Browsing Tag

ziekenhuisleven

ik stond aan haar ziekenhuisbed
Persoonlijk

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Je hebt altijd honger of dorst op momenten dat je niet mag eten.

Tja dit was de eerste keer dat ik aan de andere kant van Het bed stond. Ik werd deze keer niet lekker in slaap gebracht voor een of ander vervelend onderzoek maar Lisa moest onder het ‘mes’. Lisa werd geopereerd aan haar oren, de oude buisjes werden vervangen voor nieuwe T- buisjes wat goede uitkomst moet bieden.

We hadden de dag voor de operatie genoeg afleiding. Het was namelijk pakjes avond en de Sint was ons absoluut niet vergeten. We zijn flink verwend en vooral onze James heeft weer genoeg leuk speelgoed om zijn dag door te komen.

Lisa mocht vanaf 0:00 niets meer eten en drinken en je hebt natuurlijk altijd dorst of honger op de momenten dat het absoluut niet mag. Een voordeel in onze relatie is alles wat te maken heeft met het ziekenhuis we met elkaar kunnen overleggen of vragen. Er is altijd wel iemand die het antwoord weet!

Het ziekenhuis in voor mij een trauma locatie.

Mijn moeder moest deze ochtend om 6:15 bij ons zijn zodat wij vroeg konden vertrekken naar het ziekenhuis. De avond hiervoor was het laat geworden door pakjesavond en de wekker hadden we uitgedrukt. Mijn moeder kwam om 6:30 onze slaapkamer binnenlopen om te kijken hoe ver wij waren. Niet ver en we hadden al in de auto moeten zitten. Een slechte start dus!

Ik sprong uit bed en heb mezelf nog nooit zo snel verzorgt als deze ochtend. We zaten te laat in de auto en stonden al snel in de file. Yeah, top! We kwamen 20 minuten later aan in het ziekenhuis. Een oud en het leek op dat moment wel een verlate ziekenhuis. Ik balde mijn vuisten, zoals ik altijd doe in het ziekenhuis en niet om iemand neer te slaan die onverwachts voor mijn ogen springt, dan zou ik waarschijnlijk keihard wegrennen maar gewoon, van angst.

Het ziekenhuis is voor mij echt een trauma locatie. Aan het UMC ben ik inmiddels gewend en dat voelt zelfs soms als thuis, oke grapje maar in ieder geval vertrouwd. In dit ziekenhuis was ik nog nooit van mijn leven geweest en dan voel ik de spanning oplopen.

In een flits zag ik mezelf daar liggen..

Gelukkig hadden zij begrip voor de situatie > file, dat werkt altijd en mochten we snel doorlopen naar een kamer waarin alles nogmaals besproken werd voor de operatie.

‘Ben jij haar zus of familie?’ vraagt de verpleegkundige voorzichtig terwijl ze deze informatie niet nodig heeft voor de operatie maar stiekem gewoon benieuwd is wat ik van Lisa ben. Dus, dat was afgehandeld en we liepen door naar de ziekenhuiszaal waar Lisa haar joggingbroek moest omruilen voor een sexy blauw operatiepakje. Al voel jij jezelf op dat moment kiplekker in zo’n operatiepakje zie je er sowieso al tien tinten witter uit en dus ziek.

Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. Lisa was uiteraard zenuwachtig voor haar operatie en ik zat daar met mijn duffe hoofd op een stoel naar haar bed. In een flits zag ik mezelf daar liggen met mijn moeder naast mijn bed en probeerde naar voren te halen wat mijn moeder op dat moment altijd deed om mij af te leiden.

De moeder van Lisa is op dat moment onvervangbaar. In dit soort situaties heb je vaak het liefst je moeder bij je, toch? Of is dat alleen als je nog kind bent? Nou, ik kan de meeste operaties en onderzoeken met Lisa hendelen maar als het er echt op aankomt voelt het heerlijk als je moeder erbij is. Ik ga ook altijd extra hard huilen als ik mijn moeder opbel om iets vervelends te vertellen en waarom? Geen idee, gewoon omdat het mijn moeder is ofzo!

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak.

Mijn moeder probeert er altijd een dosis humor in te gooien op zo’n moment. Dat probeerde ik dus ook maar bij Lisa maar toen ik net mijn lolbroek aan had kwam de zuster haar ophalen voor de O.K. Tja en dan? Ik twijfelde even en gaf haar een kus, wenste haar succes en beloofde haar direct aanwezig te zijn als ze wakker zou worden.

De wachtruimte vond ik altijd al verschrikkelijk maar ik heb mezelf nooit beseft dat het misschien nog wel erger is voor de mensen die moeten wachten tot hen dierbare weer bij kennis is na een operatie, ingreep of onderzoek. Het eerste half uur ging prima. Ik vermaakte mezelf door artikelen te lezen en inspiratie op te doen voor LonnekeSchrijft maar daarna leken de minuten wel uren te duren.

Ik heb even getwijfeld maar uiteindelijk besloot ik om een frisse neus te halen buiten. De mevrouw achter de balie had gezegd dat dit nog wel moest kunnen maar toen ik net een stap buiten het ziekenhuis had gezet werd ik gebeld dat de operatie gelukt was en dat ze alweer op de zaal lag.

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak. Ik was er niet op het moment dat ze wakker werd terwijl ik dit wel had beloofd. Ik balde mijn vuisten en liep naar haar kamer toe. Ik was bang om een slaapende en intens witte Lisa aan te treffen maar dat viel mee. Oké en nu? Ik gaf haar een kus op haar hoofd. Ik heb geen idee waarom maar dat zie ik altijd in films en dat ziet er wel tof uit dus ik dacht, dit is het moment om dat te evenaren.

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Alles was goed gegaan. Lisa voelde zich prima en had geen pijn. Thank God, er viel een last van mijn schouders af. De moeder van Lisa ingelicht en met hulp van mij kon ze al redelijk snel naar het toilet. Dit ging goed. Een beschuit met suiker en een kopje thee werd genuttigd en daarna mocht ze gaan. Of toch niet, nee dus. De bloeddruk van Lisa was veel te laag. Even overleggen, nog iets eten en toen haar bloeddruk iets hoger was dan laag mocht ze met mij mee.

Hand in hand liepen we het ziekenhuis uit. Bizar om dit eens van de andere kant mee te maken!

 

 

10 december 2017 door
De pijnschaal in het ziekenhuis
De ziekte van crohn &zo

De pijnschaal in het ziekenhuis!

Pijn is voor iedereen anders.

Iedereen die weleens in het ziekenhuis komt voor een mankement, aandoening, klacht of onderzoek komt hoe dan ook in aanraking met de volgende vraag: ‘Wat is uw pijnscore?’

De pijnscore is belangrijk voor de verpleging en de artsen. Zij kunnen aan de hand van je pijnscore bepalen of en hoeveel pijnstillers je nodig hebt. Als je een langere tijd in het ziekenhuis ligt wordt het minimaal twee keer per dag gevraagd.

Pijn is voor iedereen anders en het is voor patiënten lastig om een cijfer te geven aan de heftigheid (of niet) van je pijn. Ik begrijp dat deze vraag gesteld wordt. Het maakt uiteindelijk niet uit dat mijn twee voor jou een tien kan zijn. Het punt is alleen dat ik dan geen pijnstillers krijg en jij wel.

Je kunt nooit een verkeerde pijnscore doorgeven!

Je hebt dit zelf in de hand en geloof me, als je vaker in het ziekenhuis moet zijn en je bent chronisch ziek dan leer je met dit soort vragen omgaan. Ik ben er later achtergekomen dat je pijnscores worden vastgelegd in je medisch dossier. Althans, dit is bij mij het geval maar dat komt wellicht om dat ik chronisch ziek ben. Dit is in ieder geval handig voor jezelf maar vooral voor je artsen om jouw pijnklachten te vergelijken met een vorig ziekenhuisbezoek.

Het is dan vooral handig als je met dezelfde klachten naar het ziekenhuis gaat. Een gebroken achillespees heeft weinig te maken met de pijnscores die je aangeeft als je een actieve Crohn hebt. Ik neem aan dat dit ook duidelijk is voor de artsen in het ziekenhuis 😉

Een ding scheelt je kunt je pijnscore nooit verkeerd doorgeven. Het is een persoonlijke ervaring en een moment opname. Als je chronisch ziek bent dan wordt je gebombardeerd met deze vragen en dat liet mij nadenken over mijn persoonlijke pijnschaal. Ik ben inmiddels een ervaren patiënt. Als ze hierin medailles zouden uitreiken had ik er een gratis een nek- hernia bijgekregen!

De pijnschaal in het ziekenhuis!

Het nadeel van mijn pijnschaal is dat ik altijd pijn heb. Ik sta er mee op en ga er ’s avonds weer mee naar bed. Als je iedere dag pijn hebt dan weet je op een gegeven moment, hoe apart ook, niet meer hoe het is om zonder pijn te leven. Het is een soort gewenning en je probeert foefjes te ontwikkelen om hiermee om te gaan. Ik heb dit precies hetzelfde. Als mijn Crohn actief is en ik moet een sprintje trekken om het toilet te halen, dan zit ik helemaal in elkaar gedoken op de wc terwijl ik mijn buik met mijn handen vastpak. Dit is iets wat ik in de afgelopen jaren heb ontwikkeld en wat voor mij op dat moment kennelijk werkt.

Dit is lastig wat betreft de pijnschaal want je hebt pijn maar dit heb je normaalgesproken ook, neem je dit dan mee in je pijnschaal of niet? Ik doe het niet. Ik geef pijnscore aan op ‘andere/nieuwe/heftigere’ pijnen die anders zijn dan waar ik dagelijks mee kamp. Als ik dit niet zou doen, zou ik het iedere dag een vijf geven maar dan is er nauwelijks ruimte voor heftige pijn, heftigere pijn of extreme pijn.

In het ziekenhuis wordt de pijnschaal meestal uitgelegd. Dit verhelderd de zaak iets:

  • Als je geen pijn hebt, is het vanzelfsprekend een 0
  • Als je weinig pijn hebt tussen 1 en vier
  • Als je veel pijn hebt tussen de 7 en 10

Ik kan mezelf redelijk vinden in deze pijnschaal hoewel ik een tien wél heel extreem vind. Bij mijn eerste ziekenhuisopname was het een tien maar dit kon ik op dat moment niet uitspreken, zo ziek was ik toen.

Wat vind jij van de pijnschaal? Laat het weten in de comments ik ben benieuwd naar jullie mening!

 

1 december 2017 door
De ziekte van crohn &zo

Ziekenhuisuitslagen zelf online bekijken handig of niet?

Een nieuw recept regelen werkt prima online.

De technologie staat duidelijk niet stil en dat is maar goed ook. Er wordt steeds meer onderzoek verricht en uitgevoerd om het vervolgens in de praktijk door te voeren. Het zelf online bekijken van ziekenhuisuitslagen is hier één van. Dit is niet persé iets wat dit jaar pas doorgevoerd is want het is bij de meest academische ziekenhuizen al een tijdje actief.

Is het nou handig om je ziekenhuisuitslagen zelf online te bekijken? Het heeft zijn voor en nadelen. Een herhaalrecept kan ik met één druk op de knop regelen. Het is gunstiger voor de secretaresse in het ziekenhuis die alles normaal telefonisch doorgevoerd krijgt en het scheelt mij weer een aantal minuten in de wacht aan de telefoon.

Het systeem werkt prima. Je moet het alleen tijdig aanvragen. In mijn geval krijg ik binnen drie werkdagen antwoord van het ziekenhuis en ligt het recept ook binnen drie werkdagen klaar. Je moet dus een week voordat je medicijnen op zijn, even online inloggen om dit te regelen anders zit je straks zonder en dat moeten we niet hebben!

Je kunt ook jouw behandelverslagen zien en je afspraken staan in het systeem!

Ik kan in het systeem alles vinden wat betreft mijn medische situatie. Het is in mijn geval handig zodat ik kan zien of er goed gecommuniceerd worden met de artsen onderling. Ik heb natuurlijk te maken met verschillende artsen en die deze behandelverslagen van elkaar ook allemaal kunnen zien. Dit zorgt ervoor dat ze mijn medicijnen op elkaar kunnen afstemmen.

Oh en wat ik super handig vind aan deze online medische informatie is dat er ook een ingebouwde agenda in verwerkt staat. Je kunt op deze manier gemakkelijk je afspraken in het verleden zien voor eventuele declaraties bij de zorgverzekering en je kunt zien welke afspraken er nog gepland staat. Dit werkt voor mij betreft een stuk handiger dan losse briefjes uit het ziekenhuis die je ongetwijfeld kwijtraakt thuis.

Uitslagen al bekijken voordat je hebt gesproken met de arts, verstandig of niet?

Een voor- en nadeel is dat je de uitslagen van bepaalde onderzoeken al kunt zien voordat je met een arts gesproken hebt. Ik heb toevallig zojuist ingelogd om te kijken of de kweekuitslagen al bekend zijn in mijn medisch dossier. De Dermatoloog belt mij over twee weken op voor de uitslag maar ik kan het vaak niet laten om daarvoor al ingelogd te zijn en de uitslag te bekijken.

Je moet natuurlijk weten wat er staat maar ik kom met Google vaak een heel eind. In mijn vorig ziekenhuisartikel schrijf ik over de twijfel van de arts wat betreft HS. Het zou kunnen zijn dat dit alsnog de diagnose is maar het kan ook een of andere staptholoccus zijn. Een lastig woord en het zegt jullie waarschijnlijk net zo weinig als mij maar ik er is mij uitgelegd dat 70% van de mensen drager zijn van deze ‘ziekte’ alleen dat het bij veel mensen niet te zien of te merken is.

Bij mij is dit anders. Mijn afweersysteem is een stuk lager dan een gezond persoon. Je kunt bij mij deze klachten wél zien en vooral ik, kan merken. De afgelopen keer is er dus een kweek afgenomen van mijn neus, keel en in de buurt van mijn achterwerk.

Ziekenhuisuitslagen zelf online bekijken handig of niet?

De eerste twee uitslagen zijn al binnen, deze zijn negatief. Dit is dus positief voor mij en dat betekent dat ik deze bacterie of virus niet onder de leden heb. In ieder geval hoogstwaarschijnlijk niet. De laatste uitstrijk is nog niet bekend. Ik maak hieruit op dat deze positief zal zijn en dus uiteindelijk negatief is voor mij. De kweken zijn allebei tegelijk afgenomen, twee uitslagen die beide negatief zijn, is voor mij iets te toevallig.

In mijn ogen is de laatste uitstrijk positief, dus negatief voor mij en duurt het daardoor wat langer voordat het bekend is. Dit is dan ook direct een nadeel. Je gaat gissen en bedenken wat wel of niet zou kunnen en wat je eventueel onder de leden hebt. Je kunt jezelf hier ook gek mee maken en dan is het weer minder prettig dat je deze uitslagen alvorens je de arts hebt gesproken kunt inzien.

Ik vind het tot nu toe ontzettend handig om mijn ziekenhuisuitslagen zelf al voor de arts gesproken te hebben in te zien. Ik kan me voorstellen dat dit voor sommige mensen onrust veroorzaakt. Dit hangt ook af voor welke diagnoses je in het ziekenhuis terecht bent gekomen.

Kunnen jullie de uitslagen online bekijken? Ben je net zo nieuwsgierig als ik of wacht je netjes het telefoontje van de arts af? Is online ziekenhuisuitslagen zelf bekijken handig of juist niet? Laat het weten in de comments!

 

26 november 2017 door
De uitslag van de MRI-scan van mijn hoofd
De ziekte van crohn &zo

De uitslag van de MRI- scan van mijn hoofd.

Angst voor de uitslag van de MRI- scan.

In dit artikel kun je lezen dat ik de afgelopen maanden bezig ben om te laten onderzoeken waarom ik regelmatig flauwval. En met regelmatig bedoel ik, zo’n zes keer per dag. Dit is momenteel minder als dat het was maar het gebeurd nog te vaak.

Ik heb een EEG- onderzoek ondergaan en vorige week heb ik een MRI- scan gehad van mijn hoofd. Dit is spannend want eigenlijk iedere uitslag wat uit een MRI- scan komt, is slecht. Het hoeft niet altijd slecht- slecht te zijn maar het is altijd negatief voor jezelf.

De tijd na het onderzoek is deze angst regelmatige door mijn hoofd geschoten. Leuke woordspeling he? Ik heb weken iedere dag hoofdpijn gehad waardoor de angst op een negatieve uitslag groter wordt. Ik sprak hierover met mijn ouders en we besloten het naast ons neer te legen.

Je hebt geen leven als je iedere dag bezig bent met wat de uitslag zou zijn. Het is me gelukt. Ik heb er in die weken nauwelijks aan gedacht, tot de dag voor de uitslag. Het inslapen ging lastiger omdat ik aan het malen was. Wat nou als? En James dan? Even ‘lekker’ doem- denken maar het gaat op dat moment automatisch.

Ik kijk op zijn scherm en zie mijn naam..

Kletsend over leuke en vrolijke dingen vallen Lisa en ik, iets later dan normaal, in slaap. De dag van de uitslag brak aan. Top, ik heb om 15:10 een afspraak in het ziekenhuis. Het bepaald je hele dag. We kunnen niet veel ondernemen want James moet ’s middags slapen en ik besloot die dag ziek te worden.

Lisa wilde persé mee naar de uitslag. Ik begreep in eerste instantie niet waarom ze dit belangrijk vond. Er zou immers niks uitkomen en binnen hooguit een half uur zou ik weer thuis naast haar op de bank zitten. Maar ja, het is niet niks. Ze ging gewoon ‘voor de zekerheid’ mee naar het ziekenhuis.

Tijdens de rit naar het ziekenhuis bedenk ik me ineens dat ze heus wel hadden gebeld als het echt helemaal fout was geweest. Althans, dat heb ik wel vaker gehoord. Aan de andere kant hebben ze geen tijd om iedere scan tussendoor te bekijken. Anders zou de afspraak van de uitslag wel eerder kunnen plaats vinden. Zouden ze een pop- up krijgen als er iets blijkt te zitten? Ik weet het niet, jij?

Misschien heeft de radioloog meer tijd en bekijkt hij ze alvast voor de neuroloog, als het slecht is, dat hij hem direct op belt? Nou goed. In de minuten voor de uitslag word ik pas echt zenuwachtig. Ik word naar binnengeroepen en terwijl we plaats nemen krijgt de arts telefoon. Ik kijk op het scherm van zijn computer en ik zie mijn naam. Ik probeer af te lezen wat daar staat maar het lukt niet.

De uitslag van de MRI- scan.

De arts begint te vertellen. De EEG zag er prima uit. Dat wil zeggen dat het niet betekent dat ik geen epilepsie heb maar dat het op dát moment niet aanwezig was. ‘Tja en dan de MRI- scan’ ging de arts iets minder enthousiast verder. ‘Die moet ik nog even bekijken’ verteld hij.

Ik vraag mezelf af of dit werkelijk zo is. Bekijkt hij op het moment dat ik aan zijn bureau zit pas voor het eerst mijn scan? Mijn arts scrolt door mijn hoofd heen op het beeldscherm en verteld dat alles er prima uit ziet. Ik zucht van opluchting en vraag aan de arts of hij kan zien waar ik tijdens de MRI- scan aan dacht.

Dit vroeg ik mezelf af in mijn vorig artikel. Wees gerust, dit is niet het geval. Daar moet je een hele andere studie voor hebben gevolgd! 😉

Ik kan met een gerust hart naar huis. Er is niets te zien van een aangeboren hersenafwijking of andere enge dingen op de MRI- scan. Het is een twee strijd. aan de ene kant is het vreselijk om een MRI- scan te ondergaan van je hoofd en de uitslag af te wachten is killing maar aan de andere kant, als deze goed is, ben ik extra blij.

Het is een soort ‘luxe’ dat er bij mij af en toe wordt gekeken hoe het er allemaal uit ziet. Dat voelt goed. Ik bedoel, weet jij nu op dit moment of je lichaam van binnen helemaal gezond is? De meeste niet, toch?

Ik ben er weer vanaf. Het feit dat ik regelmatig flauwval heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met stress en ik kan mezelf hier ook wel in vinden. In overleg met de huisarts ga ik bespreken of er nog een cardioloog aan te pas moet komen. Wordt vervolgt.

Op dit soort momenten besef ik mezelf dat ik een gelukkig mens mag zijn. Ik besef mezelf heel goed dat er ook mensen de artsenkamer binnenlopen en met slecht nieuws het ziekenhuis verlaten. Leef, alsof het je laatste dag is, leef alsof de morgen niet bestaat, LEEF!

6 oktober 2017 door
Een MRI-scan van mijn hoofd
Persoonlijk

Een MRI-scan van mijn hoofd!

Een drukke dag voor de boeg.

Ik heb een lange dag voor de boeg. De wekker gaat vroeg. James moet naar de peuterspeelzaal. Merijn is vrij en Lisa heeft een avonddienst. Ik vind het fijn om hem zelf naar de peuterspeelzaal te brengen. Hij is nu net een beetje gewend aan het feit dat ik hem wegbreng, even mee speel en weer wegga.

Als ik terugben doen we een simpel spelletje met z’n drieën: Wormen. Het is in ieder geval afleiding. De tijd gaat snel en voordat ik het weet moet James weer opgehaald worden. Deze keer ga ik samen met Merijn. We gaan wat eerder zodat we nog even kunnen spieken hoe hij erbij zit.

Ze hebben het over de herfst. Oh ja, James had huiswerk vorige week. We moeten naar het bos om van alles wat betrekking heeft tot de herfst, mee te nemen. Ze zullen wel gaan knutselen, gok ik. James heeft het naar zijn zin gehad. Ik zie het in zijn ogen en hij laat ons vol trots zijn verfwerk zien.

Ik ben zenuachtig voor de MRI- scan.

Eenmaal thuisgekomen plof ik even op de bank naast James, nog heel even want ik moet naar het ziekenhuis. Lisa pakt ze spullen, ik kleed mezelf om want je mag geen metale dingen aan je broek hebben zitten en we kunnen gaan.

Ik ben zenuwachtig. Ik app mijn moeder waar ik een goede dosis geruststellende woorden van mee krijg. ‘Denk maar aan iets leuks Lon, het is zo weer voorbij!’. Ik vind het gek dat ik zo zenuwachtig ben want ik weet immers hoe het onderzoek verloopt.

Bij de arts had ik aangegeven dat ik een MRI-scan van mijn hoofd niet prettig vindt. Ik kreeg een recept mee: Oxezepam. Hier wordt je lekker rustig van. Het onderzoek stelt in principe weinig voor. Je gaat op een soort brancard liggen, wordt in een tunnel geschoven en 25 minuten later rol je er weer uit en is alles klaar.

Toch ben ik zenuwachtig. Ik denk dat ik teveel heb meegemaakt in het ziekenhuis waardoor mijn zenuwen komen. En het speelt mee dat we opnieuw naar de kelder moeten van het ziekenhuis. In een vorig artikel beschrijf ik waarom ik dit zo vervelend vind. Ik heb hierbij een trauma opgelopen waardoor ik deze plek liever vermijd.

Een eindeloze cirkel waar ik in zit.

Helaas. Ik heb geen keus. Wederom niet. Het is toch wat als je chronisch ziek bent, op een of andere manier kom je nooit meer los van het ziekenhuis. Letterlijk en figuurlijk. Je bent er vaker mee bezig dan men zou denken. Ik ben bijvoorbeeld al dagen bezig met de gedachte over de uitslag van de MRI-scan.

Het brengt nou eenmaal een hoop spanningen met zich mee die dan weer niet goed zijn voor de ziekte van Crohn en zo blijf je in die cirkel. Die eindeloze cirkel die ik prima rond kan fietsen met af en toe een hobbel maar soms misselijkmakend is en te veel wordt!

Lisa mag mee naar binnen. Een geluk bij ongeluk zullen we maar zeggen. Ik ga op de koude brancard liggen, doe een sexy badmutsje op, Lisa ook. Ik krijg uitleg en ik rol de tunnel in.

Ik heb een spoedknop in mijn handen. Een fijn gevoel want het is énorm krap in die tunnel. Het vervelende aan dit onderzoek is, dat je nog een kap over je hoofd krijgt. Je zit dus echt gevangen. Een soort van ijshockeyhelm alleen dan anders en dan ook nog eens in een tunnel.

Er wordt een spiegeltje geinstalleerd waardoor ik Lisa kan zien. Dat geeft een veilig gevoel. Het onderzoek gaat van start. In mijn oren zitten oordopjes en we krijgen allebei een koptelefoon op. De MRI-scan maakt een hard geluid tijdens het scannen, de koptelefoon laat het geluid verdempen. Dat doordringende geluid hoor ik nu nog steeds als ik mijn ogen dicht doe.

Bang voor de uitslag van de MRI- scan.

Tijdens het onderzoek gaan mijn gedachtes overal heen. De geruststellende woorden van mijn moeder ben ik even kwijt. Wat als er iets de zien is in mijn hoofd wat daar niet hoort? Laten we eerlijk zijn. De meeste angst zit bij een tumor in je hoofd. Niet dat mijn gedachte hier dagelijks naar toe gaan maar op dit soort momenten met zulke onderzoeken kan ik niet ontkennen dat ik hier nooit overnadenk.

En ja, ik vroeg mezelf ook af of de arts naderhand kon aflezen van mijn hersenen waar mijn gedachte naar uit gingen. Ik probeerde mezelf niet gek te maken en iedere keer als ik afgleed naar andere gedachtes haalde ik James zijn gezicht tevoorschijn. Dat hielp. Hoop ik. Ik zal het eens bespreken als ik de uitslag krijg van deze MRI.

Het is algemeen bekend dat er vanuit een MRI- scan een hoop lawaai komt. Ik vraag mezelf af waarom de toon van dat geluid bij iedere opname verschild. Het schijnt zo te zijn dat een MRI- beeld enkele tienduizenden keren moet schakelen. Het snelle schakkelen zorgt voor het repeterende geluid. Het kan per onderzoek verschillend zijn, het ligt eraan wat de radioloog wil zien.

Lisa en ik hebben meerder malen oogcontact. Ze gebaard dat ik mijn ogen dicht moet doen en dat lijkt mij een goed plan. Het viel mee. De tijd gaat snel. Ik rol de MRI-scan uit, doe mijn kleding aan en stap in mijn auto op weg naar mijn vrijwiligerswerk.

Ik heb het weer gehad voor vandaag. Lekker knuffelen met James en dan op bed rusten. Dit is een typische zware dag voor mij. De uitslag laat nog even op zich wachten en ik probeer dit ook in mijn hoofd te parkeren. Wordt vervolgt.

20 september 2017 door