Browsing Tag

ziekenhuisleven

EEG onderzoek ervaring
De ziekte van crohn &zo

Ervaring EEG- onderzoek voor epilepsie?!

Flauwvallen door stress.

Ik heb in een eerder artikel geschreven dat ik regelmatig flauwval en dan moet ik ik ècht regelmatig. Er was een tijd dat ik zes keer per dag flauwviel. Heb je dat nog niet gelezen? klik dan hier.

De huisarts heeft mij vertelt dat dit te maken kan hebben met stress en gezien de situatie van de afgelopen maanden kan dit inderdaad kloppen. Het is wel zaak om andere nare dingen uit te zoeken en daarom ben ik doorgestuurd naar de neuroloog.

Bij de neuroloog werden mijn klachten besproken, ook hij denkt dat het te maken heeft met stress maar wil alsnog een aantal onderzoeken doen om epilepsie en of andere hersenaandoeningen uit te sluiten. Ik kreeg een EEG- onderzoek.

Een EEG- onderzoek geeft informatie over de hersenactiviteit. Op deze manier is te achterhalen wanneer de epilepsie- aanval begint en op welke wijze dit zich verspreid in de hersenen. Je kunt bijvoorbeeld tijdens een epilepsie- aanval je urine laten lopen of je gaat schudden maar je kunt ook onrustig bewegen, lichtflitsen zien of een tinteling voelen in je arm.

Je hebt verschillende EEG- onderzoeken.

  • Een slaap- EEG na slaaponthouding: Hierbij mag je een hele nacht niet slapen en is het de bedoeling dat je tijdens het onderzoek in een diepe slaapt valt.
  • Een 24-uurs EEG: In sommige gevallen is een standaard EEG te kort om te meten wat er gebeurd. Het blijft namelijk een moment opname. Bij een 24-uurs EEG wordt, je raad het wel, 24 uur de hersenactiviteit opgenomen in een recorder die je bij je draagt. Je houdt dan een dagboek bij met de eventuele aanvallen.
  • Een EEG met videoregistratie: Wordt voor een korte of langere periode opgenomen in het ziekenhuis. Als je een paar maanden opgenomen moet worden moet dit gebeuren in een epilepsiecentra. ‘Gewone’ ziekenhuizen doen dit onderzoek niet, sommige academische ziekenhuizen hebben deze mogelijkheid. Met hulp van videobeelden wordt er vastgelegd wat er gebeurd tijdens een aanval en wat er dan veranderd in je gedrag.

Het doet geen pijn maar prettig is anders.

En dan heb je nog een standaard EEG. Dit onderzoek heb ik ondergaan. Het onderzoek duurt uiterlijk 45 minuten. Ik moest voor het onderzoek mijn haren wassen. Dit deed ik de avond voor het onderzoek zodat het de tijd heeft om te drogen. Je haren moeten namelijk droog zijn voor het onderzoek en er mag geen haarlak of gel inzitten.

Je krijgt een sexy- badmuts op met allemaal gaatjes daarin. Het lijkt een beetje op een muts die je bij de kapper op moet doen om je haren te blonderen. In deze gaatjes worden elektrodes geplaatst die doormiddel van een beetje pasta blijven plakken. Dit doet geen pijn maar prettig is het niet. Ik kan mezelf voorstellen dat dit voor kinderen pijnlijk kan zijn. Je voelt kleine korte krasjes op je hoofdhuid.

Heel charmant, not! Ik was klaar voor het onderzoek en mocht op een bed gaan liggen waar ik nog twee pleisters onder mijn ogen en op mijn buik geplakt werden. Ik werd aangesloten op de apparatuur en het onderzoek kon beginnen.

Mijn ervaring met een EEG- onderzoek.

Ben je bang in het ziekenhuis of zie je tegen het onderzoek op? Dan mag er altijd iemand naast je zitten. Je moet het meest van de tijd je ogen dicht houden, de verpleegkundige achter het glas vraagt af en toe je ogen kort te openen. Ik moest ook een aantal keren diep in en uit ademen en op het laatst krijg je licht- flitsen te zien van een lamp die boven het bed hangt. Dit gaf bij mij een vervelend gevoel, je ogen mogen overigens gewoon dichtblijven.

Ik vond het onderzoek reuze meevallen maar dit komt misschien omdat ik hoogstwaarschijnlijk geen epilepsie heb, heb je dit wel? Dan zou het kunnen gebeuren dat je een aanval krijgt tijdens het onderzoek. Dit is natuurlijk niet prettig maar je bent dan in ieder geval op de juiste plek.

Heb jij ervaring met een EEG- onderzoek? Laat het weten in de comments zodat we ervaringen kunnen delen.

Heftig trauma
Persoonlijk

Mijn trauma locatie opzoeken, heftig!

Mijn eerste darmonderzoek was onmenselijk!

Het was april 2010 toen bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd werd. Mijn ziekte van Crohn bleek al snel ernstig te zijn. Ik heb meerdere malen een darmonderzoek (coloscopie) moeten ondergaan. Je weet wel, zo’n slang die veel- te- dik is en via de achterkant naar binnen moet om je darmen te kunnen bekijken.

Mijn broer was datzelfde jaar ook geconstateerd met de ziekte van Crohn. Ik wist dus precies hoe zo’n darmonderzoek zou verlopen. Het was verschrikkelijk, vertelde hij en dat heb ik uiteindelijk ook zelf zo ervaren. Onmenselijk!

Mijn eerste darmonderzoek was een drama. Allebei mijn ouders waren erbij en stonden op de gang te wachten terwijl ze mij krijsend van de pijn op de onderzoekstafel hoorde liggen. Ik heb later gehoord dat mijn moeder bijna naar binnen wilde gaan om te kijken wat er aan de hand was. De arts reed mij met de rolstoel naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn ouders weer te zien. Het was een verschrikkelijk tijd.

Ik heb 10x geschreeuwd van de pijn en hard!

Je kunt voor het darmonderzoek kiezen voor een roesje. Dit deed ik uiteraard maar dat hielp niets. De darmonderzoeken die daarop volgde verliepen precies hetzelfde. Het onderzoek wat steeds terug komt in mijn hoofd is de keer dat mijn darmen verkeerd lagen. Drie verpleegkundige en de arts waren op mijn buik aan het duwen zodat de onderzoeksslang er goed tussendoor kon. Ik heb geschreeuwd van de pijn èn hard!

Het is logisch. Mijn darmen zaten vol ontstekingen. Ik kon nauwelijks eten, laat staan dat er een veel- te- dikke slang door al die ontstekingen heen moest. Ik heb toen gezworen dat ik nooit meer een darmonderzoek wilde ondergaan zonder narcose. Dit werd gehoord, althans voor èèn keer. Het darmonderzoek verliep wederom pijnlijk maar tijdens het onderzoek werd er een dubbele dosis Dormicum in mijn infuus gespoten waardoor ik iets minder mee kreeg van alles wat er gebeurde.

Dit darmonderzoek, op zo’n pijnlijke manier, heb ik wel 10x moeten ondergaan voordat ik werd doorgestuurd naar mijn huidige ziekenhuis.

Een levenloos lichaam bij de spoedeisende hulp!

De spoedeisende hulp was een plek waar ik regelmatig kwam door mijn klachten. Het was toen niet bekend wat er precies met mij aan de hand was. De medicijnen die ik voor mijn ziekte van Crohn had, brachten vaak nare bijwerkingen met zich mee waardoor ik uiteindelijk maar radeloos naar de spoed reed.

Prednison is zo’n medicijn. Ik werd in de ochtend wakker en kon mijn beide benen niet meer bewegen. Ik had zoveel pijn dat ik naar de auto ben gekregen. Ik kon geen stap meer verzetten. In het ziekenhuis, bij de spoedeisende hulp, werd ons verteld dat je bij het gebruik van Prednison op langere termijn, zonder iets te doen je benen kunt breken. Dit was bij mij niet het geval en de pijn trok later die dag langzaam weg..

De spoed zit in kelder van het ziekenhuis. Het mortuarium zit daar ook. Samen met mijn moeder was ik aan het wachten op arts toen er plotseling een levenloos lichaam voor bij kwam rijden. Dat gebeurd nou eenmaal in het ziekenhuis maar ik ben hier zo van geschrokken dat ik nooit meer, nu nog steeds niet, alleen in dezelfde ‘kelder’ wil lopen.

Ik heb een trauma opgelopen.

Ik heb in deze tijd een trauma opgelopen in dit ziekenhuis. Het werd voor mij steeds moeilijker om naar het ziekenhuis te gaan en dat terwijl ik deze locatie regelmatig moest bezichtigen. Ik werd toen toevallig overgeplaatst naar mijn huidige ziekenhuis. Zij hadden toen geen behandelmogelijkheden meer, anders had ik allang een stoma gehad.

Afgelopen week had ik opnieuw een afspraak in dat ziekenhuis. Ik moest namelijk de neuroloog voor het ‘flauwval’ probleem. Klik hier als je dit artikel nog niet hebt gelezen. Ik werd doorgestuurd via de huisarts en we besloten allebei (omdat we beide hopen dat het voor korte duur zou zijn) het in mijn plaatselijke ziekenhuis te laten onderzoeken.

De eerste keer bij de neuroloog ging prima. Ik liep weer naar dat ene bekende kamertje waar ik zoveel jaren geleden ook zat. Het was bizar om dezelfde neuroloog als jaren geleden weer te zien. In mijn leven is er zoveel veranderd in al die jaren en hij zit nog steeds in datzelfde kamertje. Heel apart. Deze neuroloog dacht toen der tijd dat ik MS had. Hij was blij om te zien dat het ‘goed’ met mij ging. Hoewel ik daar natuurlijk niet voor niets zat..

Het zweet brak mij uit toen ik weer naar die ene kelder moest.

Ik vertelde hem wat er aan de hand was. De neuroloog besloot een aantal onderzoeken te plannen om epilepsie en andere nare dingen in mijn hoofd uit te sluiten. Meestal ging mijn moeder altijd mee met dit soort nare onderzoeken maar zij zit in het zonnige Spanje. Lisa ging mee, zoals ze eigenlijk al maanden doet, zodra ik het ziekenhuis binnenliep en ik erachter kwam dat ik naar de kelder moest voor het onderzoek werd ik gespannen.

Ik balde mijn handen in een vuist, kneep in mijn eigen duimen en het zweet brak mij uit. Lisa liep als eerst de kelder in om te kijken of alles ‘oke’ was en er dit keer geen levenloos persoon op de brancard lag. Dit was niet het geval en dus liep ik verder naar mijn afspraak.

’s avonds kwamen de tranen.

Het onderzoek verliep prima maar ik wacht blij toen ik naar huis mocht. ’s avonds in bed kwamen de tranen. Het deed mij meer dan ik dacht om terug te zijn in dat ziekenhuis. Ik heb daar echt een trauma opgelopen, dat is wel duidelijk. Het is voor mij niet meer een plek die vertrouwd aanvoelt. Wat zeker een must is als patiënt zijnde. Je moet kunnen bouwen en vertrouwen op de artsen die rondlopen.

Een beetje spanning en afschuw van het ziekenhuis hebben meer mensen maar het moet geen extra spanningen opleveren. Gelukkig heb ik nog maar twee afspraken in dat ziekenhuis, mits alles goed is natuurlijk en mocht dat niet het geval zijn zal ik mezelf laten overplaatsen naar mijn huidige ziekenhuis. Wel zo makkelijk, daar zitten de rest van mijn artsen en qua communicatie over het medicijngebruik is dat efficiënter.

De volgende twee afspraken overleef ik vast nog wel maar het blijft bizar dat dit mij na zoveel jaren nog steeds herinnerd aan een hele nare vervelende tijd met ondraaglijke buikpijnen en onderzoeken.

Herken jij dit verhaal? Hoe ga jij hiermee om?! Laat het weten in de comments.

marcos therapie de ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

Marcos- therapie heeft veel gebracht in het leven – Lisa vertelt

Heb jij de vorige blog van Lisa nog niet gelezen? Klik dan hier voordat je verder leest!

Na de operatie kon ik pas ècht beginnen met aansterken.

Uiteindelijk ben ik een maand later op 15 september geopereerd. De operatie verliep goed. Ze hebben 15 cm dikke darm, 15 cm dunne darm en de blindedarm verwijderd. Er waren geen verdere complicaties en gelukkig ook geen ‘verklevingen’ in mijn buikholte gevonden.

Hierna kon ik pas ècht beginnen met aansterken en ik dacht dat ik nu beter was. Helaas. Ik zou medicijnen krijgen en een specifiek dieet, iedere 2 maanden Vitamine b12 spuiten bij de dokter halen, want het gedeelte darm dat deze vitamine opneemt hadden ze bij de operatie verwijderd. Ik moest gaan uitzoeken wat ik wel en niet kon eten want ik had nog heel veel last van mijn buik. Daarbij was ik ontzettend moe, waarschijnlijk nog van de narcose en al het gedoe voor die operatie.

Ik ging in behandeling bij een Marcos- therapeut.

Een jaar na de operatie was ik eigenlijk nog niet veel opgeschoten. Ik woog nog maar 45 kilo en was vel over been. Dat was het momentel dat ik besloot hulp te gaan zoeken bij een Marcos Therapeut. Mijn man Ralf had daar eerder al goede hulp aan gehad en misschien dat het voor mij ook iets kon betekenen. Dus ging ik in behandeling bij een Marcos- therapeut waar ik iedere maand een keer heen ging.

Heel vaak als ik iets gegeten had en ik last kreeg van mijn buik, dan kreeg het eten de schuld. In het jaar dat volgde met behulp van de Marcos- therapie (en mijn man Ralf) kwam ik erachter dat het niet het eten was waardoor ik last kreeg van mijn buik maar de manier waarop ik met mezelf omging. Dat klinkt misschien een beetje vaag maar ik ben er gaandeweg achter gekomen, dat ik toen der tijd leefde vanuit minwaarde. Eigenlijk vond ik het mezelf niet waard dat ik leefde.

Ik ben tegenwoordig trotste eigenaar van 2 littekens.

Tegenwoordig leef ik eigenlijk een heel gewoon leven. Ik heb geen medicijnen. Ik ga nooit naar het ziekenhuis voor controles, ik werk, ik sport en doe alles wat mensen zonder de ziekte van Crohn ook doen. Natuurlijk zijn er een aantal dingen waar ik rekening mee moet houden. Zo kan ik bijvoorbeeld geen kool of knol eten want dan weet ik dat ik binnen 15 minuten met gruwelijke buikpijn op het toilet zit. Behalve voor de boerenkoolstamppot, daar heb ik geen moeite mee en ik vond kool toch al nooit lekker 😉

Ik moet ook nog iedere 2 maanden een B12 spuit hebben, maar tegenwoordig heb ik deze zelf in huis en doet Ralf deze bij mij injecteren. Zodoende hoef ik dus daarvoor de deur niet meer uit. Mijn dagen moet ik tegenwoordig beter plannen en ik moet wat meer rust houden dan voordat ik ziek werd. Ik ben nu eenmaal wat sneller moe. Daarbij ben ik tegenwoordig de trotste eigenaar van 2 littekens welke mij herinneren aan een moeilijke periode die ik 7 jaar geleden gehad heb. 1 snee dwars over mijn buik en 1 ‘gaatje’ waar de drain heeft gezeten. Soms vind ik deze wat minder mooi, maar meestal weet ik dat dit me wel maakt wie ik ben!

Marcos- therapie heeft veel gebracht in het leven.

Omdat de Marcos therapie mij zoveel gebracht heeft in het leven, ben ik zelf ook de opleiding gaan volgen tot Marcos therapeut. Dit is een bijzondere opleiding, die je leert anders te kijken naar jezelf en anders te denken over de manier waarop je in het leven staat. Met behulp van kinesiologie en psychologie kwam ik erachter wie ik werkelijk ben.

Momenteel heb ik een praktijk aan huis, en help ik mensen die klachten of problemen hebben, net zoals ik die zelf ook had en heb. Want uiteindelijk zijn we gewoon allemaal mensen die onze weg en bestemming in het leven zoeken!

Lisa.

Bekijk hier het interview van Lisa over Chronisch ziek en werken!

Bedankt voor jouw openhartige verhaal. Wil je meer weten van Lisa, bekijk dan haar website handinhand-lisa  of Like haar Facebookpagina. Heb jij ervaring met een Marcos therapeut, laat dan zeker even een reactie achter onder dit artikel!

 

Een abces zo groot als een ei in mijn buik
De ziekte van crohn &zo

Er zat een abces ter grote van een ei in mijn buik – Lisa vertelt..

Lisa schrijft een gastblog over haar leven met de ziekte van Crohn. 

Al snel werd de diagnose gesteld: Een blinde darmontsteking!

Ik zal mezelf eerst even voorstellen! Mijn naam is Lisa Lemmering- Cox. Ik woon in Gennep samen met mijn man Ralf en onze dochter van 4, Lynn. Ik heb sinds twee jaar een eigen bedrijf als begeleider voor mensen met een beperking en afgelopen jaar ben ik afgestudeerd als Marcos therapeut. Momenteel ben ik druk bezig met het opzetten van mijn praktijk als therapeut, maar daarover straks meer.

In het voorjaar van 2010 kochten Ralf en ik ons huis in Gennep. Ik was net klaar met mijn opleiding bewegingsagogiek en ik kon voor 32 aan de slag bij Dichtbij, de organisatie waar ik ook mijn stage had afgerond. Ik deed veel aan sport, fitness en volleybal. Het leven lachte mij toe.

Totdat ik van de een op de andere dag buikpijn kreeg. Ik kreeg heel veel buikpijn. Het werd steeds erger. Toen Ralf op een dinsdagavond thuis kwam van zijn werk zei hij: Dit gaat niet goed. Wij gaan NU naar het ziekenhuis! Eenmaal in het ziekenhuis werd al gauw de diagnose gesteld: Blinde darm ontsteking.

Er zat een abces ter grote van een ei in mijn buik.

Ik kreeg antibiotica en daarmee zou het goed moeten komen. Ze hebben mij 2 dagen in het ziekenhuis gehouden en daarna ging het inderdaad iets beter. Ik mocht naar huis, maar thuis werd het niet minder. Het kwam weer terug. Opnieuw naar het ziekenhuis. Om een lang verhaal kort te maken, de maanden die volgden gingen het zo een aantal keer opnieuw. Er ontstond geruzie tussen de artsen en chirurgen die de scan’s en echo’s anders beoordeelden. De een die absoluut niet wilde opereren en de andere die wel wilde opereren. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, als het weer wat beter ging..

Ik ging ondertussen kapot van de pijn. Daarbij zat er opeens een abces ter grote van een ei in mijn buik waar ik een drain in kreeg om de druk eraf te halen. Deze moest ik spoelen om de pus eruit te krijgen. Een echte diagnose had ik eigenlijk nog steeds niet. Dat het geen blindedarmontsteking was, dat was nu wel duidelijk. Na een maand was mijn vader het zat. Hij is ontzettend boos geworden op de artsen, waarna ze mij eindelijk overplaatsten naar een ander (beter) ziekenhuis.

Eindelijk de juiste diagnose: De ziekte van Crohn.

Eenmaal opgenomen in het betere ziekenhuis had ik binnen twee dagen de diagnose: De ziekte van Crohn. Wat een opluchting was dat, hier wisten ze eindelijk wat er met mij aan de hand was! Ik was nog steeds doodziek, maar toch gaf het veel rust toen ik wist wat er aan de hand was. Ze zouden mij gaan opereren maar voordat het zover was moesten de ontstekingen in mijn darmen tot rust komen. Weer een antibiotica.

Ondertussen was ik al 15 kilo afgevallen omdat ik geen eten binnen kon houden. Ik woog nog maar 47 kilo en dat was voor een operatie ook een groot risico. Ik moest aansterken en kreeg een dieet van alleen maar vloeibaar voedsel. De daaropvolgende maanden heb ik geleefd op Ensure en nog zo’n smerig vloeibaar goedje. Ik moest 3 kilo bijkomen anders was er geen operatie mogelijk.

Psychisch en emotioneel was ik helemaal gebroken.

Op 13 augustus stond de operatie gepland, maar kort daarvoor belde ze mij op om te vertellen dat dit niet ging lukken. Eerst was er te weinig personeel en daarna was de chirurg op vakantie. Ik kon het bijna niet geloven. Ik was al zo lang bezig met de diagnose, aansterken en toen wachten op de operatie en nu dit. Nog een maand vloeibaar voedsel en 3x per dag die drain spoelen. Psychisch en emotioneel was dat misschien nog wel de grootste klap. Ik was helemaal gebroken.

Ben jij benieuwd het verhaal van Lisa afloopt, kijk morgen dan op LonnekeSchrijft.nl. Lisa vertelt hierin hoe de operatie is verlopen en hoe het nu met haar gaat.

Ik liep een trauma op
Persoonlijk

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik kom uit een ondernemingsfamilie.

Ik kom uit een ondernemingsfamilie. Mijn opa had een eigen zaak, mijn vader daarna ook en ook mijn broer werkt voor zichzelf. Terwijl mijn ouders aan het werk waren in de winkel, speelde wij boven tussen de fietsenbanden. Dit was werkelijk een geweldige tijd. Hoe vaak mijn ouders wel niet naar boven zijn gelopen om te vragen of we het rustiger aan wilde doen, is niet te tellen.

Het huis boven de winkel werd te klein en dus gingen we verhuizen. Geen ramp want we eindigde een paar straten verderop in een leuk groter huis. Het was wel even anders. Mijn ouders waren nog steeds aan het werk in de winkel maar wij gingen uit school gewoon naar huis. In de winkel was nu niks meer te zoeken.. In het begin was er een thuisoppas die mij ophaalde van school mij de uren daarna opving. Mijn broers waren al wat ouder dus die gingen hen eigen gang!

Een paar jaar later, mocht ik uit school zelf naar de winkel fietsen, deed ik mijn verhaal bij mijn moeder en aten we samen een koekje en dan ging ik zelf naar huis. Meestal ging ik buitenspelen. Wij zijn dus allemaal erg zelfstandig opgevoed. Mijn moeder zegt weleens dat ik een model kind was. Ik belde zelfs op naar de winkel om te vragen of ik een soepje mocht. Dit was puur voor het idee hoor want ik had er vast al een aantal achter mijn kiezen gestopt! 😉

Hard werken voor je geld, zo zijn wij opgevoed!

Dat je hard moet werken om je geld te verdienen is er bij ons dus zo ongeveer ingeslagen. Een bijbaantje was dan ook de normaalste zaak van de wereld voor ons. En ik, als ik nu terug kijk, heb heel wat bijbaantjes versleten!

Een van de opmerkelijkste bijbaantjes voor mij is dat ik in het ziekenhuis heb gewerkt. Dit was dan ook meteen mijn allereerste baantje met een super goed salaris voor die tijd. Ik moest op zaterdag & op zondag 4 uur lang poetsen en tikte daarmee makkelijker de 300,- euro per maand aan. Iedereen kreeg een eigen afdeling zodat je precies wist wat je moest doen.

De helft van de tijd zaten we midden in het ziekenhuis, op het dakterras tussen de containers, stiekem te roken maar we waren aan het ‘werk’. Mijn angst voor het ziekenhuis was er toen nog niet maar is wel daar ontstaan. Mijn smetvrees trouwens ook, omdat ik vanaf toen wist hoe goed er gepoetst werd in het ziekenhuis! 😉 Gelukkig is dit nu allemaal veranderd.

Mijn afdeling was de hartbewaking. Ik zal de eerste dag nooit meer vergeten. Met veel plezier naar het werk ging ik niet. Ik deed het puur voor het geld zoals de meeste jeugd doet bij een bijbaantje. Hoewel je natuurlijk altijd tegen je baas verteld hoe geweldig leuk je het vindt om maar zolang mogelijk voor hem aan het werk te kunnen.

Ik liep een trauma op tijdens mijn eerste bijbaantje!

Ik liep met een jongen mee die mij de weg wees in het ziekenhuis. Dit verliep prima. Ik kreeg uitleg over de schoonmaakmiddelen en een lijst met wat er allemaal op een kamer gedaan moest worden.

De eerste dag alleen verloopt altijd anders dan je hebt geleerd. Het is nog even zoeken en klungelen naar de juiste werkwijze.

Ik ging een kamer in waar een patiënt op bed lag met allerlei draadjes aan zijn lichaam. Dat is niet vreemd voor een hartbewaking maar op het moment dat ik met mijn dweil onder mijn arm naast de patiënt liep om het laatste stukje van zijn kamer te dweilen, ging het mis.

Er gingen van allerlei piepjes af en binnen no time stonden er minstens 5 artsen in de kamer. Terwijl zij begonnen met een reanimatie stond ik met open mond te kijken. Ik was bang dat ik ergens tegenaan was gelopen met mijn dweil. Gelukkig was dat niet het geval.

Dit had een grote impact op mij als persoon. Ik was 14 jaar en bezig met mijn eerste bijbaantje. Deze jongen is later die nacht overleden. Ik heb daar een trauma aan overgehouden. Vanaf die dag ben ik bang om kamers in te lopen in het ziekenhuis en überhaupt bang om in het ziekenhuis te zijn.

Ik bleef daar werken omdat het zo goed uitbetaalde. Leuk vond ik het niet meer. Merijn moest iedere weekend stiekem met mij mee lopen naar de kelder van het ziekenhuis. Daar moest ik mijn poetskar ophalen maar ik durfde niet meer alleen.

Een tijd daarna werd ik zelf ziek en de angst voor het ziekenhuis alleen maar groter. Ik ben toen gestopt.

Het feit dat de meeste mensen beter worden in het ziekenhuis zag ik toen niet in. Ik associeerde het ziekenhuis vooral met de dood door wat ik daar had meegemaakt.

Ik ben benieuwd wat jullie deden voor je eerste bijbaantje? Heb je daar ook iets traumatisch meegemaakt? Of in een andere situatie? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen delen!