Dit artikel is geschreven door Merijn, mijn partner. 

Ze eet het liefst een aantal weken geen brood.

Smetvrees. Je ziet het vaak alleen op televisie in de meest ‘overdreven’ zin van het woord. In ons dagelijks leven komt het ook voor alleen dan iets minder bepalend.

Lon heeft moeite met de datums op een pakje ham, yoghurt of verse jus ‘d orange. Het is belangrijk om hier zorgvuldig mee om te gaan. Ik eet niet zomaar iets wat over datum is. Lon heeft echter twee dagen van tevoren al een blokkade over iets wat dus pas twee dagen later verloopt.

Het maakt niet uit wat ik doe of wat ik zeg, ze eet het niet meer op. Als er zogenaamd een muis wordt gevonden tussen het brood bij de supermarkt. (in het nieuws geweest) Rijdt zij liever om naar een andere supermarkt. Het liefst eet ze voor de zekerheid een aantal weken geen brood meer voor het geval dat al die supermarkten zakendoen met dezelfde bakker.

Dat je een ei nog best kan eten zolang deze naar de bodem van het water zakt tijdens het koken, hoef ik niet mee aan te komen. Ze vertikt het en eet dit niet op.

In het ziekenhuis komt haar smetvrees het meest naar boven.

Bij ons thuis is het altijd behoorlijk schoon. Er wordt iedere dag gestofzuigd, om de dag gedweild en gepoetst maar dit is gelukkig nog geen dagtaak. Het komt natuurlijk ook omdat wij twee honden hebben die nou eenmaal veel haren achterlaat. Lon heeft hier moeite mee en vooral nu met al die hormonen in haar lijf.

Viezigheid in ons eigen huis maar vooral bij een ander of in een ziekenhuis. Ze doet haar best om het te verbloemen maar ik heb het vaak wel door. Ze loopt de trap op en gaat daarna naar het toilet om haar handen te wassen. Het komt ook weleens voor dat ze haar trui gebruikt om de trap vast te pakken zodat haar handen niet vies worden.

In het ziekenhuis komt haar smetvrees het meest naar boven. Het wordt steeds lastiger voor haar om dit te verbloemen voor het personeel. De moeder van Lon heeft dit bij het laatste gesprek toch maar op tafel gegooid zodat ik niet stiekem haar drinken op hoef te drinken als we straks in het ziekenhuis liggen.

Weet je wel hoeveel mensen in dit bed hebben gelegen?

‘Weet je wel hoeveel mensen in dit bed hebben gelegen?’

‘Hoeveel mensen in dit bed zijn gestorven?’

‘Het stinkt hier, ruik jij dat ook?’

Dat zijn zo ongeveer de vragen/opmerkingen die standaard bij iedere ziekenhuisopname voorbij komen. Het is dan ook uit den boze om te drinken uit een ziekenhuisglas terwijl dat zojuist afgewassen wordt met de beste vaatwasser maar ja, ‘Hoeveel mensen daar wel niet uit hebben gedronken’ dat kan natuurlijk echt niet! 😉

Onze vluchtkoffer zit vol met plastic bekertjes.

Onze vluchtkoffer voor de bevalling zit dus ook vol met plastic bekertjes, rietjes voor het geval dat de bekertjes op zijn, washandjes, handdoeken, voedingskussen en een gewoon kussen zodat ze zich op dat moment iets meer ‘thuis’ voelt dan normaal.

Oh en dan nog een dingetje. Bij het laatste gesprek met de verpleegkundige heeft de moeder van Lon aangegeven dat zij smetvrees heeft. Lon vult haar aan: ‘Als alles goed gaat is het een normale zaak dat Swip direct nadat hij die lange weg heeft afgelegd, bij mij op de borst komt. Maar ja, dan zit hij onzer het bloed/smeer en weet ik het allemaal, hoe gaan wij dit oplossen?’

‘Ehmm…’ zegt de verpleegkundige.

‘Iedereen zegt dat het normaal is dat je op zo’n moment niets anders wil en hoewel ik daar nu op dit moment niks van geloof zal ik mezelf daar wel overheen zetten’ vertelde ze tegen de verpleegkundige.

Het is niet zo erg als smetvrees kan zijn.

Ik weet weet dat ze wil dat Swip eerst lekker in bad wordt gedaan en dan het liefst met een lekkere badschuim wordt gewassen. Gelukkig weet Lon dat het belangrijk is voor de band tussen moeder en zoon en zal ze zich daar overheen moeten zetten.

Het is bij Lon niet zo erg als smetvrees wel kan zijn. Er wordt bij ons niet 100x per dag handen gewassen en ook niet 3 keer per dag schone kleding aangetrokken, tenzij ze een afspraak heeft in het ziekenhuis. Daarna wordt er wel omgekleed. Het gebuik van ons eigen toilet is geen probleem, mits dit eens per dag wordt schoongemaakt. Het toilet in het ziekenhuis is een ander verhaal maar dat moet dan maar want op dat moment is er geen beter alternatief.

Een ondersteek (PO)? Ik koop zelf wel een bakje!

We hebben toevallig gisteren de klossen gehaald voor ons bed en daar krijgt blijkbaar iedereen standaard een ondersteek (PO) bijgeleverd. Lon handelt vriendelijk het gesprek af maar ik weet al wat er straks gaat komen. En ja hoor, zodra we in de auto zitten:

‘Waarom moet ik zo’n ding?’

‘Je kan wellicht niet meteen zelf naar het toilet lopen’

‘Dat ding wordt aan iedereen meegegeven. Weet je hoeveel mensen daarop hebben gezeten en niet alleen zwangerevrouwen want ze gebruiken die ook voor oudere mensen!’

‘Ja dat wordt goed schoongemaakt voordat ze het weer uitlenen he!’

‘Heb jij ooit gezien hoe ze die schoonmaken dan? Nee! Dus ik ga daar NIET op zitten en koop zelf wel een bakje’

Dus hoe zullen we het noemen? Smetvrees-light, een beetje smetvrees of vrees voor smetvrees? Want schoon is nog steeds schoon!