moeder bij bevalling
bevalling, Zwanger &zo

Mijn moeder was bij de bevalling, haar verhaal!

De geboorte van James – Geschreven door Monique.

Op vakantie met een kop koffie, op mijn terrasje zitten en in mijn dagboek schrijven is voor mij een geluksgevoel.
Ook dwalen mijn gedachten af naar het thuisfront en wat een hectische tijd het afgelopen jaar weer is geweest.
Zo gaan mijn gedachten terug aan de dag dat Lonneke langskwam en volop begon te kletsen.
Plots zei ze: ‘Oh, ik moet even iets uit de auto halen’ en liet me enkele minuten later een zwangerschapstest zien! Zwanger? mijn meisje? Ik kon het niet geloven en kon huilen en lachen tegelijk! Niet snel daarna liepen we samen door Prenatal alles te bekijken, alsnog te baby al snel zou komen! Lees verder

de ziekte van crohn en een tatoeage
Persoonlijk

De ziekte van Crohn en een tatoeage!

Mijn ouders hadden twee regels thuis..

De meeste van jullie zullen het weleens gezien hebben op foto’s. Ik heb een tatoeage op mijn pols met de namen van mijn ouders. Inmidels krijg ik vaak de vraag of ik de naam van James wil laten tatoeëren.

Mijn ouders hadden vroeger twee ‘strenge’ regels.

  1. Als je rookt voor je 18e moet je jouw rijbewijs zelf betalen.
  2. Tatoeages of piercings niet onder mijn dak’

Nu ik zelf een kleine James in de box heb liggen kan ik deze regels beter begrijpen. Hoewel het niet roken- verhaal niet helemaal waterdicht is. Mijn broer begon met roken na zijn 18e en toen had hij zijn rijbewijs al gekregen.

Ik wilde eigenlijk een tongpiercing!

Op de middelbare school wilde ik graag een tongpiercing. Maar goed, ik woonde nog thuis en mijn ouders vonden dat geen strak plan. Mijn moeder daarentegen had volgens haar, een slim plannetje bedacht. Zij nam mij mee naar de piercing shop om mij te laten zien hoe dat nou precies ging. Ik kon mijn oren niet geloven, zou het dan toch echt mogen?

Eenmaal in die zaak stond daar een lange jonge man met knopen, die normaal aan je jas zitten, in zijn oren. Hij liet precies zien hoe het in zijn werk ging, inclusief grote tanden en de naald. Hij ontkende ook niet dat het geen pijn zou doen.

‘Heb je die tangen gezien?’
‘Ja hoezo?’
‘Die zijn kei groot en het doet veel pijn!’
‘Ja dus, mag het?!’
‘Nee, het gebeurd niet!’

Mijn moeder dacht dus dat ze mij zou laten afschrikken als ik een van die grote tangen zou zien. Er was dus nooit een intentie geweest om mij echt een tongpiercing te geven.

Ik zag alleen maar op tegen het feit dat ik dan een week niet kon zoenen met Merijn maar verder leek het mij nog steeds fantastisch!

Achteraf ben ik blij dat mijn moeder het mij heeft verboden. Gezien mijn bizar gezondheidssituatie zou dit bij mij zodanig ontstoken dat mijn halve tong eraf zou moeten. Oké, misschien wat overdreven maar bij gaat niks zoals het hoort.

Mijn eerste tatoeage!

Een tatoeage wilde ik pas toen ik wat ouder werd. Mijn ouders vonden dit verschrikkelijk. Ik heb hier altijd netjes naar geluisterd. De mening van mijn ouders vond ik belangrijk. Misschien wel tè belangrijk.. Ik was 21 jaar, woonde al 5 jaar samen met Merijn en kon dus prima mijn eigen keuzes maken.

Ik besloot op een middag naar de tatoeage shop te gaan en de namen van mijn ouders te laten tatoeëren. Zij kunnen het misschien zelf erg lelijk vinden maar wie zijn zij om over mijn lichaam te bepalen? Niemand. Dat bepaal ik zelf!

Je moet echter wel op verschillende dingen letten als je de ziekte van Crohn hebt. Trouwens ook bij huidziekte zoals psoriasis. Het kan namelijk dat mensen met een imuunsysteem, zoals Crohn, een verhoogde kans hebben op een infectie.

Het is soms ook het geval dat bepaalde medicijnen deze infectie kunnen verergeren. Ik zou dus altijd contact opnemen met je arts voordat je een tatoeage zet!

De ziekte van Crohn en een tatoeage!

Het tatoeren was vervelend maar echt pijn kan ik het niet noemen. Ik ben vooral blij met het resultaat.

De namen van mijn ouders op mijn pols is belangrijk voor mij. Jullie kunnen zo hier en daar op mijn blog lezen dat we een speciale band hebben. We hebben zo ontzettend veel meegemaakt samen. Zoveel nare onderzoeken en talloze ziekenhuis bezoeken met opnames ondergaan en doorstaan. Dit is echter niet met een pen te beschrijven, ook niet met een tatoage hoor maar is voor mij wel een stukje ‘veiligheid’ op een of andere manier.

En dan de vraag of ik James nu ook laat tatoeëren. Nee, dat gaat niet gebeuren. James staat sowieso voor de rest van mijn leven in mijn hart gegraveerd en buiten dat, stel nou dat ik uiteindelijk vier kinderen zou krijgen. Dan zou ik dus 4 plekken op mijn lichaam moeten vinden waar dat getatoeëerd kan worden. Nu is mijn lichaam vrij groot, plek zat dus maar dat is voor mij een beetje teveel van het goede 😉

Ik wil wel nog eens een tatoege zetten met een zinnetje als ‘let it be’ onder een mooi kroontje wat symbool staat voor de ziekte van Crohn.

De ziekte van Crohn en een tatoeage kan dus prima. Mits je jezelf goed laat informeren over de risico’s en altijd in overleg met je arts! Ik heb gelukkig verder geen last ondervonden van het zetten van een tatoeage. Het is de eerste paar dagen rood, net als een schaafwond maar er is geen ontsteking opgetreden!

Hebben jullie een tatoeage? Ik ben benieuwd welke betekenis hierachter zit!

De eerste weken van het ouderschap
Mama &zo

De eerste weken van het ouderschap!

Het is tijd voor de waarheid!

James is alweer 6 weken jong, wat gaat de tijd snel met een kleine baby en wat is ons leven veranderd. We leven van voeding tot voeding. Als James net de fles heeft opgedronken, is uit geboerd kun je alweer bijna aan de volgende fles beginnen.

De eerste weken waren een beetje zwaar. Ik had het woord ‘beetje’ beter weghalen. Het was gewoon zwaar!

Ik kan hier nu wel vertellen dat het allemaal rozengeur en maneschijn is maar dat is absoluut niet het geval (geweest) en aangezien jullie alleen maar af en toe wat leuke foto’s voorbij zien komen. Is het nu tijd voor de waarheid!

Ik moest nog herstellen van de keizersnee. En ik kan niet anders zeggen dan dat mijn herstel vlot verliep. Ik merk nog steeds wanneer te veel doe maar het gaat iedere dag een beetje beter.

Mijn kraamtranen heb ik dubbel en dwars ingehaald!

Eenmaal hersteld van mijn keizersnee kreeg ik wondroos aan mijn voet. En ik kan je vertellen, dat doet ongelofelijk veel pijn. In diezelfde week kreeg James koorts dus het was een heftige periode. Ik kon namelijk niet meer lopen en dus James nauwelijks verplaatsen.

Kraamtranen had ik tot grote verbazing van mijn familie en vrienden overgeslagen maar dat heb ik inmiddels dubbel en dwars ingehaald. Ons kleine lieve James had koorts. Hoe hard zal ik huilen als hij een keer een bult op zijn hoofd valt? Het voelt als 8 messteken in je hart als je kind iets mankeert!

De koorts was de eerste dagen 37,9 en dat is heel irritant. Je moet namelijk pas bellen vanaf 38 graden koorts. Je bent pas net moeder en je weet er eigenlijk allemaal nog niks vanaf. Je wil niet de bezorgde moeder uithangen (die ik uiteraard wel was) maar je wil ook niet te laat bellen…

De eerste keer naar de spoed met je kind.

In combinatie met mijn wondroos hebben we toch maar even gebeld. De koorts liep inmiddels op tot 38,2. James werd onderzocht en alles bleek in orde te zijn. Als hij over drie dagen nog steeds koorts heeft en of de situatie veranderd moesten we natuurlijk bellen.

De eerste keer naar de spoed met je kind. Verschrikkelijk. De vragen die ze daar stellen vond ik ook lastig te beantwoorden. ‘Is je kind altijd suffig?’ Tja, mijn kind is pas 4 weken op de wereld. Ik ken hem ook pas net!

Toen de laatste traan van mijn wang af bungelde en we net thuis aangekomen begon ik weer te huilen. Ik was vergeten te vragen of zij James zijn oren nog wilde nakijken. Ik voelde me echt een intens slechte moeder dat ik dit was vergeten.

Gelukkig is de koorts vanzelf weggetrokken en hoefde we niet meer op controle!

Ik mis de kraamhulp!

De kraamhulp helpt je de eerste weken aan een ritme. Als je ’s morgens wakker wordt, even knuffelen. Je doet hem eventueel in bad, schone kleertjes aan, die 2 sprietjes haren kammen, even op de buik leggen om te oefenen, ondertussen doe je vitamine D op een lepel en na de vitamines mag hij de fles zodat hij vervolgens weer naar bedje kan.

Je gaat de was bij elkaar rapen, de flessen en spenen uitkoken, de was die klaar is opvouwen en dan kun je weer overnieuw beginnen.

Ik wilde dit ritme zo goed mogelijk vast blijven houden toen de kraamhulp weg ging. Het gaf mij een heerlijk gevoel om in de ochtend heel mijn huis clean te hebben. Laat ik jullie uit je droom helpen.

  1. Je krijgt je huis nooit meer op orde als je een kind hebt.
  2. Als jezelf net wil gaan eten, douche of toiletteren, wordt je kind wakker en begint alles opnieuw.

Als de kraamhulp weggaat en je doet precies hetzelfde. Gaat het alsnog anders dan dat zij er was!

Ik wilde alles doen volgens de boekjes!

James had moeite om zelf in slaap te vallen met als gevolg dat hij de hele dag in mijn darmen lag omdat hij anders niet sliep. Buiten een tennisarm kreeg ik ook oorpijn. ‘Je kan een baby van die leeftijd makkelijk 10 minuten laten huilen Lon’. Ja, dat kan wel zo zijn maar ga jij maar eens lekker ontbijten, lunchen of dineren met 10 minuten lang gekrijs op de achtergrond.

Geloof mij, 10 minuten duren ècht heel lang! Als ik heel lief voor James was, mocht ik heel af en toe naar het toilet. Dat scheelde in ieder geval een hoop poetswerk! 😉

In ieder boekje lees je dat je vanaf het begin meteen consequent moet zijn. De box/op schoot is spelen en in bed is het slapen. Dus wat doe je als je net- moeder bent en eigenlijk nog helemaal niks weet? Precies, wat in de boekjes staat.

Blijven volhouden, in bed blijven leggen en zodra hij in slaap valt, dan had ik alsnog vals gespeeld omdat het de bedoeling is hem zelf in slaap te laten vallen. Nou dat kon ik al helemaal vergeten dus daar begon ik niet eens aan.

Mijn ervaring: de eerste weken van het ouderschap!

Nee, James vond het geen strak plan. Een huilbaby was hij ook niet want hij huilde niet 3 uur per dag. En toen? Ik heb alle boekjes weggegooid en mijn moedergevoel laten spreken!

Het gaat perfect. Hij drinkt goed, plast en poept veel, speelt in de bos en slaapt ’s middags in zijn eigen bedje. James heeft vannacht zelfs de hele nacht doorgeslapen!

De was is gestreken, het huis is zo goed als schoon, ik mag ook weer eten, drinken, douche en een potje candy cruch op het toilet kan ook al af en toe!

Merijn is nu niet alleen mijn beste maatje, mijn verkering of mijn man maar hij is nu ook de papa van ons kind en dat is soms nog best gek. Je leert elkaar op een hele andere manier kennen en ziet na zoveel jaren nog steeds dingen die je niet van elkaar wist.

We hebben elkaar even moeten vinden als gezin. We zijn tenslotte niet meer het onbezorgde stelletje die kunnen doen en laten waar we zin in hebben. Je kunt niet zomaar de deur achter je kont dichttrekken zonder daarbij aan luiers, melk, reserve kleertjes, fiep, jas, vaseline, slabbetjes en 100 spuugdoekjes te denken. Zie je, ik vergeet zelfs nu de billendoekjes nog!

We zijn nu echt verantwoordelijk voor het welzijn van James en dat willen we allebei zo goed mogelijk volbrengen. Inmiddels zijn we helemaal gewend en kan ons geluk niet op. Eindelijk vormen we een echt gezinnetje!

Lees ook: Mijn bevallingsverhaal deel 1 – weeën begonnen op het terras! 

Dit was onze ervaring met de eerste weken van het ouderschap. Hoe is het jullie vergaan? ik ben zeer benieuwd naar de comments!

bevalling ervaring vader
bevalling, Zwanger &zo

Bevallingsverhaal door papa Merijn

Mijn bevallingsverhaal en geboorte van James – Geschreven door papa.

Na lang wachten was het dan eindelijk zover, de 42 weken naderde en ik wist dat ik voor vrijdag papa zou worden.
Op mijn werk werd me iedere dag de vraag gesteld of hij er al was, waarop ik telkens weer antwoordde: ‘Nee, anders was ik nu niet aan het werk!’. Mijn collega’s, vrienden en familie leefde allemaal enorm mee en bereidde me erop voor wat ik allemaal kon verwachten als hij er eenmaal zou zijn.
De zwangerschap van Lonneke was inmiddels zo zwaar aan het worden dat de gebroken nachten al een feit waren. Toch liep het allemaal niet zoals verwacht en gehoopt.
Natuurlijk wisten we van te voren dat we in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht zouden bevallen maar de vraag wat ik moest doen als het allemaal eerder zou beginnen terwijl ik bijvoorbeeld niet in de buurt van Lonneke zou zijn maakte mij bang. Bij Lonneke gebeurd er namelijk altijd wel íets en hoewel ik heus wel wist dat een baby er niet zomaar komt uitvallen bleef ik liever in de buurt.
Lees verder

wondroos baby
Zwanger &zo

Wondroos met een baby!

Ja, je leest het goed. Ik heb weer wat!
Het begon als een onschuldig wondje op mijn voet wat wel vervelend was maar ik kon nog gewoon goed functioneren voor zover dat mogelijk is net na een keizersnee.
Afgelopen weekend werd dit wat erger en kon ik niet goed meer lopen. Maar goed, wie gaat er nou naar de dokter voor een klein wondje op je voet? De dokter ziet me aankomen nadat mijn buik 6 lagen is doorgesneden om mijn zoon ter wereld te brengen, langskomen voor een wondje op mijn voet, haha wat een giller!
Lees verder