Gezindewin - Pagina 27 van 121 - Twee moeders die een gezondere levensstijl aangaan!

Mama &zo

Is muziek belangrijk in de opvoeding?

Klassiek was niet stoer om te luisteren.

In deze tijd kun je nauwelijks nog zonder muziek. Je hoort het overal op de radio, tv en eventueel op je werk. Er zijn zelfs verschillende programma’s te zien die draaien om muziek, dans en zang. Ik vind het heerlijk om af en toe naar muziek te luisteren maar het is wel veranderd namate ik ouder ben geworden.

In mijn jeugdjaren heb ik heel wat uren doorgebracht met het openbaar vervoer. Het was voor mij absoluut geen optie om zonder muziek in de bus of trein te zitten. Muziek had ik altijd bij en in mijn oren, waar ik ook was. Er was geen specifieke muziek waar ik van hield, nou ja, het was alles behalve klassiek en rock maar verder kon ik overal naar luisteren.

Ik moet hier bij vermelden dat klassiek gewoon absoluut niet stoer was om te luisteren. Je bent dan op een leeftijd waarin je beïnvloedbaar bent door de mensen om je heen, klasgenoten bijvoorbeeld. Als jouw muzieksmaak anders was of je kende het nummer niet, viel je buiten de groep. Ik trok mezelf dat kennelijk aan en vond klassieke muziek dus ook stom, net zoals de rest, lekker veilig!

Mijn ‘muzikale’ opvoeding.

Mijn wilde haren lijken wat te zijn verdwenen want inmiddels leef ik best een burgerlijk bestaan. Het komt nu steeds vaker voor dat ik de radio uitzet in de auto en even geniet van de stilte. Burgerlijk en ouderwets he? Lisa luistert het liefst overal en altijd muziek en ik vind het gezellig om mee te zingen, ehm blèren en daarvan te genieten maar af en toe de radio uit vind ik ook prettig.

Een muzikale opvoeding heb ik totaal niet gehad, hoewel ik vroeger wel in een koor heb gezongen. Het is onvoorstelbaar maar waar. Ik zat op muziekles samen met een vriendinnetje. Ik kon geen noot raken maar het was altijd erg gezellig. Je moet samen werken om er een mooi geheel van te maken en dat is goed voor je ontwikkeling.

Je kreeg op het einde van de muziekles een instrument en als de ouders binnenkwamen lopen om ons op te halen, lieten wij nog een nummer horen wat we dat uur hadden geleerd. Het heeft niet lang geduurd hoor, die muziekles. Ik was een meisje die graag met sporten bezig was maar ik wilde alles proberen. Ik was nieuwsgierig naar wat er allemaal nog meer was buiten sport!

Mariorette, atletiek, muziekles, voetbal, tennis, streetdance, ik heb alles geprobeerd. Mijn hart lag uiteindelijk bij sporten maar dat betekent niet dat ik muziekles saai vond. Ik had het gewoon te druk, ik moest keuzes maken omdat ik alles leuk vond en uiteindelijk heb ik muziek geskipt.

Muziek draagt bij voor de taalontwikkeling van je kind!

Mijn broer kon wel goed pianospelen, ook hij heeft onder muziekles gezeten en dat ging verder dan wat ik deed. Hij speelde echt een instrument en leerde noten te lezen. Een lange tijd heeft er een groot Orgel gestaan in onze woonkamer. Dit bracht een hele hoop gezelligheid want met Sinterklaas werd er op het Orgel een liedje gespeeld in plaats van een standaard CD.

Hoe je kind zich muzikaal ontwikkeld, ligt voornamelijk aan de ouders. Iedereen wordt geboren met een gevoel voor muziek. Door vroeg te beginnen met muziek, door het zingen van kinderliedjes, rijmen of ritmes slaan, stimuleer je zijn muzikaliteit.

Door de dagelijkse sleur en gebrek aan tijd komt het vaak voor dat ouders minder zingen voor hen kind van vroeger. Bij mij is dat niet anders. Toen James nog een baby was, zong ik ontzettend veel voor hem, het klonk niet mooi maar hij viel daardoor in slaap. Daarna is dat een beetje afgezwakt tot nu. Op de peuterspeelzaal hoort hij nu verschillende liedjes waardoor ik probeer om dit thuis ook voort te zetten.

Dansen doet hij af en toe maar daar ligt zijn interesse niet, of nog niet, want wat niet is kan natuurlijk nog komen maar liedjes luisteren vind hij geweldig. Het is een bijdrage aan zijn taalontwikkeling en het stimuleert het gehoor. Muziek heeft alles te maken met een bepaald gevoel en een kind leert op deze manier beter zijn of haar gevoelens te uiten.

Vind jij muziek belangrijk in de opvoeding? Wil je er meer aan doen dan dat je nu doet? Of ben je er juist heel veel mee bezig? Ik ben benieuwd!

30 september 2017 door Lonnekedewin

Persoonlijk

Waarop heb je invloed in het leven?

De grootste les uit je leven is accepteren!

De tijd dat ik schreeuwend en scheldend naar de scheids liep om te vertellen dat het écht geen buitenspel was, is voorbij. Het speelt mee dat ik ouder en hopelijk wijzer ben geworden maar ook het feit dat ik anders ben gaan denken.

De grootste les in je leven is het accepteren van dingen die in je omgeving gebeuren. Je moet accepteren wat je niet meer kunt veranderen. De mens probeert de controle te houden door te denken, we denken, plannen en piekeren. We proberen onzekerheid te verbannen uit ons hoofd maar veel dingen in het leven kunnen we nou eenmaal niet controleren en moet je accepteren.

Ik kon mezelf vroeger snel opwinden als er onrecht in het spel was. Ik probeerde doormiddel van schelden en schreeuwen invloed te hebben op het spel. Dat was tevergeefs en dat is altijd het geval als het om voetbal gaat. Jij hebt daar als speler geen invloed op. Jij bent de speler, hij de scheids en hij beslist.

Accepteren van dingen waar je invloed op hebt, kost tijd!

Je moet het accepteren. Er is niks aan te doen dus waarom zou je tijd steken in iets wat toch niet veranderd? dat is moeilijk want dat zit in de aard van het beestje. Het heeft geen toegevoegde waarde, het zal je hoogstens opluchten door jezelf op zo’n manier te uiten.

En zo zijn er meer dingen in het leven waarop je geen invloed hebt. Bijvoorbeeld het weer. Je kunt jezelf druk maken over het feit dat het regent of omdat het zo benauwd is maar daar kun je niks aan veranderen. Je moet het accepteren en het er laten zijn.

Accepteren van dingen waar je geen invloed op hebt, kost tijd en voor als het om dingen gaat die belangrijk zijn. Je gezondheid bijvoorbeeld. Iedereen wil even in een goede gezondheid, je kunt hier een bijdrage in leven door gezond te leven maar het is geen garantie dat je gezond blijft.

In dat proces komen verschillende emoties naar boven!

Ik vond het niet moeilijk om te accepteren dat ik ziek was geworden. Ik vond het wél moeilijk om bepaalde activiteiten niet meer te kunnen die ik voorheen kon als de beste. Dat is een proces waar je doorheen moet. In dat proces komen verschillende emoties naar boven: Verdriet, boosheid, angst, onbegrip, onzekerheid en als je dit alles hebt doorlopen, gevoelt hebt, dan kun je proberen om het een plekje te geven.

Het accepteren van activiteiten die ik nu niet of minder goed kan vind ik nog steeds moeilijk. Op de momenten dat ik aan het voetballen of tennissen ben, wil ik alles geven en dat doe ik ook maar zelfs dan haal ik het niet om te komen waar ik ooit was. De frustratie ondervindt ik daarvan nog steeds, dat is een emotie die naar boven komt en je er naar mijn idee moet laten zijn zoals hij er is.

Het wegstoppen van emoties heeft geen zin, ze komen vroeg of laat tóch wel terug omdat je ze op dat moment niet hebt verwerkt. Het zal aan je blijven knagen. Ik doorloop die emotie, uit deze en dan niet door te schelden en schreeuwen maar huilen komt nog steeds af en toe naar boven. En zodra ik in de positie ben om het te relativeren, besef ik mezelf dat het geen zin heeft om zo te reageren, het lucht slechts even op maar daarna moet je weer met beide benen op de grond staan.

Soms heb je hulp nodig van je naasten!

Steeds vaker lukt het mij om dit alleen te doen maar soms, als het even niet lukt, heb ik hulp nodig van mijn familie of vrienden. Soms is dat kei hard: ‘Lon, je bent ziek!’ en dat schudt mij dan weer even wakker. Oh ja, ik ben ziek. Het hoeft niet meer zo goed te zijn als voorheen. Het gaat om het plezier wat je eruit haalt en de voldoening om bijvoorbeeld te sporten.

Accepteren is een kwestie van doen. Je moet het niet alleen begrijpen maar ook uitvoeren. Heb jij moeite om dingen te accepteren zoals ze zijn? Waarop heb je invloed in het leven?

Bron: Newstart.

29 september 2017 door Lonnekedewin

De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en oogklachten.

Ik zag ineens vlekken voor mijn oog.

Drie jaar geleden ontstonden mijn eerste oogklachten. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn rijbewijs had ik in een versneld traject behaald. Ik deed hier twee weken over en bracht per dag heel wat uren in de auto door. Het was een must om mijn rijbewijs zo snel mogelijk te halen omdat mijn toenmalige baan hier vanaf hing.

De eerste keer zakte ik omdat de examinator een slechte dag gehad, want ik reed perfect in mijn ogen en de tweede keer reed ik slecht maar kreeg ik het voordeel van de twijfel. Een zorg minder, ik had nog geen auto maar ik mocht zolang de auto van mijn ouders gebruiken om naar mijn werk te gaan.

Dit was de tijd dat de blackberry telefoons helemaal in waren. Ik ging in het weekend samen met Merijn een stuk rijden om deze telefoon te kopen tot ik ineens vlekken zag voor mijn ogen. Het begon alsof ik te lang in het licht had gekeken. Alsof ik er een foto van mij was gemaakt met de flitser aan, snap je wat ik bedoel?

Niemand wist wat er met mijn oog aan de hand was.

Deze klachten verdwijnen meestal na een aantal minuten maar bij mij ging het niet weg. Mijn ouders maakte zich zorgen en de dag daarna ben ik naar de huisarts geweest. Ik werd doorgestuurd naar de oogarts en vanuit daar naar de neuroloog en dezelfde avond werd er een MRI- scan van mijn hoofd gemaakt om te kijken wat er aan de hand was.

Een heftige dag maar dit staat bekend om de dag dat mijn oogklachten zijn begonnen. Ik kreeg daarbij een heftige ontsteking aan mijn oog waardoor ik nauwelijks kon zien en iedere dag een zonnebril op had. In mijn plaatselijke ziekenhuis was hier niets aan te doen, ik werd doorgestuurd naar Helmond waar ik weken lang iedere dag mijn oog moest laten zien omdat dit een abnormale ontsteking was.

We hebben met een team artsen van allerlei medicijnen uitgeprobeerd maar niets leek te helpen. Het deed verschrikkelijk veel pijn en kon met dat oog nauwelijks zien. Mijn wereld stortte in omdat niemand wist wat er precies aan de hand was. Ik ben verschillende keren met spoed naar het ziekenhuis gereden omdat de pijn ondragelijk werd.

Ik heb blijvende schade aan mijn oog.

Ik werd doorgestuurd naar het UMC waar ik inmiddels zit met al mijn artsen. En zelfs hier was dit iets wat ze nog niet eerder hadden meegemaakt. Ik kreeg een stoot- kuur prednison om de ontsteking te laten verminderen en ik was de hele dag bezig om allerlei zalfjes in mijn ogen te stoppen. Samengestelde zalfjes die daar ter plekken werden gemaakt voor mijn oog.

De ontsteking verdween maar dit heeft in totaal maanden geduurd. Mijn oog was zo aangetast dat ik nu nog steeds niet optimaal kan zien. De behandeling heeft te lang geduurd en er is nu blijvende schade aan mijn oog. In het UMC was het bekend dat oogklachten bij de ziekte van Crohn veel voorkomen. Wellis waar in mindere mate maar je hebt meer kans op een oogontsteking als je de ziekte van Crohn hebt.

Dit noemen ze dan een ‘Uveïtis. Een inwendige oogontsteking, vaatvlies of regenboogvlies. Dit is geheel anders dan dat je een ‘normale’ oogontsteking hebt. Het zit namelijk aan de binnenkant van je oog, achter je oogbal en dat doet ongelofelijk veel pijn.

Ik zie wazig en loop over straat met een zonnebril!

Ik kom sinds die tijd om de zoveel maanden terug bij de oogarts om het te laten controleren en zelfs nu, zien ze dat ik toen die oogontsteking heb gehad. Dit krijg ik eens in de zoveel tijden terug, gelukkig in mindere maten maar het is zaak dat ik dan meteen aan de bel trek voor een behandeling. Thuis liggen er nu druppels die ik in mijn oog moet doen zodra ik dit voel aankomen.

Afgelopen week stond ik op met een dik oog. Het was niet pijnlijk maar vooral heel dik. De klachten die ik normaal gesproken heb zijn juist ontzettend pijnlijk dus dit vond ik al vreemd. Ik heb netjes mijn oog gedruppeld en daar heb ik nu spijt van!

Ik gebruik Atropine druppels. Dit zorgt ervoor dat je pupil vergroot wordt waardoor je huid niet blijft kleven aan je oog. Dat doet natuurlijk pijn als het ontstoken is. De druppels voelen prettig aan wanneer je een oogontsteking hebt echter zit er ook een nadeel aan waar ik nu nog steeds last van ondervindt. Een hinderlijke bijwerking van deze druppels is dat het ‘dichtbij zien’ zien bemoeilijkt en dat je meer last hebt van fel licht.

Dit zorgt ervoor dat ik nu alweer een week met een zonnebril rondloop en mijn appjes moet laten voorlezen door Lisa. Heel onhandig. De focus van je oog werkt niet optimaal dus je krijgt hier hoofdpijn van. Je kan hier vier tot zes weken last van hebben, het neemt gelukkig al af dus ik hoop dat het snel wegtrekt!

Heb jij de ziekte van Crohn en ook oogklachten? Laat het weten in de comments dan kunnen we onze ervaringen delen.

28 september 2017 door Lonnekedewin

Mama &zo

Duidelijkheid over de gezondheid van onze peuter!

Je wil dat je kind lekker speelt en fijn in zijn vel zit.

In dit artikel heb ik verteld hoe het gaat met onze peuter James. Hij is ontzettend ziek geweest de afgelopen week. We zijn verschillende keren naar de huisarts geweest om een eventuele uitdroging op tijd te signaleren. James heeft de hele week als een dood vogeltje bij ons op schoot gezeten en zelfs het spelen met zijn auto’s zat er niet meer in.

Als je besluit om aan kinderen te beginnen en een poging gaat doen om zwanger te worden, sta je nog niet stil bij deze dingen. Je hebt de leuke dingen in je hoofd zitten en de minder leuke neem je voorlief en verdwijnen naar de achtergrond tot het moment dat het zo ver is.

De minder leuke dingen van het ouderschap is dat je kind ziek wordt. Iedereen kan weleens ziek worden maar je neemt dit graag van je kind over. Je wil dat je kind lekker speelt en fijn in zijn vel zit. Niet dat je kind te ziek is om te spelen en niet kan slapen van de pijn.

Bloedprikken bij zo’n klein persoon, doen ze liever niet!

Je weet ergens in je achterhoofd dat ziek zijn er allemaal bij hoort maar je beseft dan nog niet wat het precies inhoud en dat is maar goed ook. Het gaat door merg en been om je kind letterlijk te zien lijden van de pijn. Je kunt niet voldoende doen want je wil alles wegnemen maar zo werkt het niet. Het enige wat je kunt doen is er zijn voor je kind waneer hij of zij erom vraagt.

James begint steeds meer te kletsen maar echt hele zinnen vertellen over wat hij voelt, lukt hem nog niet. De taak van jou als ouder is om hierachter te komen en dat gaat vaak gepaard aan een bezoek aan de huisarts. James bleek een fixen keelontsteking te hebben en wellicht Pfeifer. Een antibiotica zou niet goed zijn omdat dit de klachten van Pfeifer verergerd. Bloedprikken bij zo’n klein persoon, doen de artsen liever niet als het niet nodig is.

Geen Pfeifer maar de zesde kinderziekte?

Het is ook belangrijk te kijken wat het lichaam doet. Lukt het zijn lichaam om het zelf op te lossen of zijn er medicijnen of een ziekenhuisopname nodig om hem beter te maken? Gelukkig is dat laatste niet van toepassing geweest bij James maar hij is wel flink afgezwakt. Met hele kleine muizenstapjes gaat hij voorruit. Nu een week nadat de eerste hoge koorts begon, heeft hij even gespeeld met zijn auto’s.

We weten het nog niet 100% zeker maar volgens ons heeft hij nu geen Pfeifer. James heeft namelijk eergisteren uitslag gekregen op zijn rug, wat inmiddels ook op zijn buik en gezicht zit. Dit staat bekend om de zesde kinderziekte en dat is niks om jezelf zorgen over te maken. Je kunt er weinig aan doen dan accepteren wat er gaande is en je kind vooral laten eten en drinken waar hij of zij trek in heeft.

De situatie van James werd zorgelijk toen hij enkele dagen minder dan de helft dronk. Dit is nog steeds niet wat het moet zijn maar hij komt inmiddels over de helft heen. Dat veranderd de situatie want uitdrogen is nu zeer onwaarschijnlijk. De koorts is gezakt waardoor hij ook niet meer extra hoeft te drinken om zijn vochtgehalte bij te vullen.

Morgen naar de huisarts om Pfeifer uit te sluiten.

Jeetje, wat is dat kleine vriendje van mij ziek geweest. Dit was de eerste keer dat James echt ziek was. Je leert je kind op een andere manier kennen en iedereen is op een andere manier ziek. Het zit bij ons in de familie dat als we ziek zijn, we ook goed ziek zijn met hoge koorts, ijlen en bijwerkingen waardoor een zorgelijke situatie ontstaat.

Ik had gehoopt dat hij dit van zijn vader had geërfd want hij is bijna nooit ziek maar helaas. Ik ga morgen voor de zekerheid naar de huisarts om te laten vaststellen dat het gaat om de zesde kinderziekte dan kunnen we dit in zijn papieren vermelden én Pfeiffer wellicht officieel uitsluiten. James heeft waarschijnlijk pure pech gehad om én een fixen keelontsteking en de zesde ziekte onder de leden te hebben.

Gelukkig heeft zijn lichaam het voor zover zelf opgelost zonder medicijnen. Dat is goed voor zijn afweersysteem en immuunsysteem. Hij wordt hier sterker van, daar ben ik van overtuigd!

Wordt vervolgt.

Ik wil altijd alles goed doen!

Ik ben niet perfectionistisch maar ik wil graag alles goed doen.

Ik ben niet perfectionistisch maar ik wil wel alles graag goed doen. Het nastreven van perfectie kost meestal meer dan dat het oplevert. Perfectie is een soort illusie want wie bepaald of iets perfect is? Wanneer ben je tevreden? En als je tevreden bent, is dat dan ook perfect?

Het is bij mij alles of niets. Als ik begin met iets wil ik het zo goed mogelijk afmaken en als ik merk dat dit niet lukt, begin ik opnieuw. Dit is ontzettend slopend en dat begon in mijn kinderjaren.

Niet iedereen is goed in dezelfde dingen. Ik kon bijvoorbeeld slecht tekenen. Op een of andere manier zit het als een perfect plaatje in mijn hoofd, maar zorgen mijn handen ervoor dat het niet zoals ik het wil, op papier komt.

Ik vraag te veel van mezelf.

Als ik vroeger een tekening aan het maken was en er stond een lijn verkeerd, ik was uitgeschoten en de tekening was niet zoals ik het in mijn hoofd graag had, werd het door mij weggegooid en nam ik een nieuw blaadje.

Ik was vroeger al een kleine doorzetter. Ik ging vaak tot het uiterste en als ik iets graag wilde, het interessant vond, dan ging ik door dat ik het juiste resultaat behaalde. Deze struggle zit in mijn hoofd. Ik vond het geen probleem als de ander vond, dat het niet perfect was. Het moest voor mezelf perfect zijn en dan was ik tevreden.

Je kunt stellen dat ik te veel van mezelf vroeg en soms nog steeds vraag. Ik zat in een voetbalteam zonder keeper. Ik wilde dit doen en waarom? Omdat ik ook dit goed wilde kunnen. Dan kon ik én voetballen én keepen. Ik ging onder keeperstraining waar de meeste jongens al jaren aan mee deden. Het was zwaar maar ik deed het wel.

Perfectie heeft alles te maken met onzekerheid.

Mijn eerste wedstrijd als keeper verliep prima maar niet goed genoeg in mijn ogen. Niet perfect. Ik had één bal door laten gaan en dat was te veel. Ik moest alles tegenhouden wat dat hoort als je keeper bent. Het aparte van dit alles is dat ik het niet verwacht van een ander.

Ik kan bijvoorbeeld prima naar een voetbal kijken zonder frustreert te worden als die keeper een bal doorlaat. Maar als ik zelf keep, mag dat niet kunnen. Niks is goed genoeg, alleen perfectie. De perfectie zit in mijn hoofd want ik kan dan wel iets helemaal perfect vinden maar dat wil niet zeggen dat andere mensen hier hetzelfde naar kijken. Mensen kunnen dan nog tien dingen opnoemen wat daar beter aan kan terwijl ik het perfect vind.

Perfectie is onzekerheid. Iedereen kan zich weleens onzeker voelen, dat is heel gewoon. Niemand is altijd 100% zeker van zichzelf. Het wordt pas vervelend als je hier dagelijks last van hebt. Onzekerheid heeft te maken met angst. Angst dat je niet goed genoeg bent, bang bent om dezelfde keuzes te maken of niet mooi of aardig genoeg bent.

Je zelfvertrouwen heeft te maken met je verleden.

Angst verminderd je zelfvertrouwen die je juist hard nodig hebt in het leven. Dit heeft te maken met het verleden. Hoe vaker je hebt gemerkt en gevoelt dat je iets goed kan, hoe makkelijk het is om te geloven dat het opnieuw lukt. Complimenten en steun van mensen uit je omgeving hebben ook invloed op jezelf vertrouwen.

Mijn zelfvertrouwen was groot, tot dat ik een jaar of zestien werd. Ik kreeg lichamelijke klachten terwijl de artsen dit niet konden verklaren. Ik verloor het vertrouwen in mezelf. Niet eens specifiek in mijn lichaam want daar was volgens de witte jassen in het ziekenhuis, niets mis mee.

De witte jassen die mij steeds opnieuw zagen met nieuwe klachten, hebben tien jaar gestudeerd om in een witte jas rond te lopen. Zij dachten dat mijn klachten psychisch zaten en namen mij niet serieus. Wie was ik dan om te zeggen dat ik wel écht buikpijn had? Niemand, vond ik.

Ik accepteerde mijn situatie en ik had inmiddels een afspraak gemaakt bij de psycholoog. Ik liep vier jaar door met buikklachten tot ik eindelijk mijn diagnose kreeg. Dit ging niet zo vlekkeloos als ik het nu vertel maar daar kun je in dit artikel meer over lezen.

Ik ben anders gaan denken. Ik moest wel. Ik had geen keus!

Het was een ernstige vorm en dus kon ik tegen iedereen zeggen: Lekker puh, zie je nou wel? Ik heb geen psychisch probleem, ik heb echt pijn!’.

Dat was fijn om te horen en daarvan ging mijn zelfvertrouwen omhoog maar tegelijkertijd omlaag omdat ik een stuk minder kon dan voorheen. Lichamelijk werd ik zwakker waardoor ik afscheid moest nemen van het voetballen, mijn gewrichten konden dit niet meer aan. Tennis was niet meer te doen en ook fitness werd te zwaar.

Dit was een harde leerschool en uiteindelijk denk ik anders dan ik voor mijn ziekte deed. Ik geniet van alles wat ik nog wél kan en het hoeft allemaal niet zo perfect meer als voorheen. Maar wat ik doe, wil ik altijd goed doen!

Lees ook: Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd deel 1
Lees ook: Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd deel 2

Stel niet zulke hoge eisen aan jezelf. Je wil andere niet teleurstellen maar doe dit ook niet bij jezelf. Kijk in de spiegel en besef dat ook jij er mag zijn!

26 september 2017 door Lonnekedewin

Oudere artikelen

Nieuwe artikelen