Browsing Tag

moederschap

Leren plannen en vooruitdenken
Persoonlijk

Leren plannen en vooruitdenken!

Mijn moeder is een ster in het plannen en vooruitdenken!

De afgelopen maanden heb ik samen met het hele gezin bij mijn ouders gewoond. Ik heb hier al eerder een artikel over geschreven dus mocht jij dit hebben gemist, klik dan even op deze link.

Het was een gezellige tijd, we deden alles samen en we hoefde nauwelijks tegen elkaar te zeggen welke klusjes er in het huishouden gedaan moest worden. Het ging vanzelf. Mijn moeder verzorgde het eten, daar zeiden wij ook niks van want dan wisten we zeker dat het goed zou smaken.

Mijn vader kan nog net een ei bakken en Merijn en ik kunnen er slechts voor zorgen dat het gaar wordt maar daar is alles mee gezegd. Mama is geen kookprinses maar toch smaken de aardappelen, groente en het vlees lekkerder dan dat wij het doen. Ik hield de was bij en Merijn zorgde voor de honden.

Mijn moeder is echt een ster in het vooruitdenken. Ik denk dat ze dit van oma heeft geleerd. Zij had 7 kinderen en dus was een beetje ‘organisatie’ wel op zijn plaats om alles in goede banen te leiden. Ons gezin bestaat ook uit 6 personen (inclusief mijn ouders zelf) en dan moet je is vooruitdenken wel een prè anders kom je in de knoei met je planning.

Mijn dag planning is om te janken…

Ik ben iemand die totaal niet vooruit kan denken en dus in de knoei kom met mijn planning aan het einde van de dag. Als het om James gaat zorg ik altijd dat ik alles goed geregeld heb. Als we weggaan check ik de tas dubbel na of alles erin zit wat hij nodig heeft.

Mijn dag planning is echter om te janken. Het houdhouden, voor James zorgen, eten koken, afwassen, was erin eruit en oppassen dat ik niet omval van vermoeidheid. Ik denk vaak: Oh dat doe ik straks wel, dat haal ik makkelijk!’ Maar in de praktijk loopt het altijd anders dan dat ik in mijn hoofd heb.

Neem nou gisteren. Het huis stond op zijn kop en Merijn had een lange scholdag. Ik wilde het hele huis stofzuigen, beneden dweilen, de afwas doen, de kerstboom op tuigen en zorgen dat het eten klaar was als Merijn binnen kwam wandelen. Om 3 uur in de middag had ik voor mijn gevoel nog helemaal niks gedaan. Ik lag al een uur met de kerstboom te vechten (kunstboom) en ondertussen was ik James aan het bezighouden. Eenmaal klampjes in de boom, besloot ik dat de andere lampjes (die natuurlijk compleet in de knoop lagen) toch mooier waren en kon ik overnieuw beginnen.

Gelukkig heb ik James toen in bed kunnen leggen en ging ik als een achterlijke door het huis heen om zoveel mogelijk van mijn lijstje af te werken. Merijn kwam thuis en het leek allemaal onder controle. Het eten stond op tafel, kaarsjes waren aan en de boom inclusief lampjes stond op zijn plek. Hij moest eens weten. Maar goed, dan heb ik zelf geen rust genomen, ben ik ’s avonds niks waard en moest ik vroeg naar bed..

Ik moet oppassen dat ik niet omval van vermoeidheid.

James slaapt soms nog twee keer op een dag. Ik wil het liefst de ochtend alles doen zodat ik in de middag, tijdens zijn slaapje, ook kan rusten. Het streven is ook om iedere dag naar buiten te gaan om te wandelen en dat allemaal past niet in mijn dag planning.

Ik vind het gezellig om met z’n drieën te eten en aangezien Merijn altijd rond 17:30 thuis is, wil ik graag het eten klaar hebben staan. Merijn en James kunnen na het eten nog even samen spelen terwijl ik de tafel afruim, Max eten geef en dan is het alweer tijd om James naar bed te brengen. We douche meestal samen zodat ik dat ook weer achter de rug heb. Lekker uitgebreid douche in de ochtend is geen optie meer sinds er een kind rondwandelt. Dat heb ik allang opgegeven!

James ligt altijd om 19:00 uur in bed. Het is dan tijd om het speelgoed op te ruimen, de was op te vouwen en of te strijken en dan mag ik blij zijn als ik om 20:00 uur op de bank zit om vervolgens om 21:30 zelf naar bed te gaan zodat ik de volgende dag hetzelfde riedeltje kan afgaan zonder om te vallen van vermoeidheid.

Leren plannen en vooruitdenken!

Met een goede dag planning ben ik er zeker van dat ik de dagen makkelijker door kan komen. Inclusief genoeg aandacht voor James. We hebben nu op iedere verdieping van ons huis wat speelgoed staan zodat hij kan spelen als ik boven bezig ben met de was. Hey, goed vooruitgedacht he?!

Iedereen met kinderen zal de cream tijdens etenstijd wel herkennen. Het is een lastig moment. Gelukkig gaat dat deel nu wat beter omdat hij ouder wordt maar het vergt wel wat organisatie. Ik snijd het liefst de aardappelen in de ochtend zodat het alvast klaar staat. Dat scheelt weer als het moment aanbreekt om te koken! Bedankt mam, voor de tip.

Help! Ben ik de enige die niet goed is om een dag planning te volgen? Tips zijn welkom en ik ben benieuwd hoe dit bij jullie zit. James heeft wel zijn vaste tijden als het gaat om zijn eet en slaapmomenten maar ik zelf bungel daar wat omheen…

11 december 2016 door
Ben jij altijd consequent in de opvoeding?
Mama &zo

Ben jij altijd consequent in de opvoeding?

Samen boodschappen doen!

Ik was laatst in het winkelcentrum om een boodschap te doen samen met James. We liepen hand in hand naar alle sinterklaas en kerstversiering te kijken terwijl we een boodschappenwagentje aan het zoeken waren. Halve wegen onze route zag James een leuke Koekiemonster auto. Je weet wel, zo’n auto die een paar seconde op en neer beweegt als je er een centje in gooit. Gelukkig weet James nog niet dat het zo werkt 😉 en is het voldoende om er even in te zitten en aan het stuur te rammen.

Ik liet hem even spelen maar dan is het tijd om even een boodschap te gaan doen. We doen nu voortaan wekelijkse boodschappen. Ideaal als je het mij vraagt! Nu moet ik wel zeggen dat we dan eens per week nog een keer naar de supermarkt gaan om wat vers brood te kopen. Hoewel het prima is om het uit de vriezer te halen en dat doen we ook al vaak, vind ik het fijner om eens per week nog een vers brood in huis te hebben!

Consequent zijn helpt?

Maar goed, James vond die Koekiemonster auto een stuk leuker als op zoek gaan naar een winkelwagentje. Logisch en aangezien zijn vocabulaire nog niet beschikt over voldoende woorden om duidelijk te maken dat hij absoluut nog niet uit die auto wil, liet hij merken met boze geluiden en de welbekende hakken in het zand. Ik pakte zijn handjes vast en zei: ‘James, wij gaan nu boodschappen doen en als we klaar zijn mag jij nog even in de auto’. Nou, dat ging heel simpel. Hij liep meteen mee!

James is trouwens echt een sjansbal in de supermarkt. Als een koning met een bigsmile zit hij naar iedereen te lachen terwijl hij in het winkelwagentje zit (met name kassameisjes). Laatst had hij contact gezocht met een oudere man. James keek steeds langs mij af naar de man die achter mij liep. Dan weer de ene kant dan weer de andere kant, een soort kiekeboe. Die man was zich van geen kwaad bewust en deed gewoon zijn boodschappen tot dat hij in de gaten keek dat mijn zoon wel lol had om steeds naar hem te kijken.

Je hebt van die mensen die dan extra chagrijnig gaan kijken tegen een kind, like wtf? Maar deze man die ging het spelletje meespelen en terwijl ik mijn wekelijkse boodschappen aan het uit zoeken was, deed mijn zoon kiekeboe met een vreemde man. Ik liep niks vermoedend een andere gang om het fruit in te laden. ‘NEE NEE NEE!’ James werd boos omdat ik weg liep van die man en zijn spelletje stopte. Jep we zitten in de, ‘ik zeg nee maar ben nog lang geen twee!’ fase.

Ik wil dat James op mij kan bouwen en vertrouwen.

Oké, de boodschappen binnen en we liepen samen met het karretje naar de auto om alles op te bergen. Ik zag dat er letterlijk naast mijn auto een rij winkelwagentjes stonden van de supermarkt waar ik boodschappen deed. Ik had dus binnen 5 minuten thuis kunnen zijn maar ja, ik had James nog beloofd dat hij nog even in de Koekiemonster auto mocht zitten. Het schoot door me heen om gewoon naar huis te rijden, het was koud en hij zou het toch nog niet begrijpen.. toch? Uiteindelijk ben ik toch maar naar die Koekiemonster auto gelopen want ja ik had het beloofd. Ik vind het belangrijk dat hij mij kan vertrouwen en leert dat als ik zeg dat iets wel of niet mag, ik mijn woord houd.

Een tijdje gelegen hielden we de glazen hoog, de glazen waxinelichtjes zover mogelijk naar achtere en ook een mooie plant in huis was geen optie. Althans, dat dacht ik. Op een gegeven moment was ik het zat, er moest wat sfeer komen in huis en ik wilde niet steeds alles moeten verzetten. Het blijkt nu dat het ook helemaal niet nodig is. James begrijpt prima wat wel en niet mag. Hij is het niet altijd met me eens hoor en hij wil het ook nog weleens proberen om toch die ene kaars van de vensterbank te trekken maar dat hoort vast bij zijn leeftijd! 😉 Ik zeg nee maar ben nog lang geen twee!

Ben jij altijd consequent in de opvoeding?

Beloof jij wel iets aan je kind waar je later spijt van hebt? En ben jij altijd even consequent? Het consequent zijn gaat me tot nu toe redelijk makkelijk af maar goed hij is natuurlijk pas 1,5 dus ik ben benieuwd wat me allemaal nog te wachten staat wat dat betreft. Huilen en krijsen in de supermarkt om een koekje. Lukt het dan nog steeds om consequent te blijven of geef je dan toch maar toe om de lieve vrede te bewaren? Ben jij consequent of vind je het lastig? Let me know, ik ben benieuwd.

 

7 december 2016 door
hoe groot is mijn hart?
Mama &zo

De opvoeding van je kind, onze methode!

James is een echt jongetje inclusief blauwe plekken op zijn lichaam!

Ik kan er niet over uit dat het alweer 16 maanden geleden is dat onze lieve James werd geboren. Och jeetje, wat was het toch een klein propje en wat is hij groot in vergelijking met toen. Ja duhh, logisch maar soms moet ik gewoon even stil staan bij het moment want het gaat allemaal veel en veel te snel. Het lijkt wel alsof de tijd 10x zo snel gaat sinds ik moeder ben!

Als je mij op Instagram volgt dan kun je wel zien dat James een boefje is. Een echt mannetje want zijn lichaam zit vol met blauwe plekken en schrammen door het klimmen en klauteren wat hij het liefst de hele dag doet. Het is ook een kleine bikkel want hij staat zonder problemen op om het vervolgens nog eens te proberen. Wij als ouders hebben de taak om James zo goed mogelijk op te voeden want ja, als je ouder bent neem je die taak uiterst serieus maar ja, hoe werkt dat eigenlijk? de opvoeding van je kind.

De opvoeding van je kind.

Je hoort vaak dat je de opvoeding vanuit je ouderlijk huis overbrengt naar je eigen kinderen of juist het tegenovergestelde wil bieden aan je kinderen. Wij voeden James vanaf het begin af aan al op met de bekende drie R’s Rust, Regelmaat en Reinheid. Dit vinden wij ontzettend belangrijk en het belangrijkste is dat het werkt bij James want je kunt ook tot de conclusie komen dat je opvoeding niet bij je kind past. Als je je kind iedere dag 10 keer op de trap moet zetten omdat hij of zij niet luistert denk ik dat je moet nadenken of het wel de juiste manier van handelen is. Wat is de behoefte aan je kind?

Liefde staat hier in huis centraal. Ik ben benieuwd wanneer het moment komt dat James zegt: ‘Mam, stop is met al die kusjes want ik word er gek van!’ ik vind het heerlijk om James te knuffelen en liefde te geven. Mijn moederhart zit overvol liefde voor dat kleine mannetje. Ik vind het belangrijk om te laten weten dat we James lief vinden, respecteren en naar hem luisteren. Zo vind ik het ook fijn dat James ziet dat Merijn en ik liefdevol met elkaar omgaan.

Een combinatie tussen de opvoeding van jezelf en van je partner.

Merijn komt uit een gezin met gescheiden ouders. Dat maakt het nog net wat belangrijker voor ons om een liefdevol gezin te zijn. Het komt heus weleens voor dat we een discussie voeren met James erbij en dat moet natuurlijk ook kunnen mits het allemaal netjes blijft natuurlijk maar als er irritaties om de hoek komen kijken dan is een blik voldoende en weten we beide dat we dit op een later moment, als James er even niet is, beter kunnen uitspreken.

Ik heb een vrije opvoeding gehad. Mijn ouders lieten mij vrij in het maken van keuzes, school, werk en liefde. Ik mocht alles zelf bepalen en kreeg hulp wanneer ik hierom vroeg. Advies kreeg ik er wel altijd bij, gratis en voor niks. Dat is ‘ouders eigen’ denk ik. Je bent zelf ook jong geweest en hebt voor dezelfde keuzes gestaan. Je wil je kind dan natuurlijk behoeden voor de fouten die jezelf hebt gemaakt. Ik denk dat je je kind ook vrij moet laten om fouten te maken dat is juist een belangrijk leerproces.

Ik wil James meegeven dat we trots op hem zijn.

Belonen op goed gedrag zit niet in onze opvoedstijl. Kinderen die een smakgeld krijgen bij een goed rapport, zwemdiploma of een behaald rijbewijs vind ik niet nodig. Ik wil James juist meegeven trots op hem te zijn zonder dat hij hiervoor moet presteren en daarbij wil ik hem meegeven dat hij het niet voor ons moet doen maar voor hem zelf.

Ik had ‘vroeger’ op de middelbare school best wat harder kunnen studeren maar ik was toen tevreden met een 6je. Meer moeite deed ik er dus ook niet voor waar ik later vaak tegenaan ben gelopen. Dit zal ik dus ook meegeven aan James maar als hij op dat moment ook genoegen neemt met een 6je (terwijl hij beter zou kunnen) dan is het zijn keuze. Ik heb wel een top tijd gehad op de middelbare school en wellicht was dit minder geweest als ik meer tijd aan het studeren besteedde. Alles heeft zijn voor en zijn tegens!

Wat is jullie opvoedstijl? Stellen jullie het weleens bij?

17 oktober 2016 door
verlatingsangst
Mama &zo

Verlatingsangst bij je dreumes?

James heeft altijd een goed slaapritme gehad.

James is nu 16 maanden oud en wat wordt het toch een grote jongen. Hij begrijpt al super veel. Als ik aan James vertel dat we gaan eten loopt hij naar zijn kinderstoel die hij vervolgens aan de eettafel schuift, pakt hij een slabber uit het keukenkastje en gaat hij netjes naast zijn stoel staan. Klaar voor het diner!

Hij is dol op eten, boekjes lezen, kikker en zijn vriendjes, Nijntje, buiten wandelen en op zijn moeder. Ja echt, deze kleine grote man heeft verlatingsangst wat ’s nachts tot leven komt!

James heeft altijd een altijd slaapritme gehad. We hebben hem vanaf zijn 3e maand in zijn eigen bedje op zijn eigen kamer gelegd en dat is dus ook een veilige plek voor hem. Het ging niet zonder slag of stoot want we hebben hier best veel moeite in gestoken, slapeloze nachten gehad en uren naast zijn bedje gezeten maar het heeft uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen!

Hoe het allemaal begon.

We zijn begonnen om James op de arm in slaap te wiegen, hem daarna in bed te leggen en na een tijdje weg te lopen. Toen dit een week goed ging, zijn we begonnen aan de volgende stap. Liedjes zingen op de stoel in zijn kamer en hem wakker in bed leggen zodat hij leerde om zelf in slaap te vallen. Deze fase heeft het langst geduurd omdat hij in die tijd zijn fiep nog niet zelf in zijn mond kon stoppen maar toen dit moment eindelijk aanbrak, zongen we drie liedjes om hem vervolgens in bed te leggen en weg te lopen met een welterusten groet.

Dit ging super goed. James sliep in het begin van 7 tot half 6 en na mate de tijd vorderde ging dit steeds beter. Nu slaapt hij van 7 tot 7 en soms zelfs wat langer! Je beseft als ouders zijnde op zulke momenten niet dat we eigenlijk in onze handjes mogen klappen dat hij dit al dit tijd al zo goed deed. Ik hoor namelijk van veel ouders dat ze problemen hebben met het slaapritme van hun kind.

James krijgt de hele straat bij elkaar.

Nou, afgelopen week besefte ik me nog eens extra dat heerlijk is als je kind zo goed slaapt. Uitzondering is natuurlijk als hij ziek is maar dat mag!

Onze kleine man ging om 7 uur prima slapen om vervolgens om 11 uur wakker te worden en de hele straat bij elkaar te krijsen. Heel sneu. We wisten natuurlijk niet meteen wat er aan de hand was en na heel veel uren aan zijn bed te hebben gezeten moesten we hem tussen ons in leggen, anders deed niemand een oog meer dicht.

James en ik hebben vanaf het begin af aan al een duidelijk slaapritme. Hier schreef ik eerder al eens over. Zo laat ik hem bijvoorbeeld altijd zelf de lamp uit doen als het bedtijd is. Afgelopen week wilde hij hier absoluut niks van weten. Zou die bang zijn in het donker? We keken het even aan, we zaten uren aan zijn bedje om uiteindelijk toch in slaap te vallen met James tussen ons in.

‘Mama komt zo terug, tot zo!’

Alle medische dingen waren uitgesloten en al snel kwamen we op de term ‘verlatingsangst’. Er zijn veel verschillende manieren om hiermee om te gaan en er wordt vooral veel aangeraden om kiekeboe spelletjes te spelen. We zijn begonnen om James af en toe en heel kort alleen te laten in de woonkamer. ‘James, mama gaat boven even wat pakken. James blijft even beneden spelen. Mama komt zo terug!’ En weg ging ik. Ik merkte dat hij hetzelfde huiltje opzette als in de avond. Oké, onze kleine grote man kampt met verlatingsangst maar wat doen we eraan?

Ik vind het belangrijk om James zijn angsten serieus te nemen en om die reden hebben we hem een aantal dagen getroost en uiteindelijk bij ons gelegd. Op zulke momenten zou het heerlijk zijn als die kon praten…

Maar goed, dit kan natuurlijk niet veel langer zo doorgaan omdat hij nu op een leeftijd is dat hij kan gaan wennen aan onze handelingen.

Even laten huilen is niet erg, toch?

We hebben uiteindelijk besloten om hem toch maar even te laten huilen. Met pijn in ons hart want geen enkele moeder wil dat zijn of haar kind huilt maar hij moet leren dat wij altijd terugkomen wanneer we dit aan hem uitleggen. Iedere 4 minuten liep ik naar binnen om te zeggen dat ik er nog was, dat James moe was en dat hij lekker moest gaan slapen.

Perfect! Het lijkt kort maar 30 minuten een huilend kind moeten aanhoren is echt een marteling. We doen dit ook alleen als we zeker weten dat hij nergens pijn heeft en we laten hem dan ook nooit zolang aan een stuk door huilen. Even binnen lopen om de zoveel minuten om te troosten werkt prima.

Inmiddels gaat James om 7 uur weer prima slapen & wordt hij ’s avonds niet meer wakker. Hij werd vanmorgen zelfs om 7:45 wakker!

Ik ben benieuwd hoe jullie omgaan met de verlatingsangst van je kind? Laat het me weten wat voor jullie heeft gewerkt.

13 oktober 2016 door
Mama &zo

Een overbezorgde moeder of juist niet?

Ik heb mezelf ‘ingelezen’ over het moederschap.

Je hebt meerdere ‘soorten’ moeders, de een is overbezorgd en de andere juist totaal niet. Misschien moet die nonchalante moeder een beetje meer bezorgd zijn en andersom! Onder welke ‘soort’ moeder val jij? en wat ben ik eigenlijk voor moeder?

In mijn zwangerschap begon ik met actief lezen van verschillende blogs over de opvoeding van kinderen, het ritme van een kind en nog veel meer. Zo las ik ook vervelende verhalen, eigenlijk had ik deze beter niet kunnen lezen toen ik zwanger was. Ik las bijvoorbeeld dat een kind gestikt was in een stukje appel. Sinds dien gehandicapt door het leven ging.. dat zet je wel aan het denken.

Bezorgd over James

Toen ik die afschuwelijke rugweeën aan het wegsuffen was en ze mijn vliezen gingen doorprikken, kwamen ze erachter dat James in het vruchtwater had gepoept. Nu komt dat tegenwoordig vaker voor maar fijn vond ik het niet.

Hij moest er in mijn ogen geen minuut langer in zitten en er zo snel mogelijk uit maar het ziekenhuis maakte geen haast. Een aantal uren later werd hij eindelijk bevrijdt doormiddel van een keizersnee maar was nog super misselijk door het vruchtwater wat hij had ingeslikt. Naast het feit dat ik het vreselijk vond om te zien dat James zo misselijk was, was ik ook best bezorgd. Het was ons eerste kindje en ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Dit hield ook nog wel een tijdje aan maar gelukkig kon de verpleging mij geruststellen.

Eenmaal thuis werd ik eigenlijk wat meer ontspannen. lekker in onze eigen omgeving, in zijn mooie nieuwe kamertje en James deed het verder prima. Ik was geen moeder die ieder kwartier bij hem ging kijken of hij nog wel ademde. Maaaaaar, ik had wel een babyfoon met camera op geluid 6 staan, misschien scheelt dat? Is wel een beetje cheaten, denk ik! 😉

Je raakt eraan gewend als je een boefje hebt!

Toen het moment was aangebroken dat James zijn melkflessen langzaam mocht vervangen door vastvoedsel wilde ik het zo fijn mogelijk maken zodat het incident van die appel zo klein mogelijk zou zijn bij ons. Onzin natuurlijk want dat kind was al veel ouder en dat kan eigenlijk altijd gebeuren.. Ik was niet bezorgd en deed gewoon wat goed voelde.

Inmiddels heb ik al regelmatig een hartverzakking gekregen door James zijn fratsen. Ik heb echt een klimdreumes, hij wil overal in en op klimmen en dat gaat heel vaak goed maar soms ook fout en dan is het krijsen geblazen! Allebei hoor, James krijst omdat hij pijn heeft en ik sta met tranen in mijn ogen omdat hij pijn heeft, moederliefde zullen we het maar noemen!

Het baby/dreumesleven is vallen en opstaan, letterlijk. Als een kind nog niet kan lopen zal het ook nog niet gebeuren. Dit gaat in kleine stapjes totdat het kind voelt dat het wel lukt. Het leven is vallen & opstaan en als je maar blijft opstaan is er weinig aan te hand. Ik ga dus ook niet als een lakei naast hem staan als hij aan het spelen is. Ik ben wel alert en vaak zit ik ook met dichtgeknepen billen te kijken wat James nu weer aan het doen is, maar ik laat hem zelf ‘aanklooien’.

Ik denk dat ik onder de catorgorie ‘nonchalante moeder’ valt.

Sommige valpartijen waren niet gebeurd als ik naast hem stond maar ik wil dat James vertrouwd op zichzelf  en niet afschrikt van mijn gevoelens. Tot op zekere hoogte hoor. Als hij van de glijbaan buiten in de tuin af wil dan sta ik er uiteraard langs of achter!

Ik kan denk ik wel stellen dat ik onder de soort ‘nonchalante moeder’ val. Als hij niet wil eten, eet hij niet, als hij koorts heeft ga ik niet direct naar de dokter, als hij wil kimmen mag hij klimmen en ga zo maar door.

De momenten waarop ik bezorgd ben is als ik zelf niet bij James ben. Als mijn moeder of Merijn moet oppassen dan wil ik wel regelmatig een update hoe het met hem gaat. Ik schrijf dan nog nadrukkelijk dat ze hem goed moeten insmeren met zonnebrand en dat hij om bepaalde tijden echt naar bed moet. Dit weten zij natuurlijk allang maar dit moet ik voor mijn gevoel nog altijd nog even vertellen.

Onder welke ‘soort’ moeder val jij? Ben jij overbezorgd of juist (te) nonchalant?

24 september 2016 door