Ik heb last van nachtmerries
Persoonlijk

Nachtmerries door een traumatische ervaring!

Ik word wakker met bonkend hart die bijna uit mijn borstkast knalt.

Je kent het wel. Je wordt wakker badend in het zweet met de tranen over die over je wangen rollen. Gelukkig, het was maar een droom. Ik schreef al eerder een artikel over mijn angst om te slapen. Dit is meestal wanneer ik bepaalde medicijnen moet innemen maar het gebeurd steeds vaker.

De meeste dromen en dus nachtmerries ontstaan per toeval. Iedereen kan nachtmerries krijgen hoewel vrouwen en kinderen hier meer last van blijken te hebben. Net zoals slaapwandelen, dit deed ik ook als kind en nu nog soms maar het komt veel vaker voor. Je kunt er blijkbaar overheen groeien.

Een nachtmerrie kan ook komen door een traumatische ervaring die je niet goed hebt verwerkt en constant herbeleefd. Ik word vaak superverdrietig wakker met een bonkend hart die bijna uit mijn borstkast knalt en ik moet dan eerst goed wakker worden voordat ik weer verder slaap. Het vervelendste is dat ik meestal daarna de nachtmerrie ‘afmaak’ en daar dus verder over ga dromen..

Mijn hele huis lag vol met babykonijnen, ja lach maar!

Je kunt jezelf proberen te ontspannen voordat je gaat slapen want je hebt meer kans op een nachtmerrie als je met een gespannen gevoel gaat slapen. Er zijn zelfs behandelingen mogelijk. Je leert je gedachten aan te passen naar de werkelijkheid en als je een traumatische ervaring hebt meegemaakt en daarover droomt dan verwerk je deze ervaring in je slaap.

Mijn nachtmerries hebben over het algemeen met dagresten te maken. Ik had bijvoorbeeld laatst een nieuw konijn gekocht omdat ons konijn dood was gegaan maar had vervolgens niet op het geslacht gelet. Toen ik thuis kwam van mijn werk lag het hele huis vol met babykonijnen. Het lijkt nu geen nachtmerrie maar geloof me, ik was enorm bang!

Dit heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met het feit dat ik die dag het konijnenhok heb verschoond of er in ieder geval mee bezig was. Blijkbaar moest ik dit ’s nachts nog even verwerken.

Met nachtmerries verwerk je jouw angsten.

Een van de ergste dromen gaan over James. Dat is logisch, dat is mij het meest dierbare in mijn leven. Ik had gedroomd dat de vader van James hem kei hard op de grond had gegooid. Iets wat hij nooit van zijn leven zou doen maar op een of andere manier een angst is van mij.

Niet dat ik constant bang ben dat hij dit zou doen maar meer dat de situatie gaat veranderen als hij straks ergens anders gaat wonen en ik dan geen grip meer heb op de situatie wat ik als moeder natuurlijk heel graag wil houden.

Ik werd in die nacht snikkend wakker omdat ik schrok van deze nachtmerrie. Het was een onmachtsgevoel en toen ik wakker was, een glaasje water dronk kon ik weer heerlijk in slaapkomen en hebben we de dag daarna gelachen om mijn bizarre nachtmerrie.

Heb jij last van nachtmerries? Laat het weten in de comments. Wat doe jij er tegen? Ik ben benieuwd, alle tips zijn welkom!

Peuterpraat
Persoonlijk

Peuterpraat, James aan het woord (deel4)

Ik klets nog steeds graag over pepernoten.

Haai, ik ben James en ik ben 2,5 jaar oud, groot hé? Mama vindt namelijk van wel want ze zegt heel vaak tegen mij: ‘Je bent mama’s grote knul’. Ik weet niet wat knul betekent maar ik vind het wel heel leuk om te horen.

Ik ben nog steeds onder de indruk van Sinterklaas en zijn Pieten en ik kan er niet overuit dat ze weer naar Spanje zijn. Ik vind het jammer want ik had net zoveel cadeautjes gekregen van Sinterklaas. Mama zegt dat Sinterklaas nu blut is en moet sparen zodat hij volgend jaar terug kan komen. Ik begrijp dat niet zo goed en ik klets graag nog regelmatig over pepernoten.

Sinterklaas vond ik leuk op de televisie maar in het echt was hij een stuk minder leuk. Hij had wel een mooie rode hoge hoed op en een hele lange baard maar ik vond het net iets te spannend om hem een handje te geven. Piet vond ik wel heel gaaf, hij gaf mij steeds pepernoten en uiteindelijk kregen we een hele zak vol cadeautjes.

Ik weet precies wie Jezus is want ik heb een eigen kerststal.

Mijn wangen waren knal rood van de spanning zei mama. Ik had het gewoon warm hoor maar ik vond het heel leuk om tussen papa en mama alle cadeautjes uit te pakken. Ik had geen rust om naar het cadeautje te kijken. Ik wilde het liefst eerst alles zo snel mogelijk uitpakken.

Mama sluit het hoofdstuk wel heel snel af want een dag nadat Sinterklaas op bezoek was geweest stond de kerstboom al in huis. De kerstboom vind ik trouwens wel leuk. Ik heb zelf namelijk ook een boom in mijn speelhoek en daar zitten ook ballen en lampjes in.

Ik heb ook een eigen kerststal. Mama vertelt mij wie ze zijn en ik weet al heel goed wie Maria, Jozef en Jezus zijn. Jezus is namelijk een kleine baby en Maria en Jozef zijn de papa en mama van hem. Ik weet alleen nog niet zo goed wat dit te maken heeft met kerst maar dat geeft niet. Het is hartstikke gezellig en ik vind het ook leuk om Jezus op mijn auto’s te zetten en daar mee rond te rijden.

Ik begrijp wat sneeuw is, groot ben ik he?

Weet je wat ik een van mijn leukste cadeautjes vind? Jimmy. Ik noem hem zo want mama vind dat leuk klinken: ‘James & Jimmy’ en ik vind het prima want ik zeg alles na. Dat is mijn leeftijd, zegt mama. Jimmy is mijn pop, hij heeft ook een tangelang net zoals ik. Mama heeft dat niet. Ik vind dat best zielig voor mama maar ik ben blij dat mijn pop het wel heeft.

Mijn pop kan zelfs poepen op zijn potje, dat is echt heel grappig om te zien. Ik mag het dan samen met mama in de wc gooien en dan mag ik doortrekken. Ik vind het zelf nog spannend om op het potje te zitten. We doen het soms samen en dan leest mama mij een boekje voor maar het liefst heb ik nog een pamper om. Ik mag altijd zelf een dier uitkiezen en ik vind de uil tegenwoordig wel grappig om aan te hebben!

Ik heb op een andere dag als deze voor het eerst in de sneeuw gespeelt. Ik was vorig jaar namelijk te klein om te snappen wat de sneeu was. Nu begrijp ik het best goed. Het is wit en koud en als er sneeuw ligt dan mag ik mijn snowbootsen aan en die vind ik heel gaaf. Ik vind een sjaal en een muts prima maar handschoenen vind ik vervelend, die heb ik liever niet aan maar mama vind dat veel te koud!

Tot een andere keer, doei!

Zou jij mee doen aan expeditie robinson?
Persoonlijk

Zou jij meedoen aan Expeditie Robinson?

Die talloze ratten zouden mij weerhouden.

Ik ben een trouwe Robinson fan die ieder seizoen met vol enthousiastme op de voet volgt. Het is een heerlijk ontspannen programma waar je niet teveel bij hoeft na te denken. De donderdagavond staat hier altijd in teken van Expeditie Robinson. We beginnen een kwartier later zodat we reclames kunnen doorspoelen en smullen maar!

Dit jaar zaten er verschillende veranderingen en toevoegingen in het spel wat het uiteindelijk nóg leuker maakt. Het eiland van de onbekende vond ik bijvoorbeeld een leuke toevoeging. Hoewel de onbekende op dit moment niet meer zo onbekend zijn vond was ik nieuwschierig of dit ging botsen met de bekende mensen. Dit was het geval zo af en toe en dus nóg leuker om naar te kijken.

Ieder jaar komt de vraag wel terug: ‘Zou jij mee doen aan Expeditie Robinson?’. Het is ongetwijfeld een ervaring om nooit meer te vergeten en ik denk dat ik een hele hoop angsten aan de kant moet zetten om het uberhaubt te durven. In de laatste aflevering van eiland- praat werden er talloze ratten laten zien. Dat is écht een van de ergste dingen waarvan ik nu denk, ik zou alleen daarom al nooit meer mee doen.

De een speelt het kei hard terwijl de ander gebruik maakt van het spel.

We zien natuurlijk een hele hoop niet in de afleveringen. Ik had persoonlijk nog nooit gehoord van jungleballs dus ik denk dat als ik mee zou doen de ratten niet eens het allerergste zijn. Maar dat er veel meer ongemakken zijn die je pas ontdekt als je daar daadwerkelijk bent.

Het is een prachtig eiland om te zien en de proeve zien er ieder jaar weer geweldigmooi uit maar zoals iedereen die mee heeft gedaan ook zegt; de momenten waarop de camera’s weg zijn gaat de expeditie gewoon door en zijn er uren van verveling wat je moet zien door te brengen.

De tactieken zijn totaal verschillend. De één speelt het keihard en maakt gebruik van het feit dat het een spel is en de ander heeft hier meer moeite mee en wil het liefst geen mensen kwetsen. Je kiest de mensen op het eiland niet uit en dus zullen er ongetwijfeld mensen bij zitten die je minder liggen. Het is mooi om te zien dat dit uiteindelijk vaak bijdraait omdat ze het toch moeten doen daar op het eiland met elkaar.

Een prachtig eiland. Zou jij meedoen aan Expeditie Robinson?

Ongeacht dat het een prachtig eiland is en de momenten meemaakt die je nooit meer mee kan maken. Zou ik het hoogstwaarschijnlijk afwijzen. Ik zou James nooit een maand kunnen missen. We gaan even van het positieve uit want je kunt er ook al na een week uitleggen natuurlijk.

Er zijn mij teveel ongemakkelijk die mij nu steeds meer duidelijk worden en waardoor ik zou afhaken. Laat mij ieder jaar maar voor de buis kijken met een zakje chips en een blikje cola.

Stel dat het jou wordt gevraagd, zou je mee doen aan Expeditie Robinson? Waarom wel of waarom niet, laat het weten in de comments!

Intens geluk en in intens verdriet
Persoonlijk

Intens verdriet en intens geluk 2017!

Ik had never nooit gedacht te staan waar ik nu sta.

De december maand is voor mij altijd een moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. Ik weet niet goed of dit nou een van mijn topjaren zijn geweest of dat het behoort tot een van mijn minder goede jaren. Het was een emotioneel jaar, dat is een ding wat zeker is.

Dit jaar zijn er allerlei gevoelens door mijn lichaam gereist die er allemaal mogen zijn maar het soms best heel moeilijk hebben gemaakt voor mij. Een jaar met intens verdriet en intens geluk.

Ik had never nooit aan het begin van dit jaar gedacht dat ik nu zou staan waar ik sta. Een jaar wat ik in ging met, ik dacht toen nog, de man van mijn dromen en het duurt nog maar enkele weken voordat ik het jaar afsluit met, ik denk nu, de vrouw van mijn dromen.

Ik besef mezelf dat ‘voor altijd samen’ niet persé betekent dat je tot de dood je scheidt samen bent met dezelfde partner. Althans, niet in de zin dat degene altijd fysiek aanwezig moet zijn.

We sluiten alles dit jaar af.

De scheiding heeft mij inmens veel geleerd. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat liefde ook loslaten kan betekenen. Dat je sommige mensen in je hart mee draagt voor de rest van je leven omdat het een prachtig mooi persoon is maar het niet (meer) klikt als partner van.

Ik doel uiteraard op de vader van James waar ik tien jaar lang lief en leed mee heb gedeeld. We hebben toffe dingen meegemaakt, moeilijke jaren gekend, mensen verloren in onze directe omgeving maar ook tranen over onze wangen gelachen. We hebben vervelende onderzoeken doorstaan en nare ziekenhuisuitslagen moeten verwerken en dit jaar sluiten we dat allemaal af.

Hij heeft mij geleerd om naar mezelf te kijken en dat vooral te blijven doen. Hij heeft mij aangemoedigd om mezelf te mogen zijn. Hij heeft mij gerustgesteld en geholpen met de gevoelens die ik ineens voor Lisa kreeg. Hij heeft mij eraan herinnerd dat het leven te kort is om te twijfelen en dat je nooit weet wat de toekomst je brengt.

Een jaar waarin ik overspoelt werd door verschillende gedachtes en twijfels.

Het jaar dat onze baby veranderde in een peuter met praatjes. Een jaar waarin hij een jongetje werd, voor het eerst een stoer kapsel kreeg, we zijn tweede verjaardag vierde en hij voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging. De ontwikkeling van James is heerlijk om op de voet te volgen en ieder woordje en zinnetje wat hij zegt, puur geluk. Het gaat goed met James en als het goed gaat met je kind, gaat het goed met jou als ouder.

Een jaar waarin ik overspoelt werd door verschillende gedachtes en twijfels. Moet ik mijn hart volgen zoals de qoute van mijn blog of moet ik mijn verstand gebruiken? Waarom zegt mijn verstand iets anders dan mijn hart? Wat is het beste voor mij maar vooral voor James?

Eindeloze gesprekken gehad met Lisa over hoe het zou zijn als we een relatie zouden hebben. Was het beter om vrienden te blijven of wagen we de stap? De gevoelens die we hadden konden we niet wegstoppen, niet verbloemen en vooral niet tegenhouden. Het was zoals het was, we wilde elkaar en niet voor een aantal uurtjes maar voor altijd.

Ik heb dit jaar mezelf leren kennen, nog beter dan ik al dacht te doen. Ik heb gevoelt en voel wat ik moet voelen. Wat hoort, wat klopt wat de bedoeling is en ik heb vooral geleerd om voor mezelf te kiezen. Te zijn wie ik ben, wie ik mag zijn en dat voelt heerlijk.

2017 heeft mij tot mooie inzichten gebracht en ik ben benieuwd wat 2018 te bieden heeft. Hoe was jullie jaar?

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus
YouTube

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus!

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus.

Jullie hebben in dit artikel kunnen lezen dat het momenteel niet zo best gaat met mijn gezondheid. Twee weken geleden ging mijn infuus niet door omdat ik hoge koorts had. Ik had toen een infectie te pakken en het was te gevaarlijk om het infuus toegediend te krijgen.

Helaas gaat het steeds slechter met mijn gewrichten. Dit kan komen door de kou en door het feit dat ik mijn infuus een aantal weken gemist heb. Deze keer was het dus hoogtijd om naar het ziekenhuis te vertrekken voor mijn shotje. Er lag een pak sneeuw, het was code rood maar wij gingen op weg en namen jullie mee.

Je ziet in deze video dat James aan het sleeën is, Lisa oliebollen maakt en hoe het eraan toe gaat in het ziekenhuis. Wil jij niks missen van onze nieuwste video’s? Abonneer je dan op dit artikel