Met IBD op vakantie, waar moet je op letten?
De ziekte van crohn &zo

Op vakantie met IBD, waar móet je opletten?

Een autovakantie is wat dat betreft ideaal.

Ja hey, het is nèt herfst en ik heb het al over de zomervakantie. Niet persé want je kunt natuurlijk ook nog een mooie vakantie tegemoet gaan in de herfstvakantie of in de decembermaand. Toen ik net mijn diagnose kreeg vond ik het moeilijk om mezelf over te geven aan vakanties. Ik was en ben nog steeds bang om in het buitenland in het ziekenhuis terecht te komen waar je de taal niet goed kunt spreken en ze niet met één klik je medisch dossier kunnen bekijken.

Een tijd ontspannen is ook noodzakelijk, misschien wel juist als IBD- er dus ik besloot mijn ziek- zijn even de kop in te drukken en alsnog een vakantie te boeken. Wij zouden naar Spanje vertrekken. Ik vond het spannend. Het eten is een dingetje waar ik iedere vakantie opnieuw tegenop zit. De voordelen met een autovakantie zijn wat dat betreft ideaal. Je kunt een hele hoop Nederlandse producten meenemen zodat je zeker weet dat je in ieder geval iets eet waar je goed op kunt functioneren.

Ren naar je apotheek om een medisch paspoort te halen.

Je boekt een vakantie en dan? Als IBD-er ren je naar de apotheek om een medisch paspoort te halen. Dit is geheel gratis. Meneer de apotheker maakt een speciaal boekje voor jou waar al je medicijnen in staan. Als je toch bij de apotheek bent kun je net zo goed je herhaal recepten meenemen om je medicijnen te laten bijvullen zodat je op vakantie niet misgrijpt.

Ik vraag meestal een extra doosje Prednison. Is er nood aan de man? Dan heb ik in ieder geval een goede ontstekingsremmer bij de hand die, afhankelijk van de dosis, er meestal wel voor kan zorgen dat de pijn draagbaar wordt. De medicijnen neem ik altijd mee in mijn handbagage. Het gebeurd mij iets te vaak dat er koffers zoek raken en daar sta je dan als IBD-er zonder medicijnen in het mooie desbetreffende land. Je kunt net zo goed weer omdraaien want wij als IBD-ers kunnen niet zonder medicijnen. In je handbagage dus!

Gekoelde medicijnen meenemen in het vliegtuig? kan gewoon!

In mijn voorgaande vakantie was het noodzakelijk dat mijn medicijnen koud bewaard werden. Dit was nogal een gedoe maar uiteindelijk is het gelukt. Als je met een redelijke vliegtuigmaatschappij werkt kunnen ze je hier prima mee helpen. Je moet uiteraard even langs de douane om te kijken of je geen wiet, hash of andere wapens in je medicijnen hebt gestopt maar als dat niet het geval is, leggen zij het in een koeling. Werkt perfect en geen reden om niet te gaan!

Oh ja, en mocht je van de spanning last hebben van je buik is een nieuw setje kleding raadzaam. Ik neem altijd een setje kleding lees: onderbroek en broek mee in mijn handbagage. Je wil niet dat het fout gaat als je op weg bent naar je vakantiebestemming maar als het dan gebeurd, is het zo weer opgelost. Het is mij gelukkig nooit overkomen maar ik ben voorbereid.

Kies nooit voor all inclusief, mits je weet waar je aan toe bent!

Als je eenmaal bent aangekomen op dat heerlijk resort dan is het genieten geblazen. Het is voor een IBD-er aangepast genieten. Mijn ervaring is dat ik iedere vakantie nog steeds veel bezig moet zijn met wat ik beter wel of niet kan eten. Het blijft riskant. Ik heb liever mijn eigen Hollandse producten waarvan ik dat mijn buik daar blij van wordt. Het is geen must maar als het even kan zoek in naar een Nederlandse supermarkt in het buitenland.

All inclusief durf ik nooit. Stel nou dat het eten daar absoluut te slecht is voorwoorden. Dan sta je daar met je IBD te huilen op het strand. Je hebt bergen geld uitgegeven aan een prachtige vakantie met alles erop en daaraan maar je kunt niets of nauwelijks lekker en goed eten omdat het in je hotel niet te pruimen blijkt. Lastig, het is vaak aanlokkelijk maar ik heb daarvan geleerd. Voor mij nooit meer een all inclusieve hotel. Daarbij vind ik het veel leuker om iedere avond of gezellig te koken in een eigen appartementje of een leuk tentje uit te kiezen aan de boulevard.

Weerhoudt het jouw als IBD-er om op vakantie te gaan? Mij niet! Als je goede voorbereiden treft dan komt het meestal wel goed. Vergeet niet te genieten, je darmen worden daar ontzettend blij van, trust me!

16 oktober 2017 door
Ik hoorde stemmen in mijn hoofd
Persoonlijk

Mijn lichamelijke klachten waren een psychisch probleem! DEEL 2

Dit is deel 2, deel 1 kun je hier lezen. 

Ik werd steeds ongelukkiger.

De volgende ochtend kwam er een witte jas binnen wandelen. Hij ging mij precies uitleggen wat het probleem was. Ik had helemaal nergens last van. Ik zat in een cirkel en zou mezelf de pijn verbeelden. Het zat allemaal in mijn hoofd. De witte jas noemde het een psygisch probleem en een bezoek aan de GGZE was een aanrader. Ik viel huilend in de armen van mijn moeder, zij huilde met mij mee.

Het was heftig. Boos maar vooral verdrietig liepen wij het ziekenhuis uit. Ik nog meer als mijn moeder. Ik veranderde van een vrolijke spontane meid in een stille binnenvetter. Ik zei niks meer. Het had toch geen zin, niemand geloofde mij. Het klinkt nu ik dit typ ontzettend zielig en de tranen springen opnieuw in mijn ogen. Ik heb mezelf écht alleen gevoelt in die tijd.

De maanden daarna werd ik ongelukkiger. De opleiding die ik volgde was niet zoals ik mezelf het had voorgesteld. Ik liep nog steeds met hevige buikpijn rond maar hield dit voor mezelf. Het was een pijnlijke tijd. Mijn ouders voelen zich nu soms nog schuldig. Dat hoeft niet. Ik neem het hen niet kwalijk. Ik zat in mijn pubertijd, klaagde over buikpijn maar geen enkele witte jas kon er achterkomen wat er met mij was én ik had het niet naar mijn zin op school.

Ik hoor stemmen in mijn hoofd!

Ik moest doorzetten van mijn ouders. En dat deed ik tegen beter weten in. Ik fantaseerde over een diagnose en zat mijn tijd uit door naar school, werk of af en toe naar vrienden toe te gaan. Dat laatste werd steeds minder. MSN was helemaal hot. Via deze weg hoorde ik dat mijn beste vriendinnetje van de basisschool voor de trein was gesprongen. Zelfmoord.

Het was een bizarre tijd. Niet veel later werd ik geconfronteerd met nóg een drama. Een goede vriend van de middelbare school had een dodelijk ongeval had met de scooter. Ik was in die tijd in mezelf gekeerd. Ik kon niet praten over mijn gevoelens en ik hoorde stemmen in mijn hoofd. Of die stemmen er echt waren of dat ik mezelf dit heb verbeeld, ik heb geen flauw idee.

Het enige wat ik weet is dat ik angstig werd. Deze stemmen waren mannelijk, meerdere mannen. Ze waren soms vriendelijk maar vaker niet- vriendelijk. Zij vertelde mij dat ik het niet waard was om te leven. Ik kon mezelf niet meer afsluiten van deze stemmen en sprak hier uiteindelijk over met mijn ouders. We zijn naar de huisarts gegaan waardoor ik in therapie ben gegaan om anders te leren denken.

Ik was zwakbegaafd aldus de IQ test.

Dat traject duurde een jaar waarin ik wekelijks bij de GGZE te vinden was. Ik kreeg een IQ test de ontzettend laag was. Het was een IQ voor zwakbegaafde mensen terwijl mijn Cito- toest score hoger was. Achteraf was dit niet gek. Ik zat niet lekker in mijn vel, nam de GGZE niet serieus omdat ik beter dacht te weten. Ik stond iedere dag op met buikpijn en was met een groot verwerkingsproces bezig van twee overleden vrienden uit mijn omgeving.

De witte jas in het ziekenhuis heeft dit verpest. Hij heeft mij laten geloven dat mijn lichamelijke klachten, psygisch zaten. Ik dacht dat ik gek werd. Hoe kon ik mezelf zoveel buikpijn verbeelden? Ik begreep het niet.

Het zelfvertrouwen werd steeds minder. Ik dacht bijvoorbeeld na over mijn opleiding. Ik vond deze niet leuk door de kinderen uit mijn klas. Het was een pest- klas. Zij namen school niet serieus, ik wel. Dat klikte niet.

Toen ik die IQ- test zo slecht scoorde, dacht ik dat dit de reden was dat ik school stiekem niet meer leuk vond maar dat ik ergens diep vanbinnen tegen niemand durfde te vertellen dat ik de stof moeilijk vond.

Ik heb hier lang mee geworsteld en mezelf knettergek gemaakt. Enkele jaren later werd er pas een diagnose gesteld. En wat voor een. Ik ben blij dat ik deze periode ben doorgekomen. Als ik iets heb geleerd van die tijd is, geloof in jezelf. Laat jezelf niks aanpraten door andere mensen. Neem dingen aan als het moet maar blijf vooral zelf nadenken!

Het is een periode in mijn leven waar ik het liefst nooit meer aan terug denk.

In de jaren daarna ben ik vrijwillig naar een psycholoog stapt. Ik had moeite om mijn ziekte te accepteren. Ik had moeite met het gehele proces en kon niet niet zelf verwerken. Praten was niet mijn sterkste vak waardoor ik ging schrijven. Dit ging en gaat nog steeds, een stuk beter.

Die tijd hebben we het gehad over een nieuwe IQ- test. Mijn Psycholoog, ook van de GGZE, kon zich niet voorstellen dat ik zwakbegaafd zou zijn. (geweest).

Ik heb weken getwijfeld en het uiteindelijk niet gedaan. Het was geen meerwaarde op dat moment. Ik zat hier vrijwillig. Ik was een stuk ouder, wijzer en het was niet noodzakelijk. Het zou mij alleen maar een lager zelfbeeld geven en dat leek mij niet de bedoeling van deze therapie.

Enkele jaren later heb ik meegedaan aan de nationale IQ- test waarin ik een ‘gemiddelde’ score had. Dit gaf mij een goed gevoel. Ik weet nog dat ik mijn ouders de uitslag heb laten zien. Zij waren mijn IQ- test van toen allang vergeten.

‘Ja maar Lon, je was toen ziek. Het was niet gek dat jij toen niet bezig was om een goed IQ te score. Je zat midden in een moeilijke periode en in je pubertijd. Je bent door de middelbare school heen gefietst dat was anders niet zo gemakkelijk gegaan hoor!’

Ik ben blij dat ik deze periode achter me heb kunnen laten. Ik merk dat het mij nog steeds verdriet doet als ik erover schrijf. Het was een moeilijke periode waar ik het liefst nooit meer aan terug denk. Toch heeft het mij gemaakt zoals ik ben, een stuk sterker als toen, zeker de band met mijn ouders!

Het is niet fijn om niet geloofd te worden door je omgeving en door mensen die hiervoor hebben gestudeerd. Uiteindelijk is alles op zijn pootjes terecht gekomen maar het was een lange intense en moeilijke weg. Geloof in jezelf, je bent het waard!

15 oktober 2017 door
Mijn lichamelijke klachten waren een psychisch probleem
Persoonlijk

Mijn lichamelijke klachten waren een psychisch probleem! DEEL1

Mijn buikpijn werd heviger zonder oorzaak.

Geen zorgen, de titel wordt verklaarbaar in dit artikel. Laat ik maar bij het begin beginnen.

In de laatste klas van mijn middelbare school ging het niet goed met mij. Ik zat in mijn examenjaar en ondanks het feit dat ik er goed voorstond, ging het slecht. Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten die aldus de artsen onverklaarbaar waren. De buikpijn begon toen hevig toe te nemen wat ervoor zorgde dat ik regelmatig bij de huisarts zat omdat het niet meer vol te houden was.

Ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis waar zij verschillende onderzoeken hebben uitgevoerd om mijn buikpijn te verklaren. Het komt blijkbaar regelmatig voor dat jonge vrouwen last hebben van buikpijn waar uiteindelijk niets uitkomt. Dit is lastig, er zit in een buik en dan vooral bij de vrouw een hele hoop waarvan je last kunt hebben en je bent dan ook wel even bezig om uit te zoeken wat er aan de hand is.

Met een te kort aan vitamine en fruit werd ik naar huis gestuurd.

Mijn arts stuurde mij naar huis met de woorden: ‘Je hebt vitamine te kort, eet meer fruit en groente dan komt alles goed’. Ik was dol op groente en fruit, dit nam ik iedere dag mee naar school en at ik netjes op. Apart, ik deed mijn best hier extra op te letten. Ik moest het de tijd geven. De dagen werken weken en de weken werden maanden. Het hielp helemaal niets.

Mijn examenjaar had ik uiteindelijk prima kunnen afsluiten, inclusief diploma. Dat was een zorg minder. Ik wist precies wat ik wilde doen en startte de opleiding Helpende zorg en welzijn. Ik kocht een scooter van mijn spaargeld en op deze manier probeerde ik mezelf weer iets positiever in het leven te laten staan. Dit ging niet.

Ik kreeg een ongeluk op de scooter. Mijn lichamelijke klachten zaten psychisch!

De buikpijn werd heviger en niemand wist wat er precies aan de hand was tot dat ik op een winterdag, vroeg in de ochtend, op weg ging op mijn scooter naar mijn werk. De bocht was iets te klein of ik had de bocht verkeerd ingeschat, gleed uit en viel op de grond met een deel van de scooter op mijn hoofd. Dat deed pijn. Ik werd door omstanders geholpen en ben samen met mijn ouders naar het ziekenhuis vertrokken.

Ik had vermoedelijk een hersenschudding en moest een nacht in het ziekenhuis blijven op de kinderafdeling. Ik was nog minderjarig en in overleg mocht mijn moeder deze nacht bij mij slapen. Dat voelde veilig, ik had immers nog nooit in het ziekenhuis gelegen. Ik had die dag een aantal onderzoeken en scans gehad waarvoor ik een dag moest wachten op de uitslag.

De volgende ochtend kwam er een witte jas binnen wandelen die mij precies ging uitleggen wat mijn probleem was. Ik had helemaal nergens last van. Ik zat in een cirkel en zou de pijn verbeelden. Het zat allemaal in mijn hoofd. Ik had een psychisch probleem en een bezoek aan de GGZE was een aanrader. Ik viel huilend in de armen van mijn moeder, zij huilde met mij mee.

Lees nu ook: Deel 2!

Je leest morgen deel 2 op LonnekeSchrijft, in dat artikel kun je lezen dat het een bizarre tijd is geweest waarin ik twee goede vrienden ben verloren en ik stemmen kreeg in mijn hoofd.

14 oktober 2017 door
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en mondklachten!

De ziekte van Crohn kan zich nestelen in je mond.

De ziekte van Crohn, een darmziekte die mondklachten veroorzaakt? Ik kan het niet vaak genoeg vertellen. De ziekte van Crohn is zoveel meer dan alleen maar een beetje buikpijn. De ziekte van Crohn is van mond tot kont om het maar even straight te zeggen.

De ziekte van Crohn is een chronische ontsteking van het spijsverteringskanaal. Dit heeft dus invloed op de mondgezondheid en de behandeling bij de tandarts. De genezing van de ziekte van Crohn is nog niet mogelijk. Je medicijnen hebben niet alleen veel invloed op je gebit en mond maar ook de ziekte van Crohn zelf kan zich in de mond nestelen.

Het komt bij een klein percentage van mensen met de ziekte van Crohn voor, dit wordt steeds meer omdat ook de tandartsen zich nu meer bezighouden met de gezondheid van de patiënt. Het is belangrijk dat je tandarts dus weet dat je de ziekte van Crohn hebt. Als ik vroeger bij de tandarts kwam om een gaatje te laten vullen was één verdovingsspuit niet voldoende. Dit had te maken met mijn medicijngebruik waar toen nog niks over bekend was.

Crohn en mondklachten kunnen oplopen tot een noodzakelijke sondevoeding!

In speeksel van een Crohn-patient met een actieve darmontsteking zit meer gisten en/of schimmels. Dit kan zweertjes, aften, ontstekingen en dergelijke veroorzaken wat kan oplopen tot een fixen ontsteking waardoor sondevoeding een noodzaak is.

Het ontstaan van aften is onbekend. Sommige onderzoeken tonen aan dt er een verband is met aften en vitamines te kort. Dit is gedeeltelijk te voorkomen door gezond en gevarieerd te eten wat bij een Crohn-patient niet altijd mogelijk is door de ontsteking in de darmen. Je kunt dan nog zo gezond eten maar niet alles zal worden opgenomen waardoor het zijn werk niet voldoende zal doen.

Mijn gebit is nooit fantastisch geweest. Mijn tanden stonden als kind schots en scheef doordat ik het lekker vond om op mijn duim te sabbelen tot een jaar of tien. Waardoor de welbekende plaatjesbeugel onvermijdelijk werd. Iets wat ik toen ontzettend stoer vond, hoewel ik een week nadat mijn beugel werd geplaatst daar al anders overdacht. Jeetje wat was dat irritant!

Ik werd bang voor de tandarts waardoor mijn Crohn actief werd.

Ik heb mijn beugel een jaar of twee gedragen en hij is toen verwijderd omdat ik meer dan tien gaatjes had. Mijn tandarts wees mij op het feit dat ik teveel frisdrank zou drinken en mijn tanden niet goed genoeg poetste. Ik nam dit serieus en heb een hele tijd frisdrank gedronken met een rietje in de veronderstelling dat dit zou helpen.

Tandenpoetsen deed ik altijd zeer zorgvuldig. In de avond schoot het er weleens bij in terwijl dat juist het belangrijkste poets moment is. Ik verbeterde mijn leven door mijn tanden netjes twee keer per dag zorgvuldig te poetsen maar er kwamen steeds meer gaatjes bij.

De tandarts heeft toen een ongelofelijke fout gemaakt door mijn zenuw te raken. Dat kan altijd gebeuren maar ik zat toen op een vervelende leeftijd en durfde niet meer naar de tandarts. Dit was juist belangrijk want heel mijn mond zat vol met ontstekingen, gaatjes en andere nare dingen.

Ik ging opzoek naar een tandarts die verstand had van angstpatiënten. Die heb ik gevonden, gebeld en een afspraak gemaakt. Ik was zo bang dat hij in eerste instantie alleen met het blote oog, zonder spiegeltje, mocht kijken. Het voor mij verschrikkelijk om naar de tandarts te gaan. Het bracht zoveel spanning mee dat mijn Crohn mede daardoor actief werd.

De ziekte van Crohn en mondklachten!

In het gesprek nét voordat we hadden besloten om alles onder narcose te behandelen werd het duidelijk. Mijn ziekte van Crohn heeft ervoor gezorgd dat mijn gebit zwak is geworden en dat de verdovingen zijn werk niet deden bij de tandarts. Dit was de eerste keer dat ik hoorde dat de ziekte van Crohn ook invloed heeft op je mond en zelfs mondklachten kan veroorzaken.

Ik dacht altijd dat ik pure pech had dat ik altijd degene was met aften in de mond die zo groot werden als een volgroeide aardbei. Het advies om vaker mijn mond te spoelen met waterstofperoxide in combinatie met de mogelijkheid om onder narcose te worden behandeld, heeft mij gerustgesteld.

De ziekte van Crohn en mondklachten kunnen een verband hebben. Als jij de ziekte van Crohn hebt en je tandarts weet dit niet. Vertel het zodat je samen naar een oplossing kunt kijken! Heb jij weleens Crohn in je mond gehad, laat het weten. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal!

13 oktober 2017 door
Nadelen samenwonen drie volwassenen en een peuter
Mama &zo

De nadelen van met drie volwassene en een peuter samenwonen.

Je kunt het zien als een (extra) oppas.

In een vorig artikel schreef ik bizarre situaties die we tegenkomen omdat ik samenwoon met mijn nieuwe partner Lisa en ex-man. Dit artikel was populair. Het haalde de Telegraaf met positieve en negatieve reacties waar ik later op heb gereageerd middels dit artikel.

De situatie is onveranderd. Het gaat hetzelfde als toen. We wonen met drie volwassenen en één puberpeuter samen. Het verloopt nog steeds prima. We zijn gelukkig voor zover je dat kunt zijn in een scheiding, kunnen goed met elkaar praten, hebben iets minder tijd voor bordspelletjes maar er wordt geregeld gelachen met elkaar.

Natuurlijk zijn er ook nadelen van het samenwonen met drie volwassenen en dan heb ik het vooral over de opvoeding en omgang met James. We hebben allemaal onze eigen verplichtingen. Nu hebben we iets meer mogelijkheden om af en toe te kunnen schuiven. Je kunt het zien als een (extra) oppas. Het verschil is dat Lisa ’s avonds naast mij in slaap valt en een oppas weer naar huis vertrekt.

James werd boos omdat hij ’s ochtends geen koekje kreeg.

James vindt het hartstikke gezellig. Soms net iets té gezellig. Ik had een aantal dagen tot laat in de avond gewerkt waardoor ik de ochtend daarna met Lisa of Merijn afwissel. Het is simpel. Ik houd het niet vol om na een avond tot laat werken, in de ochtend vroeg op te staan. Het afwisselen van de ochtend kan prettig zijn als het noodzakelijk is. Het liefst doe ik het uiteraard zelf!

Het verloop ging altijd prima tot dat ik James in de ochtend uit bed haalde om gezellig met z’n tweeën de dag te starten. Lisa en Merijn waren aan het werk. James werd boos omdat hij van mij geen koek kreeg. Hij wilde zijn fruit eerder, ruimde zijn speelgoed niet op zoals ik dat hem had geleerd en hij wilde absoluut niet zelfspelen.

Ik heb James die ochtend voor het eerst op de gang gezet. Zijn gedrag was onacceptabel. Dit had indruk gemaakt en uiteindelijk hebben we alsnog een fijne dag gehad samen. Echter komt zijn gedrag niet uit de lucht vallen. Ik besloot het nog even voor mezelf te houden en te kijken waar het aan kon liggen dat James zich nu anders ging gedragen.

James was aan het uitproberen en het heeft gewerkt.

Een dag later was iedereen thuis. Lisa was aan het koken. Merijn was zijn spullen aan het pakken om naar zijn werk te gaan en ik was samen met James aan het kleuren. James vroeg, zoals wel vaker, om een snoepje. Het was etenstijd en ik kon mezelf voorstellen dat hij trek begon te krijgen. Ik vind het niet nodig omdat het avondeten bijna klaar was.

James nam hier geen genoegen mee en ging naar papa met dezelfde vraag. Hij antwoordde gelukkig hetzelfde als ik maar toen James uiteindelijk ook aan Lisa vroeg om een snoepje, begon er bij mij een belletje te rinkelen. We hebben allemaal onze eigen gewoontjes als het gaat om de verzorging van James. Dat is prima. Er zitten altijd verschillen tussen papa en mama.

Het is echter niet de bedoeling dat James bij iedereen gaat uitproberen. Dit is iets wat James niet uit zichzelf bedenkt. Hiervoor moeten wij een steekje hebben laten vallen en hem op die manier op dat idee hebben gebracht. Het is ongetwijfeld weleens voorgekomen dat hij van mij geen snoepje mocht terwijl Lisa of papa dat op dat moment geen probleem vonden.

De nadelen van met drie volwassene en een peuter samenwonen.

Merijn en ik doen de opvoeding zoals wij denken dat we het goed doen. Lisa volgt hierin. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Het is ons kind. Wij zijn en blijven de ouders. Ik wil niet dat als ik de ochtend opstart samen met James, de boosdoener zijn.

Het was tijd om met z’n alle rond de tafel te gaan om de ogen weer dezelfde kant op te laten wijzen. James krijgt twee boterhammen in de ochtend, melk en daarna water. Hij moet meehelpen om zijn speelgoed op te ruimen en er wordt niet gegooid. Geen snoepjes tot na zijn middagslaapje en een cracker, fruit of rauwkost als hij honger lijkt te hebben.

Dit was op het moment dat James net ziek was geweest. De huisarts had ons verteld dat hij nu een inhaalslag kon maken en we James best wat extra’s mochten geven. Mits het gezond is natuurlijk.

Iedereen bleek op een andere manier de ochtend op te starten. Dit veroorzaakte voor James de gelegenheid om hier flink gebruik van te maken. Na een goed gesprek weet James precies waar hij aan toe is. Zeg ik nee, zeggen zij dat en zeggen zij nee, zeg ik dat.

Lees ook: Samenwonen met je partner en ex- man – Bizarre situaties! 

Lees ook: Gescheiden en de feestdagen? Hoe vieren wij het?

Consequent zijn vinden wij belangrijk. Dit wordt moeilijker als je met meerdere volwassenen bent. Gelukkig is het nu weer rechtgetrokken maar dat is wel eens van de nadelen!

12 oktober 2017 door