Het is alweer even geleden dat ik iets van mezelf heb laten weten en dat heeft een reden! Heel apart om te zeggen na het laatste bericht op mijn blog maar naar omstandigheden gaat het eigenlijk best goed. Wacht, ik ga het jullie allemaal uitleggen in deze post.
Een maand geleden had ik mijn stoere stomazakjes al uitgezocht en zat ik nachten lang te Googlen over de operatie die mij te wachten stond. Iedere dag kwam de operatie een stukje dichterbij en tot ieders verbazing kwam d’r zo ook een rust over mij heen.
Ik zou geopereerd worden en dat vond ik eigenlijk wel prima. Ik had me d’r bij neergelegd, het was goed zo. Ik keek d’r zelfs stiekem naar uit want een stoma betekent voor een groot deel geen pijn meer hebben.
‘helaas’ en ‘maar goed ook’ tegelijk kreeg ik voor de operatie nog een darmonderzoek zodat de artsen precies konden zien hoe mijn darmen d’r nu bij lagen en de chirurg mijn darm er zo goed mogelijk uit kon repareren.
Hoewel het vorige darmonderzoek pijnloos was verlopen, was ik die dag én die dag daarvoor niet te genieten, boos, chagrijnig, verdrietig en vooral zenuwachtig. Nee, het vertrouwen in de artsen moet op dat gebied echt terug gewonnen worden en dat krijg je bij mij niet zomaar voor elkaar.
Gelukkig had ik dezelfde anesthesist als de vorige keer, die mij overigens ook herkende en dat wil veel zeggen voor iemand die daar iedere dag werkt en misschien wel 10 mensen op een dag zo’n heerlijk spuitje geeft.
Ik lag op de voor mij inmiddels bekende tafel en drukte de arts nogmaals op het hart dat ze pas mocht beginnen als ik helemaal weg was en tegen de anesthesist zei ik ‘Spuit d’r voor de zekerheid nog maar wat extra vloeistof bij dat ik goed slaap!’ hij trok een lade open met allerlei medicatie en zei: ‘Hiermee kan ik jou wel een week laten slapen’ ‘ja maar ik wil wel nog graag wakker worden goed?’ zei ik. ‘Jij bent nog jong dus jou lichaam kan dit makkelijk aan’ zei de anesthesist geruststellend en dat was dan ook gelijk het laatste wat ik hoorde.
Yes, ik werd wakker op de verkoeverkamer en had niets gevoelt! Mijn moeder werd geroepen en ik moest verplicht nog even slapen van de assistente. Nee, als ik eenmaal wakker ben in het ziekenhuis wil ik weten wat d’r allemaal om mij heen gebeurd maar omdat zij daar blij van werd deed ik mijn ogen dicht.
‘Nou, je darmen zien er eigenlijk goed uit. We cancelen de afspraak bij de chirurg en we kunnen het voorlopig nog wel rekken met deze medicatie. Waarschijnlijk heb je in Spanje een voedselvergiftiging opgelopen wat deze pijn veroorzaakt’. Zei dokter F.
Mijn moeder kon wel huilen van geluk! Ik niet, ik snapte er niets van, al die verpleegkundige danste om mij heen en kon totaal niet volgen wat de arts vertelde. Ik was nog te erg bezig met het feit dat ik niks had gevoelt en er nu vanaf was.
Een aantal dagen later werd ik gebeld voor een toelichting. ‘Een stoma zal uiteindelijk noodzakelijk zijn, dat weten we maar we kunnen het wel nog een tijdje rekken als je nog wat extra medicatie neemt’ zei de verpleegkundige.
Heel raar en totaal onverwachts, je kunt het eigenlijk wel een wonder noemen omdat mijn bloeduitslagen niet al te best waren en ik zoveel last had dat er opnieuw gekeken moest worden naar mijn darmen.
Hoewel ik super blij was met de uitslag moest er wel weer even de knop om. Hoe ging ik nu mijn avonden vullen? Ik zat iedere avond forums te bekijken over de operatie en nu was ik vrij, super relaxed! 😉
Ik heb bewust even een tijdje gewacht met deze post omdat d’r in mijn leven nogal veel veranderd en ik het zelf eigenlijk nog niet kon geloven. Ik krijg in ieder geval uitstel en nu kan ik weer langzaam beginnen om mijn conditie omhoog te krikken doormiddel van sporten en gezond leven. Dit is een soort tweede kans die ik goed ga benutten!
Doordat mijn lichaam een flinke klap heeft gekregen heb ik nu nog maar weinig energie, ik slaap iedere middag een paar uurtjes om mijn lichaam zoveel mogelijk rust te geven en ga ik mezelf binnenkort inschrijven in de sportschool in Deurne.
We zien wel hoe de toekomst loopt, het kan snel terug komen maar het kan ook nog even op zich laten wachten. Gelukkig kunnen we niet in de toekomst kijken en dus geniet ik van iedere dag!
Geen reacties