Persoonlijk

Mijn coming out verhaal – Lisa!

Ik had niemand in mijn omgeving waarmee ik over homoseksualiteit kon praten.

Het was voor mezelf duidelijk toen ik in de eerste klas van de middelbare school zat. Dit was voor mij een struggle want ik voelde me anders dan de rest en als je iets niet wil in je puberteit is jezelf anders voelen. Ik hield het voor mezelf maar steeds vaker kreeg ik dé vraag die mij aan er steeds opnieuw aan herinnerde: ‘Lisa, heb je al een vriend? of ‘Wordt het niet eens tijd voor een leuk vriendje?’.

Ik werd er door die vragen steeds opnieuw aan herinnerd. Ik vond meisjes gewoon leuker, veel leuker maar ik was nog niet zo bezig met ‘verkering’ hebben. Ik was meer bezig met voetballen en MSN- en dus het antwoord op de bovenstaande vraag was altijd: Nee, ik ben daar nog niet aan toe!’.

Met mijn diploma en een groot geheim op zak ging ik door naar mijn vervolgopleiding. Ik had niemand in mijn omgeving waarmee ik over homoseksualiteit kon praten tot dat ik op een dag stage moest lopen en een collega begon over ‘haar vrouw’.

Tussen de potten en de pannen kwam ik uit de kast voor mijn ouders.

Ik dacht, het bestaat het! Ik wilde daar alles van weten. Het werd meer dan een collega door de gesprekken die wij voerde. We hebben uren gepraat en ik vond het reuze interessant. Dit was precies wat ik nodig had op dat moment. Iemand waarmee ik kon praten over homoseksualiteit. De grootste struggle op dat moment in mijn leven.

Het ging daarna sneller dan ik had verwacht. Ik wilde het mijn ouders en mijn zusje vertellen maar ja, hoe doe je zoiets? Het had even tijd nodig maar op een dag voelde ik dat ik het moest vertellen. Ik was er klaar voor.

Het was op een avond. We gingen eten. Mijn zusje vroeg die avond toevallig ook of het niet eens tijd werd voor een vriendje. Dit was een inkoppertje. ‘Nee, ik wil een vriendinnetje’ antwoordde ik en ik schrok direct van wat ik zei. Mijn moeder stond op en ging de tafel afruimen en mijn zusje ging naar boven. Daar zat ik dan aan tafel.

Ik voelde me slecht want ik kreeg niet de reactie die ik had gehoopt. Ik heb mijn moeder en zusje de hele avond niet meer gezien of gesproken. Mijn vader was aan het werk en zou rond een uur of acht thuis komen. Ik moest die avond oppassen maar mijn vader belde op. ‘Lisa, moet je mij niet iets vertellen?’.

‘Ach meisje het maakt niet uit. Ik wist het ergens wel!’

Mijn coming out verhaal. Ik had het eerder moeten doen!

Ik kwam die avond laat thuis en viel mijn vader huilend in de armen. Ik kon geen woord uitbrengen en na een goed gesprek kon ik redelijk slapen. Mijn moeder sprak een aantal dagen nauwelijks tegen mij. Die vond het moeilijk. Ik was op dat moment geraakt door haar reactie maar achteraf begrijp ik het een stuk beteren.

Ik kan mezelf voorstellen dat het als een shock overkwam. Het was ook zo ‘out of the blue’ tijdens het eten maar ik kon geen beter moment vinden. Ik moest van mijn geheim af en ik was klaar om mezelf te zijn. Dit zijn dingen die soms tijd nodig hebben maar inmiddels accepteert mijn familie mij zoals ik ben en zijn Lonneke en ik meer dan welkom samen bij mijn ouders.

Mijn grootste angst was mijn opa. Hij was heel gelovig en dat maakte mij bang voor zijn reactie. Ik belde mijn opa op om het te vertellen. Ik durfde niet langs te gaan om het te vertellen. ‘Opa, ik denk dat ik op vrouwen val. Nu wil je mij zeker nooit meer zien?’

‘Lisa, doe niet zo raar. Jij bent nog steeds dezelfde Lisa en als jij gelukkig bent dan ben ik dat ook!’

Ik heb achteraf spijt van dat ik het zolang heb verzwegen. Dit had alles gemakkelijker gemaakt voor mezelf en uiteindelijk kreeg ik een jaar later inderdaad gevoelens voor een vrouw.

Ik wil iedereen aanraden het er gewoon te laten zijn. Het is niet raar, vies, stom of anders. Het is wie jij bent. In mijn geval is dat lesbisch zijn.

Love just grows, so accept it, i’m in to Lonneke my chick! 😉

30 november 2017 door
De ziekte van crohn &zo

Ik ging twee jaar lang rollend door het leven!

Ik werd na maanden doorverwezen naar een reumatoloog.

Oeh, wat heeft het lang geduurd voordat ik eindelijk deze diagnose kreeg. Ik heb jarenlang in onzekerheid gezeten. Mijn gewrichtsklachten begonnen een half jaar nadat de ziekte van Crohn gediagnostiseerd werd. Ik kwam toen wekelijks op de Maag, darm- lever poli voor de standaard controles. De gewrichtsklachten waren bij mijn MDL- arts bekend en hij schreef af en toe een medicijn door wat de scherpe randjes er vanaf haalde.

Dit hielp om de dagen wat gemakkelijker door te komen maar ik kreeg steeds een terugval en dan kwam het ook nèt wat heftiger door. Het was mij bekend dat gewrichtsklachten horen bij de ziekte van Crohn. Ja, het is een darmziekte maar nee, daar blijft het absoluut niet bij. Helaas.

Ik dacht dus dat dit het was voor de rest van mijn leven. Functioneren kon ik redelijk zolang ik binnen bleef maar als we naar de stad gingen moest ik in een rolstoel. Bij een van die talloze controles zei de MDL- arts: ‘Ja maar Lon, dit duurt wel heel lang. Ik ga je doorverwijzen naar de reumatoloog’.

Fibromyalgie werd de diagnose.

Oké, gewrichtsklachten horen bij de ziekte van Crohn maar blijkbaar niet in zodanige mate als dat ik het had. Ik kon nauwelijks lopen. Het ging steeds slechter met mijn gewrichten tot ik uiteindelijk ook in huis met krukken liep om mezelf te kunnen verplaatsen. Douche kon ik niet zelf, mijn bovenlijf functioneerde prima maar no- way dat ik mijn benen kon afdrogen.

Mijn moeder hielp mij in deze tijd met de dagelijkse dingen. Zij kwam ’s ochtends voor haar werk naar mij toe om mij te douche en aan te kleden. Ik zorgde voor een broek die ik zelf gemakkelijk naar beneden kon doen om zelf naar het toilet te gaan en ’s avonds als Merijn thuis kwam van het werk, hielp hij mij met het bedritueel.

Mijn eerste reumatoloog kon niets vinden en bestempelde het met Fibromyalgie. Dit is een veel- te- lastig- woord dus met makkelijkere woorden: reuma wat in de weke delen zit. Dit was in de tijd dat Fibromyalgie werd bestempeld als een psychische ziekte. Lekker makkelijk, dacht ik toen. Er kwam niets uit de onderzoeken die er werden uitgevoerd en dus was het ‘maar’ Fibromyalgie.

Ik moest revalideren en alles opnieuw leren.

Ik moest gaan revalideren in Blixembosch met wel vijf verschillende therapieën en psychologen. Dit was een heftige tijd. Ik was drie keer in de week in Blixembosch te vinden waar ik kei hard aan het knokken was voor mijn herstel. Ik was letterlijk aan het revalideren. Een jaar lang zat ik in een rolstoel, alles was verslapt en verkrampt. Een trap oplopen leek voor mij op dat moment de mount everest!

Zwemmen, fietsen, lopen en praten praten praten. Ik weet nog dat ik thuis kwam met de woorden, schrik niet: Mam, ik heb tien rondjes getrapt! En nee, niet een rondje van 5km maar letterlijk een rondje met mijn trapper rond. Zo slecht was ik op dat moment.

Ik vond de fysiotherapeut het leukst, ik deed met hem ‘voetballen’ met een zachte babybal omdat ik de bal anders niet vooruit kreeg maar het ging en ik vond het leuk. Ik kwam daar aan in het midden van mijn traject met een knal rode, dikke knie. Ik liet hem mijn knie zien waardoor hij verschoot. ‘Ja maar zo gaan wij niet trainen samen. Dit is geen Fibromyalgie!’

De ziekte van Lyme en MS werden onderzocht.

Jep, zo snel ging het. Einde revalidatieproces in Blixembosch en op naar een volgende reumatoloog. Dit keer in Nijmegen, een academisch ziekenhuis. Ik werd daar getest op de ziekte van Lyme. De uitslag was dubieus en dat maakte ons zorgen. Dit bleek uiteindelijk hoogstwaarschijnlijk niet het geval te zijn maar 100% uitsluiten konden ze op dat moment niet.

Ik werd doorgestuurd naar de Neuroloog. Misschien was er iets in mijn hersenen wat er niet hoorde. De neuroloog heeft meerdere onderzoeken gedaan om MS uit te sluiten. Dit was een verschrikkelijke- emotioneel- slopende tijd. Dit was voor mij ontzettend moeilijk. De minuten in de MRI- scan leken wel uren te duren.

Nee ook niet en toen ik alles helemaal had opgegeven. Ik mijn leven in een rolstoel ging accepteren, zat ik in de tandartsstoel om behandeld te worden, kwam mijn medische situatie aan de praat en werd er een naam genoemd van een professor, ook in Nijmegen en hij vertelde dat ik daar een hele goede kans had op een diagnose.

Ik ging twee jaar lang rollend door het leven!

Dat klopte. Ik heb hier enkele maanden onderzoeken verricht toen uiteindelijk de diagnose: de ziekte van Bechterew.

Ik zat inmiddels twee jaar lang in een rolstoel omdat ik mezelf niet meer kon bewegen. Het deed zóveel pijn. Ik ging op vakantie en dan werd ik zelfs met een rolstoel het vliegtuig in getild met een grote lift. De warmte van Spanje deed mij altijd goed, ik kon daar soms wat stapjes zetten maar och wat heeft Merijn mij daar over de boulevard gereden.

Het was een heftige tijd. Ik ben blij met de diagnose en vooral blij met het feit dat de rolstoel niet meer non- stop onderdeel is van mijn leven. De slechtere periodes zijn er nog steeds en de rolstoel wordt nog steeds af en toe gebruikt maar er is uitzicht op een betere periode en dat voelt als een bevrijding.

Werd jouw reuma snel gediagnostiseerd of heb jij ook een heel traject moeten afleggen voordat er duidelijkheid kwam? Laat het wetens in de reacties zodat we ervaringen kunnen delen!

 

29 november 2017 door
Als je blog je eigen bedrijf wordt
Persoonlijk

Wanneer je blog je bedrijf wordt!

Mijn eerste blog schreef ik vanuit mijn ziekenhuisbed!

Ik weet het nog als de dag van gisteren. De eerste woorden op LonnekeSchrijft. In 2010. De moeilijkste periode uit mijn leven en ik ging schrijven. Ik moest schrijven. Schrijven was toen der tijd een soort overleven van mezelf. Ik moest mezelf uiten. Praten was te moeilijk. Schrijven ging mij een stuk beter af!

In mijn jeugd was ik al gefascineerd door het bouwen van websites. Dit deed ik met bestaande templates die ik dan helemaal ‘Lonneke’ ging maken. Dat vond ik leuk en dat was iets waar ik echt graag mee bezig was. Urenlang zat ik achter mijn computer te pielen aan mijn website die ik na een tijd weer verwijderde om een nóg mooiere te maken.

Mijn blog starten letterlijk vanuit mijn ziekenhuisbed om mijn vrienden en familie op een gemakkelijkere manier te kunnen up-date over hoe het met mij ging én tegelijkertijd was het voor mij een uitlaatklep. Het was een dagboek. Alsof ik tegen een boom praatte want ik kreeg nooit respons op te artikelen die ik schreef.

Dit gebeurde pas toen ik alles wat ‘proffesioneler’ ging aanpakken. Ik kwam erachter ik het bouwen van websites beter aan iemand anders kon overlaten en dat schrijven mijn passie was. Mijn blog kreeg steeds meer de look die ik wilde uitstralen en ik kreeg steeds vaker respons op de artikelen die ik schreef.

Gratis producten in ruil voor een artikel.

Iedereen die zelf blogt zal dit herkennen. Je krijgt gratis producten in ruil voor een artikel inclusief een link die je deelt op je blog. Het is natuurlijk supergaaf dat op deze manier je blog gewaardeerd wordt en gezien wordt door bedrijven. Ik belde direct mijn moeder op bij mijn eerste barterdeal. En trots dat ze was!

Ik heb dit een lange tijd op deze manier gedaan totdat ik er bij een event achterkwam dat dit niet bepaald een handige manier was om te bloggen. Ik bedoel, die spulletjes zijn hartstikke leuk maar daarmee kun je jouw rekeningen niet betalen. Je hoeft niet persé gruwelijk veel kosten te maken als Blogger maar als je alles bij elkaar optelt is het stiekem best wel wat!

Je hebt een domeinnaam wat geld kost en de rekening jaarlijks op de deurmat valt, eventuele winacties die jezelf wil organiseren maar denk ook aan het uiterlijk van je blog. Je kunt in het begin gemakkelijk een standaard template gebruiken en zelf een eigen look laten bouwen is niet eens persè nodig. Ik vond het leuk en probeerde op deze manier mezelf te onderscheiden van andere Bloggers want die komen er nog dagelijks bij.

In het begin deed ik de meeste foto’s schieten met mijn telefoon en nu kan dit prima met de toestellen van tegenwoordig maar om goed kwaliteit foto’s te kunnen maken kom je een stuk verder met een fototoestel. Ik heb sinds kort een spiegelreflexcamera aangeschaft. Een rib uit mijn lijf maar ik heb er dagelijks plezier van én het is een grote toevoeging voor mijn blog.

Van bloggen naar een eigen bedrijf.

Dit is iets wat als Blogger zeker telt. Je kunt jezelf niet voorstellen hoeveel tijd er zit in het bijhouden van een blog. Ik zit nu al twee jaar lang dagelijks op de computer om mijn artikelen te schrijven, foto’s schieten en ideeën te bedenken om mezelf als Blogger te onderscheiden van de rest van de Bloggers. Ik wil iets unieks hebben, iets anders dan anders en dat kost ongelofelijk veel tijd.

In de afgelopen tijd liep ik steeds vaker een samenwerking mis door het ontbreken van een BTW- nummer en een KVK- nummer. Dit hebben bedrijven nodig om belastinggeld terug te krijgen. Dit is tot nu toe het enige voordeel van het inschrijven bij de KVK en het hebben van een eigenbedrijf.

Het brengt namelijk ook een hele hoop administratie met zich mee wat je vanaf het begin direct goed moet regelen om problemen met de belastingdienst te voorkomen. Dit wil je niet, geloof me dus laat je goed informeren voordat je besluit om jezelf in te schrijven bij de KVK.

Wat gaat er veranderen op mijn blog?

Helemaal niets. Althans, voor jullie. De meeste veranderingen brengen achter de schermen plaats. Op mijn blog schrijf ik alleen maar artikelen over onderwerpen waar ik graag over wil schrijven. Ik ben secuur in het samenwerken met bedrijven. Dit moet passen bij LonnekeSchrijft en de toekomst daarvan.

Het is geweldig om van je hobby je beroep te kunnen maken en zeker als je bedenkt dat ik al jaren in de ziektewet zit is dit voor mij een grote uitkomst. Dit is overigens niet geheel stopgezet. Het wordt aangepast naar wat ik verdien. Dit is om te voorkomen dat ik straks ineens een terugval krijg en het niet meer kan opbrengen om te werken aan mijn bedrijf, LonnekeSchrijft.

Schrijven is mijn passie en dat zal het altijd blijven. Ik ben van mening dat je als fulltime blogger sowieso een passie moet hebben voor schrijven anders kun je het maken van dagelijkse content niet volhouden. Dit lukt mij nu al een ruime tijd waardoor ik de stap naar een onderneming aandurf.

Heb jij jezelf ingeschreven bij de KVK als Blogger? Veranderde dit wat voor jouw blog? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen wisselen!

28 november 2017 door
Leven met tegenslagen!
Persoonlijk

Leven met tegenslagen!

Een gelukkig kind betekent alles.

Als ik James nu zie spelen ziet hij er gelukkig onbezonnen, vrolijk en zorgeloos uit. Dit is iets wat wij onze kinderen willen laten voelen. Als moeder en natuurlijk ook als vader, wil je dat jouw kinderen gelukkig zijn want dan is het voor ons als ouder allang goed.

Iedereen die dit artikel leest heeft weleens een tegenslag meegemaakt. De kleine problemen en tegenslagen beginnen al vroeg in ons leven. Hoe jonger het kind is hoe kleiner het probleem is. Althans, in onze ogen want voor hen kan dat ‘kleine’ probleem als een heel groot probleem voelen.

We komen er niet onderuit. Tegenslagen in het leven horen er nou eenmaal bij. Het maakt je vaak een sterker persoon. Ieder huis heeft zijn kruis en wat voor jou een tegenslag is kan voor mij als geen enkel probleem ervaren worden. Dit is voor iedereen anders en daar komt geen maatstaf voor aan te pas.

Mijn eerste echte tegenslag.

Mijn eerste echte tegenslag was in de eerste klas van de middelbare school. De eerste paar dagen waren ‘wennen’ en elkaar leren kennen maar daarna kwam er al snel huiswerk aan te pas. Een normale zaak op de middelbare school. Ik zat avonden met mijn vader te ploeteren aan mijn wiskundehuiswerk. De volgende dag op school bleek dat ik het verkeerde hoofdstuk had gemaakt en dus eigenlijk, mijn huiswerk niet af had.

Ik kreeg straf en moest nablijven. Als ik helemaal niets had uitgevoerd dan kon ik mezelf nog vinden in deze straf maar ik had daadwerkelijk zitten ploeteren op mijn huiswerk, alleen het verkeerde.

Na het laatste uur moest ik mezelf melden en kreeg ik straf. Het punt was dat ik om 18:00 uur nog steeds op school zat. De leraar was mij vergeten en was verder gegaan met haar werk. Ik belde mijn moeder op en vertelde huilend wat er aan de hand was. ‘Kon, blijf rustig en niet huilen. Je zit nu op de middelbare school dus probeer jezelf te vermannen’.

Dit was een grote tegenslag voor mij. Ik zat immers net op deze school en moest direct nablijven. Ik kwam uit een ander dorp dus niemand kende mij wat op de basisschool heel anders was. Dit was voor mij toen een heel groot probleem. Later zag ik hoeveel kinderen uit mijn klas (vaak dezelfde) dagelijks moesten nablijven. Dit is precies wat ik bedoel te zeggen eerder in het artikel. Het was voor hen geen enkel probleem om na te blijven terwijl het voor mij bijna als het einde van mijn leven aanvoelde.

Tegenslagen in mijn ziekteproces.

In mijn ziekteproces zijn er talloze tegenslagen geweest die mij sterker hebben gemaakt als persoon, wat mij ook een aantal jaren heeft laten verouderen maar ook onwijs onzeker en verdrietig hebben gemaakt.

De vijf eerste jaren na de diagnose de ziekte van Crohn kwamen de tegenslagen als lopendebandwerk mijn leven passeren. Het hield niet op. Ik kwam nooit uit het ziekenhuis met positief nieuws. De ziekte van Crohn was zo actief dat er op dat moment geen medicijnen hielpen tegen mijn klachten en de ontstekingen in mijn lijf.

Ik heb door mijn ziekte mijn ziekte mijn gehele toekomstbeeld moeten aanpassen. Je kunt jezelf wellicht voorstellen dat dit nogal heftig is en vooral als je nog zo jong bent. Ik was 18 jaar en ik dacht dat ik mijn hele leven nog voor me had. Een leven wat ik allang had uitgestippeld maar ineens kwam daar die ene hele grote tegenslag die mijn leven compleet veranderde.

Mijn droom, een sportopleiding afronden eindigde in een nachtmerrie. Ik kwam kilo’s aan waardoor sporten niet meer ging zoals ik deed en moest om mijn opleiding af te ronden.

Dat zijn de echte grote tegenslagen waar je mee moet dealen. Dit soort dingen zijn niet te troosten met een kus of een knuffel. Dit zijn eindeloze gesprekken en een stuk leren ‘accepteren’ van de nieuwe situatie. En natuurlijk afscheid nemen van alles wat je had en ooit hebt kunnen doen wat nooit meer zal lukken.

Tegenslagen doen pijn maar haal daar je les uit.

Het is gemakkelijk om te zeggen dat je een les moet halen uit de tegenslagen die in je leven voorkomen. Dit is iets wat je vaak wat je later, soms weken, maanden of zelfs jaren later pas ontdekt en toepast in je leven. Ik heb inmiddels mijn les gehaald uit alle tegenslagen die ik heb ondervonden in mijn leven maar dat is niet vanzelf gegaan.

Ik was in mijn jeugd een ontzettende binnenvetter en wilde altijd positief en vrolijk overkomen maar zo is het leven helemaal niet. Je mag verdrietig zijn, je mag boos zijn, bang zijn of jezelf teleurgesteld voelen. Ik had hier een psycholoog, meerdere zelfs, voor nodig om dat in te zien. Ik moest leren praten. Mijn gevoelens leren uiten en dat lukt steeds beter maar het blijft een zwak punt waar ik mezelf altijd van bewust moet zijn.

Tegenslagen in het leven horen erbij en doen ontzettend veel pijn op welk vlak dan ook. Hoe ga jij met tegenslagen om? Praat je of schrijf je liever? Zing je misschien of ga je een stuk wandelen en sporten? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen wisselen!

 

27 november 2017 door
De ziekte van crohn &zo

Ziekenhuisuitslagen zelf online bekijken handig of niet?

Een nieuw recept regelen werkt prima online.

De technologie staat duidelijk niet stil en dat is maar goed ook. Er wordt steeds meer onderzoek verricht en uitgevoerd om het vervolgens in de praktijk door te voeren. Het zelf online bekijken van ziekenhuisuitslagen is hier één van. Dit is niet persé iets wat dit jaar pas doorgevoerd is want het is bij de meest academische ziekenhuizen al een tijdje actief.

Is het nou handig om je ziekenhuisuitslagen zelf online te bekijken? Het heeft zijn voor en nadelen. Een herhaalrecept kan ik met één druk op de knop regelen. Het is gunstiger voor de secretaresse in het ziekenhuis die alles normaal telefonisch doorgevoerd krijgt en het scheelt mij weer een aantal minuten in de wacht aan de telefoon.

Het systeem werkt prima. Je moet het alleen tijdig aanvragen. In mijn geval krijg ik binnen drie werkdagen antwoord van het ziekenhuis en ligt het recept ook binnen drie werkdagen klaar. Je moet dus een week voordat je medicijnen op zijn, even online inloggen om dit te regelen anders zit je straks zonder en dat moeten we niet hebben!

Je kunt ook jouw behandelverslagen zien en je afspraken staan in het systeem!

Ik kan in het systeem alles vinden wat betreft mijn medische situatie. Het is in mijn geval handig zodat ik kan zien of er goed gecommuniceerd worden met de artsen onderling. Ik heb natuurlijk te maken met verschillende artsen en die deze behandelverslagen van elkaar ook allemaal kunnen zien. Dit zorgt ervoor dat ze mijn medicijnen op elkaar kunnen afstemmen.

Oh en wat ik super handig vind aan deze online medische informatie is dat er ook een ingebouwde agenda in verwerkt staat. Je kunt op deze manier gemakkelijk je afspraken in het verleden zien voor eventuele declaraties bij de zorgverzekering en je kunt zien welke afspraken er nog gepland staat. Dit werkt voor mij betreft een stuk handiger dan losse briefjes uit het ziekenhuis die je ongetwijfeld kwijtraakt thuis.

Uitslagen al bekijken voordat je hebt gesproken met de arts, verstandig of niet?

Een voor- en nadeel is dat je de uitslagen van bepaalde onderzoeken al kunt zien voordat je met een arts gesproken hebt. Ik heb toevallig zojuist ingelogd om te kijken of de kweekuitslagen al bekend zijn in mijn medisch dossier. De Dermatoloog belt mij over twee weken op voor de uitslag maar ik kan het vaak niet laten om daarvoor al ingelogd te zijn en de uitslag te bekijken.

Je moet natuurlijk weten wat er staat maar ik kom met Google vaak een heel eind. In mijn vorig ziekenhuisartikel schrijf ik over de twijfel van de arts wat betreft HS. Het zou kunnen zijn dat dit alsnog de diagnose is maar het kan ook een of andere staptholoccus zijn. Een lastig woord en het zegt jullie waarschijnlijk net zo weinig als mij maar ik er is mij uitgelegd dat 70% van de mensen drager zijn van deze ‘ziekte’ alleen dat het bij veel mensen niet te zien of te merken is.

Bij mij is dit anders. Mijn afweersysteem is een stuk lager dan een gezond persoon. Je kunt bij mij deze klachten wél zien en vooral ik, kan merken. De afgelopen keer is er dus een kweek afgenomen van mijn neus, keel en in de buurt van mijn achterwerk.

Ziekenhuisuitslagen zelf online bekijken handig of niet?

De eerste twee uitslagen zijn al binnen, deze zijn negatief. Dit is dus positief voor mij en dat betekent dat ik deze bacterie of virus niet onder de leden heb. In ieder geval hoogstwaarschijnlijk niet. De laatste uitstrijk is nog niet bekend. Ik maak hieruit op dat deze positief zal zijn en dus uiteindelijk negatief is voor mij. De kweken zijn allebei tegelijk afgenomen, twee uitslagen die beide negatief zijn, is voor mij iets te toevallig.

In mijn ogen is de laatste uitstrijk positief, dus negatief voor mij en duurt het daardoor wat langer voordat het bekend is. Dit is dan ook direct een nadeel. Je gaat gissen en bedenken wat wel of niet zou kunnen en wat je eventueel onder de leden hebt. Je kunt jezelf hier ook gek mee maken en dan is het weer minder prettig dat je deze uitslagen alvorens je de arts hebt gesproken kunt inzien.

Ik vind het tot nu toe ontzettend handig om mijn ziekenhuisuitslagen zelf al voor de arts gesproken te hebben in te zien. Ik kan me voorstellen dat dit voor sommige mensen onrust veroorzaakt. Dit hangt ook af voor welke diagnoses je in het ziekenhuis terecht bent gekomen.

Kunnen jullie de uitslagen online bekijken? Ben je net zo nieuwsgierig als ik of wacht je netjes het telefoontje van de arts af? Is online ziekenhuisuitslagen zelf bekijken handig of juist niet? Laat het weten in de comments!

 

26 november 2017 door