gingen terwijl wij dachten dat het allemaal wel ‘oke’ zat.

Ik ben mezelf er bewust van dat de meeste huishoudens dit meemaken en wat er bij ons besproken werd, zeker geen uitzondering is. Wij hebben altijd gestimuleerd om onze kinderen te laten praten, te laten voelen dat zij alles met ons kunnen bespreken en dat er voor alles een oplossing is.

Onze kinderen zijn enorm open naar ons toe.

Tot op de dag van vandaag blijven de kinderen enorm open naar ons toe en daar zijn wij heel blij mee. De band van de kinderen wordt alleen maar sterker als je alles met elkaar kun delen en op deze manier kunnen wij helpen, troosten of advies geven.

Het afgelopen jaar is gebleken dat een luisterend oor ook echt belangrijk is en advies soms erg moeilijk was en is om te geven. Onze dochter, getrouwd en moeder van een lief manneke, kreeg gevoelens voor Lisa. Als ik terug denk aan dit moment kan ik verbaasd zijn over het feit dat wij er zo snel vrede me hadden. Natuurlijk was er in het begin verdriet want dit was niet wat wij hadden gedacht na vijf jaar huwelijk. Maar al snel voelde het vertrouwd en is Lisa onderdeel van onze familie.

Je moet je hart volgen.

We zagen meteen dat Lon gevoelens kreeg voor Lisa. Ze spraken steeds vaker af en als ik haar zag, straalde haar ogen van geluk. Wij waren aan het wachten tot het moment dat Lon het ons kwam vertellen maar dit gebeurde niet. Zij was bang om ons teleur te stellen. Ik kon niet meer wachten en op een dag heb gevraagd: ‘Ben je nu verliefd op Lisa?’ Toen kwamen de tranen en een volmondige ja.

Het was even wennen maar al snel waren Jos en ik het erover eens dat er maar 1 ding in het leven belangrijk is en dat is dat je kinderen gelukkig zijn. Dit bleek bij Lisa het geval te zijn en dan moet je je hart volgen.

Merijn is de liefste vader voor ons kleinkind.

Hoe het zo is gekomen en wie er schuld heeft aan dit alles is voor ons totaal niet van belang. Wel het feit dat onze kleinzoon er was, wat de zaak misschien moeilijker zou maken. Hier hebben wij menig traantje om gelaten. Onze ‘ex- schoonzoon’ is vanaf het begin gewoon bij ons blijven komen. Hij is een hele lieve man voor onze dochter en de liefste vader voor ons kleinkind.

Gelukkig kunnen ze beide goed met elkaar overweg en hebben ze de grootste lol samen. Ze zijn zelfs nog samen op vakantie geweest en dat voelde voor ons heel fijn. Dit gaf ons rust omdat er totaal geen haat en nijd is tussen hen. James lijdt hier ook niet onder, de omgang met Lisa is meer dan goed.

Het belangrijkste is dat mijn kinderen gelukkig zijn.

Omdat mijn dochter en ik wekelijks wandelen met de kleintjes. Hebben we over haar nieuwe situatie veel gesprekken gevoerd. Vaak vroeg ze dan onze mening en wat wij dachten dat het beste zou zijn. Ik besefte dat het onze taak is om haar echt duidelijk te maken dat onze mening in dit geval niet van belang is.

Ik heb keer op keer vertelt dat wij nooit kunnen voelen wat zij voelt. En dat het belangrijk is dat zij gelukkig is en als dat bekenent dat dit met een vrouw is, maakt dat voor ons geen verschil.

Onze taak om op te voeden is voorbij maar altijd, al is het ’s nachts zullen we er voor allemaal zijn met een luisterend oor, advies maar nooit om onze mening op te leggen!

Dankjewel mama, je bent de beste!

8 september 2017 door
EEG onderzoek ervaring
De ziekte van crohn &zo

Ervaring EEG- onderzoek voor epilepsie?!

Flauwvallen door stress.

Ik heb in een eerder artikel geschreven dat ik regelmatig flauwval en dan moet ik ik ècht regelmatig. Er was een tijd dat ik zes keer per dag flauwviel. Heb je dat nog niet gelezen? klik dan hier.

De huisarts heeft mij vertelt dat dit te maken kan hebben met stress en gezien de situatie van de afgelopen maanden kan dit inderdaad kloppen. Het is wel zaak om andere nare dingen uit te zoeken en daarom ben ik doorgestuurd naar de neuroloog.

Bij de neuroloog werden mijn klachten besproken, ook hij denkt dat het te maken heeft met stress maar wil alsnog een aantal onderzoeken doen om epilepsie en of andere hersenaandoeningen uit te sluiten. Ik kreeg een EEG- onderzoek.

Een EEG- onderzoek geeft informatie over de hersenactiviteit. Op deze manier is te achterhalen wanneer de epilepsie- aanval begint en op welke wijze dit zich verspreid in de hersenen. Je kunt bijvoorbeeld tijdens een epilepsie- aanval je urine laten lopen of je gaat schudden maar je kunt ook onrustig bewegen, lichtflitsen zien of een tinteling voelen in je arm.

Je hebt verschillende EEG- onderzoeken.

  • Een slaap- EEG na slaaponthouding: Hierbij mag je een hele nacht niet slapen en is het de bedoeling dat je tijdens het onderzoek in een diepe slaapt valt.
  • Een 24-uurs EEG: In sommige gevallen is een standaard EEG te kort om te meten wat er gebeurd. Het blijft namelijk een moment opname. Bij een 24-uurs EEG wordt, je raad het wel, 24 uur de hersenactiviteit opgenomen in een recorder die je bij je draagt. Je houdt dan een dagboek bij met de eventuele aanvallen.
  • Een EEG met videoregistratie: Wordt voor een korte of langere periode opgenomen in het ziekenhuis. Als je een paar maanden opgenomen moet worden moet dit gebeuren in een epilepsiecentra. ‘Gewone’ ziekenhuizen doen dit onderzoek niet, sommige academische ziekenhuizen hebben deze mogelijkheid. Met hulp van videobeelden wordt er vastgelegd wat er gebeurd tijdens een aanval en wat er dan veranderd in je gedrag.

Het doet geen pijn maar prettig is anders.

En dan heb je nog een standaard EEG. Dit onderzoek heb ik ondergaan. Het onderzoek duurt uiterlijk 45 minuten. Ik moest voor het onderzoek mijn haren wassen. Dit deed ik de avond voor het onderzoek zodat het de tijd heeft om te drogen. Je haren moeten namelijk droog zijn voor het onderzoek en er mag geen haarlak of gel inzitten.

Je krijgt een sexy- badmuts op met allemaal gaatjes daarin. Het lijkt een beetje op een muts die je bij de kapper op moet doen om je haren te blonderen. In deze gaatjes worden elektrodes geplaatst die doormiddel van een beetje pasta blijven plakken. Dit doet geen pijn maar prettig is het niet. Ik kan mezelf voorstellen dat dit voor kinderen pijnlijk kan zijn. Je voelt kleine korte krasjes op je hoofdhuid.

Heel charmant, not! Ik was klaar voor het onderzoek en mocht op een bed gaan liggen waar ik nog twee pleisters onder mijn ogen en op mijn buik geplakt werden. Ik werd aangesloten op de apparatuur en het onderzoek kon beginnen.

Mijn ervaring met een EEG- onderzoek.

Ben je bang in het ziekenhuis of zie je tegen het onderzoek op? Dan mag er altijd iemand naast je zitten. Je moet het meest van de tijd je ogen dicht houden, de verpleegkundige achter het glas vraagt af en toe je ogen kort te openen. Ik moest ook een aantal keren diep in en uit ademen en op het laatst krijg je licht- flitsen te zien van een lamp die boven het bed hangt. Dit gaf bij mij een vervelend gevoel, je ogen mogen overigens gewoon dichtblijven.

Ik vond het onderzoek reuze meevallen maar dit komt misschien omdat ik hoogstwaarschijnlijk geen epilepsie heb, heb je dit wel? Dan zou het kunnen gebeuren dat je een aanval krijgt tijdens het onderzoek. Dit is natuurlijk niet prettig maar je bent dan in ieder geval op de juiste plek.

Heb jij ervaring met een EEG- onderzoek? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen delen.

7 september 2017 door
De eerste keer naar de peuterspeelzaal
Mama &zo

De eerste keer naar de peuterspeelzaal!

We maken ons klaar om naar ‘schooltje’ te gaan.

Het is zo ver. James gaat vandaag voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Wij noemen het thuis ook wel ‘schooltje’, dat ligt nèt iets gemakkelijker in de mond. Ik had afgesproken met Merijn dat ik hem alleen zou brengen en natuurlijk de nodige filmpjes en foto’s voor hem zou maken zodat hij alsnog alles zou meekrijgen. James zou anders van twee ouders afscheid moeten nemen en het leek mij al moeilijk genoeg.

We zitten zitten nog steeds in onze oefen- week. Heb je dit artikel nog niet gelezen? klik dan hier. James werkt ons rond een uur of 7:00 en we gaan samen naar beneden. Het fruit was de dag daarvoor al voorbereid en zijn Nijntje rugtas stond klaar voor vertrek.

Rustig opstarten samen. Tijdens het ontbijt leg ik aan James uit dat hij straks naar schooltje gaat om lekker te spelen met andere kindjes. ‘Mama?’ vroeg hij. Ik heb James vertelt dat ik hem ga wegbrengen, even mee speel met de auto’s en daarna weer naar huis ga maar hem altijd weer kom ophalen.

‘Ja’ zegt James en gaat verder aan zijn boterham.

James lijkt ineens drie jaar ouder.

Tja en dan komt het moment dat je moet vertrekken. Rugtas mee, jas mee alles is gelabeld en we kunnen in de auto James is vrolijk. Hij heeft er volgens mij wel zin in en ik heb het idee dat hij ook begrijpt waar wij nu naar toe rijden. James lijkt ineens drie jaar ouder met zijn haartjes in de gel, stoere kleding aan en met zijn Nijntje rugzak op zijn rug. Even slikken voor mama.

Hand in hand liepen we naar zijn schooltje. James herkende het gebouw omdat wij vorige week een gesprek hadden met zijn juffrouw. Het voelde daarom vertrouwd, denk ik, want hij ging meteen spelen. Bizar om zijn rugzak en jasje aan de kapstok te hangen. James wordt ineens heel groot.

Ik kijk wat om mij heen en zie de meeste moeders meteen vertrekken. Deze kinderen waren al wat ouder en gewend aan het feit dat ze daar een ochtend gaan spelen. James was samen met nog vier kindjes, nieuw. Deze moeders bleven ook wat langer plakken. Hij gaat meteen op ontdekkingstocht en ik liep achter hem aan om samen met de auto’s te spelen.

Hij is er echt aan toe om naar de peuterspeelzaal te gaan!

James is echt toe aan de peuterspeelzaal. Hij kan zich thuis prima vermaken maar toch merk ik dat hij soms wat meer uitdaging nodig heeft. James is enigszins en daarom vind ik het extra belangrijk dat hij leert om met andere kindjes te spelen en daarvan te leren.

Het leek mij verstandig om er geen toestand van te maken. Ik ging door mijn knieën, pakte zijn handjes en vertelde hem dat mama nu naar huis gaat en James lekker gaat spelen zoals de andere kinderen ook doen. Hij wilde dat ik hem optilde, dat deed ik en vertelde hem nogmaals dat ik hem straks weer kom ophalen. ‘Doei mam’ zei James. De juffrouw nam het over maar toen ik naar buiten liep stond hij met zijn koppie net boven het raam te zwaaien. Even slikken hoor!

Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik James in de kring zag zitten.

James heeft geen traan gelaten. Ik dacht dat dit nog wel zou komen als het echt doordrong dat ik weg was maar toen ik na een uurtje belde hoe het ging, was James druk aan het spelen en had nog steeds geen traan gelaten. Fijn. Dan is het voor mij ook gemakkelijker om weg te lopen. Hoewel het geen garantie is dat het de volgende keer net zo goed gaat dan het nu ging.

In de uren dat James op schooltje zat heb ik niks gedaan. Ik moest wennen aan het feit dat hij er niet was en heb wat op mijn computer gezeten. Iets eerder vertrok ik naar schooltje om James op te halen.

Ik zag hem net zoals alle andere kindjes in de kring zitten. Ik kreeg een brok in mijn keel en dat verergerde toen de juffrouw zei dat iedereen zijn stoeltje moest opruimen en James dit gewoon nadeed. Wellis waar op een andere plek maar hij deed het wel!

Zijn ogen straalde toen ik binnenliep. Hij liet mij vol trots en tekening zien die hij had gemaakt. ‘Mama huis?’ Ja jongen, we gaan lekker naar huis. James had het goed gedaan. De laatste 10 minuten kreeg hij het zwaar omdat hij helemaal uitgeput was door alle indrukken die hij had opgedaan. Het is natuurlijk ook wennen voor zo’n kleintje van twee jaar en drie maanden. Oh ja, en hij kon niet stilzitten maar dat herkennen wij als ouders wel!

Ik ben benieuwd hoe het de volgende keer gaat. Ik ben blij dat ik heb gekozen voor twee ochtenden, zijn middagslaapje heeft hij zeker nog nodig!

6 september 2017 door