Browsing Tag

endoscopie

Laxeren voor een darmonderzoek
De ziekte van crohn &zo

Mijn ervaring met laxeren voor een darmonderzoek!

Mijn ervaring met laxeren voor een darmonderzoek.

Oh mensen, hoevaak ik al wel niet heb gelaxeerd in mijn leven is niet meer te tellen. Ik probeer jullie doormiddel van dit artikel te laten weten wat mijn ervaringen hiermee zijn. Ik schreef al eens eerder een artikel over de voorbereidingen van een darmonderzoek. Deze kun je hier lezen!

Waarom moet je eigenlijk laxeren? Nou dit is eigenlijk best simpel. Je krijgt een inwendig darmonderzoek en daarvoor is het belangrijk dat je darmen schoon zijn. De arts gaat namelijk met een camera (endoscoop) op een plek naar binnen waar de zon niet schijnt om zo bij je darmen te kunnen komen.

Je darmen zitten normaal gesproken natuurlijk vol met.. nou ja, van alles dus dat moet eruit. Anders is de endoscoop van die arts onmiddels verstopt en daarbij, de arts kan op deze manier ook niks zien van de binnenkant van je darmen wat wel de bedoeling is bij een darmonderzoek!

Moviprep, Kleanprep en Colofort, niet te doen?

Dus, laxeren met die handel! Hoe ga je dit doen? Je hebt namelijk verschillende manieren om te laxeren. Dit heb je hoogstwaarschijnlijk nu al met je arts besproken maar ik heb in ieder geval een duidelijke voorkeur!

Ik heb zelf ervaring met Moviprep, Kleanprep en Colofort. Oke, laat ik eerlijk zijn. Als je een van deze laxeermiddelen hebt dan zit er niks anders op dan op je tanden te bijten en door te zetten. Er zijn een aantal tips, kauwgom gebruiken, met een rietje drinken, limonade toevoegen of het ijskoud drinken.. Als ik heel eerlijk ben is het dan nog steeds nauwelijks te doen maar het kan wel wat verzachten. En Hey, misschien vind jij het wel kei lekker?

Het punt is dat je de bovenstande laxeermiddelen veel moet gebruiken voordat het ‘werkt’. Je moet hier 2 tot 4 liter van binnen krijgen en dat is best lastig omdat het gewoonweg niet te drinken is. Nu is het wel zo dat je ontlasting meestal wel na minder dan voorgeschreven staat goed genoeg is. Wanneer is het goed genoeg? Als er geen stukjes meer in zitten & het zo goed als helder is!

Pricoprep is mijn beste ervaring!

Ik ben persoonlijk fan van Pricoprep. Ook dit is niet lekker maar hier hoef je maar een koffiekopje van op te drinken. Hoe relaxed is dat?
Het is wel zo dat je dan al een week moet opletten met wat je eet en je bepaalde dingen al niet mag eten voordat je begint met laxeren. Ik heb dat er wel voor over, alles beter dan 4 liter ranzigheid naar binnenwerken.

Ik moest bij pripprep nog wel een aantal liters heldere dranken drinken maar dat vond ik persoonlijk een stuk prettiger omdat dit water, appelsap, heldere bouillon of thee mocht zijn. Dit is dus een stuk aangenamer!

Laxeren doormiddel van een sondevoeding!

Nog een optie is om jezelf te laten opnemen in het ziekenhuis en het doormiddel van een sondevoeding naar binnen te laten stromen. Het is dan misschien vervelend om een sondevoeding ingebracht te krijgen maar je hoeft niet uren lang te struggele met kauwgom, rietjes en limode. Je proeft het niet en het werkt op deze manier het snelst.

Nu kan het natuurlijk zijn dat jouw arts vindt dat je een bepaald drankje moet drinken, een van die vieze, omdat het voor jouw onderzoek het beste zou zijn. Tja, dan is het niet anders en moet je er even doorheen. Het is vervelend maar wellicht heb je iets aan de bovenstaande tips.

Ik ben benieuwd wat jullie ervaring is met laxeren voor een darmonderzoek. Laat het vooral in de comments achter!

11 februari 2017 door
astma
De ziekte van crohn &zo

Neuspoliepen gezien? neusendoscopie!

Een nieuwe artsen afspraak is altijd spannend.

Ik moest vandaag naar de KNO- arts. De allereerste afspraak bij een arts die je nog niet kent is niet prettig. Ik ben dan meestal zenuwachtig en dat was vandaag ook het geval. De longarts had de term ‘neusendoscopie’ al eens laten vallen en ieder woord waar ‘scopie’ in voorkomt maakt mij bang. Ik ben natuurlijk al wat gewend van een endoscopie of een coloscopie maar een neusscopie stond nog niet op mijn lijstje.

Sinds James in ons leven is moet ik vaak altijd alleen naar het ziekenhuis toe en dat vind ik best vervelend. Ik kan niet verwachten dat èn Merijn èn mijn moeder vrij neemt omdat ik zo nodig naar het ziekenhuis moet. Ze gaan beide graag mee maar het is niet anders en ik wil James ook niet opzadelen met zo’n lange zit in de auto. Als ik een darmonderzoek krijg dan gaat er sowieso iemand mee want daarbij heb ik echt steun nodig. Anders ren ik namelijk gewoon het ziekenhuis uit als het zo ver is.

Ik vond de afspraak eigenlijk overbodig.

‘Ik ga wel zeggen dat dit de eerste en direct de laatste afspraak is bij de KNO- arts. Er is niks aan de hand!’ riep ik tegen mijn moeder voordat ik vertrok. Ik vond de afspraak eigenlijk overbodig omdat ik niet kon geloven dat er ook iets mis kon zijn met mijn Keel, Neus of  Oren. Ik bedoel, door de jaren heen heb ik een totaalpakket verzameld van: Oogarts, Dermatoloog, Reumatoloog, MDl- arts en de longarts. Ik dacht dat dit wel genoeg zou zijn, bummer!!

Al vrij snel riep de Co- assistent mij naar binnen en stelde mij allerlei vragen om de oorzaak zo duidelijk mogelijk te krijgen. Ik was blij want ik kon op bijna alles zeggen dat ik er geen of weinig last van had. Ik vertelde haar ook dat ik deze afspraak eigenlijk overbodig vond omdat er naar mijn mening niet zoveel aan de hand was. Ik ben gewoon vaak verkouden en ik denk dat dat helemaal niet zo gek is aangezien mijn immuunsysteem is verpest!

Ziekenhuistrauma, ik wil naar mama!

De meeste van jullie zullen wel weten dat ik door de jaren heen een ziekenhuistrauma heb opgelopen en ik kan je vertellen dat dit best vervelend is als je zo vaak in het ziekenhuis moet komen. Goed, ik heb hier al eens een artikel over geschreven en zelfs een keer een interview over afgelegd. Mocht je hier geïnteresseerd zijn vind je het artikel hier en de audio opname hier. Best interessant want ze laten ook een arts aan het woord!

Nadat ik gebombardeerd werd door allerlei vragen mocht ik op een onderzoeksstoel gaan zitten. Ik had die nare instrumenten allang gezien en ik vroeg direct bij binnenkomst: ‘Die instrumenten gaan we vandaag niet gebruiken, toch?’. De Co- assistent vertelde mij hetzelfde dan ik al van de longarts had gehoord. Er was een kans dat de arts straks een neusscopie zou willen uitvoeren. Pff, verschrikkelijk! Ik wil naar mama!

Neusendoscopie?

Redelijk ontspannen liep ik de kamer in van de ‘echte’ KNO- arts. Zij zat al direct bij de onderzoeksstoel, nog net niet met haar scopie al in handen. ‘Jij bent van mening dat deze afspraak niet nodig is. De longarts heeft gevraagd of we willen kijken naar poliepen omdat je zo vaak verkouden bent. Dat gaan we nu doen!’ zei ze vriendelijk. Ja, ze was wel aardig. Gelukkig!

Ik vertelde haar over mijn ziekenhuistrauma en dat ik het erg prettig zou vinden als ze precies wilde vertellen wat ze ging doen. Dat deed ze heel fijn en we begonnen. Ik mocht meekijken op een beeldscherm. Ik zag hele grote neusharen, jeetje waren die van mij? Jep. De lens was uitvergroot!

Ik heb zelfde zo’n mooie schone neus gezien van binnen! Ik heb überhaupt nog nooit een neus gezien van de binnenkant maar ik vond de mijne best schoon. Ik dacht dat het altijd standaard vol snot zou zitten maar dat was dus niet het val. Ze vonden trouwens allebei dat ik een kleine neus had. Het was me nooit opgevallen maar ik heb inderdaad niet zo’n hele grote neus. Merijn wel, die heeft ècht een hele.. Oké, terug naar mijn neus.

Neuspoliepen?

De toch door mijn neus verliep op zich goed. Fijn was het niet maar het deed niet onwijs veel pijn ofzo. Het was prima te doen. Onderweg noemde ze wat ‘dingetjes’ op die in mijn neus zaten en het zag er allemaal goed uit. Hoe hoger ze ging met de scopie hoe vervelender het werd. ‘Hey kijk, daar zit een poliep!’ Hmm nou ik kon inmiddels niet heel goed meer kijken naar het beeldscherm en zei: ‘Oke, ga er dan nu maar weer uit!’.

‘Ik wil je niet verdrietig maken maar ik moet helaas in je dossier zetten dat je neuspoliepen hebt’. zei de kno- arts. Tja het is niet anders. Ik had het alleen totaal niet verwacht. Ik heb inmiddels een recept mee gekregen en ik hoop dat het daardoor weggaat. Als dit niet het geval is zal het toch weggehaald moet worden. Volgend jaar heb ik een nieuwe controle afspraak om te kijken hoe het ermee staat. Ik probeer het voor nu van me af te zetten maar het is wel wèèr een tegenvaller!

Wil jij jouw verhaal doen op LonnekeSchrijft, dat kan! E-mail jouw verhaal naar: Contact@LonnekeSchrijft.nl en dan neem ik z.s.m contact met je op!

15 december 2016 door
ervaring gastroscopie
De ziekte van crohn &zo

Mijn ervaring met een gastroscopie onderzoek

Mijn ervaring met een gastroscopie onderzoek.

Dit is in mijn ogen een stuk minder erg dan een coloscopie maar dat is voor iedereen anders natuurlijk. Dit is een inwendig onderzoek van de slokdarm, maag en het eerste gedeelte van de twaalfvingerige darm. Ze checken dan het slijmvlies etc. Goed, ook dit gastroscopie onderzoek heb ik al een aantal keer ondergaan en in deze blog ga ik mijn ervaring vertellen!

Ik heb hier drie jaar geleden al eens een blog overgeschreven. Deze kun je hier lezen, mocht je daar interesse in hebben!

Voordelen van gastroscopie?

Je moet het onderzoek uiteraard nuchter ondergaan zodat de arts alles goed kan checken. Meestal geldt dat, als je in de ochtend de gastroscopie krijgt, je vanaf 00:00 ’s nachts niet meer mag eten, drinken en roken. Trouwens, mocht je dit onderzoek binnenkort ondergaan vertel dan wat je eventuele andere aandoeningen zijn. Dat is erg belangrijk aangezien iemand met een defecte hartklep bijvoorbeeld antibiotica moet krijgen voor het onderzoek.

Het voordeel aan een gastroscopie en een coloscopie is dat de arts gelijk kleine ingrepen kan uitvoeren maar goed, wij gaan er even van uit dat het gastroscopie onderzoek wordt gedaan voor een checkup! Dit was bij mij namelijk van toepassing dus alleen hierover kan ik mijn ervaring vertellen.

Een roesje of niet?

Je kunt er bij dit onderzoek ook voor kiezen om een roesje te gebruiken, dit moet je even laten afhangen van jezelf. Ben je erg gespannen? Dan zou ik het gewoon doen en anders heb je nog een andere optie: ‘Je keel verdoven” De laatste optie had ik gekozen, een roesje leek me niet nodig, ik kan me op dat vlak redelijk goed ontspannen. De assistente spoot een hele vieze ‘wannebe bananensmaak’ spray achter in mijn keel. Ik zou dan de slang minder voelen.. naja, ik heb achteraf veel spijt van die spray, dit voelde voor mij niet prettig omdat ik de indruk kreeg daardoor nog slechter te kunnen slikken.

Non- stop kokhalzen?

Je krijgt een kicky bijtring in je mond omdat je anders óf de vingers van je arts eraf bijt óf omdat je jouw tanden anders beschadigd aan de slang. goed, als je keel een beetje verdoofd is, wat echt super raar aanvoelt, dan gaat het beginnen!
De arts brengt de slang voorzichtig via jouw mond naar jouw keel, langzaam maar ook weer niet te langzaam omdat je anders blijft kokhalzen. Dat is trouwens heel normaal en logisch.. lekker boeren en kokken daar, zij hebben er voor geleerd met alle risico’s van dien!

Het vervelendste stuk, waar je je echt even overheen moet zetten, is de bocht bij je keel. Die is heel vervelend! Als de slang hier voorbij is dan is de rest eigenlijk pijnloos. Ik heb spijt dat ik gebruik heb gemaakt van de verdovingsspray want dat vond ik een heel vervelend gevoel. Ik vond het slikken daardoor nog moeilijker.

Doet het onderzoek pijn?

Je kunt bij dit onderzoek ook vaak meekijken en omdat het verder geen pijn doet (alleen een beetje ongemakkelijk is) kun je direct de uitslag horen. Mocht je nou kiezen voor een roesje dan moet je niet schrikken als je plots drie darmen ziet, dat ligt dan uiteraard aan het roesje dat je krijgt. Je gaat er nogal wazig van zien.

Je arts bepaald tot hoever hij wil kijken. Op het moment dat de slang om moet draaien om weer naar de uitgang te gaan voelt het weer even vervelend. Pijn kan ik het niet noemen! Als de slang weer bijna bij je keel komt is het weer even vervelend, even uitademen en hij is eruit! Jippie, je bent er vanaf en dat viel best mee!

Accepteren dat er een slang in je keel zit.

Het punt is dat je in het begin een soort van moet ‘accepteren’ dat die slang in je keel zit en dat is even lastig. Ondanks het geen pijn doet is het natuurlijk wel vervelend want slikken gaat moeilijk. Soms haalt de assistente ook wat slijm weg wat in je mond zit zodat dit wat prettiger aanvoelt. Je kunt gewoon nog heel makkelijk door je mond ademen en zolang je dat in gedachte houdt zit het allemaal wel goed.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit een vervelend onderzoek vinden, het heeft ook iets vernederendst natuurlijk. Je kunt namelijk niks op het moment dat de arts bezig is met het onderzoek. Dit geldt hetzelfde voor een coloscopie onderzoek, hier schreef ik eerder een blog over mijn ervaring. 

Dit was mijn ervaring met een gastroscopie onderzoek! Hoe vond jij het onderzoek gaan? Of moet je het nog ondergaan? Wat is jouw ervaring met dit onderzoek?

7 maart 2016 door
ervaring endoscopie
De ziekte van crohn &zo

Ervaring coloscopie onderzoek onder Propofol!

Is de ziekte van Crohn weer actief?

Ik voelde mezelf al weken beroerd. Ik at nauwelijks en alles wat ik at, kwam er binnen no time weer uit. Dit gebeurde vaak via de ‘normale’ weg maar ook een kotsbak stond naast mijn bed en was geen overbodige luxe!

Het kon ook een buikgriep zijn, toch? Nee ik wist wel beter. Dit was de ziekte van Crohn die wederom is gaan opvlammen!

Ik heb het nog een aantal dagen aangekeken en was eigenlijk aan het wachten op het moment dat ik koorts kreeg. Een soort van regel in het ziekenhuis is dat als je koorts hebt en je hebt Crohn- klachten dat je dan even moet bellen.

Dit duurde niet lang en al snel reed ik met 40 graden koorts naar het ziekenhuis.

En waar ik al die tijd bang voor was werd bevestigd. Zowel mijn ontlasting als bloeduitslagen lieten hoge ontstekingswaardes zien. Ik moest voor de zoveelste keer een darmonderzoek, coloscopie ondergaan om te kijken wat er aan de hand was.
Deze keer waren het niet wat lichte klachten. Ik liep er al een hele tijd mee rond en inmiddels was de pijn onhoudbaar geworden. Ieder uur op het toilet en daarbij ook ontzettend misselijk.

Laxeren met Pricoprep is prima te doen!

Laxeren zou dus een probleem worden aangezien ik al moeite had om een simpel glas water binnen te houden. We bespraken de mogelijkheden zoals een opname en sondevoeding, Kleanprep of Moviprep.

Gelukkig was er nog een ander alternatief namelijk Priocoprep. Een drankje waar je maar 75ml van moet drinken in combinatie met een dieet. Dit is de beste optie en ik moet zeggen dat het allemaal prima te doen is. Het laxeren kwam wat later opgang maar uiteindelijk was alles helemaal helder en klaar voor het onderzoek.

Ik heb mijn record huilen verbroken! Normaal gesproken begin ik al met huilen in de wachtkamer en deze keer pas op het bed toen mijn kleding en alles al uit was. Het is toch al een vreselijk vernederend onderzoek dus mijn krokodillen tranen konden er ook nog wel bij!

De eerste 6 darmonderzoeken waren bij mij ontzettend pijnlijk. Dit is echt nog zacht uitgedrukt. Omdat het normale roesje Doricum bij mij geen enkel effect heeft, hoe hoog de dosis ook, heb ik gezegd dat ik geen darmonderzoek meer zonder narcose.

Lees ook: Een pijnlijke ervaring met Coloscopie onderzoek!

Het onderzoek wordt uitgevoerd onder Propofol. Dit is een vloeistof die gebruikt wordt voor het inslapen. De anesthesist moet hierbij aanwezig zijn en dat is bij het welbekende Doricum roesje niet het geval.

Mijn ziekenhuisangst is ongelofelijk groot. Er was mij immers al meerdere malen beloofd voor een onderzoek dat ik nu ècht niks zou voelen. Dit is nooit gelukt en heb altijd schreeuwend op de onderzoekstafel gelegen. De spanning was dus groot, ook voor dit onderzoek. Propofol of niet, ik moest nog maar afwachten of het echt pijnloos zou gaan..

Mijn ervaring met een coloscopie met Propofol!

De verpleging had me nu meerdere malen op het hart gedrukt dat ik nu ècht niks zou gaan voelen. Ik werd op mijn bed, met krokodillen tranen, naar de OK gebracht waar de arts mij aan het opwachten was.

‘We gaan rustig beginnen!’ zei de arts.
‘Nee. Ik doe helemaal niks. Ik ga niet eens op mijn zij liggen. Ik eis dat ik nu in slaap word gebracht en dan zoeken jullie het maar uit!’ zei ik snikkend.

De anesthesist mag niet van mijn zij afwijken. Als hij zijn handschoenen wil pakken schiet ik al in paniek.
Hij spuit de propofol voorzichtig in mijn infuus. Het wordt al wazig om mij heen en nèt voordat ik mijn ogen dicht doe roep ik: Doe er voor dezekerheid nog wat extra’s in!

Licht uit.

Als ik mijn ogen weer open doe zie ik langzaam mijn moeder en aneshesist staan naast mijn bed. Tranen van opluchting. Het was achter de rug en ik had niks gevoelt. En ik mocht een kwartier later alweer lekker naar huis. Die man verdient een lintje. Ik heb die mens wel 600x bedankt!

De uitslag was minder goed. Mijn gehele darm zit vol ontstekingen en zweertjes. Er is een biopt genomen om het te laten onderzoeken. Die uitslag kon me nauwelijks nog wat schelen. Ik was er vanaf en ik had helemaal niks gevoelt. Op naar huis!

Heb jij binnenkort een coloscopie met Propofol? Geen zorgen. Dit is ècht een paardenmiddel. Je gaat heerlijk slapen en wordt pas wakker als alles achter de rug is. Laat je ons nog even weten hoe jij het hebt ervaren? Zo kunnen we elkaar helpen!

Lees ook: Hoe verloopt een Coloscopie onderzoek! 

22 januari 2014 door
gastroscopie zonder roesje
De ziekte van crohn &zo

Gastroscopie zonder roesje!

Alle onderzoeken van dit jaar!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef maar dat betekend helaas niet dat ik geen afspraken heb. Iedere dag moet ik wel ergens heen en dus iedere dag word ik geconfronteerd met mijn ziekte(s). Ik moet óf naar de fysio óf naar Blixembosch óf naar..
Afgelopen woensdag had ik een gastroscopie op de planning staan. Dit was het allerlaatste onderzoek van 2013 en dan heb ik geloof ik bijna alles gehad:’mijn’ psycholoog óf ik heb een afspraak/onderzoek/uitslag in een van de twee ziekenhuizen.

Ik vind het niet erg hoor, het is immers voor een goed doel maar ik ben er nu wel klaar mee! Ik zal enorm blij zijn als ik aankomende maandag mijn laatste ziekenhuis afspraak heb en daarmee het ziekenhuisproces van 2013 naast mij neer kan leggen. Pff, ik werk dan wel niet meer maar het voelt toch alsof ik vanaf maandagavond ook een beetje vakantie heb! één weekje maar hoor want vanaf 7 januari begint alles weer 🙂

MRI-scanCT-Scan
Dexa-Scanfoto’s maken
Endoscopie
GastroscopieOogechoECG-scan
Narcose tandarts
Electrofysiologie
Gezichtsveldonderzoek
Ontlasting kweek
BloedonderzoekPsycholoogFysiotherapie

Ik verbrand al mijn ziekenhuis afspraken.

Vanaf augustus 2013 t/m aankomende maandag heb ik 38 ziekenhuisbezoeken achter de rug in het UMC én dan vanaf januari t/m augustus 24 ziekenhuisbezoeken in omgeving Geldrop. Waarom weet ik dit zo precies? Nou, ik heb ze geteld, bewaard én gekopieerd zodat ik ze met oud en nieuw allemaal kan verbranden! 🙂 Tja wat zal ik zeggen? Ik zal d’r wel sterker uitkomen of zoiets.

Het begon dinsdagavond. Ik werd zenuwachtig maar gelukkig had ik afleiding bij mijn ouders. We speelde Kolonisten van Katan, het werd later en later en ik mocht vanaf 00:00 niets meer eten, drinken of roken i.v.m het onderzoek, gelukkig won Merijn om 23:45 en

reden we snel naar huis. Ik wilde in slaap gevallen zijn voor ik dorst zou krijgen ^^ en dat was gelukt. Of ja, ik lag in ieder geval in bed en struinde Google af naar: ervaringen gastroscopie. Dom, dom, dom want op internet lees je vaak horror verhalen en iedere situatie is anders, je gaat je zorgen maken om iets wat ‘misschien’ wel mee gaatvallen. Want je zorgen maken is de verkeerde kant op fantaseren!

Onderweg naar het ziekenhuis!

07:45 reden wij (mijn moeder en ik) aan naar het UMC. De afspraak stond gepland om 09:55 maar we reden extra vroeg aan i.v.m files op de weg. Al zingende reden we de parkeergarage in, heerlijk die afleiding. We liepen naar dezelfde afdeling waar ik de vorige

keer het endoscopie- onderzoek had gehad, de plek waar ik het liefst nooit meer wilde komen maar goed, wat moet dat moet! We namen plaats in de wachtkamer.
Wachtkamers zijn écht verschrikkelijke ruimtes.. je zit daar, zenuwachtig te zijn en te wachten tot je eindelijk naar binnen wordt geroepen, tussen de zelfde zenuwachten- mensen dus ’t stinkt daar zoiezo naar zweet, het is klein en benauwd en als je naar het toilet moet, moet je altijd nadenken of dat wel slim is, want misschien roepen ze je naar binnen terwijl jij nog op het toilet zit. Dan liggen daar van die ‘leuke’ boekjes van minstens een half jaar oud, allemaal oud nieuws zoals ‘Prins Friso is overleden’ of je leest juist boekjes met ziekenhuistermen en dan gaat het meestal over enge ziektes zoals kanker etc

en je wordt toch gedwongen iets te lezen want je bent aan het wachten en je hebt geen 3g verbinding om Candy Crush te spelen of om je Facebook statussen te bekijken.

Neem maar plaats op het achterste bed!

‘Mevrouw de Win?’
‘Ja!’
Ik was blij dat ik eindelijk uit die wachtkamer mocht lopen.
‘Neem dat achterste bed maar, ik kom er zo aan’
Ik trok mijn schoenen uit en nam plaats op het achterste bed.. eigenlijk weer een soort van wachtruimte maar dan met verschillende net- uit- narcose- mensen om je heen en dat is ook niet alles! Naast mij kwam een man te liggen die de gastroscopie nét achter de rug/keel had, hij trok zijn schoenen aan en liep weg. Hmm.. ik twijfelde al de hele ochtend of ik wel of geen roesje zou nemen. Mijn vader en Merijn vonden van wel en mijn moeder liet het aan mij over.

‘Zo dan gaan we nu het infuus aanbrengen’
Ik praat voor ik nadenk, dat heb ik van mijn moeder en dit was zo’n moment.
‘Nee hoeft niet, ik wil geen roesje’
‘Oh wat goed, de technieken zijn allemaal verbeterd dus het is goed te doen’

Liever een gastroscopie dan een coloscopie!

‘Hey Lonneke, ben je er weer?’ zei de assistente
‘Helaas wel’
‘Waar is je moeder?’
Tja, het endoscopie onderzoek verliep niet helemaal soepeltjes en ik eisten dan ook dat mijn moeder mee ging. Ik kan dat moeilijk uitleggen maar dat onderzoek is bij mij nog nooit pijnloos verlopen en als ik het heb over pijn, dan bedoel ik 40 minuten schreeuwen van de pijn. Ik heb daar ondanks mijn leeftijd écht mijn moeder of vader bij nodig. Zij denkt waarschijnlijk dat ik een kleinzerig persoon ben die voor alles bang is en het liefst bij ieder onderzoek de hand van mijn moeder vast houd. HA, dat is ook zo maar dát liet ik natuurlijk niet blijken. Nee, ik had mijn ademhaling goed ondercontrole en behalve mijn klamme handen was er niets aan mij te merken!
‘Mijn moeder zit de wachtkamer’

Aangekomen in ‘operatiekamer’ legt de assistente het onderzoek nog even uit en eindigt met:
‘Het komt wel goed, ik ga je steunen en je krijgt straks nog een roesje’
‘Ik wil liever geen roesje, want dan mag ik straks meteen naar huis toch? en het duurt niet zolang, of wel?
‘Klopt als je geen roesje neemt dan mag je direct naar huis en het onderzoek is zo afgelopen’
‘Wie doet het onderzoek eigenlijk?’
‘Dokter S, ken je die?’
‘Hmm.. Nee’
‘Had je liever een andere gehad?’
‘Ja, mijn eigen arts’
Niet omdat ik daar nou zo’n vertrouwensband mee heb opgebouwd maar misschien meer omdat ik wilde laten zien: ‘Kijk, ik kan ook gewoon normaal reageren bij ’n onderzoek’ Ik had het gevoel iets te moeten bewijzen.. 

Gastroscopie met of zonder verdoving?

De arts kwam binnen lopen en sprak Engels en gebrekkig Nederlands..
‘Ik kan nu geen Engels praten’ zei ik in het Nederlands
Hallo, ik was stik zenuwachtig en mijn Engels is ziezo al niet JE van HET, laat staan in deze situatie..

‘Lonneke, wil je een keelverdoving?’
‘Is dat slim?’
‘Het is echt heel vies maar het helpt wel tegen de pijn in je keel’
Ik vind het al heel stoer van mezelf dat ik geen roesje wilde dus besloot ik om die keelverdoving toch maar wél te doen. Ze spoot de keelverdoving achter in me keel en ze had niets te veel gezegd. Jeetje, het smaakt naar een chemische banaan en mijn keel werd direct dik, niet echt natuurlijk maar dat voelde zo.
De assistent legt mij in de juiste positie en ik wilde plotseling dol graag in die bezweette wachtkamer zitten, lekker veilig, bij mijn moeder!

‘Zullen we beginnen?’
‘Nee, want nu is mijn keel helemaal dik, daar past echt geen slang meer bij hoor’
‘Dat komt wel goed, we gaan rustig van start en ik houd je hand vast’
‘Gaat het?’
Nee natuurlijk niet, ik lig hier met een dikke keel, een ranzige smaak, klamme handen én er gaat zometeen een dikke slang door mijn keel naar mijn slokdarm, maag en twaalfvingerige darm.
‘Ja hoor’
‘Dan gaan we beginnen’
‘Nee wacht, ik wil mee kijken, kan dat?’
Ik was duidelijk aan het tijdrekken maar ik geloof dat ze dat niet door hadden.. Het scherm werd voor mijn neus geplaatst zodat ik alles goed kon zien.
‘Daar komt die’

Kokhalzen tijdens het onderzoek is normaal!

De slang werd door mijn keel geduwd, terwijl ik probeerde mijn ademhaling ondercontrole te houden kneep ik de hand van de assistent helemaal fijn.
‘Lonneke, haal eens twee keer diep ademen?’

Ik probeerde mezelf, door het kokhalzen heen, te consenteren op het scherm. Het leek alsof ik heel aandachtig mee keek maar mijn gedachte dwaalde af. Wat een oneerbiedig onderzoek is dit eigenlijk.. Je ligt in een positie dat je geen kant op kan en de eerste paar minuten geven het gevoel alsof je stikt.. Na die eerste paar minuten gaat het redelijk, de assistente legt uit waar de slang op dat moment is, geeft tussendoor complimentjes en zegt wat er te zien is.

‘Je doet het ontzettend goed, het is bijna klaar, we zijn al op de terug weg’
De terugweg is even vervelend omdat de slang moet draaien maar ‘pijn’ is een groot woord. Het is prima te doen en ik ben enorm blij als de slang eindelijk uit mijn keel wordt verwijderd.

Ik heb het goed gegaan. Viel het mee of tegen?

‘Je hebt het super goed gedaan Lonneke’
Ik knikte met mijn hoofd omdat ik moest boeren zodra ik ging praten.
‘Er zitten kleine ontstekingen in je slokdarm en daarom schrijf ik maagtabletten voor’
‘Oké, mag ik nu gaan?’ zei ik boerend.
‘Ja’

Ik was helemaal niet bezig met het feit dat er kleine ontstekingen te zien waren. Ik was meer bezig met het feit dat ik nu gewoon zonder gedoe naar huis mocht! Met een glimlach van oor tot oor liep ik met mijn schoenen half aan richting de wachtkamer. Mijn moeder sloeg haar arm om mij heen en zei: ‘Je bent er vanaf meid, ik ben trots op je!’ ik twijfelde nog om te gaan huilen maar ik besloot het niet te doen, ik vergat helemaal te zeggen dat er wat ontstekingen te zien waren maar gelukkig kwam de arts dit zelf ook nog even vertellen.

De ontstekingen zijn zo weinig dat ik dit eerst ga overleggen met jouw eigen arts’
‘Oke, dan gaan we nu lekker naar huis’
‘Ze heeft het heel goed gedaan, mevrouw!’
‘Ja, ik ben trots op haar!’ zei mijn moeder.
‘Nou is het genoeg met die complimentjes, we gaan!’
‘Bedankt hoor, Dag’
‘Dag’

In de auto op weg naar huis heb ik mijn moeder precies verteld hoe mijn slokdarm, maag en twaalfvingerige darm eruit ziet van binnen. Ik was zo ontzettend opgelucht en blij. Eindelijk naar huis, yes!
Nu, één dag na het onderzoek heb ik af en toe nog flinken buikkrampen. Maar over het algemeen gaat het prima!

Mijn pad gaat niet altijd over rozen, maar paardenbloemen zijn ook mooi ! 

19 december 2013 door