Het moederschap valt me zwaar
Mama &zo

Het moederschap valt me zwaar!

Ik heb James zolang mogelijk in maat 56 gepropt maar nu past het echt niet meer!

James is twee maanden oud en wat gaat de tijd toch snel. Het cliché is echt waar. Als ik nu een foto zie van een pasgeboren baby dan is James zo groot. Terwijl hij nog klein is vergeleken met zijn grote neef Sam die maar 4 maanden ouder is.

Hij slaapt inmiddels niet meer van voeding tot voeding. Dat stukje is er snel vanaf gegaan. Ik hoor James nu langzaam wakker worden en gaat dan op zijn manier kletsen tegen de knuffels in zijn bed.

Het is prachtig om te zien hoe hij groeit en steeds meer kan. Het was wel even slikken hoor, toen ik hem voor het eerst maatje 62 aan moest doen. Ik heb hem zo lang mogelijk in maat 56 gepropt maar nu past het echt niet meer! 😉

Ik weet nog goed dat ik aan mijn moeder vroeg wie er dan ’s nachts bij ons bleef. James was net geboren, plots was ik moeder maar ik had nog nooit een baby verschoond. Het is eigenlijk gewoon vanzelf gegaan maar dat ging niet meteen perfect. Ik denk dat James wel 10x zijn kleding heeft ondergeplast omdat ik steeds het doekje op zijn pieliewielie vergat neer te leggen als ik hem ging verschonen. Of hij was nog niet klaar met zijn piccalilly- prakje te produceren en dan spoot het van de commode af.

Een onzekere moeder.

De eerste keer naar het consultatiebureau werd ik onzeker toen ik keek naar andere ouders. Jeetje, wat kunnen hen dat snel!’. Ik zit nu nog steeds iedere morgen te hannesen om zijn armpjes fatsoenlijk door zijn fruitje te halen. Ik ben blij als die een t-shirt aan kan, dat gaat een stuk sneller.

Is het niet te koud? Of toch te warm? We liepen in het begin iedere 5 minuten zijn kamertje binnen om te kijken hoe het met hem ging. Ik deed dan de deken van hem af want dan was het te warm. Ga maar slapen, het is goedzo!’ zei Merijn dan. Ik liep na 10 minuten opnieuw naar zijn kamertje om toch de deken over hem heen te leggen omdat het misschien toch wel te koud was voor hem.

Een kind hebben is ‘zorgen’.

Gelukkig is James snel met de nacht doorslapen maar toen we afgelopen week konden spreken van een ritme, gooide hij alles weer om. De laatste fles is nu niet mee om 23:00 uur maar om 21:00 uur en zo veranderd dit nog iedere dag.

Het mooiste maar ik denk ook de zwaarste periode uit je leven. Iedereen die James komt bezoeken ziet hem lief lachen en schattig zijn maar zo gaat het natuurlijk niet 24 uur per dag.

Een kind hebben is zorgen. Ik heb vorige week voor de tweede keer met hem naar de huisarts geweest. Er kwam een hoop troep uit zijn oortje en het zag er niet goed uit. Ik heb mezelf wel 10x voor mijn kop geslagen. Hoe kon ik dat nu niet doorhebben? Waarom viel het mij niet eerder op? Hij moest veel pijn hebben gehad aldus de dokter. Waarom heb ik dat niet gezien? Hij huilt natuurlijk wel vaker.. Ik vond het vreselijk om te horen. Dit zal mij niet snel meer gebeuren.

Het moederschap valt me zwaar.

Mijn persoonlijke situatie is ook veranderd. Ik slaap al vijf jaar lang iedere middag twee uur omdat ik anders he teinde van de dag niet haal. Nu is dat niet meer van toepassing. Als James slaapt ben ik aan het rennen om ons huisje weer schoon te krijgen voordat de volgende spuugdoeken weer op de grond liggen.

Als ik ’s ochtends rond een uur of half zes gewerkt wordt denk ik: ‘ik kan niet meer!’. Ik geef hem de fles en twee minuten later stap ik vrolijk uit bed om alles te regelen in huis. Ik krijg meer energie van mijn mannetje. Ik zeg altijd onze Max gedag, maak een ontbijtje en zet alvast een was aan.

Het moederschap valt me soms best zwaar. Ik ben chronisch ziek en dat valt niet altijd goed te combineren met een baby. James maakt een hoop goed, hij hoeft meer een keer te lachen en ik ben weer vrolijk.

Hoe is dit bij jullie? Vinden jullie het moederschap zwaar of gaat het allemaal vlekkeloos? Laat het weten in de comments.

24 augustus 2015 door
tandartsbehandeling onder narcose
Persoonlijk

Mijn ervaring: tandartsbehandeling onder narcose!

Ik ben nooit bang geweest voor de tandarts.

De tandarts was altijd een soort familie- uitje alleen dan minder leuk dan bijvoorbeeld de Efteling maar het hoorde erbij. We gingen altijd met de hele familie naar de tandarts en ik werd dan uitgelachen door mijn broers omdat ik als enige in een fluorhapje moest bijten. Dit hoorde dan naar sinaasappel te smaken maar dat heb ik nooit geproefd, het was gewoon ranzig!

Ik ben nooit bang geweest voor de tandarts. Wij hadden een hele lieve aardig tandarts die de tijd voor je nam en je geruststelde als dat nodig was. ‘Als je jouw hand op steekt, stop ik meteen!’ was zijn uitspraak altijd. Hij hield zich daaraan waardoor er een vertrouwensband ontstond.

Ik vond het stoer om een beugel te dragen.

Als baby heb ik mijn duim gevonden en die vond ik zo lekker dat ik er pas mee stopte toen ik twaalf jaar was. Ik heb zolang geduimd dat ik een beugel moest maar voor deze geplaatst kon worden, moesten er maar liefst vier kiezen getrokken worden.

‘Prima, dan doen we dat’ antwoordde ik stoer.

Ik weet nog dat mijn moeder vroeg: ‘Lon wil je dat wel? Het hoeft niet hoor. Vind je dat niet eng?’

Ik vond het om een of andere reden ontzettend stoer om een beugel te dragen. Toen ik klein was deed ik altijd alsof ik een beugel had voor vriendjes. Ik vouwde een snoepje in mijn mond en ging anders praten. Like wtf? Maar ik deed het!

Bij een van die tien gaatjes ging het mis.

Die vier kiezen werden dus ook probleemloos getrokken. Ik kreeg een plaatjesbeugel wat ik overigens drie dagen stoer heb gevonden en daarna alleen maar irritant, lelijk en pijnlijk was.

In totaal heb ik twee jaar met deze beugel rondgelopen en waren mijn tanden een stuk zwakker geworden. Ik had ongeveer tien gaatjes per tandartscontrole terwijl ik iedere dag netjes twee keer mijn tanden poetsten.

Bij één van die tien gaatjes ging het mis. Flink mis. De tandarts raakte een zenuw en ik schreeuwden het uit van de pijn. Hij stopte natuurlijk meteen maar het was al te laat voor mij. Dit wilde ik nóóit meer meemaken.

Ik verloor het vertrouwen in iedere witte jas!

Mijn ziekenhuisachtbaan was toen ook al bezig dus wellicht heeft dit er ook mee te maken. Er gebeurde ontzettend veel in mijn leven dus het is vast niet alleen de schuld van de tandarts. Sindsdien verloor ik het vertrouwen in iedere witte jas!

Ik wist niet goed wat ik moest doen. Er moesten nog zes gaatjes gevuld worden maar een ding wist ik zeker, niet op deze manier. De verdoving die de tandarts toedient heeft overigens nooit helemaal optimaal gewerkt bij mij. Er moest altijd, midden in de behandeling, nog even wat bijgespoten worden zodat het voor mij dragelijk werd.

tandartsbehandeling onder narcose!

Nachtenlang was ik aan het speuren op internet naar een oplossing. Ik wilde niet meer naar de tandarts en begon al te huilen als ik daaraan dacht. Ik kreeg paniekaanvallen en werd ontzettend angstig.

Uiteindelijk kwam ik terecht bij Mondzorg waar ze tandartsbehandelingen bieden onder algehele narcose. Dit was een fantastisch moment. Ik heb meteen dezelfde dag gebeld en ik mocht op controle komen.

Deze tandarts bleek ook een aardige tandarts die gespecialiseerd is in angst patiënten. Hij mocht in mijn mond kijken, echter wel zonder spiegeltje want daar kan ik die fratsen van tandartsen te goed voor Stiekem met het spiegeltje even tegen aan tikken om te kijken hoe het met die tand is gesteld. Nou bij mij niet. Je mag in mijn mond kijken, maar dan wel alleen met je ogen!

In deze video kun je zien hoe de tandarts behandeling onder narcose verliep.

Hoe zit het met jouw angst voor de tandarts? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen uitwisselen.

13 augustus 2015 door