Het leven met sondevoeding! – Het valt mij zwaar

Ik woon weer bij mijn ouders thuis!

Als je gaat samenwonen dan doe je dat met een reden. Je bent, of liever gezegd, je vindt jezelf zelfstandig genoeg om op einde benen te staan. Wij hadden zoals je in een eerdere blog kun lezen, 6 jaar geleden besloten om te gaan samenwonen. Een top keuze al zeg ik het zelf want nu, 6 jaar later, ligt er een heel lief, mooi, stoer, zacht, sterk mannetje in de box. Het is inmiddels niet meer voor te stellen hoe het leven was toen we nog thuis woonde, of toch wel?

Ja, ik woon weer bij mijn ouders thuis. Ik niet alleen hoor, Merijn & James zijn er natuurlijk ook bij. Het is voor mij momenteel niet te doen om volledig voor James te zorgen met zo’n irritante slang in mijn neus.

Ik koppel de pomp namelijk af als ik alleen ben met James, anders kan ik hem nauwelijks optillen maar als ik hem de halve dag afkoppel, krijg ik niet genoeg voedingsstoffen binnen.

Als ik tijdelijk thuis kom wonen kunnen we een beetje rouleren met wie er bij James is.

Merijn en ik liggen op mijn oude slaapkamer en Jams heeft een aparte babykamer! Gelukkig hadden mijn ouders deze spullen nog van hen andere kleinkinderen dus dat is top geregeld. Zo heeft James toch zijn eigen plekje waar hij rustig kan slapen.

We komen elkaar ’s nachts tegen..

Het is af en toe wat inproviseren zoals je op de foto kunt zien maar over het algemeen gaat het allemaal prima. James vindt het hartstikke gezellig bij opa en oma!

Mijn ouders vinden het natuurlijk ook leuk om James zoveel te zien. Zij zien hem nu een hele tijd intensief opgroeien. Toch is de reden wat wij tijdelijk bij mijn ouders wonen, minder leuk en worden er genoeg tranen gelaten.

Het liefst wil ik alles zelf doen voor James. Ik wil hem zelf verschonen, de fles geven, in bed leggen en met hem knuffelen maar helaas heb ik daar momenteel weinig energie voor.

James gaat nu steeds vaker de nacht helemaal doorslapen. Hij ligt rond 7 uur in bed en wordt de volgende morgen pas weer wakker. Mits er geen darmkrampjes of tandpijn aanwezig zijn want dan komen we elkaar nog weleens tegen midden in de nacht.

Hoewel Merijn en ik samen hebben afgesproken dat wij de nachten blijven doen, komen we zo nu en dan mijn moeder tegen bij het bed van James.

‘Mam, ga toch lekker slapen!’ zeg ik dan. Ik kan zeggen dat ik wil maar ze beweert dat ze minder slaap nodig heeft en het graag wil doen. Ik betwijfel het, want ze ligt iedere avond na goede tijden op de bank te slapen. Sorry mam! Ja, het is af en toe vechten om die lekkere spek.

Het leven met sondevoeding!

Ik ben mijn ouders dankbaar dat wij hier een tijd mogen verblijven zodat ik geholpen kan worden met de zorg voor James. Ik zit namelijk totaal niet lekker in mijn vel door alles wat er gebeurd. Het is met een kind nu extra vervelend maar we maken er met z’n alle een zo leuk mogelijke tijd van.

De tranen rollen regelmatig over mijn wangen en ik kan niet precies uitleggen waarom dat zo is. Ik ben emotioneel. Ik wil dit niet. Ik wil er zijn voor mijn kind, het allemaal zelf doen. Ik had het moederschap zo anders voorgesteld..

Als je gezond bent sta je er niet zo bij stil. Maar geniet van het feit dat je iedere dag naar je werk kan, of naar school kan gaan en genoeg energie hebt om nog iets leuks te doen. Natuurlijk baal jij als je wekker afgaat maar je kunt je niet voorstellen hoe graag ik dat allemaal zou willen kunnen!