brief aan mijn zoon
Mama &zo

Allerliefste James, mijn zoon!

Ik kijk er nu anders tegen aan dan in mijn zwangerschap.

Ik schreef in april 2015 een blog ‘Allerliefste Swip, mijn zoon’ dit is een brief die ik twee maanden voor mijn uitgerekende datum schreef. Nu James alweer dik 4 maanden bij ons leven hoort, leek het mij leuk op deze brief aan de vullen met de kleur rood. Ik kijk er nu tenslotte heel anders tegen aan dan in mijn zwangerschap.

Allerliefste Swip, (Geschreven op 13-04-2015)

Allerliefste James, (Geschreven op 28-10-2015)

Ik kijk uit naar het moment dat je bij ons bent maar ik weet tegelijkertijd dat ik je ontzettend ga missen. Jouw schopjes tegen mijn buikwand, ik voel dat je het fijn vind om samen te douche, je laat duidelijk merken als je vindt dat de muziek te hard staat en wat ben ik aan het genieten als je op de warmte van papa’s grote hand afkomt.
Wat ben ik blij dat jij er bent! Samen, jij, ik en papa vormen eindelijk een gezin. Ik weet dat je het fijn vindt om samen te douche, je laat duidelijk merken of je zin hebt in een muziekje en wat ben ik aan het genieten als je glimlacht naar papa!  

Jij maakt vooral heel veel liefde en vrolijkheid in mij los.

Bij de laatste echo was je al ademhalingsoefeningen aan het doen, het duurt niet lang meer lieverd en dan kan ik je eindeloos lang aankijken, je echt voelen en met je knuffelen.
We kunnen niet wachten om voor jou te zorgen maar tegelijkertijd maakt dat ons ook onzeker want als jij jouw moment hebt gekozen zal alles veranderen en ook nooit meer hetzelfde zijn dan hoe het nu gaat.

Ik ben benieuwd naar de gevoelens die loskomen als ik je voor het eerst zie. Het is nu al onvoorwaardelijk maar ik weet zeker dat dit nog meer zal zijn als we elkaar voor het eerst ontmoeten. Ze zeggen dat je in het moedergevoel rolt. Dat je het allemaal zo onder de knie hebt en dat begint op het moment dat jij op mijn borst ligt. Het zal vast en zeker ook bij ons zo zijn. Dat we meteen een sterke band hebben en zullen slagen als moeder en zoon. Hoe zal de liefde voelen die je alleen voor je kind kan hebben?

Je bent al bijna 4,5 maand op de wereld en het leven is voor mij nog nooit zo mooi geweest dan nu jij er bent. Het is inderdaad veel anders dan toen je er nog niet was maar ik wil nooit meer terug naar die tijd, dat waren genoeg mooie herinneren en nu gaan we samen talloze herinneringen maken!  

Fantastisch om je voor te stellen aan de rest van de wereld.

Toen ik je voor het eerst zag dacht ik: ‘Wat ben je mooi. Ja, je bent mijn zoon. Mijn James!’ Alles klopte vanaf het moment dat ik jouw over het bebloede scherm zag hangen. Het klinkt eng maar het was het mooiste moment uit mijn leven. Jij maakt vooral heel veel liefde en vrolijkheid in mij los en inderdaad vanaf het eerste moment is mijn moedergevoel gegroeid tot de maan en terug en nog verder. Wat ik voor jou voel, heb ik nog nooit gevoelt! 

Ik kan niet wachten om voor het eerst je naam hard op te noemen. Hoewel je altijd wel een beetje een Swip zal blijven hebben we natuurlijk hard ons best gedaan om een mooie naam bij jou te bedenken. Eindelijk zijn we eruit, deze naam past bij jou & ons.
Wat was het een fantastisch moment om je voor te stellen aan de rest van de wereld. Ik dacht dat je altijd wel een beetje een Swip zou blijven maar je bent gewoon echt onze kleine James. 

Een troste moeder.

Je bent nu nog zo klein maar nu al mijn kleine sterke man. Hoewel het voor ons allebei beter is komen er toch iedere dag een hoop medicijnen bij ons naar binnen en ondanks dat doe jij ontzettend hard je best om groot te groeien en straks gezond ter wereld te komen. Ik ben nu al trots op je kleine man.
Hoe trots ik op je was in mijn zwangerschap, zo trots ben ik nog steeds op jou lieverd. Jij bent een klein, lief, mooi, zacht, stoer mannetje. Je hebt je gezichtje zeker van papa maar dat je alles wil meemaken, overal bij wil zijn heb je dan weer van mij. Nieuwsgierig ventje dat je bent!    

Dankbaar voor wie jij bent.

Wat er nu ook gaat gebeuren, jij bent en blijft voor altijd de enigste en de eerste die ons ‘ouders’ maakt. Jij bent degene die ons de titel ‘papa& mama’ geeft en daar zijn we ontzettend dankbaar voor.
We zijn nog jong en ook wij moeten nog veel leren maar ik kan niet wachten om jou te leren wat ik in 22 jaar tijd heb meegemaakt. Jou behoeden voor de fouten die ik heb gemaakt maar je tegelijkertijd vrij laten in de fouten die je sowieso gaat maken.
Samen met papa gaan we je begeleiden tot je het alleen kan maar we zullen altijd stiekem met je meekijken.
James,  Jij bent degene die ons straks als eerste papa&mama gaat noemen en daar zijn we jou nog steeds ontzettend dankbaar voor. 

We blijven jouw begeleiden.

Jouw mooie knappe hoofdje (behalve je neusje, die heb je van mij!) heb je zeker van jouw papa. Maar de nieuwsgierigheid naar het leven toe, heb je dan weer van mij. Je bent echt een mengelmoesje. Soms moeten we je nu al een beetje afremmen omdat je te snel te veel wil. En je bent nog maar 4 maanden jong. Samen met papa begeleiden wij je door het leven totdat je een zelfstandige grote, sterke, lieve man wordt. Thank God dat dit nog minimaal 18 jaar duurt! Jongens worden toch later volwassen dan meisjes? 😉 

Lieverd, je moet echt nog even veilig in mijn buik blijven zitten. Het duurt niet lang meer voordat we elkaar zien. Nog maar 7 weekjes voordat we zijn uitgerekend, spannend hé? blijf je nog een weekje extra in mama’s warme buik? Of kom je precies met 37 weken?
Jij kiest toch wel jouw eigen moment en dat is altijd goed, je bent meer dan welkom!
Je kwam wel heel laat hoor James! Maar goed, mooi werk heeft tijd nodig en dat heb jij zeker bewezen. Je bent ons lief, mooi en sterk mannetje, onze kleine maar toch ook alweer grote James.  

Tot snel mijn kleine vriend!
Liefs, Jouw mama
Tot snel mijn kleine vriend. Mama wacht op jou met een lekker flesje melk!
Liefs, Jouw mama.

een sondevoeding
De ziekte van crohn &zo

Sondevoeding maakt mij emotioneel!

De ziekte van Crohn van mond tot kont!

Mijn ziekte van Crohn is al zo’n 7 jaar actief met korte periodes tussendoor van een aantal maanden waarin het even, heel even, in remissie was. In een eerdere blog vertelde ik jullie over het nieuwste medicijn wat ik nu krijg genaamd: Vedolizumab.

Het duurt even voordat ik hiervan iets ga merken en mijn klachten zullen verminderen. De kans dat ik überhaupt iets ga merken is tussen de 20 en 40% kans dus we wachten het maar weer af..

Dit jaar is wel een diepte punt. Na de geboorte van James, waarna ik eigenlijk een stuk minder last zou moeten hebben door de hormonen, gaat het heel slecht. Ik heb veel buikpijn, diarree en koorts!

Een operatie is in mijn geval nog niet zo makkelijk. De gehele darm is ontstoken met daartussen kleine gezonde stukjes. De ontstekingen lopen ook mijn dunne darm in waardoor een stoma operatie niet vanzelfsprekend alles zou oplossen. De ziekte van Crohn is immers van mond tot kont!

Ik moet aan de sondevoeding!

Ik kreeg voor 4 weken een sondevoeding om mijn darmen zoveel mogelijk rust te geven. Ik ben hierdoor erg emotioneel. De periode na de geboorte van James had ik mezelf wel iets anders voorgesteld.

De tweede week met sondevoeding werd ik plotseling benauwd en moest ik noodgedwongen de sonde eruit trekken. Hoe dat ging vertel ik in deze blog.

Lees ook: https://gezindewin.nl/sondevoeding-eruit-getrokken-2/

Het ging inmiddels redelijk en we besloten het even af te wachten. Helaas ging het opnieuw slechter en werd er een nieuwe sonde geplaatst. Met ontstekingswaarde met een stijgende lijn omhoog moet ik nu voor minimaal zes weken een met een slang in mijn neus rondlopen. Super charmant!

Ik ben emotioneel door alles wat er gebeurd

Gelukkig houd ik me beter staande als een maand geleden maar alsnog valt het mij zwaar. Het is namelijk niet alleen een slang in je neus die de hele tijd irriteert, pijn doet, dik is, vol met snot ziet maar ook je neus gaat kapot van de pleisters die je moet dragen, het door spuiten van de slang, het ontstoken tandvlees door niet meer kauwen, gebroken nachten omdat je niet lekker kan liggen.

Het ergste is dat ik niet volledig voor James kan zorgen. Als hij ’s nachts huilt en ik naar hem toe wil lopen kom ik er na een aantal stappen achter dat ik nog vast zit aan de pomp. Eer dat ik alles heb losgekoppeld is het hele huis al wakker.

Ik weet niet of het persè door de sondevoeding komt maar ik ben de laatste weken alleen maar aan het huilen. Het lijkt wel alsof alles van de afgelopen weken er nu uitkomt. Het is niet anders, we gaan door en we blijven sterk. Huilen mag!

Ik ben er wel, voor James. We kunnen zingen, spelen, knuffelen en kletsen. Alles wat ik doe, doe ik voor jou kleine man!

YouTube

Zwemmen in Centerparcs met James! #Vlog6

Wij zijn afgelopen week gezellig een dagje gaan zwemmen bij Centerparcs met de familie, inclusief de kleine James. Het was een leuke dag ondanks mijn gebroken teen! Jep, ik ben gaan zwemmen met een gebroken teen. Ik wilde persé nog een leuke dag voordat ik weer zes weken aan de sondevoeding moest en dat is zeker gelukt! 

Je ziet onder andere hoe leuk James het vindt om te zwemmen, mijn mooie zangkunsten & nog meer! Weet je? Kijk de video maar gewoon! 

op jezelf gaan wonen
Persoonlijk

Welke leeftijd is normaal om op jezelf te wonen?

Ik woon al op mezelf toen ik 18 jaar was.

Op jezelf gaan wonen is een spannende maar leuke stap. Ik woon al op mezelf sinds mijn 18e levensjaar. Het was eigenlijk nog niet helemaal de bedoeling om uit huis te gaan. Althans, we waren hier niet fanatiek mee bezig maar het kwam onverwachts op ons pad. We waren rustig aan het rondkijken, meer voor Merijn dan voor mezelf want ik was immers nog jong genoeg en ik had het naar mijn zin bij mijn ouders.

We hadden een aantal keren gereageerd op leuke huisjes terwijl we plots een e-mail kregen dat wij op de tweede plek stonden. Dat betekende dat wij, als de eerste zou afhaken, het appartement mochten bezichtigen en de keus hadden of we het wel of niet wilde hebben.

Ik vertelde dit aan mijn ouders en zij dachten dat het niet zo vaart zou lopen. Het ging toch sneller dan verwacht. We gingen kijken en vonden het een geweldig appartement. Het was een leuk klein, knus flatje met een klein trapje van 4 trede wat naar ‘beneden’ ging naar onze slaapkamers.

Verliefd op het zelfstandige leven.

Ik weet nog dat we toen enthousiast waren en riepen: ‘Hier kunnen we blijven wonen tot en met we een kind krijgen!’. Nou, we zijn intussen al drie huizen verder maar we waren gewoon helemaal verliefd, verliefd op elkaar, verliefd op het huis en verliefd op het zelfzandige leven.

En toen begon ons leven samen. Zelfs koken, boodschappen doen, poetsen, verantwoordelijkheid nemen voor Max (de hond) en alle rekeningen zelf betalen. We voelde ons al heel wijs en hadden het naar ons zin. Ik heb mezelf achteraf nooit helemaal thuis gevoelt maar het was een leuk eerste huisje.

Ik wilde terug naar mijn geboorteplaats.

In dat huis, tijdens het klussen al, werd ik ziek. Ik zakte door mijn benen en kon er nauwelijks meer op staan. Als ik liep dan trilde mijn benen zo erg dat ik gewoon omviel en niet zelfstandig kon lopen. Ik zat het meest van de tijd in een rolstoel en binnen een halfjaar ging het zo slecht met mijn gezondheid dat wij weer terug in Geldrop wilde wonen. Dichtbij mijn ouders en het ziekenhuis waar ik dagelijks te vinden was.

Via woningruil vonden wij een mooie ruime flat op de 10e etage, uitzicht op de bossen, met een aparte leefkeuken en drie grote slaapkamers. In dit huis voelde ik mezelf meteen thuis. Het was fijn om weer in mijn eigen dorp te wonen. We hebben hier bijna twee jaar met plezier gewoond, toen het verlangen kwam naar een compleet huis met een tuin voor Max.

Welke leeftijd is normaal om op jezelf te wonen?

Met mijn gezondheid ging het nog steeds niet al te best maar ik was inmiddels doorgestuurd naar het UMC. Het zou dus niet uitmaken als ik Geldrop weer zou verlaten. Wederom hadden wij een huis gevonden en via woningruil geruild met een woning waar wij nu nog steeds met veel plezier wonen.

We willen graag een huiskopen met wat meer slaapkamers met oog op kinderen en een kantoor voor mijn blogwerkzaamheden en Merijn zijn school.

Als ik nu terug kijk was het niet verstandig om op mijn 18e al uit huis te gaan. Het was voor mij als persoon nog te vroeg. Ik was nog vaak bij mijn ouders gewoonweg omdat ik ze miste. Als mensen vragen waar ik was, zei ik: ‘In de flat’. Ik noemde ons huis nooit ‘thuis’, dat voelde niet zo.

Er is geen normale leeftijd om op jezelf te wonen. Dit is per persoon verschillend. Ik kan wel stellen dat ik eigenlijk nog net iets te jong was en het wellicht beter was geweest als ik nog even had gewacht.

In het huis waar wij nu wonen voelt het echt als ons plekje en nu al helemaal samen met James!

Ik kijk ernaar uit om op een plek te wonen waar wij ook echt kunnen blijven wonen. We hielden voorheen nooit rekening met de buurt terwijl dat nu het eerste is waar ik naar kijk als het gaat om een nieuwe woning. Kan James straks leuk buitenspelen? Welke scholen zitten er in de buurt? Daar ligt nu de prioriteit!

Op welke leeftijd ben jij op jezelf gaan wonen? Beviel dat of had je liever nog wat langer bij je ouders gebleven?

Lachen met Lon!
Persoonlijk

Lachen met Lon (deel2)

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Het is weer tijd voor een nieuwe ‘Lachen met Lon- blog’. Na alle ellende van de afgelopen dagen, weken, nou zeg maar gerust maanden. Is het weer tijd om even lekker te lachen. Want zeg nou eerlijk? Lachen is een van de belangrijkste emoties in het leven. Althans, voor mij wel. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, dat is een van mijn favoriete quotes!

Lees ook: Lachen met Lon (deel 1)

Met het hele gezin een dag naar een groot meer.

Mijn ouders hebben jarenlang een eigen zaak gehad waar ze beide werkzaam waren. Als we dan met het hele gezin vrij waren, was dit echt uniek en trokken we er graag een dag op uit.

Ze gingen we minstens 10 jaar geleden vaak in de zomer naar de plassen in Wanroij. Mijn moeder dan altijd een koelbox vol lekkers mee en zo genoten we de hele middag van de zon en elkaar. Lekker zwemmen, spelen in de klimrekken en een potje voetbal ontbrak ook nooit.

Mijn vader houdt niet van zwemmen dus die bleef meestal met een dik boek bij de spullen en deed af en toe mee met een potje voetbal.

Samen met mijn moeder nam ik een duik in het meer toen..

Samen met mijn moeder nam ik een duik in het meer. Heerlijk! Ik was een echte waterrat, doelloos baantjes zwemmen zat er bij mij niet in. Ik verzon altijd wel een spelletje en deze keer deden we wie het langst onderwater kon blijven.

Ik verloor en was als eerste boven. Omdat het water daar niet helder was bleef ik wachten tot mijn moeder boven kwam en wat denk je? Probeer je het even in te beelden. Ik een meisje van een jaar of 10 samen met haar moeder in een groot meer. Het was super druk want het was hoogzomer. En mijn moeder.. kwam met haar borsten boven haar zwempak naar boven.

Lachen met Lon (deel2)

Ik moest zó hard lachen dat ik niet eens duidelijk kon maken waarom ik moest lachen. Ze begreep er niks van! Er waren een aantal mensen die met open mond naar mijn moeder aan het kijken waren. Ik kon alleen maar wijzen naar haar badpak omdat ik niet meer bijkwam van het lachen.

Uiteindelijk zag mijn moeder natuurlijk water aan de hand was en hebben we daar samen de hele dag nog om kunnen lachen. Zelfs nu, als ik dit schrijf lig ik weer helemaal in een deuk.

Dit was Lachen met Lon (deel2). Ik kan eindeloos door blijven schrijven over onze lach-momenten.

Heerlijk toch? Oude herinneringen ophalen waar je ontzettend hard om kan lachen. Heb jij ook zo’n leuke herinnering waar je nu nog stuk om kan gaan? Laat het weten in de comments!