Categorie

Persoonlijk

School verplicht kinderen water te drinken
Persoonlijk

School verplicht kinderen water te drinken!

Een kind die huilend thuis komt omdat hij geen water lust?!

Het is veel in het nieuws geweest de afgelopen tijd. Comotie omdat kinderen op (sommige) basisscholen worden verplicht om water te drinken in alle pauzes. In de meeste scholen is besloten dat een tracatie gezond moet zijn, er geen prik meegenomen mag worden en koekjes en snoepjes verboden zijn.

Fruit, brood en water mag uitsluitend meegenomen worden. Dit werd groot opgepakt  door de media. ‘Water is voor honden’ was de uitspraak van een ouder. Een kind die huilend thuis komt omdat hij geen water lust. Verschrikkelijk.

Stelletje verwende- honden, dat zijn wij!

Als je het nieuws van de afgelopen periode bekijkt over de overstromingen in Houston, de ellende in India en de kinderen in Afrika die smeken om een bekerwater. Zij doen er alles aan om, als er regen valt, regen te kunnen opvangen om zich mee te kunnen wassen en daarvan te drinken.

En wij, wij zeiken omdat scholen ons verplicht om ‘alleen maar’ water te drinken. Ik vind het te bizar voor woorden. Stelletje verwende- honden, dat zijn wij!

In mijn tijd nam iedereen kindercola mee naar school.

In mijn tijd op de basisschool waren hiervoor geen regels. Ik weet nog dat er kinderen waren, inclusief mezelf, die af en toe kindercola meenamen. Een koekje en een snoepje zat ook altijd in mijn trommel. In de pauze waren klasgenootjes aan het ruilen met snoep en koek. Er waren altijd dezelfde kinderen die altijd wel iets lekkers mee kregen.

De ouders hadden de mogelijkheid om hen kind in te schrijven om tussen de middag melk te ontvangen vanuit school. Dat was het enige gezonde wat onze school te bieden had en zelfs dat was vrijblijvend.

Een school kan het nooit voor iedereen goed doen.

Ik kan mezelf voorstellen dat ouders het geen fris idee vinden om iedere dag dezelfde bidons mee naar huis te krijgen om water te vullen. Dit zou tegen de hygieneregels zijn. Aan de andere kant, geef je je kind ook iedere dag sap/water of ranja mee in dezelfde beker. Waarom is dat hygienischer? Dit spoel je als het kind thuis komt ook om voor de volgende dag.

Een gezond beleid op school daar kan ik alleen maar vóór zijn. Het moet alleen niet tè streng worden. Snoep en koek is voor thuis, dan blijft het speciaal om iets lekkers te eten. Kinderen onderling kunnen daarover alleen maar ‘ruzie’ krijgen. De ouder die moeilijk kan rondkomen zal zijn kinderen wellicht niet iedere dag snoepjes en koekjes mee kunnen geven terwijl de andere ouder dit gemakkelijker kan.

Het is voor een school ook lastig om hier èèn lijn in te trekken. Je hebt te maken met zoveel verschillende personen die hier allemaal anders over denken. Wat dat betreft kun je het als school ook nooit goed doen.

James krijgt het liefst de hele dag water.

James krijgt vanaf het begin alleen maar water. Hij vindt dat prima en zeurt nooit om iets anders. Als wij ergens naar toe gaan en op een terrasje zitten dan krijgt hij Fristi. Je ziet zijn ogen glunderen op het moment dat de Fristi voor zijn ogen geserveerd wordt. Klopt, er zitten veel suikers in en het is misschien niet zo gezond voor een kind maar ik vind dat dit wel moet kunnen, met mate natuurlijk!

Op de peuterspeelzaal van James wordt iedere dag bij het koek- moment een beker sap gegeven. Ik vind het niet persè nodig dat James iedere dag sap drinkt maar hij komt nu op een leeftijd dat hij in de gate krijgt dat andere kindjes wel iets lekkers mogen drinken.

Je bent geen slechter ouder als je jouw kind een koekje geeft!

Ik heb aangegeven dat hij best een beker sap mee mag drinken, mits hij hier zelf naar vraagt. Als het warmweer is buiten dan geven ze de kinderen een extra beker sap. Dit hoeft van mij dan weer niet. Ik vind het dan fijner als James gewoon extra water krijgt.

De reacties van mensen zijn hierover verschillend en dat is logisch. Ouders worden bestempeld als een slechte ouder omdat ze hen kinderen af en toe een koekje of een beker sap meegeven. Dit is natuurlijk te gek voor woorden en ontzettend kortzichtig.

Wat er precies gezond eten en drinken is, verschilt ook per persoon. De een vindt een glaasje ranja best kunnen terwijl de andere de ingrediënten helemaal uitpluizen en het totaal niet gezond vinden voor hen kind.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden? Ben jij voor het feit dat er op school alleen maar water gedronken mag worden of juist niet en waarom? Laat het weten in de comments!

10 september 2017 door
loskomen van je ouders
Persoonlijk

Loskomen van je ouders.

Dit maakt ons een bijzonder gezin.

De meeste mensen zullen het artikel van gisteren wel hebben gelezen. Mijn moeder vertelt hier over onze situatie. Het is namelijk altijd ‘iets’ als je kinderen hebt en vooral als je dochter vertelt dat ze gaat scheiden na een huwelijk van vijf jaar.

Ik heb veel reacties gekregen op dit artikel over het feit dat onze band zo geweldig sterk is. Dit is altijd het geval geweest en dat maakt ons gezin voor vele zo bijzonder. Het is precies zoals mijn moeder vertelde, het opvoeden is gestopt en er breekt op dat moment een hele andere tijd aan als gezin.

Hoe de relatie met je ouders ook is of is geweest, het is gezond dat je op een gegeven moment loskomt van je ouders. Dit is een proces wat je doorloopt. Het is geen dag die je uitzoekt en besluit om op dat moment los te komen van je ouders. Dat loopt zoals het loopt. De een start dit proces al op jonge leeftijd terwijl de andere hier langer over doet. Er is geen goed of fout in dit proces, het is jouw proces waarin je zelf bepaalt.

Loskomen van je ouders is een heel proces.

De meeste pubers beginnen met loskomen in hen puberteit. Je wil zelfstandig zijn en je hebt geen zin in de bemoeienissen van je ouders. Dit is een proces met vallen en opstaan waarin je jezelf nog vaak kei hard tegen een muur stoot. Vallen en opstaan, zoals het hele leven eigenlijk is.

Ik heb altijd behoefte gehad aan een bevestiging van mijn ouders. Ik had het vertrouwen van mijn ouders en een goedkeuring nodig over alles wat ik ook besliste in mijn leven. Zoals ik hierboven beschrijf is er geen goed of fout in dit proces. Het is mijn proces en ik had kennelijk langer de tijd nodig om die hand van mijn ouders, die mij begeleidde in het leven, los te laten en op mijn eigen benen te staan.

In mijn puberteit werd ik ziek en had ik mijn ouders juist heel hard nodig bij alles wat ik deed. Ik raakte vrienden kwijt, mijn opleidingen werd gestaakt en ik moest een stukje vrijheid inleveren. Mijn ouders en Merijn waren op dat moment een hele belangrijke factor in mijn leven.

De steun die van hen krijg voelt fijn.

Het proces om mijn ouders los te laten is eigenlijk pas een jaar geleden van start gegaan en zelfs nog niet helemaal afgerond. Ik vind de mening van mijn ouders nog steeds enorm belangrijk maar het is in de afbouwende fase. Ik ben nu zeker in staat om mijn eigen keuzes en beslissingen te maken. Het is fijn als zij het hiermee eens zijn maar dit is geen ‘must’ meer voor mij wat het voorheen zeker wel was.

Ik vind het fijn dat mijn ouders onvoorwaardelijk achter mij staan en vertrouwen op het feit dat, als ik een keuze maak, ik daar goed overnadenk en daar mijn redenen voor heb om het op een bepaalde manier te doen. Die steun is fijn om te voelen en het is prettig om te ervaren dat zij die steun kunnen geven ondanks we soms van mening verschillen, hoewel dat vrijwel nooit voorkomt maar toch!

James is twee jaar oud en gaat nu voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Ik ervaar dat ook als je kind iets ‘losser’ laten, hem de kans geven om met andere kinderen te spelen terwijl ik hem zelf het liefst de hele dag bij me heb. Liefde is soms ook loslaten, hoe moeilijk dat ook is!

Heb jij moeite gehad om los te komen van je ouders of is dit proces heel geleidelijk gegaan? Heb jij net als ik nog steeds de behoefte om een goedkeuring te krijgen van je ouders of kun je dit makkelijk loslaten?

 

9 september 2017 door
Mijn dochter verliefd op een vrouw
Persoonlijk

Mijn dochter is verliefd op een vrouw?

Ons leven met vier kinderen wordt nooit saai..

Als je trouwt en met elkaar kinderen mag krijgen, weet je al snel dat je leven nooit meer saai zal worden. In mijn geval, gezegend met vier kinderen, is dat dus ècht het geval. Er is van kleins af aan tot nu toe altijd wel ‘iets’ met iemand aan de hand.

Toen ze klein waren, waren dat vaak leuke gebeurtenissen op een enkele ziekte of ziekenhuisopname na. Naarmate ze ouder worden kom er andere verhalen boven water. Dit varieerde van keuzes school, opleidingen, werk en verkeringen die aan en uit gingen terwijl wij dachten dat het allemaal wel ‘oke’ zat.

Ik ben mezelf er bewust van dat de meeste huishoudens dit meemaken en wat er bij ons besproken werd, zeker geen uitzondering is. Wij hebben altijd gestimuleerd om onze kinderen te laten praten, te laten voelen dat zij alles met ons kunnen bespreken en dat er voor alles een oplossing is.

Onze kinderen zijn enorm open naar ons toe.

Tot op de dag van vandaag blijven de kinderen enorm open naar ons toe en daar zijn wij heel blij mee. De band van de kinderen wordt alleen maar sterker als je alles met elkaar kun delen en op deze manier kunnen wij helpen, troosten of advies geven.

Het afgelopen jaar is gebleken dat een luisterend oor ook echt belangrijk is en advies soms erg moeilijk was en is om te geven. Onze dochter, getrouwd en moeder van een lief manneke, kreeg gevoelens voor Lisa. Als ik terug denk aan dit moment kan ik verbaasd zijn over het feit dat wij er zo snel vrede me hadden. Natuurlijk was er in het begin verdriet want dit was niet wat wij hadden gedacht na vijf jaar huwelijk. Maar al snel voelde het vertrouwd en is Lisa onderdeel van onze familie.

Je moet je hart volgen.

We zagen meteen dat Lon gevoelens kreeg voor Lisa. Ze spraken steeds vaker af en als ik haar zag, straalde haar ogen van geluk. Wij waren aan het wachten tot het moment dat Lon het ons kwam vertellen maar dit gebeurde niet. Zij was bang om ons teleur te stellen. Ik kon niet meer wachten en op een dag heb gevraagd: ‘Ben je nu verliefd op Lisa?’ Toen kwamen de tranen en een volmondige ja.

Het was even wennen maar al snel waren Jos en ik het erover eens dat er maar 1 ding in het leven belangrijk is en dat is dat je kinderen gelukkig zijn. Dit bleek bij Lisa het geval te zijn en dan moet je je hart volgen.

Merijn is de liefste vader voor ons kleinkind.

Hoe het zo is gekomen en wie er schuld heeft aan dit alles is voor ons totaal niet van belang. Wel het feit dat onze kleinzoon er was, wat de zaak misschien moeilijker zou maken. Hier hebben wij menig traantje om gelaten. Onze ‘ex- schoonzoon’ is vanaf het begin gewoon bij ons blijven komen. Hij is een hele lieve man voor onze dochter en de liefste vader voor ons kleinkind.

Gelukkig kunnen ze beide goed met elkaar overweg en hebben ze de grootste lol samen. Ze zijn zelfs nog samen op vakantie geweest en dat voelde voor ons heel fijn. Dit gaf ons rust omdat er totaal geen haat en nijd is tussen hen. James lijdt hier ook niet onder, de omgang met Lisa is meer dan goed.

Het belangrijkste is dat mijn kinderen gelukkig zijn.

Omdat mijn dochter en ik wekelijks wandelen met de kleintjes. Hebben we over haar nieuwe situatie veel gesprekken gevoerd. Vaak vroeg ze dan onze mening en wat wij dachten dat het beste zou zijn. Ik besefte dat het onze taak is om haar echt duidelijk te maken dat onze mening in dit geval niet van belang is.

Ik heb keer op keer vertelt dat wij nooit kunnen voelen wat zij voelt. En dat het belangrijk is dat zij gelukkig is en als dat bekenent dat dit met een vrouw is, maakt dat voor ons geen verschil.

Onze taak om op te voeden is voorbij maar altijd, al is het ’s nachts zullen we er voor allemaal zijn met een luisterend oor, advies maar nooit om onze mening op te leggen!

Dankjewel mama, je bent de beste!

8 september 2017 door
Heftig trauma
Persoonlijk

Mijn trauma locatie opzoeken, heftig!

Mijn eerste darmonderzoek was onmenselijk!

Het was april 2010 toen bij mij de ziekte van Crohn geconstateerd werd. Mijn ziekte van Crohn bleek al snel ernstig te zijn. Ik heb meerdere malen een darmonderzoek (coloscopie) moeten ondergaan. Je weet wel, zo’n slang die veel- te- dik is en via de achterkant naar binnen moet om je darmen te kunnen bekijken.

Mijn broer was datzelfde jaar ook geconstateerd met de ziekte van Crohn. Ik wist dus precies hoe zo’n darmonderzoek zou verlopen. Het was verschrikkelijk, vertelde hij en dat heb ik uiteindelijk ook zelf zo ervaren. Onmenselijk!

Mijn eerste darmonderzoek was een drama. Allebei mijn ouders waren erbij en stonden op de gang te wachten terwijl ze mij krijsend van de pijn op de onderzoekstafel hoorde liggen. Ik heb later gehoord dat mijn moeder bijna naar binnen wilde gaan om te kijken wat er aan de hand was. De arts reed mij met de rolstoel naar buiten. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn ouders weer te zien. Het was een verschrikkelijk tijd.

Ik heb 10x geschreeuwd van de pijn en hard!

Je kunt voor het darmonderzoek kiezen voor een roesje. Dit deed ik uiteraard maar dat hielp niets. De darmonderzoeken die daarop volgde verliepen precies hetzelfde. Het onderzoek wat steeds terug komt in mijn hoofd is de keer dat mijn darmen verkeerd lagen. Drie verpleegkundige en de arts waren op mijn buik aan het duwen zodat de onderzoeksslang er goed tussendoor kon. Ik heb geschreeuwd van de pijn èn hard!

Het is logisch. Mijn darmen zaten vol ontstekingen. Ik kon nauwelijks eten, laat staan dat er een veel- te- dikke slang door al die ontstekingen heen moest. Ik heb toen gezworen dat ik nooit meer een darmonderzoek wilde ondergaan zonder narcose. Dit werd gehoord, althans voor èèn keer. Het darmonderzoek verliep wederom pijnlijk maar tijdens het onderzoek werd er een dubbele dosis Dormicum in mijn infuus gespoten waardoor ik iets minder mee kreeg van alles wat er gebeurde.

Dit darmonderzoek, op zo’n pijnlijke manier, heb ik wel 10x moeten ondergaan voordat ik werd doorgestuurd naar mijn huidige ziekenhuis.

Een levenloos lichaam bij de spoedeisende hulp!

De spoedeisende hulp was een plek waar ik regelmatig kwam door mijn klachten. Het was toen niet bekend wat er precies met mij aan de hand was. De medicijnen die ik voor mijn ziekte van Crohn had, brachten vaak nare bijwerkingen met zich mee waardoor ik uiteindelijk maar radeloos naar de spoed reed.

Prednison is zo’n medicijn. Ik werd in de ochtend wakker en kon mijn beide benen niet meer bewegen. Ik had zoveel pijn dat ik naar de auto ben gekregen. Ik kon geen stap meer verzetten. In het ziekenhuis, bij de spoedeisende hulp, werd ons verteld dat je bij het gebruik van Prednison op langere termijn, zonder iets te doen je benen kunt breken. Dit was bij mij niet het geval en de pijn trok later die dag langzaam weg..

De spoed zit in kelder van het ziekenhuis. Het mortuarium zit daar ook. Samen met mijn moeder was ik aan het wachten op arts toen er plotseling een levenloos lichaam voor bij kwam rijden. Dat gebeurd nou eenmaal in het ziekenhuis maar ik ben hier zo van geschrokken dat ik nooit meer, nu nog steeds niet, alleen in dezelfde ‘kelder’ wil lopen.

Ik heb een trauma opgelopen.

Ik heb in deze tijd een trauma opgelopen in dit ziekenhuis. Het werd voor mij steeds moeilijker om naar het ziekenhuis te gaan en dat terwijl ik deze locatie regelmatig moest bezichtigen. Ik werd toen toevallig overgeplaatst naar mijn huidige ziekenhuis. Zij hadden toen geen behandelmogelijkheden meer, anders had ik allang een stoma gehad.

Afgelopen week had ik opnieuw een afspraak in dat ziekenhuis. Ik moest namelijk de neuroloog voor het ‘flauwval’ probleem. Klik hier als je dit artikel nog niet hebt gelezen. Ik werd doorgestuurd via de huisarts en we besloten allebei (omdat we beide hopen dat het voor korte duur zou zijn) het in mijn plaatselijke ziekenhuis te laten onderzoeken.

De eerste keer bij de neuroloog ging prima. Ik liep weer naar dat ene bekende kamertje waar ik zoveel jaren geleden ook zat. Het was bizar om dezelfde neuroloog als jaren geleden weer te zien. In mijn leven is er zoveel veranderd in al die jaren en hij zit nog steeds in datzelfde kamertje. Heel apart. Deze neuroloog dacht toen der tijd dat ik MS had. Hij was blij om te zien dat het ‘goed’ met mij ging. Hoewel ik daar natuurlijk niet voor niets zat..

Het zweet brak mij uit toen ik weer naar die ene kelder moest.

Ik vertelde hem wat er aan de hand was. De neuroloog besloot een aantal onderzoeken te plannen om epilepsie en andere nare dingen in mijn hoofd uit te sluiten. Meestal ging mijn moeder altijd mee met dit soort nare onderzoeken maar zij zit in het zonnige Spanje. Lisa ging mee, zoals ze eigenlijk al maanden doet, zodra ik het ziekenhuis binnenliep en ik erachter kwam dat ik naar de kelder moest voor het onderzoek werd ik gespannen.

Ik balde mijn handen in een vuist, kneep in mijn eigen duimen en het zweet brak mij uit. Lisa liep als eerst de kelder in om te kijken of alles ‘oke’ was en er dit keer geen levenloos persoon op de brancard lag. Dit was niet het geval en dus liep ik verder naar mijn afspraak.

’s avonds kwamen de tranen.

Het onderzoek verliep prima maar ik wacht blij toen ik naar huis mocht. ’s avonds in bed kwamen de tranen. Het deed mij meer dan ik dacht om terug te zijn in dat ziekenhuis. Ik heb daar echt een trauma opgelopen, dat is wel duidelijk. Het is voor mij niet meer een plek die vertrouwd aanvoelt. Wat zeker een must is als patiënt zijnde. Je moet kunnen bouwen en vertrouwen op de artsen die rondlopen.

Een beetje spanning en afschuw van het ziekenhuis hebben meer mensen maar het moet geen extra spanningen opleveren. Gelukkig heb ik nog maar twee afspraken in dat ziekenhuis, mits alles goed is natuurlijk en mocht dat niet het geval zijn zal ik mezelf laten overplaatsen naar mijn huidige ziekenhuis. Wel zo makkelijk, daar zitten de rest van mijn artsen en qua communicatie over het medicijngebruik is dat efficiënter.

De volgende twee afspraken overleef ik vast nog wel maar het blijft bizar dat dit mij na zoveel jaren nog steeds herinnerd aan een hele nare vervelende tijd met ondraaglijke buikpijnen en onderzoeken.

Herken jij dit verhaal? Hoe ga jij hiermee om?! Laat het weten in de comments.

5 september 2017 door
een brief aan mijn toekomstige ik
Persoonlijk

Een brief aan mijn toekomstige ik!

Vlinders, verdriet, liefde en onzekerheid.

Hi Lonneke, het blijft gek om onze naam te schrijven, om uberhaubt een brief aan mijn toekomstige ik, jou dus, te schrijven. Ik denk dat je op het moment dat je dit leest, geen idee hebt dat ik dit ooit geschreven heb. Des te leuker, toch?!

Ik ben op dit moment net een maand 25 jaar oud. Het is een leeftijd dat je nog net bij de ‘jongere’ aan een sta- tafel staat op een feestje. Als jij dit leest hoor je vast al bij de oudere garde Lonneke en ben jij degene die vraagt of de muziek wat zachter kan. Ik lach in mezelf, ik denk namelijk nu dat ik nooit zo zal worden maar daar kan alleen jij nu over oordelen.

Op het moment dat ik deze brief schrijf zit ik midden in een emotionele achtbaan. Ik voel vlinders voor Lisa. Verdriet omdat het plaatje wat wij altijd in ons hoofd hadden anders is gelopen dan verwacht. Hoewel jij nu vast oud en wijs genoeg bent om te kunnen vertellen dat het leven niet te plannen valt. Ik begin dat nu een beetje door te krijgen en vindt dat lastig. Liefde, intens veel voor onze James en onzekerheid omdat ik op dit moment nog niet weet met welke gevoelens jij deze brief leest.

Een belangrijke mijlpaal uit mijn leven.

Ik houd het liefst de teugels in handen. De controle over het leven heeft niemand maar ik heb daarom juist de teugels van ons leven in handen. Dit is mislukt, ik ben de teugels verloren. Iets met verstand en gevoel ofzo? Is dit mijn omekeer om altijd mijn gevoel te moeten volgen?

Er is nu een belangrijk mijlpaal uit mijn leven aangebroken. Een moment dat ik eindelijk voor mezelf heb durven kiezen. Ik heb mezelf overgegeven aan de gevoelens die ik heb gekregen voor een vrouw, Lisa. Jij vindt dat hoogstwaarschijnlijk helemaal normaal op het moment dat je deze brief leest. Ik ook maar ik vind het normaler bij iemand anders dan bij mezelf. Het is af en toe nog best wennen!

James is nu twee jaar oud hij is volop aan het kletsen en leert iedere dag talloze woordjes bij. Het is een vrolijk, stoer, lief, knap mannetje die volop van het leven geniet. Net zoals wij, ik hoop dat jij dit, nu je dit leest, nog net zo doet als ik dat nu doe en nog steeds met de dag leef!

Ik ben stiekem benieuwd wat mijn toekomst is.

Oh ja, James gaat vanaf volgende week naar de peuterspeelzaal. Een bijzonder maar moeilijk moment voor ons allebei. Ik heb vanaf het eerste moment volledig James verzorgt en moet hem nu wat losser gaan laten door hem een ochtend en een middag te moeten missen. Ik hoop dat hij het makkelijker vindt dan ik. Als jij dit nu leest is dat vast pinuts voor jou en ben jij een ervaren moeder die inmiddels James met gemak naar school brengt terwijl je onze tweede zoon of dochter zonder tranen naar de peuterspeelzaal brengt.

Is het voor mij weggelegd om nog een kind te krijgen? Of krijg ik lichamelijk nog meer te voorduren dan nu? Heb ik op het moment dat jij dit nu leest een stoma? Of is er inmiddels een wonder- medicijn uitgevonden waarbij al mijn klachten zijn verminderd? Moet ik deze dromen parkeren of wordt het werkelijkheid? Je kent mij want je bent mezelf dus je weet dat wij altijd niewschierig zijn en ondanks ik met de dag leef ben ik stiekem best benieuwd wat mijn toekomst is.

Groei ik uit tot iemand die alles zeker weet of blijf ik een twijfelaar?

Ik heb geen diploma’s, geen succesvolle carriére, ik ga scheiden, ben afgekeurd, waar gaat dit eindigen met mij en jou, ons? Ik wil je laten weten dat ik nu ‘wel gelukkig’ ben. Het is nog geen volmondige JA maar dit lijkt mij niet gek door alles wat er afgelopen maanden heeft gespeeld en nog gaat spelen. Ik hoop dat ik de juiste koers vaar en op de goede weg zit. Blijf ik altijd twijfelen tussen de meeste kleine dingen zoals wat ik op mijn brood moet doen of groei ik uit als iemand die alles zeker weet? Ik ben zo benieuwd!

Ik werk sinds een half jaar als vrijwilliger bij Slachtofferhulp Nederland wat mij ontzettend veel voldoening geeft. Ik voel mezelf weer nuttig en heb oprecht het gevoel dat ik mensen kan helpen door wat ik hen vertel en aanbied. Doe ik dit nog steeds vol passie of ben ik bezig met totaal iets anders? Nu wil ik hier uiteindelijk een opleiding bij volgen, lukt dat mij of blijft het zoals het is?

Je was altijd in voor iets nieuws, bezig met talloze dingen tegelijk, geinteresseerd in de mens, altijd vrolijk en een strijder. Ben ik inmiddels wat wilde haren verloren of zijn deze nog altijd blijven plakken? Ik vond het moeilijk om deze brief te schrijven naar jou maar het lijkt mezelf mooi om terug te lezen. Heb ik bereikt op het moment dat jij dit leest wat ik nu in deze brief schrijf of blijven het dromen? Kon je mij nu maar vast een tipje van de sluier geven! 😉

Liefs,

Van je jongere ik.

3 september 2017 door