De vragen van het leven, die ga ik nu beantwoorden. Ben je benieuwd wat ik altijd al eens had willen doen sinds mijn kindertijd of wat ik zou doen als het leven totaal geen beperkingen hadden? Ik beantwoord het allemaal in deze blog!
Browsing Tag
Lachen met Lon
Zolang ik Lonneke ken heeft ze iets met schrijven. Ieder jaar met kerst kreeg iedereen een lang gedicht voorgeschoteld met allemaal stukjes van het afgelopen jaar. Toen ze ziek werd en niet meer kon sporten zocht ze een andere uitlaatklep en dat was ‘bloggen’. Al in 2009 kwam haar eerste artikel online.
Ik besloot mijn haren af te knippen.
Bijna iedereen die in de puberteit zit heeft struggles met zichzelf. Je gaat jezelf vergelijken met andere kinderen uit je klas en twijfelt aan jezelf. Zie ik er goed uit? Ben ik wel leuk genoeg? Ben ik niet te dik? Ben ik te dun? Dit zijn allemaal vragen die je jezelf dan kunt afvragen. Onzekerheid is vreselijk.
Ik besloot om eind groep acht mijn haren af te knippen. Ik wilde een keer wat anders en ik koos voor een middelbare school waar niemand van mijn groep acht- klas heen ging. Een nieuwe start, daar ging ik voor. Niet omdat ik gepest was. Ik had een toptijd op de basisschool maar ik wilde gewoon een nieuwe uitdaging.
Ik was anders dan klasgenootjes.
Nèt voor de zomervakantie kreeg ik mijn intake waar ik mijn klas te zien kreeg. Ik kwam er meteen achter dat ik een ander meisjes was. Anders dan de rest. Wijde broeken, kort haar en geen make- up, in tegenstelling tot de rest van mijn klas.
Tussen de lesuren door werd ik uitgescholden voor ‘jongen’ door derdejaarsleerlingen. Ik begreep dat niet want ze zagen dus wèl dat ik een meisje was, anders zouden ze mij niet hebben uitgescholden voor jongen. Thuis vertelde ik hier niks over. Het maakte mij niks uit wat andere van mij vonden. Ik negeerde het gewoon, dan hield het vanzelf op.
Mijn leraar geloofde niet dat ik een meisje was.
Toen ik een keer met een groepje meiden te laat de les in kwam bij tekenen. Dacht de leraar dat ik een jongen was. Hij pakte mijn gezicht vast tussen zijn handen en zei: ‘Jij heet geen Lonneke, dat kan niet. Je hebt een jongensgezicht!’. Bijna de hele klas probeerde deze man ervan te overtuigen dat ik echt een meisje was en ik niet loog over mijn naam. Net voordat hij mij eruit wilde sturen om naar de conrector te gaan, besloot hij mij te geloven. En oh wat was ik graag naar de conrector gegaan hiervoor!
De hele klas was hiervan ontdaan. Best slecht van die leraar om dat zo publiekelijk te doen maar goed, hij wilde waarschijnlijk leuk doen voor zijn klas. Ik lachte het weg en gooide er nog wat extra zelfspot- grapjes bij. Dit verhaal verwaterde weer dus echt gepest ben ik nooit. Althans, dat heb ik zelf niet zo ervaren.
Hij had gelijk, ik ben lelijk.
Eenmaal thuisgekomen keek ik in de spiegel en ik moest hem toch wel ergens gelijk geven. Ik zag er ook uit als een jongen. Ik besloot mijn haren te laten groeien. Die zelfspot is overigens wel mijn redding geweest. Als ik hier ‘zielig’ over ging doen en liet merken dat ik gekwetst was dan zou ik hoogstwaarschijnlijk wel gepest zijn geweest.
Gelukkig kon ik dit verbloemen. Leuk vond ik het niet maar ik had mijn mondje wel klaar. Moet ook wel met drie oudere broers om je heen. Ik moest al jong ‘vechten’ om er tussendoor te komen thuis. Mijn moeder zei dan weleens: ‘En nu mag Lonneke vertellen!’.
Ik ben onzeker over mijn lichaam.
Tja, toen Merijn in beeld kwam werd ik nog meer onzeker. Ik was smoorverliefd en wilde dat hij mij ook leuk bleef vinden. Ik had overigens weer lange haren in deze tijd anders had het helemaal geen kans gehad 😉
Een probleempje. Zijn beste vriend vond mij dik en ondanks dat Merijn beweerde dat hij dit niet zo vond, werd ik daar onzeker van. Het maakte mij voor het eerst uit wat iemand anders van mij dacht. Vreselijk. Wat verliefdheid en/of de leeftijd wel niet allemaal met je kan doen.
Samen op vakantie. Ik verbloemde mijn buik, zie foto. Ik weet nog goed dat ik op dat moment in de veronderstelling was dat ik veel te zwaar was. Terwijl ik nu denk? Geef mij alsjeblieft dat lichaam terug dan zal ik nooit meer zeuren!
Inmiddels zijn we 25 kilo, 18 straie op mijn buik, een dubbele onderkin en wat ontstekingsbulten verder en daar word ik niet zekerder van. Zelfs nu, na 8 jaar een relatie te hebben, voel ik me hier onzeker over. Ik vind het vreselijk als ik in de spiegel kijk en mensen die beweren dat het meevalt, liegen in mijn ogen.
Ik krijg vaak e-mails van mensen die mijn leven & familie ook wel zouden willen en ondanks ik blij ben met het leven dat ik leid, wil ik het niet mooier maken dan het is.
Iedereen hoe stoer je ook kunt overkomen heeft zijn of haar onzekerheden.
Ik haalde de trap weg, zodat mijn vader niet meer naar beneden kon..
Yes, het is weer tijd voor een nieuwe ‘Lachen met Lon- blog’. Het is fijn om te zien dat deze nieuwe rubriek zo goed wordt ontvangen door jullie. Deze keer vertel ik een aantal korte grappige stukjes uit ons leven!
Mijn vader was vroeger werkzaam bij de brandweer. Toen hij een schoorsteenbrand moest blussen met een ramoneur (Dit is een zwaar stuk gereedschap dat wordt gebruikt door de brandweer om het vuur te doven) kreeg mijn vader hoogtevrees.
Laten we nou net een aantal jaren geleden hoognodig het zoldertje van onze blokhut in de tuin, moeten opruimen. Samen met mijn vader klom ik op het zoldertje zodat we de zullen konden ordenen. Eenmaal alles opgeruimd ging ik via de ladder naar beneden. Mijn vader niet, hij durfde niet.
Hij durfde zich niet meer om te draaien om van de ladder naar beneden te kunnen. Daarbij was het ook een beetje stijfheid, ouderdom, sorry pap! En bleef vervolgens lachend op het zoldertje zitten. Ik maakte uiteraard een prachtige foto van mijn vader toen ik de trap had weggehaald.
Tranen over ons wangen en wat was mijn vader blij toen hij eindelijk weer op de grond stond.
Lees ook: Lachen met Lon (deel 2)
Na een hele dag hard werken..
Hier nog een lollig momentje met mijn vader. Je had er eigenlijk bij moeten zijn om net zo hard te kunnen lachen als ik nu nog steeds doe tijdens het typen van deze blog.
Het was in de tijd dat we gingen verhuizen. We hadden er al een aantal weken van inpakken en verhuizen opzitten en waren blij dat het einde inzicht was. Alles was ingericht en stond op zijn plek. Mijn vader ging na een lange dag hard werken, lekker douche om vervolgens in zijn nieuwe huis op de bank te ploffen.
En wat denk je? De hond sprong op zijn schoot en kotste heel mijn vaders pyjamabroek onder. Hij kon opnieuw gaan douche!
Lachen is het beste medicijn. Dit was Lachen met Lon (deel 3) Vergeten jullie niet te lachen door de dagelijkse sleur heen? Ik ben benieuwd naar jullie lach- momenten!