Thuiswerken handig of niet?
Persoonlijk

Thuiswerken met een gezin, handig of niet?

Bloggen in je pyjama, het kan gewoon!

De meeste bloggers onder ons werken thuis. Slechts enkele bloggers hebben een kantoor waar zij dagelijks heen gaan om te werken. De mogelijkheid om thuis te werken heeft iedereen maar je moet het ook kunnen. Ik lees vaak dat bloggers ’s avonds op de bank met hen laptop op schoot een artikel weg tikken. Dat is voor mij bijvoorbeeld niet weggelegd. Het gebeurd soms als mijn hoofd overvol zit met inspiratie en ik ondertussen televisie wil kijken of erbij wil zitten beneden.

Ik heb ook een kantoor, alleen dan wel thuis. Boven. Wat hopelijk ooit nog een kinderkamer mag worden. Het is een plak waar mijn camera, de administratie en verschillende tijdschriften voor inspiratie ligt. Oh ja en mijn Imac mag ik natuurlijk ook niet vergeten.

Het voordeel aan thuiswerken is dat je niet persé om 9:00 uur op kantoor moet zijn. Je hoeft jezelf uberhaubt niet eens aan te kleden want je bent thuis. Het is ook een nadeel. Iedereen die dagelijks artikelen verzorgt weet dat je 24/7 bezig bent met werken en je kunt in je eigen huis sneller afgeleid raken door het huishouden wat om je neus slingert.

Bloggen is een baan waar ik 24/7 mee bezig ben!

Mijn beste tijd om artikelen te schrijven is laat op de avonds en voordat ik James had zelfs ’s nachts. Ik kon uren artikelen wegtikken terwijl iedereen lag te slapen. Lekker rustig. Nu houd ik dit absoluut niet meer vol met een peuter die tussen 6 en 7 wakker wordt. In de ochtend zou het beste zijn maar dan kan ik het vaak niet laten om bezig te zijn met het huishouden.

Ik kan best goed werken als alles in mijn omgeving is opgeruimd. Anders werkt het niet lekker en vind ik de juiste fibe niet. Veel mensen denken dat het klaar is na het schrijven van een artikel maar er komt veel meer bijkijken. Ik moet eigenlijk werken met lijstjes zodat ik alles kan afvinken.

Je moet zorgen voor een leuke foto bij het artikel. Ik vind het leuk om deze nog te bewerken en de foto zo persoonlijk mogelijk te maken en het moet uiteraard ook bij het artikel passen van wat er op dat moment online komt. Het is altijd handig om voorruit te werken. Dit lukt mij meestal prima. Ik kijk in dan in de agenda wat er deze week in de planning staat en ga dan aan de slag. Mijn streven is om iedere week ook 7 dagen lang vooruit te schrijven, dat geeft rust.

Thuiswerken met een gezin, handig of niet?

Social media is ook een belangrijk platform. Het is om je lezers op de hoogte te stellen van verschillende zaken. Een kleine update over wat er speelt. Als laatst mijn website offline is meld ik dit meestal op Twitter en Facebook zodat ik de meeste mensen bereik. Ik probeer op ieder platform dagelijks te posten om het contact met je lezers te blijven houden, die interactie vind ik superleuk!

Ik probeer op de meeste prive berichten en e-mails ook te reageren als ze een beetje gepast zijn en als ik enkele vragen dubbel lees, schrijf ik meestal een artikel zodat het direct duidelijk wordt voor iedereen.

Als James naar de peuterspeelzaal gaat probeer ik in die uren zo snel mogelijk door het huishouden te vliegen en zodra hij ’s middags gaat slapen en ik niet te moe ben, probeer ik dan aan mijn artikelen te werken. Als dit niet lukt, verschuif ik mijn artikelen naar de avond.

Ik wil voor nu zo veel mogelijk tijd doorbrengen met James en buiten dat, ik kan mezelf absoluut niet concentreren op het schrijven van een artikel als James in de buurt speelt en mijn aandacht op eist.

Thuiswerken heeft zijn voor en nadelen. Ik ben benieuwd wat jij ervaart? Ik vind het prettig, ik ben flexibel moet wel hard werken maar kan mijn eigen tijd indelen zodat ik de meeste leuke dingen niet hoeft te missen! Laat jouw mening weten in de comments!

15 december 2017 door
Mijn ervaring met algehele narcose
Persoonlijk

Mijn ervaring met algehele narcose!

Narcose begint bij het gesprek met de anesthesist.

De allereerste keer dat ik onder algehele narcose moest kan ik me niet meer herinneren, toen kwam ik net uit mijn moeders buik en toen wilde ze direct een bijoortje laten wegsnijden. Mijn moeder stond huilend onder de douche want ik was pas enkele uren oud en kon ik het wel aan om onder algehele narcose te gaan? De artsen zouden niet opereren als ze ook maar enigszins twijfelen en zeker niet bij zo’n operatie. Het had immers ook niet weggehaald hoeve worden. Bij mijn moeder zit hij er namelijk nog.

Ik heb verschillende darmonderzoeken gehad onder Propofol. Dit voelt voor mij hetzelfde als een narcose want ik weet daarna niks meer. Het is geen roesje, zoals Doricum. Het is sterker, je slaapt diep. Ik heb na Propofol nauwelijks last van misselijkheid terwijl ik dit wel heb na een algehele narcose.

Bij de tandarts was het de eerste keer onder algehele narcose. Als je wil weten waarom ik onder narcose ga bij de tandarts kun je het beste dit artikel lezen of deze video bekijken. Je ziet ook hoe ik dan wakker word uit de narcose, niet fit. Het begint bij het gesprek met de anesthesist. Hij bekijkt of je gezond genoeg bent om een algehele narcose te ondergaan en of er wellicht middelen zijn waar je niet tegen kan.

Een operatiepakje aantrekken en het infuus kan geprikt worden.

In mijn geval is het altijd even overleggen met de artsen in het ziekenhuis. De tandarts weet meestal nog niks af van de werking van mijn medicijnen aangezien deze op dat moment de nieuwste van de nieuwste zijn. Ik ben er tot nu toe alle keren doorheen gekomen. De ziekte van Crohn heeft geen negatieve gevolgen voor algehele narcose het is wel zo dat je darmen stil liggen bij een algehele narcose sessie en je daarna wat meer last kunt hebben van krampen en moeilijker naar het toilet kunt gaan.

Ik probeer het iedere keer opnieuw maar het lukt mij nooit. Je moet je kleding uittrekken en inruilen voor een operatiepakje inclusief smurvenmuts. Ik voel mezelf dan altijd direct tien keer zieker terwijl dat uiteraard nergens op slaat. Samen met de verpleegkundige loop ik naar de O.K en ga ik zelf op de operatietafel liggen. De anesthesist sluit mij vervolgens aan op allerlei medische apparatuur die kan meten hoe het met mij gaat als ik straks in een diepe slaap val.

Een infuus wordt geprikt. Meestal in mij hand, dit vind ik zelf het fijnst maar de makkelijkste plek is aan de binnenkant van je elleboog. Dit is geloof ik ook het minst pijnlijkste dus als je hier bang voor bent, geef aan dat het je liefst daar geprikt wil worden.

Kinderen worden meestal doormiddel van een kapje onder algehele narcose gebracht.

Ik ben standaard zenuwachtig als ik onder algehele narcose moet. Ik ben überhaupt zenuwachtig voor ieder onderzoek in het ziekenhuis maar goed, dat is een ander verhaal. De tandarts of chirurg komt altijd even kijken hoe het met je gaat en vraagt je nog minstens 100x of je weet op welke datum je bent geboren en de reden dat je dat je geopereerd moet worden.

Het standaard praatje van mij is: ‘Spuit er maar wat extra verdoving in zodat ik diep slaap’ en ‘Dit keer gaat het je niet lukken om mij in slaap te krijgen’. Ik verzet heel mijn lichaam tegen de narcose zodat ik zeker weet dat ik diep zal slapen. Ik zorg altijd voor een leuke herinnering in mijn hoofd als de anesthesist de narcose door mijn infuus spuit en als ik later wakker wordt dan probeer ik die leuke herinnering weer te herinneren zodat ik weet dat ik mijn geheugen het nog doet! 😉

De verpleging helpt je vaak om aan leuke dingen te denken zodat je op een fijne manier kunt gaan slapen. Ik doe er alles aan om wakker te blijven maar dat lukt nooit. Je voelt jezelf afglijden en wegzakken. Dit kun je ervaren als een vervelend gevoel. Lisa heeft hier een hekel aan terwijl het mij niet zoveel uitmaakt.

Kinderen en Lisa 😉 worden vaak met een kapje onder algehele narcose gebracht. Dit schijnt minder akelig te zijn voor kinderen en sneller te verlopen. Bij het infuus kun je namelijk nog best tot vijf tellen terwijl dit met een kapje niet lukt.

Mijn ervaring met algehele narcose.

Mijn vader is ooit mee geweest toen ik onder algehele narcose werd gebracht. Hij vertelde dat ik met mijn ogen open lag en ze deze dicht plakken. Hij vond het een akelig gevoel en ik denk dat de meeste ouders dit wel zullen herkennen van hen kind.

En de operatie kan beginnen terwijl jij heerlijk ligt te slapen! Het aparte is dat je nooit droomt. Althans, dat heb ik nog nooit ervaren. Ik weet daarna helemaal niks meer van de uren dat ik ben weggeweest. Als ik wakker word ben ik standaard misselijk. Het ligt wel aan de uren dat je weg bent geweest voor de operatie maar meestal ben ik intens wit en misselijk wat over het algemeen redelijk snel wegtrekt.

Dat je bang bent om niet meer uit de narcose te ontwaken is uiterst klein. In deze tijd kunnen ze met allerlei apparatuur meten hoe diep je in narcose bent. Het kan zijn dat je allergisch bent voor de middelen die worden gebruikt tijdens de narcose. Dit is niet altijd te voorspellen maar dan nog is de kans extreem klein dat het fataal afloopt. Als dit wel gebeurd dan is het ter gevolgen van de in greep zelf of de onderliggende gezondheidsproblemen.

Heb jij ervaring met narcose? Laat het weten in de reacties dan kunnen we ervaringen wisselen.

14 december 2017 door
De tranen stromen over mijn wangen
De ziekte van crohn &zo

De tranen stromen over mijn wangen, het is weer zover!

Ik wil niet laten zien dat mama staat te huilen van de pijn.

Het is weer zover. Ik sta onder de douche samen met James zijn nieuwe badpuzzel in elkaar te knutselen terwijl ik merk dat ik mezelf steeds moeilijker kan bewegen. De pijn die dan door mijn lichaam schiet is onbeschrijfelijk. Het gaat door berg en been maar ik moet mezelf vermannen. Dit is iets wat me niet altijd lukt maar waar ik altijd mijn best voor doe als James erbij is. Ik wil niet laten zien dat mama staat te huilen van de pijn en vooral niet als hij bijna moet gaan slapen.

Nee, hij is nog een peuter. Het is nog heel even onbezonnen en genieten voor hem. Niet helemaal trouwens want hij had vandaag een puzzel afgepakt van een ander kindje op de peuterschool en moest sorry zeggen. Dat heeft inpact gemaakt want onder de douche kletst hij nog steeds over de puzzel, het jongetje en de juffrouw.

Ik verbijt mezelf. Het lukt aardig. We krijgen het samen voor elkaar, de puzzel is gelukt en het blijft daadwerkelijk plakken aan de muur. ‘Haha mam, kijk!’. ‘Mooi hoor jongen. Het is tijd om af te drogen’. Merijn neemt het over. Lisa weet hoelaat het is en helpt mij met afdrogen. We zwijgen.

Ik ben verdrietig. Ik ben moe. Ik ben boos maar ik heb vooral veel pijn.

Het is 7:00 uur maar mijn lichaam kan niet meer. Ik wil naar bed en niets anders dan slapen. Dat lukt. Gelukkig. Slapen is even geen pijn hebben en dat is heerlijk in zo’n situatie. Later op de avond word ik wakker met weer zoveel pijn. Ik kan zo de nacht niet in en Lisa pakt mijn oude vertrouwde vrienden, twee Tramadol pilletjes. Ik app mijn moeder of ze nog wakker is en als Lisa bijna in slaap valt sniek ik uit bed om even te kletsen met mijn moeder.

‘Verschrikkelijk meid. Morgen het UMC bellen!’. We hangen op en ik voel me direct schuldig. Ik weet dat ze nu minder goed in slaap valt omdat ze weet dat ik met pijn in bed lig en mezelf amper kan bewegen. Ze weet ook dat ik in goede handen ben bij Lisa maar je wil als moeder er op zulke momenten voor je kind zijn. Tja, had ze maar geen moeder moeten worden 😉 En ik besef me dat ik later ook wil dat James mij, hoe laat het ook is, opbelt om te vertellen wat er op zijn hart ligt.

Ik strompel naar het toilet. Dan heb ik dat vast gehad en als ik daarna de kamer binnen doe word Lisa langzaam wakker van mijn gestrompel. Ze zegt niks, ze staat op en helpt mij in bed. Ik kijk televisie met haar hoofd op mijn borstkast terwijl de tranen over mijn wangen bungelen. Ik ben verdrietig. Ik ben moe. Ik ben boos. Ik ben geirriteerd maar ik heb vooral veel pijn.

De nacht is vreselijk. Slapen lukt nauwelijks. Alles steekt.

De nacht is vreselijk. Ik heb alle afleveringen van Goede Tijden voorruit gekeken maar in slaapvallen lukt niet. Ik wurm mezelf onder Lisa vandaan en draai mezelf in mijn slaaphouding. Het steekt overal in mijn lichaam als ik mezelf verdraai. Dit is niet goed. Ik heb pijn. Ik wil slapen.

Als ik wakker word hoor ik de vogels fluiten en zie ik het zonlicht naar binnen schijnen vanuit de gordijnen die op een kiertje staan. Ik kijk op mijn telefoon. Het is 10:00 uur. Dat is netjes. Ik zet mijn artikel online op Social media na bel mijn moeder op om te vertellen wat te status is. Ik geef aan intens moe te zijn. ‘Veel slapen meid, dat is goed voor je dan voel je even niks’.

Ik hoor Lisa af en toe binnen wandelen met een kop thee, eten of een kus maar het gaat allemaal aan mij voorbij. Ik kruip in mijn coconnetje en slaap een gat in de dag. Mijn eerste maaltijd eet ik ’s avonds en als James een kus komt brengen leg ik hem uit dat mama zieke benen heeft en daarom niet met James kan spelen. James geeft een kus op mijn lichaam, slik.

We spelen een dierenspel op bed samen met James, ik lees hem een boekje voor zodat we nog even tijd samen hebben gehad vandaag. De pijn is onveranderd en als James slaapt en ik mijn eten op heb gepeuzelt, neem ik weer een vriendje in, één Tramadol. Ik bel mijn moeder op om te vertellen dat ik weer ga slapen en als er wat is, ze Lisa moet bellen.

Het sneeuwt. Rode rood. Maar ik moet. Ik heb geen keus.

Deze nacht gaat beter. Ik slaap een deel van de nacht aan een stuk door. Dat is perfect. Om 02:00 uur kijk ik Lisa aan die ook langzaam ontwaakt. We beginnen te kletsen tot diep in de nacht. Niet over mijn ziekte. Nee, over van alles en nog wat. Over onze toekomst samen, over haar werk, over mijn blog en met de leuke uitspraken van James die we herhalen vallen we beide in slaap.

De volgende morgen als ik wakker word hoor ik van iedereen dat er sneeuw ligt. Ik heb dat niet eens meegekregen. Ik leefde in mijn eigen wereld. James heeft blijkbaar al op de slee gezeten samen met Lisa. Wat fijn, hij heeft in ieder geval een leuke dag gehad. Het is vandaag zo ver, ik moet naar het ziekenhuis. Het sneeuwt. Rode rood. Maar ik moet gaan. Samen met Lisa glijden we over de weg naar het UMC. Het infuus is al twee weken uitgesteld doordat ik koorts had. Ik heb geen keus.

De tranen stromen over mijn wangen, het is weer zover!

De reuma is actief, het weer speelt mee en iedereen om mij heen regelt van alles om zoveel mogelijk bij me te zijn. Het was gemakkelijker zonder James dan kwam ik de dag wel door met een pak appelsap naast mijn bed, fruit wat ik kan pakken & iemand die af en toe belde of ik nog leefde en hoe het ging. Nu niet, ik moet er zijn voor James. Dat valt niet mee. Ik kan namelijk niks. Gelukkig kan hij een hele hoop zelf en lukt het mij om een aantal uren alleen te zijn. Niet lang, want ik moet zo mijn medicijnen weer innemen.

Mijn vrienden, Tramadol. Wat moet ik toch zonder jullie in deze vreselijke dagen? Morgen is het vast beter. Morgen ben ik vast minder moe. Morgen.

13 december 2017 door
Lisa wordt geopereerd
YouTube

Lisa gaat onder narcose & de relatietest!

DE relatietest.

In deze video nemen wij jullie mee naar een kijkje in ons leven. Jullie zien hoe Lisa zenuwachtig is voor de operatie aan haar oren en klets ik over het feit dat ik nu aan de andere kant van de lijn sta. Na de operatie doet James zijn baby in bad en gaan we later op de dag nog een kerstboom halen.

DE relatietest is voor de meeste klussen in huis maar voor ons is dat de kerstboom optuigen geweest. Geloof mij, dit wil je niet missen. Je ziet onder andere hoe Lisa aan het vechten is met de kerstboom.

Wil jij ook niks missen van de laatste video’s? Abonneer dan op Hetlevenvantweevrouwen! 

 

 

12 december 2017 door
drager van een ziekte en Lisa moet geopereerd worden?
YouTube

Drager van een ziekte & Lisa moet geopereerd worden?

De eerste keer vertellen dat ik een vriendin heb tegen mijn arts.

Het is weer tijd voor een video. Lisa en ik namen jullie mee met onze ziekenhuisdag. Het was een vermoeiende dag waarin ik eerst op bezoek moest naar het UMC voor de dermatoloog en daarna had Lisa een afspraak in Tilburg bij de KNO- arts. In deze video zien jullie hoe wij deze ziekenhuisdag zijn doorgekomen en we het beste maken van deze rotdagen die nou eenmaal bij ons leven horen.

Ik vertel over de stuggle om overal te vertellen dat ik nu een vriendin heb in plaats van een man. Dat is niet altijd even makkelijk en dit ziekenhuisbezoek was voor mij de eerste keer dat ik het moest vertellen. Ik kwam er niet onderuit en dat geeft niks. Ik voel alleen niet de behoefte om het van de daken te schreeuwen.

Lisa kreeg slecht nieuws in het ziekenhuis en dit zullen jullie in de video die morgen online komt ook zien. Weet je wat? Check de video maar gewoon!

Wil jij niks missen van onze nieuwste video’s? Abonneer dan op Hetlevenvantweevrouwen! 

Morgen komt er trouwens nóg een video online, wil jij zien hoe Lisa vecht met de kerstboom? Abonneer!

 

 

11 december 2017 door