Iedereen is anders ziek.

Ik ben ziek, al zo’n zeven jaar maar nu heb ik ‘gewoon’ de griep. Als je een vaste lezer bent dan heb je in dit artikel kunnen lezen dat James doodziek is geweest en dat de artsen dachten aan Pfeifer. Dit is meegevallen maar hij had het goed te pakken.

Het enige nadeel van het hebben van een kind in combinatie met chronisch ziek zijn en dus geen goed immuunsysteem hebben, is een kind dat ziek is. Op het moment dat James verkouden wordt, weet ik dat ik de week daarna aan de beurt ben. Helaas krijg ik het op een of andere manier altijd tien keer zo heftig maar dat zal wel toeval zijn…

Begin deze week werd ik ziek. Een beetje verkouden en hoesten mincombinatie met koorts maakt het al snel een ‘gewone griep’. Iedereen is anders ziek. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld bijna nooit koorts maar kan zich wel een dag goed beroerd voelen, terwijl mijn vader snel koorts krijgt en een aantal dagen nodig heeft om er weer boven op te komen.

Ik heb dat stukje helaas van mijn vader overgenomen. Als ik ziek ben, ben ik doodziek met hoge koorts, ijlen en alles erop en eraan. Zodra ik merk dat ik verkouden word, prop ik mezelf meteen vol met gezond eten, vitamine en drink ik thee of water. Helaas is het kwaad dan al geschiet en helpt dat niet om mezelf sneller fit te voelen. Het is een kwestie van uitzitten.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp.

Deze keer ook niet. Dezelfde avond was een klein irritante kriebelhoest veranderd in het geluid van een zeehond. Ik heb het even aangekeken maar toen ik die avond in bed lag te piepen, snakkend naar adem, hebben we toch maar even de spoedeisende hulp gebeld.

Het gesprek aan de telefoon verloopt prima, zoals altijd, tot dat ik mijn medicijnen- lijst opnoem. Zij verzoekt mij vriendelijk om te komen. Ik vraag of het druk is en dat is het. Ik mag naar een ander ziekenhuis in de buurt waar het minder druk is en ik tussendoor gezien kan worden.

Ik heb een hekel aan een ander ziekenhuis. Ik heb überhaupt een hekel aan het ziekenhuis. Ik ben zo gewend aan het UMC dat ALS het moet, ik het liefst daar ben. Het klinkt gek maar ik ken daar de weg en voel mezelf daar een soort van ’thuis’. Het nadeel is dat ik 1,5 uur moet rijden en dat zoek ik ook niet, nu ik mezelf zo slecht voel.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp. Ik meld mezelf aan de balie en neem naast Lisa plaats in de wachtruimte. Het is druk bij de spoedeisende hulp. Ik ben blij dat ik tussendoor gezien kan worden door een arts. Dat is dan weer een voordeel aan mijn chronisch ziek zijn. Ik hoef mijn medicijnen- lijst maar door te geven en ik word direct serieus genomen.

Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik plaats..

In de wachtruimte scan ik de mensen. Iedereen die hier zit heeft iets ‘spoedeisend’ maar het is niet zichtbaar. Ja één mevrouw loopt met een emmer voor haar mond wankelend met, vermoedelijk haar man, te dwarrelen in de wachtruimte en gaat uitgerekend naast ons zitten.

Ik sta meteen op en neem ergens anders plaats. Het klinkt misschien lullig maar het is voor haar eigen best wil. Als zij een kok geluid maakt, zou ik haar emmer afpakken en mee kotsen. Dat is ook weer zoiets. Ik kan daar absoluut niet tegen. Behalve bij James dat is ‘eigen’.

We worden naar binnengeroepen door een co- assistent die volgens de arts, die daarnaast zit, bijna arts is. Ik vind het prima, als ik maar geholpen word. De arts geeft ons een hand en vraagt of Lisa mijn moeder is. Een goed begin van ons consult! Iets wat ongemakkelijk en proestend van het lachen, vertel ik mijn verhaal.

De co- assistent hoort mijn verhaal aan en wil graag naar mijn longen luisteren. Het was aldus haar een fixen longontsteking. De arts luistert mee en gaat vervolgens over op medische termen waar ik toch niks van begrijp. Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik weer plaats.

De arts zag door zijn gouden ogen dat wij een stelletje waren!

De arts vraagt aan Lisa wat wij van elkaar zijn. Ik snap dat niet. Het is niet noodzakelijk voor een arts om dit te weten. Wat maakt hem zo nieuwsgierig? Als Lisa verteld dat wij een stelletje zijn geeft hij aan dat hij dit al wel had gezien. Sterker nog, hij had hier oog voor? Ik zou zo’n ogen ook wel willen, lijkt mij super handig.

Ik begrijp dit soort vooroordelen niet en ik was graag met hem in gesprek gegaan maar ik was te ziek. Hoe ziet hij, terwijl we niet met pen op ons hoofd ‘pot’ hebben geschreven dat wij een stelletje zijn? Wat maakt het dat hij dit aan het uiterlijk ziet? Ik zit daar in mijn, nog net niet schattige berenpyjama, ziek te zijn. Is het dan omdat Lisa korte haren heeft? Of omdat wij naar de spoedeisende hulp komen terwijl we dezelfde leeftijd hebben?

Je kunt mij niet vertellen dat het niet vaker voorkomt dat je bij een vriendin bent, onwel wordt of iets dergelijks en met haar naar de spoedeisende hulp rijdt. Maar goed, dat kan het ook niet zijn geweest want in eerste instantie dacht hij dat Lisa mijn moeder was.

Al met al was het volgens de co- assistent die bijna arts was een fixen longontsteking terwijl het aldus de echte arts met ogen van goud, een infectie was aan mijn bovenste luchtwegen. Ik werd met puffers en een antibiotica naar huis gestuurd. Ik hoest nog steeds als een zeehond, heb koorts en voel me nog even ziek als gisteren maar ik ben iets minder benauwd. Daar doen we het maar mee!

Lees ook: Ik ben bang voor mijn gevoelens voor een vrouw!

Wat maakt het dat jij aan iemand uiterlijk kan zien dat degene valt op hetzelfde geslacht? Stereotypen ‘potten’ zijn we niet, al zeg ik het zelf. Vertel! Ik ben benieuwd.