Waarom is een knuffel zo belangrijk voor een kind
Mama &zo

Waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

James had nooit interesse in een knuffel.

James is dikke vrienden met zijn knuffels: Aap en Konijn. Zij zijn een onafscheidelijk trio en het liefst de hele dag samen maar waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

In mijn zwangerschap kocht ik zoals vele moeders een knuffel voor James. Dit was een schattig gezicht en hier zat verder niets achter. Het zag er leuk uit als hij in bed lag met zijn knuffels, mooi voor de foto!

Ik heb verschillende keren een knuffel bij hem gelegd maar het leek James niets te interesseren tot het moment dat hij bang werd in het donker. Wij woonde destijds bij mijn ouders waar zijn kamer een stuk donker was dan in ons ouderlijk huis. James had altijd een prima slaapritme maar door de welbekende verlatingsangst, iets waar de meeste kinderen last van krijgen, veranderde dit en wilde hij niet meer slapen.

Kinderen met knuffels hebben een moeizame hechting gehad met zijn of haar ouders?

Het internet was afgestruind voor tips en het werd al snel duidelijk dat dit een fase was. Kinderen lopen ontelbare fases door in de kinderjaren. Als ik James naar bed bracht, ging hij lief liggen terwijl ik een liedje voor hem zong. Als ik wegliep dan was het huilen geblazen terwijl dit voorheen geen probleem was. Op dat moment dat ik dacht het dat het een goed idee was om een knuffel aan te schaffen. In de hoop dat het zijn vriendje wordt waardoor hij gemakkelijker in slaap valt.

Knuffels hebben altijd tijd, zijn nooit boos en alleen van je kind. Je hoeft je knuffel niet te delen met andere zoals je het speelgoed vaak wel moet delen. Sommige mensen denken dat kinderen knuffels nodig hebben omdat de hechting met de ouders moeizaam is verlopen. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit niet het probleem hoeft te zijn.

Een knuffel zorgt voor veiligheid.

Het gebruik van een knuffel hangt samen met het slaapritueel. Kinderen met een knuffel zijn niet perse angstiger dan een kinderen zonder knuffel. De functie van de knuffel veranderd namate het kind ouder wordt. Hij of zij gaat het dan gebruiken als iets dierbaars. De knuffel is niet meer nodig om je veilig bij te voelen.

Een knuffel kun je niet uitzoeken voor je kind. Je kind maakt deze keuze zelf en hoe en waarom je kind een bepaalde knuffel leuker vindt als de ander, weet niemand. Ik had bijvoorbeeld een grote beer met een leuk pakje aan en een slaapmuts. Het pakje is al snel uitgegaan en ook zijn slaapmuts is niet van origineel te herkennen. Dit stukje muts had ik dan in mijn hand als ik ging slapen.

Het ergste van alles is dat ik mijn beer ‘Sukkel’ noemde. Serieus waar! Ik heb geen idee waar ik deze naam van heb verzonnen maar ik liep de hele dag met Sukkel in mijn armen. Bij de verhuizing heb ik overwogen om hem weg te gooien maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Inmiddels ligt hij op zolder, onder het stof in het een doos en dat voelt prima!

James kon niet kiezen en heeft nu twee knuffels!

James heeft in deze tijd zijn Konijn beschouwt als vriend maar van dezelfde versie lag er in ons huis ook een Aap. Hij kon waarschijnlijk geen keuze maken en heeft ze allebei toegang gegeven tot zijn bed. Hij slaapt in zijn ene hand met Aap en in de andere hand ligt Konijn. James is vanaf dat moment weer heerlijk gaan slapen. Hij voelt zich kennelijk veilig bij zijn knuffel en zijn verlatingsangst wat betreft het slaapritueel, verdween.

Het blijft een mooi gezicht om James te zien liggen met zijn knuffels in zijn handen. De bedoeling is dat de knuffels in zijn bed blijven liggen tot dat hij zelf naar bed gaat maar dat verloopt niet altijd volgens plan. Afgelopen week was James ontzettend ziek en er was geen twijfel over mogelijk dat hij zijn Aap en Konijn dicht bij hem wilde hebben. Als een doodvogeltje zat hij met zijn knuffels op de bank. James vindt het fijn om met het labeltje van zijn knuffels te spelen. Hij wrijft en kriebelt zichzelf daarmee in slaap.

Heeft jouw kind ook een of twee knuffels waarmee hij onafscheidelijk lijkt? En hoe is dat verlopen? Heb jij in de kast nog een dezelfde knuffel voor als hij kwijt raakt?!

25 september 2017 door
Mama &zo

Chronisch ziek en het moederschap!

Wij kozen bewust voor het jonge ouderschap.

Wij kozen bewust voor het jonge ouderschap. Dit kwam mede door mijn gezondheid. Mijn ziekte van Crohn is een ernstige vorm waardoor ik steeds nét achter de feiten van de nieuwste medicijnen aanliep. Een stoma- operatie was aan de orde net voordat ik zwanger werd van James. De kans is groot dat ik dit ooit moet ondergaan en mede daarom vond ik het een fijn idee om eerst kinderen te krijgen voor ik een heftige buikoperatie moet doorstaan.

Dit is uiteindelijk gelukt. Het zwanger worden was voor ons absoluut niet vanzelfsprekend. Sterker nog, het was een lange weg die jaren heeft gestuurd voordat wij een positieve zwangerschapstest in handen hadden. James is via de natuurlijke manier verwekt. Hier is gelukkig geen medisch traject vooraf gegaan.

Lees ook: Waarom worden wij niet zwanger? 

De eerste periode van James heb ik overleefd.

In de eerste weken na de bevalling leef je op adrenaline. Je wordt geleefd door alles wat er in je leven veranderd. De verantwoordelijkheid voelde ik vanaf het eerste moment sterk aanwezig. In mijn zwangerschap zag ik op tegen de kraamhulp die zou komen maar achteraf had ik niet zonder gekund. Het is een hectische tijd weerzin het geweldig is dat iemand je hierbij ondersteunt.

De eerste periode na de bevalling heb ik overleefd. Dit klinkt negatiever dan ik het bedoel want ik vond het heerlijk om voor James te zorgen. Het was voor mij alleen zwaar omdat ik chronisch ziek ben. Dit is soms lastig of niet, te combineren. Als je moeder bent mag je eigenlijk nooit ziek zijn. Je hebt hier gewoonweg geen tijd voor!

Het eerste jaar heb ik genoten van iedere stap die James heeft doorlopen. Ik voel me gezegend over het feit dat ik alles heb mogen meemaken van dichtbij. James en ik waren iedere dag samen thuis en deden van alles om het leuk te hebben. In de avond kwam papa thuis en nam het over zodat ik éven kon rusten voordat James naar bed moest.

Lees ook: Mijn ervaring met de welbekende tropenjaren! 

Vanaf het eerste jaar werd alles gemakkelijker.

Ik weet nog goed dat ik, samen met James in de maxicosi, in de supermarkt stond om boodschappen te doen. Er stond geen enkel boodschappenwagentje waar je de maxicosi in kon klikken. Daar sta je dan met je goede gedrag samen met je kind. Je hebt de weekboodschappen hard nodig, je gaat tussen de voedingen ‘even’ een boodschap doen, nou vergeet het maar!

De boodschappen waren teveel om een mandje te gebruiken. Een wagentje was geen optie want deze was er niet. Ik ben omgedraaid en naar huis gegaan, mijn moeder heeft boodschappen gebracht en ik heb vanaf toen de eerste periode boodschappen besteld en thuis laten bezorgen. Het zweet brak me uit aan de gedachte om een boodschap te doen met die zware maxicosi.

Vanaf zijn eerste verjaardag werd alles een stuk gemakkelijker. De boodschappen was het probleem niet meer want James kon nu in het wagentje zitten. Yes, een probleem minder. Het ritme van James veranderde van een onregelmatige ritme wat iedere week anders was naar een vast ritme.

Ik kon op deze manier slapen in de tijd dat James sliep. Dat had ik hard nodig. De jaren daarvoor, toen James er nog niet was, sliep ik iedere middag omdat ik anders het einde van de dag niet zou halen.

Als je moeder bent heb je geen tijd om ziek te zijn.

Dit veranderd als je kind ziek wordt. De moederknop wordt geactiveerd en chronisch ziek of niet, je moet er dan voor je kind zijn. Het is jouw verantwoordelijkheid. Papa en Lisa kunnen prima inspringen maar James is het liefst bij zijn moeder. Logisch, dat was ik vroeger ook toen ik ziek was. Lekker met mama op de bank en vertroeteld worden met alles wat ik lekker vond!

Ik haal vooral energie uit het opvoeden van James. Het tussen de middag slapen heb ik nog steeds hard nodig. Dit zal ik altijd blijven doen als ik hier de kans voor heb. Dit is niet altijd want er is ook nog een huishouden dat moet blijven draaien. Soms moet je keuzes maken. Het opvoeden van een kind heeft mij wel laten beseffen dat je niet iedere dag in een spin en span huis hoeft te leven.

Lees ook: Mijn ervaring met een spoedkeizersnede!

Het gaat niet allemaal even soepel als je chronisch ziek bent. Je moet veel verdelen over de dag en het wordt niet allemaal even schoon en helemaal opgeruimd aan het einde van de dag zoals ik dit graag zie.

Laatst kreeg ik een reactie op mijn artikel dat het egoïstisch was om een kind te hebben omdat ik ziek ben. Ik wist niet wat ik las. Als je chronisch ziek bent betekent dit toch niet dat je geen goede moeder kunt zijn? Ik zet alles in om mijn kind goed op te voeden en met James te spelen en leuke dingen te ondernemen.

Het is niet altijd even gemakkelijk en het is passen en meten maar ik doe het wel, allemaal voor hem!

 

24 september 2017 door
Lesbisch ouderschap
Persoonlijk

Lesbisch ouderschap schadelijk voor een kind?

Is een vader onmisbaar bij het opvoeden van een kind?

Vaders en moeders vervullen een verschillende rol in het gezin. De moeder heeft vaak meer interactie met het kind, doordat je het kind hebt gebaard en daarna vaak intensiever contact hebt met je kind, is de band hechter. De band met de vader wordt versterkt doormiddel van spel en activiteiten.

Dit is absoluut een voorbeeld en een stereotype ‘normaal’ gezin aldus een hele hoop mensen. Het kan zijn dat jullie hebben besproken dat de vader meer thuis is, de verzorging op zich neemt en dat daardoor de band met vader emotioneel gezien, sterker is dan moeder.

Wat betekent het als je twee moeder hebt en er geen sprake is van een vader? Heeft dit negatief effect op de ontwikkeling van je kind of niet? Er zijn veel mensen die beweren dat een vader onmisbaar is, klopt dat?

Onderzoek wijst uit dat het geslacht van de moeder geen invloed heeft voor de opvoeding van je kind. Met uitzondering van borstvoeding, deze optie hebben een mannelijk homostel natuurlijk niet. Voor de persoonlijke en sociale ontwikkeling van je kind, maakt het niks uit of je kind opgevoed wordt door twee mensen met hetzelfde geslacht.

Het juridische proces is ingewikkelder bij een homoseksueel stel.

Een kind krijgen heeft veel impact op je leven, op je werk en ook op je relatie. Een baby is niet alleen maar schattig, lief en leuk om mee te knuffelen. Hier komt veel meer bij kijken. Het is gebleken dat er zowel bij homoseksuele stellen en heteroseksuele stellen meer ruzie is na de bevalling.

Het enige ‘probleem’ waar homoseksuele stellen vaak tegenaan lopen heeft alles te maken met het juridische proces. Dit is nog niet zo gemakkelijk als het doet vermoeden. De moeder die het kind baard is automatisch de moeder die het gezag krijgt, meer voor het kindje gaat zorgen en daarover kan er ongelijkheid in je relatie instaat.

Een van de nadele van het lesbisch ouderschap is dat je kind ermee gepest kan worden omdat het anders is dan anders. Het positieve van een kind die twee moeders heeft, is een open blik. Het is niet zo dat als je twee moeders het invloed heeft op je gender- indentiteit maar je kunt hier wel heel open tegenover staan omdat je het zelf bent gewend.

Het is een proces wat je voor jezelf doorloopt.

Het moeilijkste bij lesbisch ouderschap, als ik voor mezelf praat, is dat het kind nooit op allebei de moeders kan gaan lijken. Een karakter is ook niet over te brengen of te vervormen. Een van de twee moeders staat hier los van omdat er gewoonweg geen DNA- match is.

Ik moet hier zelf nog even aan wennen. Het is voor Lisa anders, zij wist al heel jong dat zij een kind zou krijgen, als het mag lukken, die misschien niet op haar zou kunnen lijken. Ik denk dat dit een proces is dat je voor jezelf doorloopt en uiteindelijk accepteert. Je denkt hier ook anders over, ik heb een kind gekregen met een man en hij heeft van ons allebei trekjes van karakter of het uiterlijk.

Kan ik net zoveel houden van een kind als ik het zelf niet draag?

De vraag is voor mij, heel lullig misschien maar kan ik net zoveel houden van een kind die ik niet zelf heb gebaard? Dit is voor sommige mensen niet bespreekbaar. Het is voor hen duidelijk, het staat als een paal boven water dat dit verder geen invloed heeft. Bij mij is dit anders. Ik heb alleen ervaring met het krijgen van een kind die ik vanaf het begin af aan voel bewegen, schoppen en dat zou ik dan niet meemaken. Maakt dit verschil, wat denk jij?

We moeten jullie nog iets vertellen.. Nee, grapje natuurlijk. Ho stop, dit is nog lang niet van toepassing bij ons. Het is zaak om elkaar eerst nóg beter te leren kennen en te genieten van James, daarbij moeten we hier goed over nadenken want heb je meerder mogelijkheden als je zwanger wil worden als homoseksueel stel.

Je kunt kiezen voor ICI, IUI, IVF of ICSI en Interrelationele eiceldonatie. De laatste is trouwens ook een optie, de eicel van de ene moeder wordt bevrucht via IVF of ICSI en de embryo wordt teruggeplaatst bij de andere moeder. Je hebt dan allebei een aandeel aan de zwangerschap. Het nadeel is dat het ingrijpender en duurder is dan de andere opties.

Het zwanger worden gaat allemaal net iets ingewikkelder dan bij een man- vrouw relatie. Je moet over een hele hoop nadenken. Gelukkig hebben wij hier nog lang de tijd voor maar ik ben benieuwd wat jullie ervaring is hiermee?

23 september 2017 door
Mijn peuter heeft Pfeifer
Mama &zo

Mijn peuter heeft Pfeifer?

Twee is wat dat betreft een lastige leeftijd.

Het begon afgelopen week bij de peuterspeelzaal. James had diaree gehad. Iets wat bij James nauwelijks voorkomt maar het kan gebeuren. Later op de dag werd hij steeds zieker. James had geen honger en ging steeds minder drinken. Uitgeput en lusteloos.

Bij het meten van zijn temperatuur kwamen wij erachter dat James zieker was dan wij hadden verwacht. Hij had 39 graden koorts maar koorts is op zichzelf geen ziekte. Het geeft aan dat er ergens in het lichaam iets mis is waardoor de temperatuur stijgt.

Twee jaar is wat dat betreft een lastige leeftijd. James kan veel duidelijk maken maar het is moeilijk voor hem om aan te geven waar hij last van heeft. Het is gissen en dingen uitproberen om hierachter te komen. De diarree was eenmalig dus zijn buik was het probleem niet.

James zijn amandelen zijn vergroot.

De koorts liep op tot 39,9 graden en James dronk liever niet dan wel. Het waren korte momenten op de dag waarop hij even wilde spelen maar het liefst lag hij de hele dag op de bank met zijn knuffels en zijn fiep. Musti kijken.

Het is algemeen bekend dat veel drinken belangrijk is als je koorts hebt. Als je koorts hebt verlies je meer vocht, je gaat dan zweten en voelt klam aan. Het is zaak om ervoor te zorgen dat je dan genoeg vocht binnenkrijgt om dit aan te vullen. Maar ja, leg dat maar eens uit aan een kind van twee jaar!

Ik besloot de huisarts te bellen voor advies. Zij wilde graag dat wij langs kwamen. Je kent het wel, eenmaal aangekomen bij de huisarts, leek James topfit en ging met iets wat waterige oogjes, spelen in de wachtkamer. Onvoorstelbaar. De dokter ziet mij aankomen, dacht ik nog.

James huppelde nog net niet vrolijk naar binnen. De dokter heeft James helemaal nagekeken. Alles was prima. Het viel haar op dat zijn amandelen wat waren vergroot maar zij zag hier nu niks vreemds aan. Ik werd naar huis gestuurd met het advies om hem zonodig een zetpil te geven en ik moest zijn plas- luiers in de gaten houden. Het bekende zinnetje: ‘Vertrouw je het niet, ook al is het ’s nachts, gewoon bellen!’.

Zijn gezicht verkleurde en veranderde in een ijskoud blauw gelaat.

De volgende ochtend zat er iets meer leven in James. We hebben samen een kleuren- spelletje gedaan en hij begon enthousiast met zijn auto’s te spelen. Helaas was dit voor korte duur en wilde hij weer samen op de bank zitten. Ik ben later op de dag samen met James een stuk gaan wandelen. De dokter had verteld dat hij écht meer moest drinken en dat het even niet uitmaakt of het gezond is of niet.

Hij krijgt normaal gesproken altijd water overdag en als wij weggaan een Fristi als uitzondering. Ik kocht Fristi in de hoop dat hij dan in ieder geval wat meer zou drinken. Een aantal slokken van zijn pakje Fristi waar je James normaal gesproken ’s nachts wakker voor kunt maken. Helaas hielp dat niet.

James begon te trillen van de kou terwijl hij duidelijk hoge koorts had. Zijn gezicht verkleurde. De mooie zachte roze wangen die hij normaalgesproken heeft, veranderde in een ijskoud grauw gelaat. Blauwe lippen, blauwe handen en trillend lag hij bij mij op schoot. ‘oeh koud’ klaagde James.

Ik heb James onder een lauwe douche gezet zodat hij wat warmer kon worden. Dit vond hij heerlijk. James houdt van douchen, hij vindt het geweldig om ondertussen met zijn auto’s te spelen in de douchecabine. Dit keer niet. Hij bleef als een doorvogeltje onder de douche staan. Het was een drama om hem uit de douche te halen want dat is natuurlijk super koud. Het is niet anders. we kunnen niet de hele dag douchen en het moment van naar bed gaan, brak aan.

James is ziek, heel ziek.

Ik was niet gerust op de kleur van zijn gezicht en ik besloot de huisarts te bellen voor advies. Zij wilde dat wij opnieuw langskwamen, ook omdat James nauwelijks had gedronken. Het mannetje opnieuw in de auto en alweer een onbekende vrouw die hem helemaal ging onderzoeken.

Dit keer liep hij iets minder vrolijk de wachtruimte binnen. James wilde vooral bij mij blijven. De onderzoeken wezen niets uit maar zijn mondje, die hij nu een stuk minder graag wilde open doen, was helemaal rood. Hier zit duidelijk het probleem. Een irritatie aan zijn amandelen. Ik kreeg als tip mee ORS te gebruiken zodat het vocht beter wordt opgenomen. ‘Bij twijfel bellen of bij koorts die hoger is dan 40 graden, bellen!’

James is ziek, heel ziek. Dit is de vierde dag en het gaat niets beter. Hij lijkt alleen maar zieker te worden. Een zetpil gezet om hem wat beter te laten voelen maar dat blijkt niks te helpen. De koorts liep op tot 40.2 graden. Opnieuw hang ik aan de lijn met de spoed- post en opnieuw moeten we langskomen in het ziekenhuis.

Mijn peuter heeft Pfeifer of keelontsteking?!

Gelukkig kregen wij een plekje tussendoor en werden wij meteen naar binnengeroepen. Als een suf doorvogeltje lag hij op mijn borst terwijl ik zat te praten met de arts. James moest alweer op de brancard liggen zodat de arts hem goed kon onderzoeken. Alles ging prima tot hij zijn mondje moest open doen.

‘James heeft ongetwijfeld een fixen keelontsteking. Dit mannetje moet ontzettend veel pijn hebben, dat kan niet anders!’. De bikkel, hij geeft geen kick. Het enige wat James wil is bij mama zijn en dat vindt hij alles wel prima. ‘Het kan ook goed zijn dat hij Pfeifer heeft’.

Pfeifer is een virus infectie wat vaak gepaard gaat met vage klachten zoals vermoeidheid, lusteloosheid, hoofdpijn en koorts. Daarbij komt er een keelontsteking aan die in alle heftigheid toeneemt. Erg vervelend dus en vooral bij een peuter. Dit kan enkele weken duren voordat het over gaat. Ik hoop dat het geen Pfeifer is. Het enige voordeel is dat hij levenslange immuniteit heeft als dit nu Pfeifer is. Hij krijgt het dan nooit meer!

Mijn kleine zieke mannetje, ligt met hele hoge koorts het liefst bij mama op schoot. Hij wil amper eten of drinken. We moeten dit nu goed in de gaten houden en iedere dag naar de huisarts om zijn situatie te bekijken. James ligt nu lekker te slapen, ik hoop dat hij zijn roes uitslaapt en snel weer opknapt. Dit wordt vervolgt.

Heb jij ook een peuter gehad met Pfeifer? Laat het weten in de comments. Ik ben benieuwd hoe dit proces bij jullie is verlopen. Wensen jullie hem beterschap in de comments?!

 

22 september 2017 door
Welke zindelijkheids methode gebruiken wij?
Mama &zo

Zindelijkheidstrainingen: Welke methode gebruiken wij?

James vindt het interessant om met mama naar het toilet te gaan.

James is twee jaar en bijna vier maanden oud. Hij vindt het ontzettend interessant om met ons mee te gaan naar de wc. James geeft nog net niet het toiletpapier aan zodat ik mijn kont af kan vegen maar doortrekken en even in de pot kijken vindt hij hartstikke leuk.

Het kan een rol spelen dat ik de ziekte van Crohn heb en regelmatig met hem naar het toilet ben gegaan toen hij nog jonger was. Ik vond het onverantwoord om hem alleen in de woonkamer te laten en de box was bij ons al vroeg de woonkamer uit. James is verschillende keren meegesleurd als ik weer een kramp had en moest rennen.

Ik merk aan James dat hij toe is aan een volgende stap. Hij zegt altijd ‘mama poep?’ voordat hij zijn behoefte in zijn pamper doet. Hij voelt blijkbaar heel goed dat hij aandrang heeft. Ik moet zeggen dat dit opvallender is als hij moet poepen dan wanneer hij plast. Dit laat hij nog niet goed blijken.

Het is tijd om een poging te wagen.

Dit zorgt ervoor dat wij de volgende stap willen zetten en James mee te helpen om zindelijk te worden. Ik schreef ooit een artikel over baby zindelijkheids communicatie. Deze methode gaat ervan uit dat de baby’s, hoe klein ook, enige controle hebben over hen bekkenbodemspieren. Wij leren dit vervolgens af door ze pampers aan te doen.

Wij hebben niet gekozen voor deze methode maar vinden het nu wel een mooie tijd om hiermee aan de slag te gaan. Met een open blik en heel veel geduld. James gaat sinds een tijdje naar de peuterspeelzaal en op zaterdag heeft hij ook nog de gym waar hij hard moet sporten.

Er breekt dus een hele andere tijd aan voor James met veel nieuwe indrukken, wat hartstikke leuk is voor James maar ook spanning mee kan brengen. Het is bijvoorbeeld nog een stressvol moment om mama te laten gaan als ik hem breng naar de peuterspeelzaal.

Wij kiezen voor een beloningssysteem.

Ik heb mezelf ingelezen en wij hebben uiteindelijk besloten om toch een beloningsysteem in te schakelen. Iedere keer als James zijn behoefte doet op het potje, krijgt hij een sticker van een diertje op het formulier wat ik hiervoor voor hem heb gemaakt.

Dit is een methode waar ik eigenlijk altijd op tegen was. Ik schreef eerder een artikel over het feit dat je soms je plan moet bijstellen. Je moet doen wat bij je kind past en ik ben van mening dat dit beter bij James past dan zonder beloningsysteem. Hij heeft namelijk veel interesse voor het diertje op zijn pamper. Hij vindt het geweldig om verschoond te worden omdat hij dan zoals hij het zegt: ‘Een vieze muis’ omruild voor een ‘schone leeuw’.

Ik vind het belangrijk dat hij het potje en het zindelijk worden leuker gaat vinden dan zijn pamper die hij nu draagt. Dit lukt naar mijn mening niet door hem te complimenteren als het hem lukt. Hij gaat nu vooral nog met zijn potje spelen en gebruikt hem als helm.

Welke methode hebben jullie uitgekozen?

De boekjes die wij lezen met hem over het konijn op het potje, vindt hij geweldig en heel interessant. Toch legt hij deze link nog niet en ik denk dat dit wel gebeurd als ik dit beloningssysteem inzet.

James is nog jong genoeg dus als het niet lukt is er geen man over boord maar we gaan er rustig en ontspannen mee om en het op deze manier proberen. Geheel vrijblijvend want het is niet zo dat ik vanaf nu eis dat hij de gehele dag op het potje moet zitten maar laten we binnen met 1x per dag even kijken of het lukt.

Wanneer zijn jullie begonnen met zindelijkheids ‘training’. Ik vind training trouwens zo’n gek woord, je helpt je kind maar traint hem toch niet? Maar goed, ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

21 september 2017 door