Ik ga donormelk geven aan mijn kindje
Mama &zo

Ik ga donormelk geven aan mijn baby!

Ik mag geen borstvoeding geven!

De hele zwangerschap was het onduidelijk of ik borstvoeding mocht geven. Dit omdat ik bepaalde medicijnen slik waarvan (nog) niet duidelijk is of het schadelijk is voor de baby. Na een overleg met een groep kinderartsen is er besloten dat het beter is om flesvoeding te geven omdat de medicijnen anders bij de baby terecht komen en dat willen we natuurlijk niet.

Dit viel toch best rauw op mijn dak kan ik je vertellen. Iedereen weet dat borstvoeding het beste is wat je aan je kind kunt geven en dat had ik Swip ook meer dan gegund.

Het lijkt me ook een fantastisch gevoel om die momenten met je kind te delen. Ongeacht de ontstoken melkklieren en tepelkloven, had ik dit graag op zijn minst geprobeerd. Gek genoeg had ik altijd het gevoel dat borstvoeding geven bij mij zou gaan werken..

Ik herinner mezelf een gesprek met mijn oma. Zij had namelijk zoveel melk over toen ze in het ziekenhuis lag dat ze hiervan een tweeling heeft geholpen om aan te sterken van haar moedermelk. Dit is natuurlijk fantastisch.

Na wat speur werk op het web kwam ik er al snel achter dat ik in aanmerking kom voor donormelk. Je kunt er tegenwoordig met verschillende bloedtesten achterkomen of de moeder in kwestie wel gezond leeft. Je kunt zelfs kiezen of je koemelk vrij wil hebben en/of melk wil van een moeder die alleen maar biologisch eet.

Ik ga donormelk geven aan mijn kindje!

Het is niet te evenaren met je eigen borstvoeding en je geeft het nog steeds via een flesje maar wel met de juiste voedingsstoffen. Ik heb mezelf aangemeld en nu is het wachten om een donor die Swip een zo goed mogelijke start te geven!

Mag of kan jij geen borstvoeding geven en wil je dit persè bereiken? Dan kan dat dus gewoon! Meld jezelf aan op de Facebookpagina ‘Moedermelk donor’ waar iedereen die teveel melk heeft zich aanbiedt en waar moeders zitten die het nodig hebben. Op deze manier kun je met elkaar in contact komen en wellicht tot een deal komen!

De flesvoeding van tegenwoordig is al stukke beter dan voorheen. Het wordt steeds beter gedoseerd met de juiste stoffen dus ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat flesvoeding slecht is. Iedereen doet wat hij of zij het beste vindt voor hun kindje en dat is altijd goed!

Ik had er misschien minder moeite mee gehad als ik zelf gezond zou zijn. Maar juist omdat ik een immuunziekte heb en ik die kans ook maar 0,1% kan verminderen bij Swip, doe ik dat graag.

We hebben wel wat research gedaan naar flesvoeding en uiteindelijk hebben we gekozen voor de biologische voeding van Hipp. Het nadeel is dat je er in Nederland niet gemakkelijk aan kunt komen maar tegenwoordig werkt bestellen via internet prima!

Geven jullie borstvoeding? Of lukt het niet? Ik ben benieuwd welke flesvoeding jij je kind geeft en waarom. En als jij teveel melkvoeding hebt, ga zeker eens kijken op de website van moedermelk. Je kunt er een hele hoop moeders en baby’s mee helpen!

Zwanger &zo

Jij maakt ons compleet

Bij de laatste echo was je ademhalingsoefeningen aan het doen.

Ik kijk uit naar het moment dat je bij ons bent maar ik weet tegelijkertijd dat ik je ontzettend ga missen. Jouw schopjes tegen mijn buikwand, ik voel dat je het fijn vind om samen te douche, je laat duidelijk merken als je vindt dat de muziek te hard staat en wat ben ik aan het genieten als je op de warmte van papa’s grote hand afkomt.

Bij de laatste echo was je al ademhalingsoefeningen aan het doen, het duurt niet lang meer lieverd en dan kan ik je eindeloos lang aankijken, je echt voelen en met je knuffelen.
We kunnen niet wachten om voor jou te zorgen maar tegelijkertijd maakt dat ons ook onzeker want als jij jouw moment hebt gekozen zal alles veranderen en ook nooit meer hetzelfde zijn dan hoe het nu gaat.

Hoe zal de liefde voelen die je alleen voor je kind kan hebben?

Ik ben benieuwd naar de gevoelens die loskomen als ik je voor het eerst zie. Het is nu al onvoorwaardelijk maar ik weet zeker dat dit nog meer zal zijn als we elkaar voor het eerst ontmoeten.

Ze zeggen dat je in het moedergevoel rolt. Dat je het allemaal zo onder de knie hebt en dat begint op het moment dat jij op mijn borst ligt. Het zal vast en zeker ook bij ons zo zijn. Dat we meteen een sterke band hebben en zullen slagen als moeder en zoon. Hoe zal de liefde voelen die je alleen voor je kind kan hebben?

Deze naam past bij jou!

Ik kan niet wachten om voor het eerst je naam hard op te noemen. Hoewel je altijd wel een beetje een Swip zal blijven hebben we natuurlijk hard ons best gedaan om een mooie naam bij jou te bedenken. Eindelijk zijn we eruit, deze naam past bij jou & ons.

Je bent nu nog zo klein maar nu al mijn kleine sterke man. Hoewel het voor ons allebei beter is komen er toch iedere dag een hoop medicijnen bij ons naar binnen en ondanks dat doe jij ontzettend hard je best om groot te groeien en straks gezond ter wereld te komen. Ik ben nu al trots op je kleine man.

Wat er nu ook gaat gebeuren, jij bent en blijft voor altijd de enigste en de eerste die ons ‘ouders’ maakt. Jij bent degene die ons de titel ‘papa& mama’ geeft en daar zijn we ontzettend dankbaar voor.

Samen begeleiden wij jou tot je het alleen kan.

We zijn nog jong en ook wij moeten nog veel leren. Ik kan niet wachten om jou te leren wat ik in 22 jaar tijd heb meegemaakt. Jou behoeden voor de fouten die ik heb gemaakt, maar je tegelijkertijd vrijlaten in de fouten die je sowieso gaat maken.
Samen met papa gaan we je begeleiden tot je het alleen kan maar we zullen altijd stiekem met je meekijken.

Lieverd, je moet echt nog even veilig in mijn buik blijven zitten. Maar het duurt niet lang meer voordat we elkaar zien. Nog maar 7 weekjes voordat we zijn uitgerekend, spannend hé? blijf je nog een weekje extra in mama’s warme buik? Of kom je precies met 37 weken?
Jij kiest toch wel jouw eigen moment en dat is altijd goed, je bent meer dan welkom!

Tot snel mijn kleine vriend!
Liefs, Jouw mama.

de ziekte van crohn en zwangerschap
Zwanger &zo

De ziekte van Crohn en zwangerschap DEEL3

Lees ook: de ziekte van Crohn en zwangerschap deel 1
Lees ook: de ziekte van Crohn en zwangerschap deel 1

Ik heb mezelf ziekenhuis verlof gegeven.

Ik loop tegen het einde van de zwangerschap aan en ik heb besloten om een soort ziekenhuis verlofperiode in te schakelen. Dit heb ik voor elkaar gekregen. Vandaag moest ik nog een halve dag in het ziekenhuis doorbrengen met allerlei onderzoeken maar daarna ben ik even ‘vrij’.

Lees ook: Oogklachten door de ziekte van Crohn.

Eerst een oogscan. Vrij simpel. Je legt je oog in het bakje, kijkt naar een rood sterretje en mag even niet knipperen. Er worden scans gemaakt en dat is het. Niet pijn, zo voorbij dus ideaal.

Daarna was het tijd voor een gezichtveldonderzoek. Dit is lastiger. De vorige keer kreeg ik een handmatig onderzoek. Dat betekent dat de verpleegkundige zelf de lampjes activeert en vraagt waar ik ze zag. Dit keer ging het, zoals tegenwoordig wel vaker, automatisch.

De ziekte van Crohn en zwangerschap. Onderzoeken die niet mogen!

De verpleegkundige ging het navragen en het onderzoek kon niet doorgaan. Het stond niet in mijn dossier dat ik het onderzoek handmatig moet ondergaan. Niemand kan hem nu uitvoeren. Balen, want nu moet ik hier later voor terug komen terwijl ik mezelf net verlof had gegund.

We gaan verder met het FAG- onderzoek. Je pupillen worden verwijd met druppels zodat het oog wat gefotograffeerd moet worden, goed te bekijken is. Bij dit onderzoek zit je achter een camera terwijl je hoofd rust op een kinsteun. Je krijgt vloeistof in het infuus gespoten om de vloedvaten in je oog te kunnen zien. Lichtflitsen komen steeds voor je ogen en je kunt misselijk worden van de vloeistof.

De ziekte van Crohn en zwangerschap is redelijk vol te houden.

Als ik aankom bij de balie hoor ik dat ook dit onderzoek niet kan doorgaan omdat ik zwanger ben. Helemaal fijn. Gelukkig zijn we niet helemaal voor niks gekomen want ik heb nog een afspraak bij de MDL- arts.

We bespreken dat we op dezelfde voet verder gaan tot na de bevalling. Het is voor mij redelijk vol te houden en ik hoop dat het lukt tot na mijn zwangerschap. Dit moet wel lukken maar het is zaak om mijn energie te besparen en een tandje rustiger aan te doen.

De baby maakt deze dag goed. Hij of zij zit flink te trappelen. Een heerlijk gevoel. We kunnen niet wachten tot je bij ons bent. Je eerste pakje is gekocht. Wat ben je toch een kleine sterke man, je slaat je door alle nare onderzoeken van mama heen. Ik ben nu al trots op jou!

Heb jij de ziekte van Crohn en ben jij zwanger? Laat hieronder jouw ervaring achter! Valt het je zwaar of juist mee?

tien vragen en tien feitjes
Persoonlijk

Tien vragen en tien feitjes over mezelf!

10. Vragen.

1. Wat is je grootste droom? 

Simpel. Ik wil graag dat mijn kinderen allemaal gezond ter wereld komen en blijven.

2. Waar moest je vandaag om lachen?

Ik heb van Merijn drie voedingsbh’s gekregen en dat vertelde ik aan mijn moeder: ‘Ik heb er twee gekocht en die andere..’ ‘die heb je gejat?’ vulde ze aan. Dat was natuurlijk weer tranen over onze wangen.

3. Als je een dier zou zijn, wat voor dier zou je dan zijn?

Moeilijk maar uiteindelijk zou ik graag een vogel willen zijn. Het lijkt me super relaxed en handig om overal snel heen te kunnen vliegen.

4. Stel je woont in het buitenland, welk Nederlands product zou je dan het meest missen?

Als mijn hormonenstelsel weer helemaal is hersteld naar de oude Lonneke zou ik een frikandel het meest missen!

5. Waar kun je absoluut niet zonder mee?

Een beetje saai maar mijn medicijnen kan ik echt niet missen.

6. Wat is je favoriete seizoen? 

De lente. Ik wil graag altijd zonder jas aan naar buiten kunnen en dan ben ik helemaal tevreden. Niet te koud maar vooral niet te warm.

7. Wat wil je meegeven aan je toekomstige kinderen?

Dat ze zich zelf en alle mensen om hun heen accepteren zoals ze zijn en dat het belangrijk is om een open en eerlijk mens te zijn.

8. Zou je liever terug in de tijd willen gaan of verder in de toekomst?

Ik ben juist heel erg bezig met leven in het NU maar als ik echt perse moet kiezen dan zou ik verder in de toekomst gaan, ondanks ik een top jeugd heb gehad ben ik wel benieuwd wat er allemaal nog gaat komen.

9. In welke landen ben je allemaal geweest? 

België, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Turkije, Amerika en natuurlijk Nederland. Ik twijfel of dit alles is..

10. Welke leeftijd zou je altijd willen blijven?

Tja, ik ben natuurlijk pas 22 dus ik heb geen idee maar het lijkt me wel relaxed om altijd 28 te zijn. Ik zou in ieder geval nooit 30 jaar of ouder willen zijn..

10. Feitjes.

1. Ik lust absoluut geen kaas, melk of boter. Wel yoghurt trouwens..

2. In mijn familie is het nogal bijzonder maar ik drink geen alcohol. 

3. Op mijn knie zit een groot lelijk litteken omdat ze dit verkeerd hebben gehecht. 

4. Ik doe nooit een jas aan. 

5. Ik heb een hekel aan lavendel geuren. 

6. Voordat ik iets eet check ik de datum en als die datum nog maar één dag goed is, eet ik het al niet meer op. Als de datum goed is, moet ik eerst aan het eten ruiken voordat ik het op eet. 

7. Ik ben super bang voor muizen.

8. Ik heb onder zwemmen, street dance, marionetten, voetbal, tennis, en atletiek gezeten. 

9. Soms denk ik dat ik best goed kan zingen

10. Ik kan alleen rechts inparkeren, links gaat altijd fout.

 

de ziekte van crohn
De ziekte van crohn &zo

Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd? (deel2)

In deze blog lees je hoe de ziekte van Crohn bij mij werd geconstateerd. Dit is deel 2. Heb je mijn vorige blog gemist, lees dan eerst deel 1.

Waarom gelooft niemand mij?

Mijn klachten bleven aanhouden maar ik kon niet anders dan gaan praten met een psycholoog. De pijn was voor mij nauwelijks vol te houden maar doordat ik iedere keer hoorde dat het probleem psychisch zat, moest ik gewoon naar school.

’s ochtends vertrok ik huilend naar school en voordat ik aankwam begon ik alweer aan het terugweg. Ik deed mijn best maar het was niet te doen. Ik probeerde het iedere dag opnieuw. Heb ik nou zo’n lage pijngrens? Was dit echt psychisch? Wat is er met mij aan de hand? Zou het voor altijd zo blijven en waarom komt er niks uit de onderzoeken? Waarom gelooft niemand mij?!

Deze periode heeft twee jaar geduurd. Ondanks dat de klachten aanhielden durfde ik niet opnieuw naar de huisarts te gaan voor een doorverwijzing. Er was immers toch niks aan de hand.

Hij dacht aan de ziekte van Crohn.

Ik kroop letterlijk op de grond van de pijn. Ik sliep al langer niet meer in mijn bed maar beneden op de bank, dicht bij het toilet.

Met tegenzin en onderdwang van mijn ouders liet ik nog maar eens bloed af tappen. Als hier niks uit kwam zou ik stoppen met de medische wereld. Maar tot mijn grote verbazing wilde mijn MDL- arts mij laten opnemen in het ziekenhuis.

Mijn bloeduitslagen waren verontrustend. Er waren hoge ontstekingswaarde te zien. Hij dacht aan de ziekte van Crohn en wilde hiervoor een coloscopie onderzoek uitvoeren. Mijn broer had kort hiervoor kennis gemaakt met de ziekte van Crohn en had mij in geuren en kleuren verteld hoe zo’n darmonderzoek verliep.

De ziekte van Crohn is vele malen erger dan bij je broer’

Ik was in ieder instantie niet echt bang voor het coloscopie onderzoek maar ik was als de dood dat ze me uiteindelijk weer weg zouden sturen omdat er niks aan de hand bleek te zijn. Om die reden heb ik nog drie maanden langer over de vloer gekropen van de pijn. Iedere dag had ik een gesprek met mijn ouders die mij probeerde over te halen om mezelf te laten opnemen.

‘Lon, je moet je laten opnemen. Dit kan zo niet langer’ zei mijn moeder vaak.

‘Hoezo niet? Het is toch psychisch? Ik kan makkelijk naar school, toch?’ antwoordde ik dan geïrriteerd.

Toen ik eenmaal rode beurse plekken op mijn knieën had van het kruipen besloot ik me toch maar op te laten nemen. Ik kreeg het darmonderzoek en dit was werkelijk een drama. Mijn darmen zaten zo vol met ontstekingen dat mijn ouders mij hoorde schreeuwen op de gang van de pijn.

‘Lonneke heeft de ziekte van Crohn en dit is vele malen erger dan jullie zoon heeft. Ze moest zo snel mogelijk behandeld worden!’. Vertelde mijn arts aan mijn ouders die inmiddels met tranen over hun wangen van onmacht aan het wachten waren op de uitslag.

Lees ook: Mijn ervaring met een coloscopie onderzoek

Eindelijk een diagnose!

Eindelijk een diagnose. Eindelijk de ziekte van Crohn. Eindelijk werd ik gelooft en vanaf toen ging het heel snel. Medicijn naar medicijn en niets hielp langer dan een half jaar.

Uiteindelijk wist mijn arts niet meer wat hij moest doen en werd ik doorgestuurd naar een academisch ziekenhuis. Stiekem was ik blij, hij, de arts die mij in eerste instantie het verkeerde onderzoek heeft laten ondergaan en twee jaar lang zei dat ik een psychisch probleem had, wist nu niet meer wat hij met mijn gradatie Crohn aan moest.

Door deze hele geschiedenis heb ik een enorme ziekenhuisangst opgebouwd. Als ik nu 7 jaar later een afspraak heb in het ziekenhuis ga ik daar met klotsende oksels naar toe. Het heeft geen zin om daarvoor te douchen, zo spannen ben ik dan.

Geen enkele arts komt zomaar aan mijn lijf zonder te vertellen wat hij/zij precies gaat doen en dit ècht tot in detail, anders loop ik weg. Ik heb door dit alles een grote les gehaald. Lieg NOOIT tegen je kind/patiënt/partner/vriend/vriendin over iets wat pijn (kan) doen. Ik ben het vertrouwen in artsen namelijk om deze reden kwijtgeraakt.

Beloven dat iets geen pijn doet wat het vervolgens wel doet. Niet alles kan pijnloos maar ben daar dan in ieder geval eerlijk over zodat je een vertrouwensband kunt opbouwen met degene. Je moet het immers toch samen met je arts doen! Ja, je behandeling dan bedoel ik he!

Mijn ziekenhuisangst zal blijven maar ik heb nu gelukkig wel een heel team wat mij serieus neemt, naar mij luistert en er voor mij is wanneer ik hun nodig heb.

Lees ook: Mijn ziekenhuisangst, interview!

Ik ben benieuwd naar jullie verhaal. Hoe is bij jou de ziekte van Crohn geconstateerd? Is het ook een lange weg geweest of waren ze er bij jou al snel achter? Laat het weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen & steunen!