angst ziekenhuis crohn
De ziekte van crohn &zo

Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd? (deel1)

Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd? Hier zijn twee delen over geschreven. Klik onder aan deze post op deel 2 voor het vervolg. 

Op vakantie in Fluengirola 2008, begon de buikpijn!

De eindeloze lange stukken die we ’s avonds over de boulevard liepen werden iedere dag korter. Ik kreeg buikpijn. Overdag ging het redelijk. We lagen bij het zwembad van ons hotel zodat ik naar het toilet kon wanneer nodig. Zolang ik stil bleef liggen ging alles goed maar zodra ik een andere positie aannam, kreeg ik weer pijnscheuten in mijn buik waardoor ik moest rennen naar het toilet.

Twee dagen voor ons vertrek wilde we toch weer eens een stuk op de boulevard wandelen. Helaas was dit onmogelijk. Ik kroop terug naar het hotel. Dit was niks, ik wilde naar huis. Ik belde mijn moeder, haar stem was wat ik nodig had op dat moment.

‘Lonneke, rustig blijven. Maak je polsen nat en let op je ademhaling’ zei ze kalm terwijl ik op het toilet zat met diaree en kotste in de badkuip. Dit was niet goed.

Ik viel kilo’s af en Merijn besloot diareeremmers te kopen bij een Spaanse apotheek op advies van mijn moeder.

Ik wilde dood. Deze buikpijn moest zo snel mogelijk stoppen! 

Later die avond had ik zoveel buikpijn dat ik het niet meer aan kon. Ik wilde ècht naar huis. NU! Ik belde opnieuw mijn moeder op een schreeuwde dat ik het niet meer aankon, ik heb zelfs gezegd dat ik dan maar dood wilde. Zoveel pijn had ik.

‘Mama, het gaat niet goed. Wat moet ik nou toch doen?’ zei ik snikkend aan de telefoon.

Dit moet afschuwelijk zijn geweest voor mijn ouders. Zat ik nu maar in de regen op de camping in Zeeland.

Die laatste twee dagen hebben wij doorgebracht op onze hotelkamer. Althans Merijn, want ik zat alleen maar op het toilet. Ik zat daar met mijn dekens zodat ik tussen de pijnen door kon slapen..

Ik zag op tegen de vliegreis en was bang dat ik niet naar het toilet kon wanneer dit nodig was. Ik haalde de ergste scenario’s in mijn hoofd en Merijn steunde mij waar hij kon. Wat begon als de beste vakantie ooit, is geëindigd in een grote nachtmerrie!

De vliegreis ging redelijk. Ik was verdrietig omdat Merijn en ik niet naast elkaar zaten. Iedere keer als ik naar het toilet moest liep Merijn met mij mee om te helpen en te troosten. Als de pijn weer wegtrok, liepen we samen terug.

Toen het vliegtuig de Nederlandse grond raakte kon ik mijn vreugde tranen nauwelijks bedwingen. Wat was ik blij om weer thuis te zijn.

Gelukkig waren de koffers snel gepakt en na nog een aantal toiletbezoekjes liepen we naar de aankomsthal waar ik mijn ouders direct zag staan. Ik viel huilend in hun darmen. Mijn moeder had een banaan en appel meegenomen voor de vitamines en wel liepen gelijk naar de auto. Ik wilde naar huis. Naar bed.

Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd? te laat! 

Eenmaal thuis werd de buikpijn als maar erger. Papa was bang dat ik een parasiet had. We gingen naar de huisarts maar die wees ons al snel door naar een MDL- arts. Ik zat als kind regelmatig bij de spoedpost voor verschillende kneuzingen, gebroken polsen en hecthingen maar verder was ik nog nooit bij een specialist onder behandeling geweest.

De allereerste keer bloedprikken. Ik was niet bang voor naalden dus dat kwam vast goed. Ik was eigenlijk nergens bang voor en dat gevoel hield ik vast. Dat prikje stelde inderdaad niks voor. Een paar dagen later kregen we de uitslag. Ik had een flink te kort aan vitamines, daarvoor had ik geen bloed voor hoeve aftappen. Dit had ik hem zelf wel kunnen vertellen. Ik hield immers niks binnen!

Ik kreeg vitamine pilletjes moest extra veel groente en fruit eten. Helaas bleven de klachten aanhouden en wilde mijn toenlaige MDL- arts een gastroscopie uitvoeren. Je weet wel, met een endoscoop. Een dunne flexibele slang die ongeveer de doorsnede heeft van een vinger. Ik kon alleen maar hopen dat die slang een doorsnede had van mijn vinger in plaats van die van mijn arts.

Lees ook: Mijn ervaring met een gastroscopie onderzoek! 

Een gastroscopie onderzoek werd uitgevoerd.

Gelukkig werd het onderzoek dezelfde dag nog uitgevoerd en had ik geen kans om te Google. Ik lag licht gespannen op de onderzoekstafel te kijken naar allerlei ziekenhuisinstrumenten die voor mij compleet nieuw waren.

‘Heb jij een kokhalfsreflex?’ vroeg de assistente. ‘Niet echt maar ik denk dat iedereen dat wel heeft als er een dikke slang via je keel naar je maag wordt geduwt, niet?’ Zei ik cynisch. Achteraf kwam ik erachter dat ik beter ja had kunnen antwoordde omdat ik dan een verdovingsdrankje had kunnen drinken.

Goed, het onderzoek kon beginnen en de slang ging langzaam door mijn keel, via mijn slokdarm naar mijn maag en twaalfvingerigedarm. Als ik nog geen kokhalsreflex had, kreeg ik dat nu wel.

‘Rustig ademen via je mond, Lonneke!’ zei de dokter die het onderzoek zelf uitvoerde. Jij hebt makkelijk praten dacht ik. Ik die al last had van een aspirientje doorslikken moest nu een slang van zijn doorsnee vinger wegslikken, hallo!

Lees ook: Mijn ervaring met een gastroscopie onderzoek zonder roesje!

‘Er is echt helemaal niks aan de hand. We zien niks dus ga maar eens proberen om gezonder te leven en anders misschien eens te praten met een psycholoog. Wij denken dat het psychisch zit!’ Als ze toen een coloscopie hadden uitgevoerd, was de ziekte van Crohn bij mij veel eerder geconstateerd. Nu was het psychisch. In deel 2 lees je het vervolg.

Er is niks erger dan niet geloofd worden door de mensen om je heen. Ik had al weken, maanden buikpijn en er werd niks gevonden. Maar dit verhaal is nog niet afgelopen, klik hier om deel 2 te lezen. Hoe is de ziekte van Crohn bij jou geconstateerd? Laat het weten in de comments!

Hoe werd bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd deel 2!

27 maart 2015 door
ik voelde mijn baby niet meer
Zwanger &zo

Ik voelde mijn baby niet meer bewegen!

Ik voel mijn baby niet meer bewegen.

Ik heb deze week veel afspraken in het ziekenhuis waardoor ik iedere dag opsta en weer een halve dag van huis ben. Eindelijk is het vrijdag. Ik heb al de hele week uitgekeken naar deze dag zonder afspraken.

In de ochtend schrijf ik mijn artiekelen en einde van de middag ga ik lekker op de bank liggen. Ik ben moe maar voordat ik in slaap val wil ik Swip nog even voelen. Ik mis zijn getrappen. Ik lig een tijdje met mijn handen op mijn buik maar ik voel niks. Hij zal wel slapen, denk ik en besluit dat ook te gaan doen.

Als ik wakker word haal ik het net om in de bak te spuggen. Ik ben misselijk. Het eten staat te pruttelen maar ik heb geen trek. Ik leg mijn handen weer op mijn buik en begin tegen Swip te kletsen: ‘Hey kleine man, laat je even wat van je voelen!’.

Helaas voel ik nog steeds niks. Ik houd mijn handen onder de koude kraan. Misschien helpt dit en komt hij op de kou af. Er gebeurd nog steeds niks.

Merijn is aan het werk en ik wil hem niet ongerust maken. Inmiddels ben ik dit zelf een beetje. Zal alles wel goed gaan in mijn buik? Ik zou het mezelf nooit vergeten als ik nu niet aan de bel trek en besluit het ziekenhuis te bellen.

Ze konden het hartje niet vinden.

Ik haal Merijn op van zijn werk en samen rijden we richting het ziekenhuis. We zwijgen, we zijn bang voor wat er gaat komen en hopen op het beste. Dit is echt een verschrikkelijke autorit geweest.. Aan de ene kant wil ik graag weten hoe het met Swip gaat maar aan de andere kant ben ik onwijs bang wat ik te horen ga krijgen. Het is immers al 24 uur later en heb Swip niet meer gevoelt..

Als ik word aangesloten op de CTG- scan is iedereen stil. Ik krijg verschillende banden om mijn buik die worden aangesloten op een monitor. Op deze manier kunnen ze Swip goed in te gaten houden.

Met het echo apparaat gaat ze op zoek naar Swip’s hartje. We luisteren aandachtig maar er is geen enkele hartslag te bekennen. ‘Ik ga er even iemand bijhalen..’ zegt de verpleegkundige

 Er rolt inmiddels een traan over mijn wangen van de spanning en ook Merijn is zichbaar aangedaan. Wat is hier nu aan de hand?!

De arts komt binnenlopen en doet hetzelfde als de verpleegkunde. Ze heeft ieder plekje op mijn buik gehad. Op het moment dat ze wil stoppen om een echo te laten maken horen we iets.. Eindelijk, zijn hartslag klinkt als muziek in mijn oren.

‘Geniet van dit geluid, tot straks’ zegt de vloskundige.

Het lijntje ging helemaal naar beneden.

Ik moet hier nog wel een tijdje blijven maar hij leeft. Hij leeft! Op de monitor staan allerlei lijnen. We zoeken de betekenis op via Google en zo komen we erachter dat de rode lijn de hartslag is van Swip en de groene lijn geven de weeën weer. Gelukkig zijn die er bij mij nog niet.

Ik schrik als het lijntje ineens stijl naar beneden loopt. Wat gebeurd er? We drukken meteen op de rode knop. De verpleegkundige legt uit dat dit niks is om ons zorgen over te maken. Dit is pas iets om ons zorgen over te maken als dit lijntje drie keer gebeurd in 10 minuten tijd.

Het was erg interessant om de monitoren te bekijken. Hier zag je namelijk ook de rest van de patiënten op. Logisch want als ze arts bij mij aan bed staat en er gebeurd iets in een andere kamer kan hij er meteen naar toe. Het is in ieder geval een veilig gevoel.

‘hey kijk dan, zij krijgen vandaag een baby!’ Merijn wijst naar de monitor achter mijn bed. En inderdaad. Zij heeft nauwelijks pauze tussen de weeën. En ik hoor niemand schreeuwen van de pijn.. dat is een goed teken zeggen we tegelijktijd! 😉

De placenta ligt aan de voorkant!

Als de arts binnenkomt besluit ze ook nog even een echo te maken. Op deze manier kunnen ze even zien hoe het met Swip gaat. Zodra ze mij aan het echoapparaat koppelt zien we Swip meteen bewegen. In deze termijn van de zwangerschap zou ik dit gewoon moeten kunnen voelen.

Het is een zoektocht want hij is enorm bewegelijk maar het blijkt dat mijn placenta ervoor ligt. Dit kun je vergelijken met een grote spons en daar kan zo’n kleintje nog niet doorhen schoppen. Ze checkt het vruchtwater nog even maar dat is ook prima.

We moeten dit wel in de gaten houden. Het is namelijk zo dat een kind op deze manier niet vagniaal geboren kan worden. De uitgang wordt geblokkerd door de moederkoek. Er staat dan al bij voorbaat vast dat het een keizersnee zal worden. De voorliggende placenta kan zeer veel bloedverlies veroorzaken in een zwangerschap. Dit is pijnloos in tegenstelling tot een placenta die loslaat.

Oh ja, we mogen geen seks meer hebben aangezien de penis dan de placenta kan beschadigen. Dus, dan weten we dat ook weer!

Het is inmiddels midden in de nacht en rond 1:30 rijden we weer naar huis. Dood op maar opgelucht. Alles is goed met onze kleine Swip en we hebben binnenkort weer een controle om de placenta goed in de gaten te houden!

Heb jij dit ook gehad en hoe is dit uiteindelijk afgelopen? ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

23 maart 2015 door
umc hartkastje
De ziekte van crohn &zo

Ik heb de jackpot!

Ohja, ik had voor drie dagen een hartkastje. Gewoon om te checken of alles nog klopt en zo ja, of het nog goed klopt etc. Dit kastje heeft mij zo boos gemaakt dat ik het er vanmorgen drie uur eerde

r dan mocht kei hard heb afgerukt. Ik hoop met heel mijn hart dat het niet mislukt is en ik ’t over moet doen..
Het is weer iets nieuws dat ik ’s nachts/’s morgens om 4:30 wakker word met een knorrende buik. Ik moet dan snel ontbijten voordat ik omval van de honger. In tegenstelling tot de afgelopen drie dagen heb ik vannacht heerlijk kunnen slapen!

Ik word wakker, pak mijn telefoon en check Facebook, Twitter, Nu.nl, Omroep Brabant, Whatsapp, Zwanger app, Instagram, Snapchat en mijn agenda.
‘Welke arts staat er vandaag op de planning?’ vraagt Merijn slaperig.
‘De reumatoloog is aan de beurt!’ antwoord ik terug.

Sommige mensen zullen het wel herkennen. Je hebt klachten, maakt om die reden een afspraak bij de huisarts en op het moment dat je voor die beste man zit lijkt het opeens een stuk minder te zijn. Nou, dat heb ik vaak als het gaat om mijn reuma- klachten. Als ik een ontstoken gewricht heb, bel ik de reuma poli en als ik dan na drie/vier dagen op consult kan komen is het ergste alweer voorbij..

We rijden al om 6:45 aan zodat we nét op tijd aankomen in het UMC. Merijn loopt naar de hartfunctie om dat k-kastje in te leveren en ik wandel naar de reuma poli.
Als ik in de wachtkamer zit voel ik dat mijn pols pijn doet. Hij is flink rood en wat dikker
dan mijn andere pols. ‘hmm fijn, eindelijk zit ik op het juiste moment bij de juiste arts’ mompel ik in mezelf.

‘Hoe gaat het met je?’
Deze vragen zijn natuurlijk protocol maar bij haar heb ik het gevoel alsof ze het echt meent. Het is een fijne arts. We begrijpen elkaar.
‘Ja met de darmen gaat het iets beter. Ik heb het gevoel alsof het medicijn nu begint te werken en dat hoop ik zo, ik wil liever niet aan de prednison!’
‘Dat begrijp ik, maar als het niet gaat dan moet je aan de bel trekken!’ zegt T.
‘Ik kan wel wat hebben en voor nu is het uit te houden’ Ik laat ondertussen mijn pols zien.
‘Oei, dat is sowieso ontstoken’ constateert T.

‘Hoe gaat het met je ogen?’ T.
‘Nog niet best, ik heb in april een uitgebreid onderzoek’
‘Hoe gaat het met de cardioloog?’ T.
‘Ik moet de uitslagen even afwachten van het hart kastje en dan zien we wel weer verder’
‘Heb je verder nog huidklachten?’ T.
‘Nou, ik al een tijdje bij de dermatoloog maar het heeft nog niet geholpen’ Ik doe mijn vest uit zodat zij de plekken op mijn armen kan bekijken.
‘Ik wil er toch graag een dermatoloog voor laten komen, heb je daar nu tijd voor? ik vertrouw het niet helemaal en wil het even bespreken.’ T.
‘Prima’ ik vertel haar dat ik aan de binnenkant van mijn dijbenen ook zulke plekken heb.

Ik kruip half naakt op de onderzoekstafel. Heel charmant dit. De dermatoloog komt binnen en bestudeerd mijn plekken.
‘Dit hoort duidelijk bij de ziekte van Crohn. We hebben hier wel een medicijn voor maar dit mag je niet gebruiken tijdens de zwangerschap dus laten we daar pas mee beginnen als je bent bevallen en dan geef ik je voor nu een crème die je vast kunt proberen’ zegt de dermatoloog.

Ik voel me totaal niet op mijn gemak, ik krijg het er enorm warm van en iedereen zit aan mij te plukken. Merijn zal zich wel afvragen waar ik blijf, ik ben al zeker 45 minuten binnen!

‘Ik wil wel dat er een biopt wordt genomen van je armen en liezen zodat we dat even kunnen natrekken’ zegt de dermatoloog.
‘Prima, maar wel na mijn bevalling. Ik vind het zo wel weer even genoeg voor vandaag!’ zeg ik stelling terug.

Ik loop richting de uitgang. ‘Jij hebt echt de jackpot’ zegt T. ongeloofwaardig
Helaas weet ik dat ze iets anders bedoelt dan dat ik hoop. ‘Hoe bedoel je?’ vraag ik.
‘Het is echt uniek dat jij werkelijk alles hebt wat bij de Crohn hoort’ T.
‘Tja, veel mensen denken dat het alleen de darmen zijn maar dat is in mijn geval nooit geweest. Ik had direct last van mijn gewrichten, langzaam kwamen mijn ogen daarbij, door de medicatie wordt mijn hart in de gaten gehouden en nu is mijn huid aan de beurt’

‘Gaat het?’ vraagt Merijn.
‘Ja hoor, maar ik wil nu naar huis. ik heb geen zin meer.’ zeg ik en met een volle tas medicijnen vertrekken we weer naar de auto.

Ik bedenk nu dat ik nu officieel het lijstje kan van de Crohn bijwerkingen kan afstrepen. ja, ik heb de jackpot!

Follow my blog with Bloglovin2015-03-16 17.38.13

20 maart 2015 door
papa in spe
Zwanger &zo

Help! ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!

‘Papa in spé – blogpost door de toekomstige papa van Swip’. 

Zwangerschap leuk maar tegelijkertijd ook eng om te kopen.

De afgelopen 6 maanden zijn anders dan normaal. Hoewel het met Lon haar ziekte en sowieso in ons leven nooit echt normaal- normaal gaat maar laat ik beginnen bij het begin.

Zwangerschapstest(en).. leuk maar tegelijkertijd ook eng om te kopen. Dit was dan ook mijn eerste taak voor mama en Swip.

We deden samen een clearblue test en hier staat dan ‘Zwanger’ of ‘Niet Zwanger’.
Die paar minuten lijken dan uren te duren tot er opeens en heel onverwachts ‘zwanger’ kwam te staan. Lon zei toen nog heel droog: ‘Raar hé, dat er eerst zwanger komt te staan en dan nog het woordje ‘niet’ moet laden..?’ Dat gebeurde natuurlijk niet.

Er stond heel duidelijk: ‘Zwanger 1-2 weken’. Dit leek mij al vrij duidelijk maar niet duidelijk genoeg voor mevrouw. En dus ging ik weer naar de winkel om verschillende testen te kopen. Tip voor de toekomstige papa’s: Koop meteen het hele schap leeg want dan schijnt het pas een beetje door te dringen.

Als het fout gaat op dit moment, is er niks aan te doen.

Ik was meteen onzettend blij maar tegelijkertijd enorm onzeker of alles wel goed zou zijn. En wat nu de consequenties zijn m.b.t Lon haar ziekte en de daarbij behorende medicatie.

Lon was direct heel zelfverzekerd en sterk. Ze was ervan overtuigd dat alles goed zou zijn en wat dat betreft was zij heel nuchter: ‘Als het fout gaat op dit moment is er niets aan te doen’. Standaard voor iedere echo werd Lon onzeker. En dan kon ik haar juist weer steunen en vertellen dat alles vast wel goed zou zijn. Zinnen die ik op zo’n moment naar mijn hoofd geslingerd kreeg:

‘Hoe kan jij dat nou weten, jij bent toch niet zwanger?!’
‘Hoe weet jij dat nou zeker je bent toch niet helderziend!’
‘Als het niet goed is dan is dat jou schu..hihi sorry dit zijn mijn hormonen denk ik’ het was wel grappig dat Lon meteen doorhad dat ze niet redelijk was of dat haar hormonen op speelde!

Een kloppend hartje.

Bij de eerste echo waren we 7 weken zwanger en konden we meteen het hartje zien kloppen. De eerste keer dat ik het hartje zag kloppen van mijn kind.. wat was dit ontzettend mooi! We wilde graag een doppler kopen zodat we thuis ook af en toe naar het hartje konden luisteren en dat er op de verpakking stond dat dit pas vanaf 12 weken mogelijk was moest ik niet geloven.

Ik vond het moeilijk om te zwijgen tegen iedereen want dat lijkt echt makkelijker dan het is. Als je een kindje verwacht ga je namelijk op andere dingen letten. Wanneer mijn collega’s gesprekken voeren over hun kinderen moet je oppassen niet té enthousiast interesse te tonen want dat valt op!

De eerste periode was Lon goed ziek. Ik moest er maar vrede mee hebben dat alles wat ik kookte 10 minuten later aan me werd teruggegeven. Soms nog helemaal intact op het bord en soms in een bak die deze tijd niet van haar zijde week.

Ik maakte me in deze periode best wel zorgen om Lon en Swip, het leek verdacht veel op een actieve crohn periode, als ik thuis kwam van mijn werk lag ze nog net zo ellendig op de bank als toen ik vertrok. Gelukkig liet Lon mij onder het spugen door merken dat dit er ‘gewoon’ bij hoorde en alles vast en zeker goed was met Swip.

Het WKZ hield in de gaten of er spraken was van uitdroging.

Het WKZ hield goed in de gaten of Lon niet uitgedroogd werd en of de baby genoeg voedingsstoffen binnen kreeg. Gelukkig was dit het geval en dat maakte mij wat meer gerust.

Na een paar maanden een dubbele portie vlees te moeten eten kwam de eetlus weer een beetje terug. Helaas begon Swip tegen mama’s ontstoken darmen aan te drukken en dat veroorzaakte flinke pijnen en opnieuw een aantal ritjes naar het WKZ. Respect voor mijn meisje en dat terwijl ze nog niet eens bevallen is!

Eindelijk mocht ik het vertellen. Met een grote glimlach op mijn gezicht vertelde ik iedereen dat ik een zoon of dochter kreeg.

Een naam verzinnen.

Daarna komt het volgende moeilijke maar leuke moment om te hoek kijken, een naam verzinnen. Iets waar we tot op heden redelijk wat moeite mee hebben. Na een hele hoop websites vol met namen en betekenissen te bekijken, spookte deze namen dag en nacht door mijn hoofd. Ik vroeg wanhopig aan mijn cliënten of zij wellicht nog een naam wisten. Daarbij geen rekening gehouden met het leeftijdsverschil en de namen die ik te horen kreeg waren dus totaal niet onze smaak.

Het voordeel van mijn afdeling is dat ik deze vraag iedere dag opnieuw kan stellen en ik vaak een ander antwoord krijg omdat ze het gewoonweg zijn vergeten, best handig. Misschien komen we zo nog op ideeën!

Wij krijgen een zoon!

Een aantal weken geleden werd het ons iets makkelijker gemaakt door de zwangerschapsbeurs waar Lon een pret- echo liet maken en die mevrouw per ongeluk het geslacht verklapte.
Dit resulteerde in het feit dat ik in de spits op perron 2, met luidruchtige intercity’s om me heen te horen kreeg dat we een zoon kregen!

Langzaam maar zeker is de babykamer nu compleet aan het worden en is het een kwestie van de laatste puntjes op de i zetten. Iedere avond voordat we gaan slapen lopen we even de babykamer binnen om alvast een beetje te wennen aan het idee dat Swip daar dadelijk ligt!

De laatste loodjes wegen het zwaarst!

Ik merk dat het de laatste weken wat lastiger wordt voor Lon. Blaasontsteking, actieve crohn en buiten de ‘normale kwaaltjes’ lopen de rest van alle onderzoeken allemaal door en hangt er nu bijvoorbeeld voor drie dagen een hartkastje om haar nek en heeft ze binnenkort weer allerlei andere onderzoeken in het UMC voor haar ogen dus de dagen zijn nog steeds goed gevuld met ziekenhuis.
Gelukkig zitten er nu af en toe leuke dagen tussen dat we weer een echo krijgen en het is voor ons nog steeds wennen om eens goed nieuws uit het ziekenhuis te krijgen!

Je bent meer dan welkom kleine jongen.

Swip groeit nu lekker snel en ik kan hem ook al voelen schoppen! Echt een prachtig gevoel.
Ik kan bijna niet meer wachten totdat de kleine spek komt en ik daarvoor mag gaan zorgen. Ik vind dat het prima in ons leven past.
We zijn allang samen, getrouwd, we hebben een leuk huisje en zijn al genoeg op de proef gesteld om dit samen aan te kunnen.

Kom maar kleine Swip, je bent meer dan welkom!

Liefs, Papa in spé.

17 maart 2015 door
onzeker en bang voor bevalling
Zwanger &zo

Ik ben bang voor de bevalling!

Ik ben bang voor de bevalling.

We zitten nu in het laatste trimester van de zwangerschap en dan mag je officieel beginnen met aftellen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik blij ben met het feit dat je eerst 9 maanden zwanger bent en niet zomaar een leuke baby op Ebay kunt bestellen die vanaf dat moment. Op Twee weken levertijd na, in je leven is en je nooit meer retour kunt sturen. Hoewel een garantiebewijs dat alles in orde is, wel ideaal zou zijn..

Toen wij de positieve zwangerschapstest in onze hadden hadden. Kon het mij niet snel genoeg gaan. Ik wilde het liefst die 9 maanden overslaan om met een kleinere versie van ons samen, iedere ochtend wakker te worden.

Dit gevoel veranderde toen mijn oudste broer Sam op de wereld had gezet, oke zijn vriendin dan. Het gevoel van wil ik dit wel, kan ik dit wel en het is wel hèèl klein over viel mij. Merijn was juist meteen enthousiast en kon niet meer wachten op onze kleine man.

Ik schrok van dit gevoel en besprak dit later met mijn moeder. Zij had natuurlijk (hoe kan het ook anders) allang in de gaten dat er iets aan de hand was. Dit gevoel zou vanzelf veranderd.

Mijn eerste conclusie is: Mama’s hebben ALTIJD gelijk! Ik wil dit, heel graag zelfs en het liefst zo snel mogelijk en natuurlijk kunnen wij dit samen. De tweede conclusie is: ‘Het is nog steeds wel hèèl erg klein en ik word er onzeker van’.

Als je niet al bang was, word je dat wel door het kraampakket!

Ik zit achter de computer terwijl de postbode aanbelt, Merijn loopt met een grote doos de kamer binnen ‘Yes, m’n kraampakket is binnen, pak een schaar!’ roep ik enthousiast.

Inlegverband, onderleggers, damesverband, stretch broekje, 3 pakketten met steriel wondkompres, matrasbeschermer, navelklem, wat alcohol en niet de vergeten nachtverband mét hechtstrip!

Als je nog niet bang bent voor je bevalling dan word je het nu wel van al dat verband wat erin zit.. Ik dacht dat er wel op zijn minst een fiep in zou zitten, gewoon voor de leuk maar helaas. Ik heb het snel weer terug in de doos gelegd en bij m’n vluchtkoffertje gezet. Dat komt wel. Nu nog niet. Ik heb nog 7254000 seconde, 120900 minuten, 2015 uren, 83 dagen en 11 weken te gaan tot onze kleine man zich als het goed is ongeveer gaat aankondigen.

Ik heb van die momenten dat ik denk: ‘Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik zo’n klein mensje uit moet poepen’ want dan is een baby opeens heel groot!
Ik kijk het raam, het is pauze op school en het plein wordt langzaam gevuld kinderen en moeders, leerklachten, ooms, tantes, opa en oma’s, neefjes, nichtjes en besef ik me dat zij ook allemaal zijn geboren. Bij de meeste is ’t goed gegaan dus het moet mij ook wel lukken..

De laatste loodjes wegen het zwaarst!

28 weken alweer, ondanks alles goed gaat met onze kleine man wordt het voor mij steeds een stukje zwaarder.
Neem nou het feit dat ik absoluut niet meer op een elegante manier uit een bed of stoel kan opstaan. Tijdens je zwangerschap verdwijnen je rechte buikspieren naar de achtergrond omdat je baby flink aan ’t groeien is. Nu wil ik niet zeggen dat ik voor mijn zwangerschap een enorme massa buikspieren had maar toen kon ik in ieder geval nog elegant opstaan!

Of boodschappen doen! Als je genoeg geld hebt is het geen probleem. Je kunt immers heus nog wel wat spulletjes halen, ook met zo’n grote pens máááár als je wat minder geld hebt, of alles opmaakt aan babyspulletjes dan wordt het een onmogelijke opgave. Alle goedkopen producten liggen in de onderste rij van de winkel en hoewel ik al niet de lenigste was, wens ik nu een skateboard met een gat in ’n midden waar ik mijn buik in kan leggen en zo door de supermarkt kan rijden.

Zo’n mooi vak heeft een gynaecoloog niet hoor!

Scheren. Tja scheren. Omdat er een dikke kans in zit dat mijn familie dit ook leest zal ik hier niet teveel op ingaan maar het is nogal lastig met zo’n groot afdak boven je ^@#$*% alles netjes weg te halen.. Zo’n mooi vak heeft een gynaecoloog dus niet!

Op je buik slapen. Dat zit er helaas ook niet meer in. En als je op je rug gaat liggen wordt je aorta afgekneld. Dus daar ben je ook snel klaar mee. Dan heb je alleen nog maar de zijligging over. Probeer maar eens de hele nacht op één zij te liggen. Want als je van zij wil veranderen duurt dat minstens een half uur met zo’n giga buik. En als dat gelukt is kom je erachter dat die andere kant toch beter lag.

Al deze dingen zijn natuurlijk gekkigheid. Je ondergaat het graag voor je kleintje want als je dan uiteindelijk de juiste houding hebt gevonden op de bank en je voelt hem of haar tegen je buik aan trappelen ben je al het bovenstaande weer vergeten!

 

13 maart 2015 door