Er zijn bepaalde dingen die je pas voelt als je zelf moeder bent. Natuurlijk ook als vader dus er zullen wellicht punten zijn die je zult herkennen in het artikel. Ik voel me op en top moeder, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan James denk en dan vooral de drang om voor hem te zorgen. Te moederen…
Laten we bij het begin beginnen. Baby’s leven alleen op melk en de meeste van jullie zullen weten dat ik helaas door mijn hoeveelheid medicatie geen borstvoeding mocht geven. Ik vind dat vreselijk want ik dacht dat ik wel een moeder zou zijn bij wie dat probleemloos zou verlopen. Helaas werd dat intieme stukje van mij afgepakt maar heb ik hierover al eens een blog geschreven inclusief een mooie oplossing, donormelk!
James kreeg in het begin donormelk maar na een tijdje zijn we alsnog overgestapt op de biologische voeding van Hipp. Je zet het flesje in de magnetron en schept de voeding over in een potje om het vervolgens makkelijker in het flesje te gieten. Iedere moeder, en vader, weet dat de hoeveelheid melk iedere keer verschilt. Op de basisschool, die ik gewoon netjes heb afgerond heb ik tot 10 leren tellen maar hoe vaak ik de tel kwijtraak terwijl ik zijn torrentje melk vul is ontelbaar!
Ik kan absoluut niet zingen maar ik vind het heerlijk om onder te douche mezelf helemaal te laten gaan. Wat zingen betreft hè. Hoppa een Spotify- lijst aan op mijn telefoon en lekker mee ‘blere’ terwijl ik mijn goddelijke lichaam was. Dat kan niet meer hoor sinds James er is. Ik douche heel stiekem en op mijn allerzachtst wanneer hij aan het slapen is. Het zou wel erg sneu zijn als hij wakker wordt door de zang ‘kunsten’ van zijn moeder.
Nu betrap ik mezelf er vaak altijd op dat ik onder de douche kinderliedjes aan het mee neuriën ben! Berenbotje, op een grote paddenstoel en zelfs ‘alle eendjes in het water’ komt voorbij. Ik probeer het te herstellen door een ‘grote mensen’ nummer te luisteren maar ik eindige op een of andere manier altijd bij een kinderliedje.
Mijn moeder belde mij via FaceTime, mijn telefoon lag boven, ik zat op het toilet maar op mijn mac komt de oproep gelukkig ook binnen. Ik ren naar mijn pc om de oproep te beantwoorden en ik val keihard. Lees, echt keihard over James zijn speelgoed. Ik heb er serieus een schaafwond aan overgehouden. Heerlijk, moeder zijn!
James vond het als baby’s, net als vele baby’s met hem, heerlijk om bij papa of mama in slaap te vallen. Het liefst als wij een beetje door het huis aan het rondwandelen waren en hem tegen ons aanhielden. Ik heb zoveel gezongen en gewiegd dat dit doorging op het toilet. Ik dacht, wat doe ik nou? En ik zat gewoon op en neer te wiegen op het toilet.
Ik kan eindeloos door schrijven over deze herkenbare puntjes! Buiten de standaarddingetjes zoals altijd stinken naar spuug, poep en plas, niet kunnen douche omdat je gewoonweg geen tijd hebt en de hele dag bezig bent maar aan het einde van de dag eigenlijk niks hebt gedaan…
Welke punten herken jij of heb jij nog meer puntjes? Laat het weten in de comments!
Ik kijk iedere dinsdag met smacht naar het programma: ‘Met open armen’. Dit is een programma wat gaat over ouders die om een of andere reden geen kinderen kunnen krijgen. Zij kiezen voor adoptie. Ik vind het een prachtig programma om te kijken en zit standaard huilend voor de televisie.
Het lijkt mij op de eerste plaats vreselijk dat jezelf geen kinderen kunt krijgen. Het is een moeilijk besluit om tot adoptie over te gaan. Je wil in eerste instantie vaak samen met je partner een kindje krijgen. Er zijn ook mensen die, ondanks zij zelf zwanger kunnen worden, willen adopteren om een kind een betere toekomst te geven.
De wachttijd van adoptie kan ontzettend lang zijn. Dit hangt van veel factoren af en over het algemeen geldt dat de wachttijd voor jonge gezonde kinderen langer zijn dan de wachttijd voor oudere kinderen of kinderen met speciaal need. Speciaal need zijn kinderen met een ziekte of beperking.
Je wordt helemaal gescreend en aan dit alles hangt een vors prijskaartje. Dit is ook weer afhankelijk van de keuze van het land, de vergunninghouder, de kosten van eventuele medische onderzoeken en behandelingen. De adoptiekosten, de tolk, de reis, verblijfkosten en ik kan nog wel even doorgaan. Het is niet niks, je moet er financieel goed voor staan om een kindje te adopteren.
Het programma laat zien vanaf het moment dat alles doorgaat. Ik geloof best dat mensen dit frustrerend vinden om naar te kijken. Je komt immers niet zomaar door die screening. Het is een proces waarin geheid tegenslagen om de hoek komen kijken. Een lange onzekere tijd dus!
Als ik naar dit programma kijk dan bewijst het meer dan ooit dat je kan houden van een adoptiekindje alsof het je eigen kind is. Dat klinkt logisch maar veel mensen hebben hier struggels mee. Het is fantastisch om te zien hoe dit proces verloopt en tegelijkertijd moeilijk om te zien hoeveel kinderen daar leven en hoe.
Hoe groot is de moederliefde van een moeder die haar eigen kind afstaat? Dat is de grootste nachtmerrie van iedere ouder. Zij gunt haar kind een betere omgeving desnoods met andere ouders.
De laatste aflevering was heftig. Een kindje van twee die opgehaald werd in China. Het was aandoenlijk om de peuter van twee, de kamer binnen te zien lopen, niet wetend wat er gaat gebeuren en naar mensen gaat die hij nog nooit heeft gezien.
Op de eerste plaats is het sneu, het kind in kwestie heeft er niet voor gekozen en het angstig om niet te weten wat er gaat gebeuren. De nieuwe ouders niet eens te verstaan!
Ik schreef ooit een artikel over het feit dat Merijn en ik zolang bezig waren om James in elkaar te knutselen. In die tijd hebben we veel nagedacht over adoptie. Het hele proces en het gebrek aan genoeg financiële middelen om het voor elkaar te boxen, heeft ons er toen besluiten dat dit voor ons een gepasseerd station is geworden.
Heb jij er ooit over adoptie nagedacht? Of er over moeten nadenken?
Moederliefde, iedere moeder kent dit gevoel maar niet bij iedere moeder is dit vanaf moment 1 aanwezig. Er zijn moeders bij wie dit gevoel écht moet groeien en dat is best logisch, er komt plots een kind uit je punani of buik en dat is dan jouw kind waar je de rest van je leven voor moet zorgen. Ofja, ja, voor een groot deel van zijn leven in ieder geval wel.
Ik heb het voornamelijk over reizen. Onze vakanties waren altijd strandvakanties. Dit hebben wij overgenomen van mijn ouders. Af en toe wat bekijken en dus op avontuur maar over het algemeen relaxed doen waar we zelf zin in hebben.
Impulsief, dat is een van mijn eigenschappen. Ik doe altijd wel iets zonder hier goed over na te denken. De vorige vakantie naar Tenerife is inmiddels drie jaar geleden. We hadden een huurauto gefikst en bedachten dat het leuk zou zijn om naar de vulkaan te rijden. Het duurde drie uur. Dit is geen probleem als je ervaring hebt met autorijden maar ik had pas net mijn rijbewijs.
We wilden trouwen ook van een berg afspringen samen. Wel met een parachute hoor maar dit hebben we uiteindelijk toch maar niet gedaan. Merijn had mijn ouders beloofd om op mij te letten en dit hadden zij geen strak plan gevonden. In deze vakantie hebben we wel een Jetski gehuurd. Dit is niet zo avontuurlijk maar wel als je een toch voor gevorderdere boekt terwijl je nog nooit op een Jetski hebt gezeten. We eindigde samen op open- zee dus hier hadden we ook wel iets meer over na kunnen denken.
De eerste vakantie samen hadden wij een scooter gehuurd in Spanje. Dit was stoer. We wisten alleen niet dat ze in Spanje het geen probleem vonden als je met een scooter op de snelweg rijdt. Gevaarlijk en natuurlijk niet over nagedacht wat er had kunnen gebeuren. Een klein beetje (groot) impulsiviteit maar voornamelijk lekker genieten en de ‘puber’ uithangen.
Ik moet er nu niet meer aan denken om van een berg af te springen, een Jetski te huren en naar een Vulkaan rijden, die achteraf ieder moment kon uitbarsten. Ik zou het overwegen met een auto in goede staat.
Dit is puur en alleen omdat ik nu, ouder en ze zeggen ook wijzer ben maar voornamelijk omdat wij nu James hebben. Natuurlijk kun je makkelijk als ouder deze avontuurlijke dingen blijven ondernemen. Het wordt genoeg gedaan en het gaat nauwelijks verkeerd. Toch zegt er iets in mij dat ik daarin rustiger ben geworden. Ik denk (iets) meer na over de gevolgen dan voorheen.
Als ik niet ziek was geworden dan zag mijn leven er nu anders uit. Niet leuker of mooier dan nu maar anders. Ik had nog graag een aantal landen bezocht. Ik wilde altijd graag naar Ecuador reizen, naar de jungle vol met leuke, enge en bijzondere dieren. Dat lijkt mij nog steeds fantastisch maar ook dat is nu geen optie meer. Dit komt niet per se door James. Hoewel een peuter in de jungle niet echt heel relaxed is geloof ik maar meer door mijn ziekte.
Ik kan lastig overweg met voedsel in andere landen. Ik moet dan opnieuw uitvogelen waar mijn crohn wel of niet tegen kan. Ik ben juist blij dat ik het eten in Nederland nu een beetje onder controle heb.
Een stuk minder avontuurlijk geworden door de jaren heen. Het burgerlijke leven bevalt mij eigenlijk wel. Ik geniet van mijn kleine mannetje en we ondernemen veel als gezin.
Wellicht komt de drang tot avontuurlijke dingen ondernemen nog ooit terug maar dat is tijd zat als James een grote sterke man is van 25 jaar die goed voor zichzelf kan zorgen en ik hem met een gerust hart kan laten. Als hij een beetje op mij lijkt, gaat hij met zijn vriend of vriendinnetje tegen die tijd mee op avontuur!
Is jouw leven veranderd sinds de komst van je kleine? Ik ben benieuwd hoe dit bij andere mensen verloopt. Laat het weten in de comments!