Zwanger worden is niet vanzelfsprekend als het doet lijken.
Zwanger worden is niet zo vanzelfsprekend als dat bij velen doet lijken. Inmiddels zijn wij trotste ouders mogen worden van James maar daar ging wel een hoop tijd aan vooraf. Zwanger worden lukte ons gewoonweg niet.
Ik weet het nog goed. Het was zomer 2012 toen Merijn en ik hadden besloten om voor een kindje te gaan. We hadden dit al vaker besproken maar nu wisten we het zeker. We wilde ervoor gaan. Ik stopte met de pil en zo konden wij werken aan een mini versie van ons.
Super enthousiast over het feit dat het ieder moment raak zou kunnen zijn, gingen we aan de slag met een babynamen boek. We wilde immers op onze bruiloft, die vijf maanden later gepland was, vertellen dat we zwanger zijn. Dat moest vast wel lukken..
En zo naïef als ik was had ik nog nooit nagedacht dat het weleens niet zou kunnen lukken. Na de eerste maanden waarbij ik gewoon ongesteld werd, begon ik al wat rond te snuffelen op internet. Ik las dat het heel normaal was dat het een jaar kon duren voordat het raak zou zijn.
Shit, daar had ik niet op geregeld. Dit zal bij ons niet het geval zijn. De volgende maand zijn wij vast zwanger en dan zijn we nog ruim op tijd om onze zwangerschap aan te kondigen op onze bruiloft.
Waarom worden wij niet zwanger?
Het lukte niet. En een half jaar later besloten we het helemaal los te laten. We gingen door met knutselen aan onze mini versie maar we zouden er niet de hele tijd mee bezig zijn. Helaas hielp dat ook niet en een jaar later was er nog geen celletje van onze mini versie te bekennen.
Ik begon me ondertussen zorgen te maken. Het kan toch niet zo zijn dat mijn ook al geen baby kan maken?
De ziekte van Crohn was relatief rustig. Ik moest wel mijn dagelijkse medicijnen naar binnenwerken maar deze medicijnen zouden geen probleem moeten zijn om zwanger te worden.
Ik had al die tijd mijn cyclus bijgehouden en met die informatie gingen we toch maar eens naar de huisarts. Hij concludeerde dat mijn cyclus er in ieder geval goed uitzag. We kregen een bloedonderzoek mee om te kijken of hij iets kon vinden waarom het nog niet was gelukt..
Mijn onderzoeken waren allemaal prima..
Er kwam niks uit waar we iets mee konden. Ik bleek vruchtbaar te zijn en er was volgens die bloeduitslagen niks aan de hand. Super goed nieuws maar.. Waarom lukte het dan niet? Waarom worden wij niet zwanger? De dokter gaf ons nog wat tips en tricks om op de beste momenten te knutselen en als we over een jaar nog niet zwanger waren, moesten we nog maar eens terug komen.
Iedere maand werd echt een teleurstelling. We waren inmiddels gestopt met namen zoeken en gesprekken over adopteren en pleegzorg kwamen steeds vaker ter spraken. En zo hier en daar werd er weleens naar onze kinderwens gevraagd. Dat was pijnlijk. We wilde niets liever dan een mini versie van ons maar het lukte niet!
Hoe vaak we ook knutselde, het maakte niks uit. Ik kon er iedere maand de klok op gelijk zetten en ik werd weer ongesteld. Inmiddels waren we twee jaar verder en besloten we Merijn zijn.. Tja, hoe zeg je dat netjes? Kwakje sperma te onderzoeken.
Dit was een spannende week. Als het namelijk aan hem zou liggen hadden we niet heel veel opties meer. We wilde tenslotte een mini versie van ons allebei. Merijn zou wel echt 100% de vader moeten zijn anders hoefde het voor mij niet en zouden we naar complete andere scenario’s gaan kijken..
Zijn onderzoeken waren allemaal prima..
Uit het eerste onderzoek bleek dat Merijn wat minder zaadcellen had dan meestal het geval is. Dit kon een moment opname zijn en inderdaad, bij het tweede spermaonderzoek waren deze aantallen wel zoals hoort. Alles was dus ook helemaal in orde bij Merijn.
De moed zakte ons ondertussen wel in de schoenen. Er was niks aan de hand maar het lukte niet om zwanger te worden.
Ik kon doorgestuurd worden naar een geanaecoloog die vervolg onderzoeken zou kunnen uitvoeren om erachter te komen wat er precies aan de hand was. Dit hebben we afgeslagen. Ik was bang voor de uitslag en we vonden ons ook nog te jong om al definitief te horen dat het echt nooit zou kunnen lukken..
We besloten het op zijn beloop te laten. Hoewel dit natuurlijk ontzettend moeilijk is maar na zo’n lange tijd had ik het ook wel even gehad met al die vruchtbare dagen, verplichte knutselmomenten en negatieve zwangerschapstesten.
Out of the blue een positieve zwangerschapstest.
Dik 2,5 jaar later, op 29 augustus 2014 lag er een prachtige positieve zwangerschapstest in onze handen en werd op 17-juni-2015 onze zelf geknutselde James ter wereld.
En waarom het nu wel lukte? Geen idee! Jarenlang proberen zwanger te worden zonder resulataat en plots, out of the blue, een positieve test. We zullen het nooit weten..
Wij zijn natuurlijk ontzettend blij dat het uiteindelijk is gelukt. Maar zwanger worden is niet zo vanzelfsprekend als mensen doen lijken. Het kan een moeilijke, pijnlijke en lange weg worden met zowel een positief als negatief einde.. Hoe snel werden jullie zwanger? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Zijn er ook mensen waarbij het nog steeds niet lukt?
