Lesbisch

Waarom is het belangrijk om jezelf in een hokje te plaatsen?

Het is voor de één heel duidelijk wat zijn of haar geaardheid is en voor de andere niet of minder duidelijk. Ik heb de titel van mijn artikel zelf ook zó vaak gegoogeld. Het was op een of andere manier belangrijk om te weten of ik lesbisch was of niet maar waarom?

Ik krijg steeds vaker e-mailtjes waarin meisjes hen situatie beschrijven en aan mij vragen of ze dan nu lesbisch zijn. Ik herken mezelf in die meisjes. Ik heb namelijk precies hetzelfde gedaan, in de pubertijd maar ook toen ik Lisa leerde kennen en gevoelens voor haar kreeg.

In onze maatschappij is het blijkbaar belangrijk om jezelf in een hokje te plaatsen en handiger om in hokjes te denken, want? Is het leven daardoor gemakkelijker? Heb je dan pas het gevoel alsof je ergens bij hoort? Word je dan meer geaccepteerd?

Ik denk dat dit alles helemaal niks uitmaakt en los staat van het feit of je op vrouwen, mannen of allebei valt. Je hoeft helemaal niet uit de kast te komen als jij er nog niet zeker van bent. Sterker nog, je hoeft er nooit helemaal zeker van te zijn. Niemand verplicht jou om er zeker van te zijn dat je op mannen of vrouwen valt, als je maar verliefd bent op je partner, welk geslacht dan ook!

Zolang wij uit de kast willen komen, blijft het een ‘dingetje’.

Het is sowieso onzin dat als je lesbisch of homo bent, je een coming- out verhaal moet hebben. Zolang wij uit de kast komen, er een ‘dingetje’ van maken en tegen iedereen vertellen dat je op vrouwen, mannen of allebei valt, blijft het een bijzonder onderwerp waar mensen struggles van ondervinden.

Stel nou dat je uit de kast komt omdat je op internet leest dat wat jij voelt of denkt, echt typisch homo of lesbisch is en je later, als je wat ouder bent, toch merkt dat je hetero bent? Moet je dan opnieuw op de kast komen? Maar dan als hetero? Dat lijkt me wat ingewikkeld, niet alleen voor jezelf maar ook voor de mensen in je omgeving.

Blijf lekker in de kast zitten totdat je een relatie krijgt met een vrouw of een man waarvan je voelt dat het klopt. Het is niet erg om niet zeker te zijn van je geaardheid. Dat komt vanzelf, of niet, en dan is het ook goed.

Het is altijd goed om te praten over iets waar je jezelf mee bezig houdt. Zoek een maatje of vertrouwenspersoon in je omgeving waar je jouw verhaal mee kan delen. Dat lucht sowieso al op!

Ben ik lesbisch?

In mijn puberjaren keek ik vooral naar jongens. Ik was ook altijd verliefd op een jongen. Nooit op een meisje. Ook niet als ik nu eerlijk en oprecht terugkijk. Ik heb nooit gevoelens gehad voor een meisje of vrouw. Ik kon een vrouw wel aantrekkelijk vinden maar ja, wat zegt dat?

Ik denk dat er vast meer hetero- vrouwen zijn die ‘de vrouw’ ook aantrekkelijk kunnen vinden zonder dat ze hier gevoelens bij krijgen. Dit had ik precies hetzelfde, tot Lisa. Ik heb wel een keer eerder met een vrouw gezoend en dat was zeker een fijne ervaring maar niet meer dan dat.

De boodschap die ik wil meegeven is eigenlijk: Bekijk, ontdek en voel wat je voelt. Als jij een vrouw aantrekkelijk vindt hoeft het niet te betekenen dat je lesbisch bent. Het is een ontdekkingstocht die alleen jij kan bewandelen en voelen. En als je het nog niet zeker weet? Boeie, lekker verder gaan met je ontdekkingstocht en er komt vast ooit duidelijkheid voor jezelf!

Til niet te zwaar aan de hokjes die mensen ooit hebben bedacht. Aan het eind van de dag zijn we allemaal mensen. Mensen die allemaal gaan slapen, die allemaal opstaan, die allemaal studeren of werken, die allemaal zijn wie ze mogen zijn, ook als je dat nog niet duidelijk hebt voor jezelf.

Lees ook: Ik ben bang voor mijn gevoelens voor een vrouw! deel 1 

Wat is jullie tip aan de jongere meisjes of jongens die twijfelen aan hen geaardheid? Laat het weten in de comments. Op deze manier kunnen we elkaar helpen!

Iedereen is anders ziek.

Ik ben ziek, al zo’n zeven jaar maar nu heb ik ‘gewoon’ de griep. Als je een vaste lezer bent dan heb je in dit artikel kunnen lezen dat James doodziek is geweest en dat de artsen dachten aan Pfeifer. Dit is meegevallen maar hij had het goed te pakken.

Het enige nadeel van het hebben van een kind in combinatie met chronisch ziek zijn en dus geen goed immuunsysteem hebben, is een kind dat ziek is. Op het moment dat James verkouden wordt, weet ik dat ik de week daarna aan de beurt ben. Helaas krijg ik het op een of andere manier altijd tien keer zo heftig maar dat zal wel toeval zijn…

Begin deze week werd ik ziek. Een beetje verkouden en hoesten mincombinatie met koorts maakt het al snel een ‘gewone griep’. Iedereen is anders ziek. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld bijna nooit koorts maar kan zich wel een dag goed beroerd voelen, terwijl mijn vader snel koorts krijgt en een aantal dagen nodig heeft om er weer boven op te komen.

Ik heb dat stukje helaas van mijn vader overgenomen. Als ik ziek ben, ben ik doodziek met hoge koorts, ijlen en alles erop en eraan. Zodra ik merk dat ik verkouden word, prop ik mezelf meteen vol met gezond eten, vitamine en drink ik thee of water. Helaas is het kwaad dan al geschiet en helpt dat niet om mezelf sneller fit te voelen. Het is een kwestie van uitzitten.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp.

Deze keer ook niet. Dezelfde avond was een klein irritante kriebelhoest veranderd in het geluid van een zeehond. Ik heb het even aangekeken maar toen ik die avond in bed lag te piepen, snakkend naar adem, hebben we toch maar even de spoedeisende hulp gebeld.

Het gesprek aan de telefoon verloopt prima, zoals altijd, tot dat ik mijn medicijnen- lijst opnoem. Zij verzoekt mij vriendelijk om te komen. Ik vraag of het druk is en dat is het. Ik mag naar een ander ziekenhuis in de buurt waar het minder druk is en ik tussendoor gezien kan worden.

Ik heb een hekel aan een ander ziekenhuis. Ik heb überhaupt een hekel aan het ziekenhuis. Ik ben zo gewend aan het UMC dat ALS het moet, ik het liefst daar ben. Het klinkt gek maar ik ken daar de weg en voel mezelf daar een soort van ’thuis’. Het nadeel is dat ik 1,5 uur moet rijden en dat zoek ik ook niet, nu ik mezelf zo slecht voel.

De eerste keer samen met Lisa naar de spoedeisende hulp. Ik meld mezelf aan de balie en neem naast Lisa plaats in de wachtruimte. Het is druk bij de spoedeisende hulp. Ik ben blij dat ik tussendoor gezien kan worden door een arts. Dat is dan weer een voordeel aan mijn chronisch ziek zijn. Ik hoef mijn medicijnen- lijst maar door te geven en ik word direct serieus genomen.

Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik plaats..

In de wachtruimte scan ik de mensen. Iedereen die hier zit heeft iets ‘spoedeisend’ maar het is niet zichtbaar. Ja één mevrouw loopt met een emmer voor haar mond wankelend met, vermoedelijk haar man, te dwarrelen in de wachtruimte en gaat uitgerekend naast ons zitten.

Ik sta meteen op en neem ergens anders plaats. Het klinkt misschien lullig maar het is voor haar eigen best wil. Als zij een kok geluid maakt, zou ik haar emmer afpakken en mee kotsen. Dat is ook weer zoiets. Ik kan daar absoluut niet tegen. Behalve bij James dat is ‘eigen’.

We worden naar binnengeroepen door een co- assistent die volgens de arts, die daarnaast zit, bijna arts is. Ik vind het prima, als ik maar geholpen word. De arts geeft ons een hand en vraagt of Lisa mijn moeder is. Een goed begin van ons consult! Iets wat ongemakkelijk en proestend van het lachen, vertel ik mijn verhaal.

De co- assistent hoort mijn verhaal aan en wil graag naar mijn longen luisteren. Het was aldus haar een fixen longontsteking. De arts luistert mee en gaat vervolgens over op medische termen waar ik toch niks van begrijp. Piepend en nog steeds snakkend naar adem neem ik weer plaats.

De arts zag door zijn gouden ogen dat wij een stelletje waren!

De arts vraagt aan Lisa wat wij van elkaar zijn. Ik snap dat niet. Het is niet noodzakelijk voor een arts om dit te weten. Wat maakt hem zo nieuwsgierig? Als Lisa verteld dat wij een stelletje zijn geeft hij aan dat hij dit al wel had gezien. Sterker nog, hij had hier oog voor? Ik zou zo’n ogen ook wel willen, lijkt mij super handig.

Ik begrijp dit soort vooroordelen niet en ik was graag met hem in gesprek gegaan maar ik was te ziek. Hoe ziet hij, terwijl we niet met pen op ons hoofd ‘pot’ hebben geschreven dat wij een stelletje zijn? Wat maakt het dat hij dit aan het uiterlijk ziet? Ik zit daar in mijn, nog net niet schattige berenpyjama, ziek te zijn. Is het dan omdat Lisa korte haren heeft? Of omdat wij naar de spoedeisende hulp komen terwijl we dezelfde leeftijd hebben?

Je kunt mij niet vertellen dat het niet vaker voorkomt dat je bij een vriendin bent, onwel wordt of iets dergelijks en met haar naar de spoedeisende hulp rijdt. Maar goed, dat kan het ook niet zijn geweest want in eerste instantie dacht hij dat Lisa mijn moeder was.

Al met al was het volgens de co- assistent die bijna arts was een fixen longontsteking terwijl het aldus de echte arts met ogen van goud, een infectie was aan mijn bovenste luchtwegen. Ik werd met puffers en een antibiotica naar huis gestuurd. Ik hoest nog steeds als een zeehond, heb koorts en voel me nog even ziek als gisteren maar ik ben iets minder benauwd. Daar doen we het maar mee!

Lees ook: Ik ben bang voor mijn gevoelens voor een vrouw!

Wat maakt het dat jij aan iemand uiterlijk kan zien dat degene valt op hetzelfde geslacht? Stereotypen ‘potten’ zijn we niet, al zeg ik het zelf. Vertel! Ik ben benieuwd.

Is een vader onmisbaar bij het opvoeden van een kind?

Vaders en moeders vervullen een verschillende rol in het gezin. De moeder heeft vaak meer interactie met het kind, doordat je het kind hebt gebaard en daarna vaak intensiever contact hebt met je kind, is de band hechter. De band met de vader wordt versterkt doormiddel van spel en activiteiten.

Dit is absoluut een voorbeeld en een stereotype ‘normaal’ gezin aldus een hele hoop mensen. Het kan zijn dat jullie hebben besproken dat de vader meer thuis is, de verzorging op zich neemt en dat daardoor de band met vader emotioneel gezien, sterker is dan moeder.

Wat betekent het als je twee moeder hebt en er geen sprake is van een vader? Heeft dit negatief effect op de ontwikkeling van je kind of niet? Er zijn veel mensen die beweren dat een vader onmisbaar is, klopt dat?

Onderzoek wijst uit dat het geslacht van de moeder geen invloed heeft voor de opvoeding van je kind. Met uitzondering van borstvoeding, deze optie hebben een mannelijk homostel natuurlijk niet. Voor de persoonlijke en sociale ontwikkeling van je kind, maakt het niks uit of je kind opgevoed wordt door twee mensen met hetzelfde geslacht.

Het juridische proces is ingewikkelder bij een homoseksueel stel.

Een kind krijgen heeft veel impact op je leven, op je werk en ook op je relatie. Een baby is niet alleen maar schattig, lief en leuk om mee te knuffelen. Hier komt veel meer bij kijken. Het is gebleken dat er zowel bij homoseksuele stellen en heteroseksuele stellen meer ruzie is na de bevalling.

Het enige ‘probleem’ waar homoseksuele stellen vaak tegenaan lopen heeft alles te maken met het juridische proces. Dit is nog niet zo gemakkelijk als het doet vermoeden. De moeder die het kind baard is automatisch de moeder die het gezag krijgt, meer voor het kindje gaat zorgen en daarover kan er ongelijkheid in je relatie instaat.

Een van de nadele van het lesbisch ouderschap is dat je kind ermee gepest kan worden omdat het anders is dan anders. Het positieve van een kind die twee moeders heeft, is een open blik. Het is niet zo dat als je twee moeders het invloed heeft op je gender- indentiteit maar je kunt hier wel heel open tegenover staan omdat je het zelf bent gewend.

Het is een proces wat je voor jezelf doorloopt.

Het moeilijkste bij lesbisch ouderschap, als ik voor mezelf praat, is dat het kind nooit op allebei de moeders kan gaan lijken. Een karakter is ook niet over te brengen of te vervormen. Een van de twee moeders staat hier los van omdat er gewoonweg geen DNA- match is.

Ik moet hier zelf nog even aan wennen. Het is voor Lisa anders, zij wist al heel jong dat zij een kind zou krijgen, als het mag lukken, die misschien niet op haar zou kunnen lijken. Ik denk dat dit een proces is dat je voor jezelf doorloopt en uiteindelijk accepteert. Je denkt hier ook anders over, ik heb een kind gekregen met een man en hij heeft van ons allebei trekjes van karakter of het uiterlijk.

Kan ik net zoveel houden van een kind als ik het zelf niet draag?

De vraag is voor mij, heel lullig misschien maar kan ik net zoveel houden van een kind die ik niet zelf heb gebaard? Dit is voor sommige mensen niet bespreekbaar. Het is voor hen duidelijk, het staat als een paal boven water dat dit verder geen invloed heeft. Bij mij is dit anders. Ik heb alleen ervaring met het krijgen van een kind die ik vanaf het begin af aan voel bewegen, schoppen en dat zou ik dan niet meemaken. Maakt dit verschil, wat denk jij?

We moeten jullie nog iets vertellen.. Nee, grapje natuurlijk. Ho stop, dit is nog lang niet van toepassing bij ons. Het is zaak om elkaar eerst nóg beter te leren kennen en te genieten van James, daarbij moeten we hier goed over nadenken want heb je meerder mogelijkheden als je zwanger wil worden als homoseksueel stel.

Je kunt kiezen voor ICI, IUI, IVF of ICSI en Interrelationele eiceldonatie. De laatste is trouwens ook een optie, de eicel van de ene moeder wordt bevrucht via IVF of ICSI en de embryo wordt teruggeplaatst bij de andere moeder. Je hebt dan allebei een aandeel aan de zwangerschap. Het nadeel is dat het ingrijpender en duurder is dan de andere opties.

Het zwanger worden gaat allemaal net iets ingewikkelder dan bij een man- vrouw relatie. Je moet over een hele hoop nadenken. Gelukkig hebben wij hier nog lang de tijd voor maar ik ben benieuwd wat jullie ervaring is hiermee?

Ik had de tijd nodig.

Dit artikel is het vervolg op het artikel van gisteren. Heb je deze nog niet gelezen? Klik dan hier.

Deze middag gaf de doorslag. In de auto terug naar huis besefte ik dat ik die dag echt mezelf heb kunnen zijn. We liepen hand in hand door de stad en James in de kinderwagen. Dit voelde goed, heel goed en vanaf die dag heb ik voor mezelf een keuze gemaakt. 

De liefde was sterker dan het malen in mijn hoofd over van alles en nog wat. Ik wilde Lisa niet alleen in Hoofddorp maar overal en het liefst voor altijd. Ik sprak dit nog niet uit naar haar, dat vond ik nog te eng. Ik wist het voor mezelf en dat vond ik al knap genoeg. Ik was bang dat als ik het Lisa zou vertellen dat zij dan meer van mij zou verwachten dan ik kon waarmaken.

Ik had de tijd nodig om te bedenken hoe ik dit zou aanpakken naar de buitenwereld. We spraken in die tijd steeds vaker af, we zagen elkaar dagelijks en hebben zelfs een keer tussendoor bij een thankstation afgesproken omdat we elkaar niet konden missen. We zagen elkaar maar vijf minuten want we hadden allebei haast maar het waren wel weer vijf intense minuten samen.

Het lot leek te beslissen dat wij elkaar moesten zien.

In die tijd volgende ik een cursus voor mijn vrijwilligerswerk. Dit was in Utrecht en het duurde de hele dag. Op deze dagen hadden wij geen app- contact tot grote frustratie van Lisa. Ik kon niet anders, ik moest mijn kop erbij houden en dat had ik niet als ik met Lisa aan het appen was.

De volgende cursus dag reed ik automatisch naar Lisa haar huis. Dit is totaal de andere kant op waar ik moest zijn maar het gebeurde gewoon. We waren aan het bellen, hands- free, in de auto en ik reed gewoon naar haar. Het was bizar en bijna eng want Lisa was op weg naar haar werk en uiteindelijk hebben we naar elkaar kunnen zwaaien op de snelweg.

Zelfs het lot leek te beslissen dat wij elkaar moesten zien. Het aparte van dit alles was dat wij na weken lang contact op whatsapp en videobellen nog steeds gespreksstof hadden. Dit hield maar niet op, het werd niet saai maar juist steeds leuker.

Ik vertelde het voor het eerst tegen mijn schoonzus.

We keken vaker uit naar de tijd om ons zelf te kunnen zijn zonder dat we ons moesten verstoppen voor de buitenwereld. Niet voor Lisa maar voor mij. Ik was bang dat ik dat mensen die ik kende, ons zouden zien. En dat is natuurlijk verschrikkelijk! 😉

Ik heb als eerst mijn schoonzus in vertrouwen genomen door te vertellen dat ik gevoelens had voor een vrouw en ik niet wist wat ik daarmee moest doen. Zij wist al langer dat ik nieuwschierig was naar een vrouw en dat ik dacht dat ik ooit best iets met een vrouw zou kunnen beginnen.

Dit was een makkie. Het was een verhelderend gesprek. Ik vertelde haar dat ik gelukkig was met Lisa en dat dit veel verder ging dan een beetje uitproberen. Het was echte liefde. En zij vond dat ik voor mezelf moest kiezen maar ik durfde dit nog steeds niet.

Ik sloot het gesprek af met: ‘Ik denk dat ik nooit sterk genoeg zal zijn om het te vertellen tegen mijn ouders’.

Het gaat om mijn geluk. Zelfs als mijn ouders het niet zouden accepteren.

Ik heb verschillende mensen via Facebook aangesproken die in dezelfde situatie hebben gezeten. Ik wilde herkenning, een soort goedkeuring en iets van ‘alles komt goed’ horen’. Dat hielp om voor mezelf te denken dat als mijn familie het niet zou accepteren dat het dan ook goed is. Het gaat om mijn geluk.

Ik ben een aantal weken later naar mijn oudste broer gereden om hem te vertellen dat ik verliefd was op Lisa. Hij dacht in het begin dat het een fase was waar ik in zat maar ik had hem al snel overtuigd. Hij was blij om te horen dat ik gelukkig was en verzekerde mij dat het hem en mijn ouders niks uitmaakt dat het een vrouw is.

‘Je hebt dat toch wel vaker gezegd Lon’. Zei hij.

En dat klopt. Ik ben mijn hele leven al open geweest over het feit dat ik weleens verliefd zou kunnen worden op een vrouw. Het deed er alleen niet toe want ik had een man en een kind.

Ik had een ‘legale’ reden om het gesprek voor me uit te stellen..

Met advies en een goedkeuring van mijn grote broer opzak vertrok ik naar mijn ouders. Dit liep iets anders dan gepland. De kapper was bij ons thuis en ik kreeg geen gelegenheid om het te vertellen. Dat kwam goed uit want op deze manier had ik voor mezelf een ‘legale’ reden om het voor me uit te stellen.

Mijn moeder heeft in die tijd weleens gevraagd of Lisa verliefd op mij was. Zij wisten nog niks, alleen dat wij elkaar vaak spraken en weleens naar de bioschoop gingen. Ik vertelde haar dat ik dat niet wist. Het is niet vanzelfsprekend dat een lesbische vrouw op iedere vrouw valt.

Lisa en ik hebben nog weken met elkaar afgesproken zonder dat iemand wist dat wij meer als vriendinnen waren. De enige die ik in vertrouwen had genomen was Merijn, hij wist alles en met hem voerde ik gesprekken over de toekomst en mijn struggles. Tot Pasen.

‘Denk je dat wij gek zijn?!’ Vroeg mijn moeder.

Ik ging samen met James naar mijn moeder, gezellig bijkletsen. Lisa was die dag voor de derde nacht achter elkaar bij mij blijven slapen. Dit wist mijn moeder maar dacht hier verder niks van, dacht ik.

Lisa reed mee om mij te helpen met de spullen van James af te zetten bij mijn moeder. We liepen even naar binnen waar ik haar vrolijk het huis liet zien. Dit duurde niet lang voordat Lisa weer naar huis ging en ik met mijn moeder aan de bar zat te kletsen.

‘En, ben je verliefd op Lisa?’ vroeg mijn moeder.

‘Ja’ zei ik stil en door mijn tranen heen.

‘Denk je dat wij gek zijn? Wij waren aan het wachten tot je er zelf mee kwam..’ zei mijn moeder.

Mijn ouders hadden het allang gezien aan mijn energie die ik ineens had en mijn ogen die straalde en je kent het wel. Ik ben benieuwd of ik later ook aan James zal zien als hij verliefd is.

Ik kan eindelijk mezelf zijn!

Het was voor mij toen duidelijk. Ik kon mezelf zijn en wij hoefde ons niet meer te verstoppen. Dit voelde heerlijk maar in de eerste weken was het nog best ongemakkelijk om met Lisa bij mijn ouders te zijn en elkaar een kus te geven.

Gelukkig is dat nu niet meer van toepassing, hoort Lisa bij de familie en nu kunnen wij onze liefde een kans geven. Inmiddels zijn we alweer een halfjaar samen en bevalt het prima. Hoewel het soms nog wel onwennig is dat ik nu samen ben met een vrouw. Ik vind het soms nog lastig om mezelf helemaal open te stellen tegenover nieuwe mensen die ik leer kennen en tegen hen te vertellen dat ik een relatie heb met een vrouw.

Ik heb tot nu toe nog helemaal geen negatieve reacties gehad van mijn omgeving. Zelfs niet van mensen op straat die ons hand- in hand zien lopen. Dit zal vast nog wel gebeuren maar dat maakt niet uit. De hele wereld mag weten dat het liefste en leukste meisje van de wereld, mijn vriendin is!

Lees ook: Gescheiden maar toch samen op vakantie?

Zit jij in de knoop met je gevoelens? Of zit je in dezelfde situatie maar kun je nog niet zijn wie je bent. Laat het weten in de comments of stuur een e-mail!